Κάποια ερωτήματα για τους αντάρτες της Λιβύης

Όχι ότι συμφωνώ με τους διάφορους νεοσυντηρητικούς, που τρώγονται με τους Λίβυους αντικαθεστωτικούς, και τις σχέσεις τους με τους Ισλαμιστές, αλλά η λιβυκή επανάσταση δεν με πολυενθουσιάζει.

Καλά έκαναν και έδιωξαν τον Καντάφι, με αποτέλεσμα ένας ακόμη μεγαλομανής να μπει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Όμως υπάρχουν μπόλικα λογικά ερωτήματα, σε σχέση με την αμερικανική και Νατοϊκή επέμβαση που βοήθησε τους αντάρτες να νικήσουν. Ιδού τρία απ αυτά:

Πρώτον, είναι σωστό να κρίνουμε την... απόφαση του Ομπάμα να πάει σε πόλεμο, με μόνο κριτήριο το αν αυτός τελικά πέτυχε; Μάλλον όχι. Επειδή νίκησαν οι αντάρτες, δεν σημαίνει πως ήταν σωστό να χρησιμοποιηθεί ο αμερικανικός στρατός για να επιτευχθεί μια ακόμη αλλαγή καθεστώτος σε μια ακόμη μουσουλμανική χώρα. Ειδικά όταν δεν ζητήθηκε καν η έγκριση του κογκρέσου. Εξάλλου, όπως έχω γράψει κι αλλού, ο πόλεμος στη Λιβύη θα προκαλέσει πολλές αρνητικές συνέπειες και σε άλλα μέρη, όπως στη Συρία και στο Ιράν.

Δεύτερον, γιατί να θεωρείται σωστή η αποστολή τελεσιγράφων των ανταρτών σε πόλεις που ακόμη υπάρχουν Κανταφικοί που αντιστέκονται; Πριν από 6 μήνες, ο Ομπάμα είχε δηλώσει ότι η Αμερική επεμβαίνει επειδή η ανταρτοκρατούμενη Βεγγάζη απειλούνταν από τα τελεσίγραφα του Καντάφι, και θα έπρεπε να προστατευθούν οι άμαχοι από μια ενδεχόμενη σφαγή. Άσχετα από το ότι το να σφάξει ο Καντάφι αμάχους ήταν απίθανο. Βέβαια οι μάχες μέσα σε πόλεις προκαλούν πολλά αθώα θύματα. Τώρα όμως δεν ισχύει κάτι αντίστοιχο; Θα επέμβει και πάλι ο Ομπάμα για να σώσει τους αμάχους της Σύρτης; Μην το πιστεύετε.

Τρίτον, δεν είναι πολλοί από τους αντάρτες και Ισλαμιστές; Ναι, και μάλιστα αρκετοί απ αυτούς συνδέονται με την Αλ Κάιντα και υποστηρίζονται από το Κατάρ, αυτή την υπερσυντηρητική χώρα κλεπτοκρατών. Όπως αποδείχθηκε, ο νέος πολέμαρχος των ανταρτών στη Τρίπολη, ανήκε κάποτε στην οργάνωση Libyan Islamic Fighting Group (LIFG). Πρόκειται για την ισλαμική Νέμεση του Καντάφι, που υποστηρίζονταν από το γειτονικό Σουδάν, και που έχει αποδειχτεί πασιφανώς ότι ήταν σύμμαχος της Αλ Κάιντα.

Συνεπώς, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η αμερικανό-νατοϊκή αεροπορική επέμβαση έστρωσε το δρόμο για να αναλάβει η Αλ Κάιντα τη Λιβύη. Βέβαια, οι αντάρτικες δυνάμεις στη Λιβύη είναι σύνθετες και ποικίλλουν, συμπεριλαμβάνοντας στις τάξεις τους πρώην στρατιωτικούς του καθεστώτος, φύλαρχους, φιλελεύθερους φιλοδυτικούς, αλλά και Ισλαμιστές.

Όπως έχει γραφτεί στον τύπο, βρέθηκαν έγγραφα στη Τρίπολη που δείχνουν πως η κυβέρνηση του Καντάφι ανησυχούσε πολύ για την ισλαμική απειλή εναντίον της, που τις τελευταίες μέρες εντάθηκε, αφού οι Τζιχαντιστές ανέλαβαν την ευθύνη για τη τελική κατάκτηση της Τρίπολης από τους αντάρτες.

Οι δυνάμεις των ανταρτών είχαν αρχηγό τους τον Abdelkarim Belhadj, που αυτοαποκαλείται ο διοικητής της «Ταξιαρχίας της Τρίπολης», και που ηγήθηκε της τελικής επίθεσης στη πρωτεύουσα. Ο Belhadj είναι ο πρώην αρχηγός της LIFG, που κάποτε πολεμούσε με τους Μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν εναντίον των Ρώσων εισβολέων.

Κάποια μέλη της οργάνωσης αυτής είχαν στο παρελθόν δεσμούς και με την Αλ Κάιντα του Σουδάν, του Πακιστάν, και του Αφγανιστάν, «..αλλά οι περισσότεροι διέκοψαν αυτές τις σχέσεις», σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο που παρακολουθεί τη διεθνή ισλαμική τρομοκρατία. Η επίσημη άποψη είναι πως οι άνθρωποι αυτοί δεσμεύονται πλέον για τη δημοκρατία στη Λιβύη, και δεν υποστηρίζουν πια την Αλ Κάιντα. Ίδωμεν.

Πάντως, σύμφωνα με δημοσιεύματα των Times, ακόμη και οι φιλελεύθεροι αντικαθεστωτικοί ανησυχούν τόσο για την Αλ Κάιντα, όσο και για τον Balhadj. Κάποιοι φοβούνται μήπως προσπαθήσει να επιχειρήσει ένα ισλαμικό πραξικόπημα. Και τονίζουν με ανησυχία τη στήριξη που απολαμβάνει από το Κατάρ, το οποίο χρηματοδοτεί τις μονάδες του (αλλά και το δίκτυο Al Jazeera).

Πρόκειται, λένε, για δημιούργημα του Κατάρ και του πλούτου του, που χρηματοδοτεί τον μουσουλμανικό εξτρεμισμό στη Λιβύη.
Του Robert Dreyfuss

από το thenation μετάφραση antinews

Λιβύη όπως Κόσοβο για την προπαγάνδα

Στο ζενίθ βρίσκεται ο πόλεμος της προπαγάνδας στη Λιβύη, με τις φρικιαστικές εικόνες και περιγραφές από τον εντοπισμό 53 νεκρών σε σήψη να κυριαρχούν σε όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα του πλανήτη.

Τα 53 πτώματα βρέθηκαν σε αποθήκη στην Τρίπολη και σύμφωνα με μαρτυρίες δεν είναι οι μόνοι.

Σύμφωνα με τον ανταποκριτή του Sky News Στιούαρτ Ράμσεϊ, που συνομίλησε με ντόπιους στην περιοχή έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 150 άτομα, κυρίως πολίτες, που, κατά τον Ράμσεϊ και τις πηγές του (που δήλωσαν «αυτόπτες μάρτυρες» και... παρέμειναν ζωντανοί) εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από τις δυνάμεις του Καντάφι που μάχονταν για να κρατήσουν την πρωτεύουσα υπό τον έλεγχό τους.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, οι νεκροί, πολλοί από τους οποίους, όπως ειπώθηκε, είχαν τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα – γεγονός που παραπέμπει σε έγκλημα πολέμου – εκτελέστηκαν επειδή προσπαθούσαν να λιποτακτήσουν (στη μία ή στην άλλη πλευρά, άγνωστο).

Μια τρίτη εκδοχή θέλει τους νεκρούς, προέρχονταν από γειτονικές χώρες και έφθασαν στη Λιβύη για να πολεμήσουν υπέρ του Καντάφι και εκτελέστηκαν από τις δυνάμεις των εξεγερμένων.

Διαλέγετε και παίρνετε, αλλά το βέβαιο είναι πως καταβάλλεται προσπάθεια να δημιουργηθεί το υπόβαθρο, προκειμένου να στηθούν οι κατηγορίες ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Η υπόθεση θυμίζει έντονα όσα συνέβησαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στην περιοχή του Κοσσόβου, όταν ανακοινώθηκε πως σε ένα χωριό, το Ρατσάκ, βρέθηκαν πτώματα Κοσσοβάρων, οι οποίοι, σύμφωνα με την τότε προπαγάνδα, είχαν εκτελεστεί από τους Σέρβους.

Όλως τυχαίως, τα πτώματα είχα ανακαλυφθεί μετά την εκ μέρους του Βελιγραδίου απόρριψη της Συνθήκης του Ραμπουϊγιέ, οπότε και έπρεπε να δικαιολογηθεί η εκστρατεία που θα ξεκινούσε.

Αργότερα, αποκαλύφθηκε από παρατηρητή του ΟΑΣΕ, ότι οι νεκροί είχαν σκοτωθεί σε άλλη χρονική στιγμή σε μάχη, ήσαν αντάρτες του UCK, από τους οποίους είχαν αφαιρεθεί οι στολές τους και είχαν επιμελώς τοποθετηθεί ο ένας πλάι στον άλλο στο Ρατσάκ.

Από την υπόθεση δεν μπορούσαν να λείψουν και οι ιστορίες βιασμού αλά Κόσσοβο. Σύμφωνα με την εφημερίδα The Sunday Times of Malta, πέντε γυναίκες μέλη της επίλεκτης ομάδας σωματοφυλάκων του Μουάμαρ Καντάφι αποκάλυψαν στην ψυχολόγο Σεχάμ Σεργκέουα, στη Βεγγάζη, ότι κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον συνταγματάρχη και τους γιους του – για να τις απολύσουν όταν τις… βαρέθηκαν!

Αυτό θυμίζει έντονα την περίπτωση της νεαρής Κοσσοβάρας Ραϊμόντα, η οποία αποκάλυψε στις κάμερες (και η εικόνα έκανε τον γύρο του κόσμου) ότι η αδελφή της βιάστηκε και μετά δολοφονήθηκε. Για να αποκαλυφθεί αργότερα από την ίδια πως… δεν είχε αδελφή!

Και επειδή η Ιστορία έχει συνέχεια, ακριβώς χθες, ο υπουργός Εξωτερικών του Κοσσόβου Ενβέρ Χοτζάι δήλωσε ότι το Κόσσοβο αναγνωρίζει το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο των Λίβυων εξεγερμένων ως τη νόμιμη εξουσία της Λιβύης.

Στο μεταξύ, ο Μουστάφα Αμπντελτζαλίλ, ηγέτης του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου (CNT), του πολιτικού οργάνου των εξεγερμένων, απηύθυνε επείγουσα ανθρωπιστική έκκληση για την Τρίπολη, κάνοντας λόγο κυρίως για έλλειψη ιατρικών υλικών. Έκανε επίσης λόγο για έλλειψη διατροφικών προϊόντων πρώτης ανάγκης στην πρωτεύουσα, αποδίδοντας τις διακοπές νερού και ηλεκτρικού που παρατηρούνται στην Τρίπολη, σε σαμποτάζ των δυνάμεων του Καντάφι.

Ο τελευταίος πάντως έχει ήδη μετατραπεί σε προπαγανδιστικό θρύλο, καθώς εξακολουθεί να διαφεύγει την σύλληψη, με την Αλγερία να διαψεύδει κατηγορηματικά ότι έχει περάσει στο έδαφός της.

Η επιβεβαίωση απόλυτη και σ’ αυτόν τον πόλεμο: Η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα, όπως έγραψε ο διάσημος πολεμικός ανταποκριτής Φίλιπ Νάιτλι.

Διότι, όπως είχε πει ο Τσόρτσιλ, «σε καιρό πολέμου η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη, που πρέπει να την κρύβουμε κάτω από πολλά μαξιλάρια ψεμάτων»!
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από το Ελεύθερη Ζώνη

Οι αντικαθεστωτικοί κατσαπλιάδες της Λιβύης και το «φοβερό» ΝΑΤΟ

Αυτό που είναι αξιοθαύμαστο για τους Λίβυους αντάρτες, είναι το πως δεν αυτοτραυματίζονται, όταν χρησιμοποιούν τα όπλα τους. Δεν υπάρχει πιο απρόσεχτη μεταχείριση και χειρισμός όπλων, από αυτήν των Αράβων ατάκτων. Ας ελπίσουμε, για χάρη της σωματικής τους ακεραιότητας, πως οι ενθουσιώδεις πυροβολισμοί στον αέρα γίνονται μόνο ενώπιον των τηλεοπτικών καμερών, και μόλις αυτές φεύγουν σταματάνε και άσκοπες μπαλωθιές.

Βέβαια, αυτοί οι πυροβολισμοί δεν είναι και τόσο άσκοποι. Έχουν κάποιο σκοπό, είτε σαν... προκαταρκτικά σε κάποια μάχη, είτε σαν πανηγυρισμοί μετά από αυτήν. Πέρα από το να φτιάχνει τη διάθεση των συμμετεχόντων, η κάθε στρατιωτική εκδήλωση και τελετουργία (εμβατήρια, στολές, ασκήσεις ακριβείας, κανονιοβολισμοί, κλπ) είναι σχεδιασμένη για να τρομάζει τον αντίπαλο. Όλοι οι πολιτισμοί ανέκαθεν, προσπαθούσαν να δημιουργήσουν για τους στρατούς τους την εντύπωση σκληρών μαχητών, κάτι που είναι απόλυτα λογικό.

Οι αραβικές μπαλωθιές είναι κι αυτές ένα είδος ψυχολογικού πολέμου. Προέρχονται από τις ίδιες ρίζες από τις οποίες προήλθε το γερμανικό βάδισμα της χήνας, οι σκωτσέζικες γκάιντες, και τα πρωσικά μυτερά κράνη.

Όλοι οι λαοί θέλουν να δείχνουν σκληροί και άγριοι μαχητές. Το πρόβλημα είναι ότι το «σκληρό» και το «άγριο» ενός λαού, θεωρείται γελοίο από έναν άλλο.

Το γερμανικό βάδισμα της χήνας αποτελεί αντικείμενο επιθεώρησης, και αναπαράγεται στα καμπαρέ της Βρετανίας. Έτσι, αν οι Άραβες αντάρτες ήξεραν πως το να πηδάνε σαν τρελοί πάνω κάτω, να ουρλιάζουν άναρθρα, και να πυροβολούν στον αέρα με τα αυτόματά τους θεωρείται γελοίο στον περισσότερο κόσμο, και δεν επιδεικνύει στρατιωτικό θάρρος, ίσως να το απέφευγαν. Όμως, είτε δεν το αντιλαμβάνονται, είτε δεν μπορούν το κόψουν.

Σε ολόκληρη τη Μ. Ανατολή, όταν οι όποιοι ένοπλοι θέλουν να απειλήσουν ή να πανηγυρίσουν, αρχίζουν να χοροπηδάνε, και να πυροβολούν στον αέρα. Το ίδιο κάνουν και οι ηγέτες τους. Ο μακαρίτης Saddam Hussein συνήθιζε να πυροβολεί με το τουφέκι του από το μπαλκόνι του παλατιού του, ενώ ο επίσης μακαρίτης Yasser Arafat εθεάθη να φορά τη θήκη του πιστολιού του (χωρίς αυτό), μέσα στην αίθουσα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ το 1974.

Αυτή η επίδειξη απείθαρχης συμπεριφοράς, που στον υπόλοιπο κόσμο ταυτίζεται με άτακτη φυγή απέναντι σε μια οργανωμένη αντίσταση, με πανικό δηλαδή και όχι με θάρρος, έχει ως τελικό αποτέλεσμα το αντίθετο από αυτό που θέλουν οι Λίβυοι αντικαθεστωτικοί.

Γιατί όμως το κάνουν; Είναι τα πολιτισμικά τους στοιχεία τόσο βαθιά ριζωμένα, που ακόμη κι αν πρέπει να δείξουν μια άλλη εικόνα στις διεθνείς κάμερες, δεν μπορούν; Δεν μπορούν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους για το δικό τους όφελος; Είναι τόσο εγωιστές και αρτηριοσκληρωτικοί που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν εντυπωσιάζονται οι άλλοι λαοί, που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, με τα χοροπηδητά τους;

Μήπως όμως δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν κανέναν; Μήπως δεν το κάνουν για τις κάμερες; Μήπως είναι απλοί άνθρωποι, που απλά χαίρονται επειδή διώχνουν τον τύραννό τους; Ή μήπως είναι αυτό ακριβώς που δείχνουν: Ένας απείθαρχος όχλος, χωρίς καμιά εκπαίδευση, χωρίς καμιά πειθαρχία, χωρίς στρατιωτικές αρετές, παρά μόνο έναν εγγενή μεσογειακό ανδρισμό, που χρειάζεται για να μπορεί κάποιος να σημαδεύει τον ουρανό φωνάζοντας «Ο Θεός είναι μεγάλος», και πατώντας τη σκανδάλη μέχρι να αδειάσει ο γεμιστήρας… Και μετά να ζητάει σφαίρες από τον προμηθευτή του. Αν ισχύει αυτό το τελευταίο, που είναι και το πιο πιθανό, έτσι εξηγείται το γιατί χρειάστηκαν έξι ολόκληροι μήνες για να κερδίσουν τον Καντάφι, ακόμη και με τη πλήρη αεροπορική στήριξη του ΝΑΤΟ!

Χωρίς το ΝΑΤΟ βέβαια, δεν θα υπήρχαν λόγοι για πανηγυρισμούς. Αλλά ακόμη και με το ΝΑΤΟ, παραλίγο να χάσουν. Έξι ολόκληροι μήνες για να ηττηθεί ο Καντάφι. Με τη συνδρομή ενός ΝΑΤΟ που υποτίθεται θα μας έσωζε από τον Leonid Brezhnev…

Αναρωτιέμαι αν αυτές τις τελευταίες μέρες υπάρχουν συναθροίσεις παλιών στελεχών και στρατηγών της ΕΣΣΔ, που πίνουν απογοητευμένοι τον καφέ τους και που μουρμουρίζουν αναρωτώμενοι: «Αυτή ήταν τελικά η φοβερή στρατιωτική συμμαχία την οποία φοβόμασταν πριν από 20-30 χρόνια; Αυτό είναι το περίφημο ΝΑΤΟ; Που χρειάστηκε έξι μήνες για να νικήσει τον…. Καντάφι; Που να το ξέραμε!!!!».

από το National Post

μετάφραση από το antinews

Μετά τον Καντάφι ακολουθεί ο Άσαντ και μάλλον κτυπά και για μας η καμπάνα

Όλα τα σοσιαλιστικά οικογενειοκρατικά καθεστώτα στη λεκάνη της Μεσογείου ξεκαθαρίζονται ένα ένα, αφού πρώτα υπηρέτησαν πιστά το διεθνές κεφάλαιο σε βάρος των λαών τους και τώρα του είναι πλέον βάρος. Μετά το προδιαγεγραμμένο τέλος του Καντάφι η παγκόσμια προσοχή θα συγκεντρωθεί στην άλλη δυναστεία των Άσαντ με το ίδιο φυσικά αποτέλεσμα.

Σε ότι αφορά τη δική μας σοσιαλιστική οικογενειοκρατική δυναστεία μάλλον μετράει τους τελευταίους μήνες της. Ίσως μάλιστα ο κ. Παπανδρέου κάνει τις τελευταίες διακοπές του ως πρωθυπουργός της Ελλάδας. Ήδη τόσο ο οίκος S&P, όσο και ο οίκος Moody’s πιθανολογούν χρεοκοπία της χώρας. Μάλιστα ο πρώτος πιθανολογεί χρεοκοπία της χώρας μέσα στο... 2011 και ενδεχομένως επιστροφή στη δραχμή. Ταυτόχρονα η απόφαση της Συνόδου Κορυφής της 21-7-2011, μοιάζει να έχει παγώσει, παγώνοντας και τις ελπίδες των Ελλήνων σοσιαλιστών. Επίσης πρόσφατα, ο άξονας Βερολίνου – Παρισιού έβγαλε οριστικά από την ατζέντα το ευρωομόλογο και μάλλον αποφάσισε να αποβληθούν από την Ευρωζώνη τα ασθενέστερα κράτη με πρώτη υποψήφια την Ελλάδα.

Όλα λοιπόν συγκλίνουν προς την κατεύθυνση που προβλέπουν οι πιο πάνω οίκοι αξιολόγησης, οι οποίοι προφανώς δεν διακινδυνεύουν το κύρος τους κάνοντας αστήρικτες υποθέσεις και αντιλαμβάνεστε πιστεύουμε όλοι τι θα συμβεί αν επαληθευτούν.
Θα έχουμε κατάρρευση όχι μόνο του καθεστώτος ΠΑΣΟΚ, αλλά ολόκληρου του πολιτικού συστήματος
Δεν σώζονται ούτε Νέα Δημοκρατία, ούτε Αριστερά, ούτε τίποτα που θα θυμίζει τον παλιό πολιτικό πολιτισμό.

από το προεδρική δημοκρατία