Το τέλος της δυναστείας Παπανδρέου....

Το ίδιο το ΠΑΣΟΚ σήμερα αποκαθηλώνει τον γιό του ιδρυτή του. Ο παππούς του σημερινού πρωθυπουργού γεννήθηκε τον προπερασμένο αιώνα και από τις αρχές του περασμένου αιώνα είχε άμεση ανάμιξη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Από τότε και μέχρι σήμερα η δυναστεία των Παπανδρέου, μαζί με δύο άλλες πολιτικές δυναστείες, είναι οι κύριες υπεύθυνες για την σημερινή εξέλιξη του ελληνικού κράτους, με το κρατικοδίαιτο πελατειακό σύστημα που εγκαθίδρυσαν.

Σήμερα λοιπόν, τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στο... δίλημμα μεταξύ της πολιτικής τους αυτοκτονίας ή του πολιτικού θανάτου του αρχηγού τους, επιλέγουν να θανατώσουν πολιτικά τον αρχηγό τους και να σώσουν τα πολιτικά τους σαρκία.

από το προεδρική δημοκρατία

Μυημένος στη στρατιά του ολέθρου...

Ο κ. Παπανδρέου υποστηρίζει ότι τον πολεμούν οι χρεοκοπημένοι τραπεζίτες και οι φαλιρισμένοι εκδότες. Ότι και οι δύο αυτές επιχειρηματικές ομάδες επιθυμούν τη συνέχεια της βασιλείας τους και ότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο με τη δραχμή. Αυτό είναι αλήθεια, ότι υπάρχει συνέργεια στις κινήσεις διαφόρων που ευελπιστούν να διασωθούν μέσα από το χάος. Μόνο που αυτό το χάος το αντιπροσωπεύει πλέον και ο κ. Παπανδρέου! Ποιος τον έχει μυήσει στη στρατιά του ολέθρου και γιατί; Διότι οι κινήσεις του μας οδηγούν στην δραχμή. Μας οδηγούν σε μία καταστροφή μεγαλύτερη από εκείνη του 1922...

Επειδή λέγονται πολλές ανοησίες το τελευταίο χρονικό διάστημα για το πόσο ευεργετική μπορεί να... είναι η επιστροφή μας στη δραχμή, ας μας απαντήσουν οι οπαδοί αυτής της θεωρίας στο εξής ερώτημα: Τι θα πουλάμε στο εξωτερικό για να εισάγουμε φάρμακα, καύσιμα, τρόφιμα και ό,τι άλλο είναι απαραίτητο για την καθημερινή μας επιβίωση; Να δεχτούμε ότι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν θα εισάγουμε αυτοκίνητα, νέα ηλεκτρικά είδη και πούρα πολυτελείας. Αλλά δίχως βενζίνη και φάρμακα, δεν γίνεται αδέλφια. Θα θυμίζουμε την Αλβανία του Χότζα. Δίχως υπερβολή.

Πιστεύει κανείς ότι μία πεινασμένη Ελλάδα που θα βρίσκεται εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα τύχει της περίθαλψης των γειτόνων της; Εδώ οι «φίλοι» μας οι Βούλγαροι και εξέφραζαν δημόσια τη χαρά τους για τα δεινά της πατρίδας μας. Και θα μας αφήσουν στην ησυχία μας άλλοι που εποφθαλμιούν τα εδάφη μας και τον εθνικό μας πλούτο; Όποιος πραγματικά το πιστεύει αυτό είναι ανεύθυνος και άμυαλος.

Η δραχμή είναι η συνταγή της εθνικής καταστροφής. Τελεία και παύλα. Όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού και μόνο πράκτορες ξένης δύναμης μπορούν να τα υποστηρίζουν. Αν η Ελλάδα γίνει η αφορμή για την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα μας πάρει όλους ο διάολος. Θα είναι ένα γραμμάτιο που αργά ή γρήγορα θα κληθούμε να το πληρώσουμε.

Ο κ. Παπανδρέου θυμήθηκε στα ξαφνικά το λαό και το δημοψήφισμα. Αν το θυμότανε και τις ώρες που συνομιλούσε μυστικά με τον φίλο του τον Στρος Καν, θα είχαμε πειστεί για το αγνό των προθέσεών του. Αλλά εδώ μιλάμε για έναν βιρτουόζο τεχνίτη του ψεύδους. Όταν ετοίμαζε το σάβανο της Ελλάδος με την είσοδο του ΔΝΤ σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ίδια ώρα διαβεβαίωνε τους Έλληνες ότι «λεφτά υπάρχουν».

Μόνο ένας υποκριτής θα επικαλείτο σήμερα τα δημοκρατικά ιδεώδη για να οδηγήσει έναν ταλαιπωρημένο λαό σε ένα δημοψήφισμα παρωδία. Τι θα ψηφίσει κύριε Παπανδρέου ο Έλληνας εκείνος που είναι άνεργος και εσείς απειλείται να του κόψετε το ρεύμα αν δεν πληρώσει το νέο χαράτσι για τα ακίνητα; «Όχι» θα ψηφίσει και θα σας δώσει και πέντε φάσκελα. Πάτε, λοιπόν, με μία συναισθηματική ψήφο να φαλκιδέψετε το μέλλον της Ελλάδας. Και θέλετε να σας αντιμετωπίζουν όλοι με σεβασμό. Ξεχνάτε ότι στην Ελλάδα δημιουργήθηκε ο όρος «εφιάλτης». Ο Εφιάλτης ήταν υπαρκτό πρόσωπο, κύριε Παπανδρέου. Εσείς, πως θέλετε να μείνετε στην Ιστορία;
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital

Όταν κανένας δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη...

Η ελληνική αντιπολίτευση έχει περάσει το μήνυμα στον Ελληνικό λαό ότι οι Ευρωπαίοι μας εκβιάζουν, ότι καμία συμφωνία με την Ευρώπη δεν μας συμφέρει, ότι μας αδικούν, θέλουν να μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα, θέλουν να μας πάρουν τα πετρέλαια, θέλουν να μας πάρουν την περιουσία, θέλουν να μας αποτελειώσουν και πολλά άλλα τα οποία δεν έχει νόημα να απαριθμήσω.

Από την άλλη, υπάρχει μια κυβέρνηση που δεν...έχει κάνει τίποτα το σωστό, δεν έχει ποτέ ενδώσει σε τίποτα προς την αντιπολίτευση (έτσι ώστε να έχουμε κάποιο συμβιβασμό σε οτιδήποτε), έχει πέσει παντελώς έξω σε όλες τις εκτιμήσεις της, έχει πει πολλά ψέματα και πάνω από όλα, μας έλεγε εδώ και δυο χρόνια ότι μια αναδιάρθρωση (κούρεμα) είναι του διαβόλου (ενώ δεν θα έπρεπε) και τώρα ξαφνικά είναι δώρο (που είναι δηλαδή) εξ΄ ουρανού.

Έχουμε δηλαδή μια κατάσταση όπου το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας λαϊκίζει, δεν έχει προτάσεις και το αποτέλεσμα είναι η σημερινή κατάσταση.

Οι Ευρωπαίοι από την άλλη μας λένε κάτι πολύ απλό: θα αναλάβουμε εμείς (οι Ευρωπαίοι) την εξυπηρέτηση του χρέους σας και εσείς θα πρέπει να μειώσετε τα ελλείμματα. Και προκείμενου να μειώσουμε τα ελλείμματα, μας κάνουν τη χάρη να μας κάνουν ένα κούρεμα, για να μας μειωθεί το συνολικό χρέος καθώς και το κόστος εξυπηρέτησης του υπολοίπου ποσού. Τέλος, αναλαμβάνουν αυτοί να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες της οικονομίας μας μέχρι να ορθοποδήσουμε.

Στη μέση σε όλα αυτά είναι λοιπόν ο ελληνικός λαός.

Αυτός ο λαός όμως, δυστυχώς επηρεάζεται από την ελληνική τηλεόραση, όπου μια βόλτα να κάνει κανείς στις πρωινές εκπομπές, θα τραβάει τα μαλλιά του με αυτά που ακούει. Το βράδυ στα κεντρικά δελτία ειδήσεων θα πρέπει να έχει προμηθευτεί ηρεμιστικά για να αντέξει και μέχρι τα μεσάνυχτα, θα πρέπει να πάρει παραισθησιογόνα για να μην τρελαθεί.

Δεν φτάνει δηλαδή η ανεπάρκεια των πολιτικών και του συστήματος όλου, έχουμε και την ανεπάρκεια των ενημερωτικών μέσων, διότι οι καλεσμένοι (με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι οι ίδιοι και οι ίδιοι και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να περάσει μια πιο ορθολογική άποψη, μακριά από τις φαμφάρες και τις θεωρίες συνωμοσίας που ακούμε.
Αποτέλεσμα είναι ότι ο ελληνικός λαός έχει μπερδευτεί πάρα πολύ. Τόσο πολύ μάλιστα, που ενώ κάποιοι μας χαρίζουν λεφτά, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης θέλουν να τον πείσουν ότι κάτι τέτοιο δεν είναι προς το συμφέρον μας.

Το ενθαρρυντικό της όλης υπόθεσης είναι ότι ενώ το 60% των πολιτών είναι ενάντια σε μια νέα δρακόντεια δανειακή σύμβαση, το 70% θέλει να μείνουμε στο ευρώ. Αυτό είναι πολύ θετικό διότι δείχνει ότι η πλύση εγκεφάλου από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης δεν είναι 100%.

Όταν άκουσα προχτές για το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος, η πρώτη μου σκέψη ήταν θετική. Επιτέλους κάποιος θα μας ρωτήσει την άποψη μας, είπα μέσα μου. Είμαι on the record έχοντας πει ότι η κύρια αίτια όλων των δεινών της Ελλάδος (και γενικότερα της Ευρώπης) είναι η έλλειψη δημοκρατικών θεσμών (έλλειμμα δημοκρατίας). Έλλειμμα δημοκρατίας μεταξύ άλλων σημαίνει και μη υπακοή στους νόμους της αγοράς.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα εξ΄ ορισμού είναι φτιαγμένο για να ρίχνει τις ευθύνες σε ένα πρόσωπο... στον εκάστοτε πρωθυπουργό. Σε αντίθεση, ένα προεδρικό σύστημα βάζει προ των ευθυνών του το κοινοβούλιο, όχι την εκτελεστική εξουσία. Αυτό σημαίνει ότι οι βουλευτές έχουν την ευθύνη των αποφάσεων τους και όχι ο πρόεδρος.

Στην Ελλάδα, η αντιπολίτευση (αξιωματική και μη) πάντα ψηφίζει αρνητικά στα πάντα και πάντα λέει τα αντίθετα από ό,τι η όποια κυβέρνηση. Όχι διότι αναγκαστικά είναι λάθος η όποια κυβέρνηση, άλλα διότι έτσι πρέπει να κάνει η αντιπολίτευση (κατά τα ελληνικά ήθη και έθιμα).

Με λίγα λόγια, όλοι βγάζουν την ουρά τους απ΄ έξω και στη συνέχεια λένε δεν το κάναμε εμείς.

Υπάρχουν δυο τρόποι ώστε να αναγκαστούν αυτοί που έχουν την ευθύνη των αποφάσεων τους να τις πάρουν χωρίς να λένε ότι δεν φταίμε εμείς.

Ο ένας τρόπος είναι την πρωτοβουλία των αποφάσεων να την αναλαμβάνει το κοινοβούλιο (ο πρωθυπουργός ή ο πρόεδρος να παίζει δευτερεύοντα ρόλο) και ο δεύτερος τρόπος είναι το δημοψήφισμα.

Σε άλλες δυτικές χώρες, όπου οι θεσμοί λειτουργούν καλύτερα από την Ελλάδα και τα επίπεδα δημοκρατίας είναι υψηλότερα, είναι συνηθισμένο φαινόμενο, όταν το κοινοβούλιο δεν μπορεί να αποφασίσει για ένα θέμα, να το θέσει σε δημοψήφισμα. Στην Ελβετία τα δημοψηφίσματα είναι συχνό φαινόμενο και στις ΗΠΑ διενεργήθηκαν πέρσι περίπου 180 δημοψηφίσματα σε όλα τα επίπεδα.

Αυτό που βλέπω με όλες τις αντιδράσεις από τους πάντες, είναι ότι κανένας δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του, υποστηρίζοντας τις θέσεις του μέσω ενός δημοψηφίσματος.

Κανένας δεν θέλει να πάρει την πρωτοβουλία και να ψηφίσει ναι ή όχι, είτε για τη δανειακή σύμβαση είτε για κάτι άλλο, προτιμώντας να ρίξει το βάρος της ευθύνης κάπου αλλού, λέγοντας στη συνέχεια ότι δεν φταίω εγώ αλλά ο άλλος.

Σημειώστε δεν παίρνω θέση στο αν η κυβέρνηση πράττει σωστά διενεργώντας δημοψήφισμα για το θέμα της δανειακής σύμβασης. Απλά παρατηρώ ότι όταν κάποιος ξαφνικά μας δίνει την ευκαιρία να αποφασίσουμε για κάτι, εμείς δεν θέλουμε να αποφασίσουμε, προτιμώντας να έχουμε καθαρή τη φωλιά μας και στρουθοκαμηλίζοντας.

Όσον αφορά τον εαυτό μου, χωρίς να ξέρω τι θέμα θα τεθεί προς ψήφιση και αν, δεν έχω κανένα πρόβλημα να πάω στις κάλπες και να αποφασίσω. Και για να είμαι ειλικρινής, είναι κάτι που έπρεπε να έχει γίνει πριν πολλά χρόνια και όχι τώρα. Το αν είναι η κατάλληλη ώρα και αν θα πρέπει η κυβέρνηση να θέσει θέμα δημοψηφίσματος αυτή τη στιγμή είναι άλλο ερώτημα, αλλά ποτέ δεν θα αρνηθώ την πρόκληση του να αποφασίσω αν μου δοθεί.

Σημείωση: Είχα άλλο θέμα να σας γράψω σήμερα, αλλά λόγω του ότι δεν ήξερα αν θα υπήρχε κυβέρνηση μέχρι αργά το βράδυ, αποφάσισα να το καθυστερήσω για μια μέρα.

Στο αυριανό άρθρο λοιπόν θα αναλύσω του τι νομίζω ότι σημαίνει η ενέργεια της κυβέρνησης, ποιος ο αποδέκτης και αν έχουμε να κερδίσουμε κάτι ή όχι από μια τέτοια απόφαση.
γράφει ο Γιώργος Καισάριος

από το capital

“Δραχμές υπάρχουν”, το νέο σύνθημα του ΓΑΠ

Η φθινοπωρινή αντεπίθεση του πρωθυπουργικού επιτελείου θα ολοκληρωθεί σε πρώτη φάση με το λανσάρισμα του νέου συνθήματος: «Δραχμές υπάρχουν». Θα κόβουμε όσες χρειαζόμαστε και θα περνάμε ΓιΑΠικα.

Με ισοτιμία 1 δραχμή ανά 696 ευρώ άσε τους πτωχούς Γερμανούς να τρέχουν. Δραχμές υπήρχαν μέχρι που ένα “πειραγμένο” ΑΤΜ έδωσε ευρώ σε ένα «Κινέζο» Πρωθυπουργό, υπάρχουν (στις συλλογές των συλλεκτών) και θα υπάρχουν μέχρι ο ήλιος να γίνει πρασινότερος.

Πολλά όμως έχουν γραφεί και ειπωθεί για... τους πραγματικούς στόχους του αΓΑΠητού πρωθυπουργού μας. Χθες όμως «καρφώθηκε». Αυτό επιθυμεί επακριβώς. Να μιλά για δημοψήφισμα στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ και να ταράζει συθέμελα το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, να φτερνίζεται και να πέφτει η τιμή του χρυσού, να τουμπάρει από το ποδήλατο και να παρασύρει τις αναδυόμενες οικονομίες, να χάνεται με το κανό στα νερά του Αιγαίου και να συνεδριάζει πανικόβλητο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο Ομπάμα είναι έξαλλος γιατί τον είχε υποτιμήσει. Είναι αργά. Ο ΓΑΠ είναι ο νέος πλανητάρχης.

Ποιος θα τολμήσει να τον αποκαλέσει ξανά Γιωργάκη; Στη συνεδρίαση της G-20 δεν έχει κληθεί να συμμετάσχει, αλλά να προεδρεύσει. Παράλληλα θα έχει την ευκαιρία να τους επεξηγήσει την θεωρία του περί οικονομικού Χάους. Οι Σουηδοί ετοιμάζονται πυρετωδώς να του απονείμουν το Νόμπελ Οικονομίας, οι Ταλιμπάν πυροβολούν στον αέρα από ενθουσιασμό για την καταστροφή του δυτικού κόσμου και η Έλσα ψάχνει να βρει αν είναι μακρινή συγγενής της Καϊλή με τόσο προφανή ομοιότητα.

Η ευφυής Έλσα ήταν η πρώτη που κατάλαβε τη διεθνή ακτινοβολία του ηγέτη και έσπευσε ταπεινά να συνταχθεί με το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, σε πλήρη ταύτιση και αρμονία με τους ψηφοφόρους της στην Αργολίδα. Δεν θέλει εκλογές και έτσι έρχεται σε πλήρη ρήξη με την Ντόρα που δεν βλέπει την ώρα να τους συντρίψει όλους στις κάλπες.

Πίσω όμως από κάθε μεγάλο ηγέτη κρύβεται ένας μεγάλος Καρχιμάκης, ο οποίος απευθυνόμενος στους βουλευτές είπε επί λέξη: «κάποιοι χρεοκοπημένοι επιχειρηματίες και εκδότες θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση». Καλό είναι πάντως όταν τσακωνόμαστε με πρώην συνοδοιπόρους να κρατάμε ένα υψηλό επίπεδο, όπως το ποσοστό των εργαζόμενων στο Δημόσιο με καταγωγή από το Νομό Λασιθίου.

Ενώ κάποιοι άλλοι, ζώντας στον απατηλό και όμορφο κόσμο του «πολιτικού προδέρμ» χτίζουν «συναινετικό προφίλ» ενώ έχουν πάρει «φωτιά τα τόπια».

Μετά τους Γερμανούς και οι Ιρλανδοί φαίνεται πως βρήκαν λάθος στα «βιβλία» τους, με αποτέλεσμα να μειωθεί μονομιάς το ιρλανδικό δημόσιο χρέος κατά 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ, καθώς εντοπίστηκε -έστω και καθυστερημένα- μια λανθασμένη λογιστική εγγραφή. Όπως ανέφερε το ιρλανδικό υπουργείο Οικονομικών, το συγκεκριμένο κονδύλι είχε εγγραφεί στο παθητικό του κρατικού προϋπολογισμού για το 2010 όχι μία φορά, αλλά δύο.

Τώρα που πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο ο δικός μας ΥΠΟΙΚ , μήπως να ρίχναμε και εμείς μια ματιά στο χρέος μας. Όλο και κάποιο «λάθος», αν και δεν το συνηθίζουμε, μπορεί να έχουμε κάνει. Επίσης να τιμολογήσουμε την «τεχνογνωσία» που έχουμε προσφέρει διαχρονικά με το «μαγείρεμα» των οικονομικών μεγεθών και να το μειώσουμε περαιτέρω. Στο τέλος θα φτάσουμε σε ένα χρέος της τάξης του 9% του ΑΕΠ, από σεβασμό στη Γερμανία που έχει 8%. Πριν ξανακοιτάξουμε το χρέος, είναι επιτακτική ανάγκη να καταγράφονται “δυναμικά” και όχι στατικά οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

“29 κατασκευαστές Εξαπτερυγίων” επιμένουν ότι το μέγεθος είναι αντιστρόφως ανάλογο του ελλείμματος…
γράφει ο Μικρός Οδυσσέας

από το antinews

Η ελληνική δυναστική κομματοκρατία “συστημικός κίνδυνος” για την Ευρώπη και τον κόσμο

Η απόφαση του Γ.Παπανδρέου να διεξαγάγει δημοψήφισμα δεν υπαγορεύθηκε από δημοκρατική ευαισθησία. Αποβλέπει στον εκβιασμό της κοινωνίας. Την οποία αφού έστησε στο χείλος του γκρεμού την απειλεί ότι θα την πυροβολήσει εάν δεν αυτοκτονήσει.

Ο Γ.Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με απάτη διακηρύσσοντας ότι “λεφτά υπάρχουν”, ενώ γνώριζε ότι η χώρα ευρίσκετο ένα βήμα πριν από το αδιέξοδο, έχοντας επί μακρόν, με συστηματικό τρόπο, λεηλατηθεί ο δημόσιος πλούτος και το κράτος διαφθαρεί από την πολιτική τάξη.

Ως πρωθυπουργός, για πολλούς μήνες, δεν...έπραξε το παραμικρό για να προλάβει τη συμφορά, κάνοντας έτσι αναπόφευκτη την υπαγωγή της στη διεθνή επιτροπεία υπό την τρόικα. Αλλά και καθόλη τη μετέπειτα περίοδο έως σήμερα, πολιτεύθηκε ως κατακτητής επί της κοινωνίας, μετακυλίοντας σ’αυτήν το σύνολο των βαρών που συσσώρευσε η πολιτική τάξη. Μοναδική του μέριμνα ήταν να διατηρήσει ατόφιους τους πυλώνες του δυναστικού και διεφθαρμένου κράτους, τα προνόμια της πολιτικής τάξης και των συμμάχων της.

Στο διάστημα αυτό όχι μόνο δεν ελήφθησαν μέτρα για τη μεταρρύθμιση του κράτους, αλλά και βάθυνε η διαφθορά, διευρύνθηκε η φοροδιαφυγή, η ευνοιοκρατία και η αναποτελεσματικότητά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι το σώμα της νομοθεσίας που συντηρεί τη διαπλοκή και τη διαφθορά, αντί να μειωθεί, ενισχύθηκε. Ακόμη και τα κραυγαλέα και ομολογημένα σκάνδαλα συγκαλύφθηκαν. Κανένας πολιτικός δεν προσήχθη στη δικαιοσύνη. Ούτε ο πιο ευφάνταστος κακοποιός δεν θα είχε στήσει τόσα συνταγματικά, νομικά και πραγματικά αναχώματα, προκειμένου να προστατευθεί από τις ανομίες του, όσα η πολιτική τάξη της χώρας. Η κοινωνία έχει αναδειχθεί σε μείζονα εχθρό της πολιτικής τάξης. Και η κοινωνία την έχει στοχοποιήσει ως την μείζονα αιτία της δυστυχίας της. Μια πολιτική τάξη που δεν διαθέτει την παραμικρή νομιμοποίηση στην κοινωνία δεν μπορεί να εκπροσωπεί τη χώρα.

Η πολιτική Ευρώπη επέλεξε δυστυχώς να στηριχθεί και να στηρίξει την ηγεσία αυτή για τη διαχείριση της κρίσης, βλάπτοντας την ελληνική κοινωνία, χωρίς να αναλογισθεί ότι αργά ή γρήγορα θα εκκαλείτο να καταβάλει το τίμημα. Η ελληνική κοινωνία, αντιμέτωπη με τις καταστροφικές συνέπειες της κρίσης, σε κατάσταση ασφυξίας, με τη βεβαιότητα ότι δεν διαγράφεται στον ορίζοντα καμία προοπτική εξόδου από την κρίση, παρά τις πρωτοφανείς θυσίες στις οποίες υπεβλήθη, οδηγήθηκε στη διαμόρφωση ενός εκρηκτικού μίγματος επιθετικής συμπεριφοράς κατά της πολιτικής τάξης, ιδίως κατά της κυβέρνησης. Η τελευταία, επέλεξε με προκλητικό τρόπο την καταστροφή της χώρας, από την απαλλοτρίωση του προνομίου της ιδιοποίησης του δημόσιου αγαθού, το οποίο εμμένει να διατηρεί ατόφιο μέχρι και σήμερα. Το αδιέξοδο αυτό έγινε πασιφανές όταν κατά την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου, η κοινωνία κατέβασε από τις εξέδρες των επισήμων τους πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου του μικρού ανθρώπου που έστησε η πολιτική τάξη στην προεδρία της πολιτείας.

Η απόφαση του Γ.Παπανδρέου να διεξαγάγει δημοψήφισμα δεν υπαγορεύθηκε από δημοκρατική ευαισθησία. Αποβλέπει στον εκβιασμό της κοινωνίας. Την οποία αφού έστησε στο χείλος του γκρεμού την απειλεί ότι θα την πυροβολήσει εάν δεν αυτοκτονήσει.

Η πολιτική Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, να συμπήξει συμμαχία με την ελληνική κοινωνία, να την βοηθήσει -βοηθώντας έτσι τον εαυτό της- να απαλλαγεί από τη δυναστική κομματοκρατία, η οποία είναι σε δυσαρμονία με το εθνικό – και το ευρωπαϊκό- συμφέρον. Να αντιληφθεί ότι η ελληνική πολιτική τάξη αποτελεί την πρωτογενή αιτία της ελληνικής κρίσης και, κατά τούτο, συνιστά “συστημική απειλή” εφεξής και για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και, όπως όλα δείχνουν, για τον κόσμο.

Όσο και αν για τα ευρωπαϊκά ήθη φαντάζει υπερβολικό, είναι επείγον να συνδράμει την ελληνική κοινωνία: (α) με την έκδοση διεθνούς εντάλματος για την σύλληψη του πρωθυπουργού και την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη, για το ενσυνείδητο έγκλημα που διέπραξε σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας και, περαιτέρω, εναντίον της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή κοινότητα καλείται να πράξει αυτό που το ελληνικό Σύνταγμα απαγορεύει. Η σύλληψή του θα λειτουργήσει παραδειγματικά, ως καταλύτης, για να συνετισθεί το σύνολο της πολιτικής τάξης της χώρας, που διακατέχεται από την ίδια λεηλατική λογική. (β) επιλέγοντας να στηρίξει τη συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης στη χώρα, αποκλειστικά από εξωπολιτικούς παράγοντες, με συγκεκριμένη εντολή την υπέρβαση του δυναστικού κράτους και την αποκάθαρση του πολιτικού συστήματος από τις πολιτικές συμμορίες που το λυμαίνονται.

Η ελληνική κοινωνία, μια κατά παράδοση και φύσει ευρωπαϊκή κοινωνία, αξίζει τη συμπαράσταση αυτή. Για το συμφέρον της ίδιας της πολιτικής Ευρώπης. Πολλώ μάλλον, αφού η εναντίωση της κοινωνίας στην πολιτική τάξη και, ειδικά, στην κυβέρνηση της χώρας, δεν στοιχειοθετεί την επιλογή της υπέρ της χρεωκοπίας, της εξόδου από το ευρώ και φυσικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο δίλημμα αυτό σπρώχνει την ελληνική κοινωνία ο τυχοδιωκτισμός του Γ. Παπανδρέου, δεν την αντιπροσωπεύει.
γράφει ο Γεώργιος Κοντογιώργης

από το Κοσμοσύστημα

Είναι επικίνδυνοι...

Θα το πούμε δίχως περιστροφές: Ο κ. Παπανδρέου με την απόφασή του να σύρει έναν ταλαιπωρημένο λαό σε ένα αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα προκάλεσε τεράστια ζημιά στην Ελλάδα. Ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στον ελληνικό χώρο ήταν πεπεισμένα ότι η κυβέρνηση έχει κρυμμένο στο συρτάρι της σχέδιο για την έξοδο της χώρας από το ευρώ. Αδυνατούσαν να αντιληφθούν ότι μπορεί κάποιος να κάνει τόσο μεγάλα και παιδαριώδη λάθη...

Έτσι ή αλλιώς, η ουσία παραμένει. Η κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου είναι πλέον μία επικίνδυνη κυβέρνηση. Κάθε μέρα που περνάει κάνει όλο και μεγαλύτερα λάθη. Ήθελαν να μας πείσουν ότι οι ξένοι ηγέτες ήταν ενήμεροι για το θέμα του δημοψηφίσματος. Αποδείχτηκε ότι μόνο έτσι δεν ήταν τα πράγματα. Ακόμη και ο κ. Σαρκοζί, ένας παραδοσιακός φίλος της Ελλάδας, μας έχει γυρίσει την πλάτη. Αν αυτό δεν είναι απόδειξη της ολέθριας συμπεριφοράς του κ. Παπανδρέου, τι άλλο θα πρέπει να συμβεί;

Κάποιοι ονειρεύονται ότι... πίσω από την αλλοπρόσαλλη πολιτική των τελευταίων ημερών υπάρχει ένα στρατηγικό σχέδιο. Προσωπικά το μόνο που μπορώ να διακρίνω είναι πανικός. Μπορεί και να κάνω λάθος και να έχουν δίκιο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μία τελευταία προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να παραμείνει στην εξουσία μέσω της... δραχμής!

Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσο επιπόλαιοι άνθρωποι που δεν αντιλαμβάνονται ούτε καν τα στοιχειώδη. Ότι η επιστροφή στη δραχμή ανοίγει την Κερκόπορτα στους εχθρούς της πατρίδας και ότι πολλά δεινά θα μας περιμένουν στη συνέχεια. Ούτε και τολμάει να περάσει από την άκρη της σκέψης μου ότι είναι δυνατόν εμείς, εδώ που συζητάμε, να γνωρίζουμε περισσότερα και να βλέπουμε περισσότερα από τους ηγέτες μας. Οπότε, θα τολμήσουμε να ρωτήσουμε: Τι είχατε στο μυαλό σας, κύριε Παπανδρέου, όταν μιλούσατε στον ελληνικό λαό για δημοψήφισμα;

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν ιστορική ευθύνη να μην αφήσουν τη χώρα να κυλήσει στο χάος που την σπρώχνουν οι επίγονοι της μεταπολίτευσης. Την ώρα του απολογισμού δεν θα επιτρέπεται σε κάποιον να πει ότι δεν γνώριζε. Όλοι γνωρίζουν...
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital

Είμαστε λαός ή «τζάμπα μάγκας»;

Σε ό,τι αφορά εμάς τους πολίτες, θα πρέπει να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέπτη και να απαντήσουμε, εάν πίσω από αυτό που βλέπουμε είναι ένας πολίτης που μπορεί να πάρει δύσκολες και οδυνηρές αποφάσεις ή ένας «τζάμπα μάγκας» που ενώ μπορεί να στέκεται έξω από τη Βουλή και να φωνάζει «Να καεί, να καεί….» ή να παρακαλάει τους πολιτικούς «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω», ταυτόχρονα δεν μπορεί να αποφασίσει ο ίδιος, αλλά αναζητεί κάποιον «μεσσία», προκειμένου να σηκώσει τις δικές του ευθύνες.

Απίστευτα γεγονότα εκτυλίσσονται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στη χώρα μας, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων μας, έπειτα από την εκδήλωση της πρόθεσης του Παπανδρέου για την διενέργεια δημοψηφίσματος. Και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να... κληθεί ο λαός να αποφασίσει για το οικονομικό του μέλλον, απασφαλίστηκαν παντός είδους καθεστωτικές δυνάμεις, οι οποίες με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσουν στην πτώση Παπανδρέου, εκτός και αν ο τελευταίος «συνετιστεί».

Από χθες λοιπόν, όλα τα καθεστωτικά ΜΜ"Ε" (οι ταγοί της αντικειμενικής ενημέρωσης του ελληνικού λαού ντε) και τα παπαγαλάκια του καθεστώτος, ξεσαλώνουν εναντίον του δημοψηφίσματος, με το επιχείρημα ότι είναι Εθνικά (ξαναβρήκαν τον όρο) επικίνδυνο και βάζει σε κίνδυνο την πορεία μας στην Ενωμένη Ευρώπη (αυτή που κατηγορούσαν ως Ευρώπη των μονοπωλίων). Ξαφνικά ξέθαψαν παλιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ της Σημιτικής περιόδου, τα οποία καταφέρονται εναντίον του Παπανδρέου. Κωμικοτραγικά πράγματα.

Το κωμικότερο στην όλη υπόθεση είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, εντελώς πανικοβλημένα, ενώ από το ένα μέρος ζητούν την απομάκρυνση του Παπανδρέου ως πολιτικά ανίκανου και επικίνδυνου, από το άλλο μέρος υπόσχονται ότι θα τηρήσουν τις συμφωνίες του και τις υπογραφές του, χωρίς να απαιτείται δημοψήφισμα για να τα εγκρίνει ή να τα απορρίψει ο λαός, αλλά μόνο εκλογές, για να αλλάξουν απλά οι καρέκλες της εξουσίας.

Και όλα αυτά γίνονται προκειμένου για να μην δοθεί η δυνατότητα στο λαό να μπει στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, γιατί μετά, αφενός θα δεθούν τα χέρια του πολιτικού συστήματος και δεν θα μπορεί να παίζει ελεύθερα τα πολιτικά παιχνίδια του, αφετέρου όταν δώσεις «θάρρος στον χωριάτη» ο τελευταίος θα ζητήσει ευθύνες και επιστροφή των κλεμμένων. Για τέτοια είμαστε τώρα; Είναι ποτέ δυνατόν να ανοίξουν οι «ασκοί του Αιόλου» οι οποίοι θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του καθεστώτος και στην τιμωρία των ενόχων;;
Ας μην είμαστε αφελείς.

από το προεδρική δημοκρατία

Πολιτικό πραξικόπημα μίσους, εμπάθειας και εκδικητικότητας στο ΚΥΣΕΑ

Δεν είναι αρμοδιότητας δημοσιογραφικής ανάλυσης – ούτε καν κριτικής – όσα συμβαίνουν στη χώρα τα τελευταία εικοσιτετράωρα.

Ο κ. Παπανδρέου – και όσοι εξακολουθούν να τον στηρίζουν – έχουν πλέον περάσει στην αρμοδιότητα των ψυχιάτρων.

Αυτοί πρέπει πλέον να γνωματεύσουν και να αποφανθούν αν ισχύει για την περίπτωσή τους ο νόμος περί ακαταλογίστου, ώστε να ληφθούν τα αναγκαία μέτρα τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και διεθνώς.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα χρειασθεί χωρίς αμφιβολία να ζητήσουμε – και αυτή τη φορά – την βοήθεια των εταίρων μας, προκειμένου να απαλλαγεί η χώρα από... μια ομάδα αφρόνων και παραφρόνων, που πλέον εκδηλώνουν το μίσος, την εμπάθεια και την εκδικητικότητά τους με κάθε ευκαιρία.

Αν όλοι δέχονται πως είναι σχιζοφρενικό να ακυρώνεις συμφωνίες που μόλις έχεις υπογράψει, τότε χωρίς αμφιβολία λόγο έχουν και εκείνοι με τους οποίους συνυπέγραψες και οι... ψυχίατροι!

Ενδεικτική της εμπάθειας είναι η χθεσινή απόφαση – τη στιγμή που η κυβέρνηση βρισκόταν στο χείλος της αβύσσου – του υπουργού Άμυνας Πάνου Μπεγλίτη να συγκαλέσει ΚΥΣΕΑ και να αποστρατεύσει όλους τους αρχηγούς, κάνοντας παράλληλα και μεγάλη βουτιά στην επετηρίδα για την αντικατάστασή τους.

Ήταν το τελευταίο που περίμενε κανείς να συμβεί σε μια εντελώς κατεστραμμένη χώρα.

Ήταν το τελευταίο που μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα έπραττε μια κυβέρνηση που έχει πεθάνει και απλώς αναμένεται η υπογραφή του πιστοποιητικού θανάτου της.

Όταν γνωρίζεις ότι φεύγεις από το αξίωμά σου και παρ’ όλα αυτά προχωρείς σε τέτοιες εκδικητικές ενέργειες, παραβιάζοντας κάθε δεοντολογία και ηθική, σημαίνει πως είσαι αδίστακτος.

Όταν βλέπεις την χώρα σου να παραπαίει, δεν προκαλείς άλλη μια αναστάτωση – και μάλιστα στον μοναδικό χώρο που διατηρείται ακόμη όρθιος, την ώρα που με δική σου ευθύνη έχουν διαλυθεί τα πάντα.

Ο κ. Μπεγλίτης, που στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε στο επίκεντρο μεγάλων διαμαρτυριών, αποφάσισε να προχωρήσει σε επίδειξη πυγμής. Και έγινε έτσι άμεσα συνυπεύθυνος του Γ. Παπανδρέου για όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα.

Η Νέα Δημοκρατία, δια του αρμόδιου τομεάρχη Μαργαρίτη Τζίμα δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει την απόφαση. Και δεν πρέπει να την αναγνωρίσει.

Διότι δεν είναι δυνατόν να λαμβάνονται τέτοιες σοβαρές αποφάσεις ενώ οι εκλογές αποτελούν πλέον μονόδρομο.

Πρόκειται για ένα πολιτικό πραξικόπημα, άλλη μια απόδειξη αντιδημοκρατικής υστερίας και αδιαφορίας για το εθνικό συμφέρον.

Πρόκειται για άλλη μια πράξη περιφρόνησης της δημοκρατικής τάξης.

Ο κ. Μπεγλίτης αποδείχθηκε αντάξιος του αρχηγού του και θα έχει την ίδια μ’ αυτόν τύχη.

Όπως ο κ. Παπανδρέου φρόντισε να δεσμεύσει την επόμενη κυβέρνηση με τις συμφωνίες που έκλεισε ερήμην του λαού – του οποίου ξαφνικά θυμήθηκε να ζητήσει την γνώμη – έτσι και ο κ. Μπεγλίτης, με τον ίδιο διχαστικό τρόπο – και μάλιστα στον ευαίσθητο χώρο των Ενόπλων Δυνάμεων – προχώρησε βεβιασμένα σε κρίσεις χωρίς κανέναν λόγο.

Είχε ευτυχήσει να έχει υπό τις εντολές του μερικούς από τους ικανότερους αξιωματικούς της χώρας.

Είναι προφανές ότι δεν του άξιζαν…

Υ.Γ.1 Άλλωστε, τι να περιμένει κανείς από τον εκλεκτό φίλο ενός πρωθυπουργού, ο οποίος στο ημερολόγιό του την ημέρα της εθνικής γιορτής δεν έγραψε «Επέτειος του Όχι», αλλά… «Σοσιαλιστική Διεθνής για την Αραβική Άνοιξη»;

Υ.Γ.2 Η αποστράτευση από ένα τέτοιο δίδυμο αποτελεί ένα ακόμη γαλόνι για τους Αρχηγούς.
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από την Ελεύθερη Ζώνη

“Αυτοκτονία” Παπανδρέου

Η τάξη που επήλθε στο ευρωπαϊκό χάος πριν από μια εβδομάδα, δεν κράτησε για πολύ. Αντικαταστάθηκε από το ελληνικό χάος, το οποίο πυροδότησε η ακατανόητη απόφαση του Γ. Παπανδρέου να εξαγγείλει δημοψήφισμα.

Αντί να ξεκινήσει την εφαρμογή της σκληρής, από πλευράς κοινωνικών συνεπειών, συμφωνίας των Βρυξελλών, ο κος Παπανδρέου προσπαθεί να αναπαραστήσει την ένδοξη «έξοδο του Μεσολογγίου», που σημάδεψε την επανάσταση του 1821.

Η ανακοίνωσή του μεταβιβάζει στους Έλληνες πολίτες την πολιτική ευθύνη για διλήμματα του τύπου «δραχμή ή ευρώ», «ευρωζώνη ή περιθωριοποίηση», και «φτώχεια ή πείνα».

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια προσπάθεια του Παπανδρέου να αποφύγει τις αρνητικές επιπτώσεις για το ΠΑΣΟΚ, και να... ελαχιστοποιήσει την κριτική έναντι των μελών της κυβέρνησής του, εξασφαλίζοντας παράλληλα μια ψήφο εμπιστοσύνης, πείθοντας του βουλευτές του, ότι η ευθύνη δεν είναι πλέον δική τους.

Η ευθύνη τώρα είναι της κοινωνίας. Και πιο θα είναι το αποτέλεσμα; Βραχυκύκλωμα της κυβέρνησης, ατέλειωτες πολιτικές συζητήσεις στα ΜΜΕ, παντελής θεσμική παράλυση, και μια τεράστια αναστάτωση στην υπόλοιπη Ευρώπη, η οποία θα θέσει το λογικό ερώτημα: Ισχύει ακόμη η συμφωνία των Βρυξελλών ή όχι;

Μεταξύ των διάφορων σχολίων, έχει ακουστεί και αυτό περί πολιτικής ανωριμότητας, οπισθοχώρησης, και στρατηγικής απόφασης για διακοπή της διακυβέρνησης.

Το δημοψήφισμα θα αποτελέσει ένα παγκόσμιο αξιοπερίεργο, όχι τόσο διότι δεν θα τεθεί κάποιο συγκεκριμένο ερώτημα, όσο διότι δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πλαίσιο ή κάποια αναφορά, όσον αφορά στο περιεχόμενό του.

Ένα δημοψήφισμα μπορεί να εκτόνωνε την κατάσταση τον περασμένο Μάιο. Σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βόμβα Μολότοφ που θα εκραγεί στα χέρια της κυβέρνησης.

Μπορεί μάλιστα να θεωρηθεί και άκυρο, αν συμμετάσχει λιγότερο από το 40% του εκλογικού σώματος. Ακόμη όμως και αν το ποσοστό συμμετοχής είναι μεγαλύτερο, το αποτέλεσμα μπορεί να αγνοηθεί. Άλλωστε, οτιδήποτε εγκρίνεται με ποσοστό λιγότερο από το 55% του εκλογικού σώματος, δεν είναι δεσμευτικό αλλά απλά συμβουλευτικό.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Α. Σαμαράς συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και δήλωσε πως θα κάνει οτιδήποτε (θεσμικά) μπορεί για να σταματήσει αυτόν τον εκβιασμό, και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές, που αποτελούν την μόνη λύση για ένα νομιμοποιημένο αποτέλεσμα.

Ο κος Παπανδρέου μπορεί να πάρει πίσω την απόφασή του, αλλά μάλλον δεν θα το κάνει, διότι έτσι θα εξαφανίζονταν ως πολιτικός αρχηγός. Εξάλλου, μάλλον πιστεύει πως θα μπορέσει να κερδίσει μια ψήφο εμπιστοσύνης, προφυλάγοντας τα νώτα του με ένα δημοψήφισμα, και επιταχύνοντας τις εξελίξεις.

Τα λάθη αυτής της κυβέρνησης, και οι ερασιτεχνισμοί της, έχουν νομιμοποιήσει την ρητορική της αριστεράς, δημιουργώντας ένα κλίμα κοινωνικής αναστάτωσης, αντίστοιχο με αυτό των γεγονότων του 1965.

Προφανώς πλησιάζουμε στο τέλος της ελληνικής μεταπολίτευσης, με την κυβέρνηση να ζει τις τελευταίες ημέρες της, αν όχι ώρες.

Όλα τώρα δείχνουν πως οι εκλογές αποτελούν τη μοναδική λύση που μπορεί να εγγυηθεί την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, και τη εφαρμογή των συμφωνιών που υπογράφτηκαν.

Η υψηλού κινδύνου πολιτική μανούβρα του πρωθυπουργού, καταστρέφει την κυβέρνησή του, και το δημοψήφισμα αποτελεί την πολιτική αυτοκτονία του.
γράφει ο Μιχάλης Αγγελόπουλος στο BBC

το είδαμε antinews

Το καλόπαιδο ΓΑΠ θα πάει σύντομα ταμείο πληρώνουν όπου να 'ναι τα CDS

Προσοχή: Η φάκα πίσω στην παραίτηση των βουλευτών.

Η μεγαλύτερη παγίδα που δεν πρέπει να την υποτιμούμε πίσω από την ενέργεια παραίτησης των βουλευτών έχει να κάνει με την φερεγγυότητα των επιλαχόντων, αυτών δηλαδή που θα κληθούν για να αντικαταστήσουν τους βουλευτές που θα παραιτηθούν.

Είναι δηλαδή αυτοί που δεν εξελέγησαν και (αναλογικά) οι επόμενοι ανάλογα τους ψήφους που έλαβαν στις τελευταίες εκλογές.

Τι γίνεται λοιπόν: Η παραίτηση είναι μία ηρωική πράξη όπως ήταν και το ΟΧΙ στο μνημόνιο για όσους το είπαν. Είναι νωπή άλλωστε η... δήλωση βουλευτή πως “όποιοι πληρώνουν μόνοι τους τους λογαριασμούς τους, δεν μπορεί να ψηφίσουν ΝΑΙ σε αυτό το ανοσιούργημα”.

Καταλαβαίνετε τώρα ότι τα λεφτά είναι πολλαπλάσια. όπως και οι σχηματισμοί που έχουν ανοιχτές αγκάλες στους τυχόν επίορκους επιλαχόντες. Το είχε περιγράψει γλαφυρά ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη συνέντευξη του λέγοντας πως “Εγώ έχω σκεφτεί να παραιτηθώ μαζί με την κοινοβουλευτική ομάδα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Εάν είμαι μόνος μου, τότε να είστε σίγουροι πως κάποιοι επιλαχόντες θα βρουν στοργική αγκαλιά σε άλλους (σσ. Εννοούσε τον Κουβέλη). Για να γίνει αυτό πρέπει να συνηγορήσουν οπωσδήποτε ο Σαμαράς και η Παπαρήγα. Τότε ναι, θα έχει αντίκρυσμα”.

Όλη η κωμωδία λοιπόν του δημοψηφίσματος είναι για να πάνε ταμείο τα CDS, αφού ως φαίνεται το “κούρεμα” δεν θα αποτελούσε πιστωτικό γεγονός για κάποια ασφάλιστρα όπως π.χ. ΤΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟΥ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ. Το οποίο όλως τυχαίως συνεχίζει να ταΐζει τα ΜΜ”Ε” την ίδια στιγμή που χρηματιστηριακά καταρρέει και τα αποτελέσματα του είναι καταστροφικά.

ΆΡΑ: Ο Σαμαράς πρέπει να διασφαλίσει με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο ότι ΚΑΘΕ ΕΝΑΣ από τους επιλαχόντες θα παραιτηθεί με την σειρά του. Γιατί είναι αρκετοί αυτοί που θα πάρουν το χρίσμα και θα μετακομίσουν στον …Παναμά για να γλιτώσουν την λαϊκή οργή, θα παραμείνουν όμως βουλευτές σε μία χρυσοπληρωμένη συγκυβέρνηση με τον ΓΑΠ.

Εάν δε κρίνουμε και το ποιόν κάποιων από τους επιλαχόντες, θα λέγαμε εκ των προτέρων ότι τους τρέχουν τα σάλια να ενισχύσουν την ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΥΜΩΝ.

ΥΓ1. Να δω τον Κυριάκο, τον Δένδια και τον Χατζηδάκη να παραιτηθούν και τι στον κόσμο..

ΥΓ2. Υπάρχει τώρα κάποιος λοβοτομημένος που να εξακολουθεί να αμφιβάλλει για τις αποκαλύψεις Καμμένου;

από το olympia

Σχόλιο apneagr: Το καλόπαιδο ΓΑΠ θα πάει σύντομα ταμείο πληρώνουν όπου να 'ναι τα cds... Είναι πολλά τα λεφτά των cds Άρη…

Πανικός στη σκέψη ότι θα αποφασίσει το “πειραματόζωο - Έλληνας”.

Και μόνο στο άκουσμα της προαναγγελίας του δημοψηφίσματος, ολόκληρο το σάπιο πολιτικό σύστημα, έντρομο τρέχει να ανατρέψει τον κ. Παπανδρέου. Πανικόβλητο το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά και οι ντόπιοι και ξένοι νταβατζήδες του, σπεύδουν να τρομοκρατήσουν τον ελληνικό λαό και να τον κρατήσουν μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Σε καμία περίπτωση δεν θέλουν το λαό να αναμιχθεί στα πόδια τους. Το «πειραματόζωο - Έλληνας» δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ερωτηθεί. Πρέπει να μείνει «πειραματόζωο» φοβισμένο και εύκολο αντικείμενο για εκμετάλλευση.

Μέχρι σήμερα, στην νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, έγιναν μόνο επτά δημοψηφίσματα και μάλιστα τα δύο από αυτά, κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας. Το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα χρησιμοποίησε πάντοτε το λαό ως... «γλάστρα» μόνο κατά την ημέρα των εκλογών, κατά την οποία το μόνο που επιτυγχάνεται, είναι απλά το ανακάτεμα της τράπουλας μέσα στο ίδιο το πολιτικό σύστημα. Έτσι και σήμερα, ολόκληρο το πολιτικό σύστημα (όλα τα κόμματα και τα κρατικοδίαιτα παράσιτα που κινούνται στο παρασκήνιο) ζητούν μόνο εκλογές και όχι δημοψήφισμα. Δηλαδή μόνο ανακάτωμα στην πολιτικής τράπουλας και όχι να δοθούν αρμοδιότητες στο λαό. Θέλουν δηλαδή να διατηρήσουν την αυτονομία της εξουσίας τους απέναντι στην κοινωνία.

Δυστυχώς τόσο για το λαό, όσο και για τον κ. Παπανδρέου, τώρα είναι πλέον αργά. Το σύνθημα της ανατροπής του, έχει ήδη δοθεί. Όταν ήταν δυνατός, είχε κι αυτός το λαό «γραμμένο» και ζούσε με την έπαρση της ισοβιότητας. Τώρα, έγινε και ο ίδιος καμένο χαρτί και είναι πλέον άχρηστος στην πολιτικοοικονομική ολιγαρχία του τόπου.

Και δεν είναι μόνο ότι είναι αργά, είναι και ο τρόπος που ο κ. Παπανδρέου θέλει να χρησιμοποιήσει το δημοψήφισμα. Δεν θέλει να δώσει πραγματικά αρμοδιότητες στο λαό. Αν είχε τέτοιες δημοκρατικές προθέσεις θα το είχε κάνει από την αρχή. Θέλει απλά να χρησιμοποιήσει το δημοψήφισμα για να παραμείνει ο ίδιος στην εξουσία, βάζοντας εκβιαστικά και διχαστικά διλήμματα, αντί να ζητήσει μια νηφάλια και ψύχραιμη λαϊκή τοποθέτηση. Αν η πρόθεσή του ήταν πραγματικά δημοκρατική, τότε δεν θα μπορούσε να του πει κανείς τίποτα. Όμως τώρα βρήκαν την ευκαιρία για να εξαπατήσουν το λαό, αυτοί ακριβώς που θέλουν τον λαό φιμωμένο.

Τώρα πλέον θα πρέπει αναγκαστικά να γίνουν εκλογές, γιατί απλά ο κ. Παπανδρέου είναι πολιτικά επικίνδυνος, για πολλούς και ποικίλους λόγους.
Όμως, αμέσως μετά θα πρέπει να γίνει οπωσδήποτε δημοψήφισμα.
Ο λαός πρέπει να πάρει απόφαση ο ίδιος για το μέλλον του.

από το προεδρική δημοκρατία

Γιατί δεν θα γίνει δημοψήφισμα

Κάτι τέτοιες στιγμές είμαι πολύ χαρούμενος. Ομολογώ ότι πριν ένα – δύο χρόνια θα ήμουν τουλάχιστον αιφνιδιασμένος στο άκουσμα ενός δημοψηφίσματος. Έχοντας κάνει όμως κανονική διατριβή πάνω στον πασοκικό πολιτικό αμοραλισμό, δε συγκινούμε με τίποτα.

Όλη αυτή η ιστορία με τον ιστορικό ηγέτη που καταχειροκροτούμενος τα βάζει με το οπισθοδρομικό κατεστημένο της χώρας δίνοντας τον τελικό λόγο στον κυρίαρχο λαό, με αφήνει παγερά αδιάφορο, γιατί είναι κενή περιεχομένου. Και είναι κενή περιεχομένου γιατί μπορεί μεν να υπάρχει αναγγελία δημοψηφίσματος, ακόμα και προετοιμασία επ’ αυτού, αλλά δεν θα υπάρξει ερώτημα.

Αμέσως μετά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για την...“ελάφρυνση” του χρέους, είχαμε τοποθετηθεί επιφυλακτικά αναφέροντας έναν προς έναν όλους τους σοβαρούς λόγους που προέκυπταν. Και καθώς τους τελευταίους μήνες ο πολιτικός χρόνος τρέχει ανεξήγητα γρήγορα, αυτό που περιμέναμε να συμβεί προς το τέλος του χρόνου, άρχισε να υλοποιείται ήδη.

Στην Ευρώπη λοιπόν, οι συνομιλητές του κυβερνητικού διδύμου, και περισσότερο οι δυνάμεις που κινούν τα νήματα των “αγορών”, δεν έχουν πειστεί καθόλου για την ομαλή εφαρμογή της συμφωνίας, την οποία θεωρούν ήδη, αν όχι ξεπερασμένη, τουλάχιστον χωρίς μεγάλες πιθανότητες εφαρμογής. Και το σκληρό ροκ έχει ήδη αρχίσει με διαρροές και δημοσιεύματα και αναμένεται να μετατραπεί σε heavy metal εντός της εβδομάδας, με επιθέσεις στην Ιταλία και στις ελληνικές τράπεζες.
Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν οι διαρροές των εγκάθετων της τρόικας στον κρατικό μηχανισμό σύμφωνα με τις οποίες, τόσο τα έσοδα όσο και οι δαπάνες, βρίσκονται καθολικά εκτός στόχων, δυναμιτίζοντας τα συμφωνηθέντα στη σύνοδο κορυφής. Εκτός δηλαδή από τα υπόλοιπα προβλήματα που προέκυψαν, κάποια από τα οποία πολύ σοβαρά, όπως η απειλή της Fitch για αναγγελία χρεοκοπίας, εμφανίστηκαν και άλλα ανυπέρβλητα, που υποτίθεται ότι είχε τακτοποιήσει ο κ. Βενιζέλος με τις παρανοϊκές του φορομπηχτικές εμπνεύσεις.

Έντρομοι στις Βρυξέλλες παρακολουθούν με απόγνωση τις παλινωδίες της ελληνικής κυβέρνησης, την καθολική της αδυναμία να προγραμματίσει και να εκτελέσει και την αβάσταχτη ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει πολύ ευαίσθητα για τους Ευρωπαίους θέματα, όπως ένα κρίσιμο δημοψήφισμα, που οι συνέπειές του μπορεί να είναι παγκόσμιες. Αυτό που κυρίως υποψιάζονταν εδώ και μερικούς μήνες, συγκεκριμένα αμέσως μετά την αποτυχία του μνημονίου και τη μετεξέλιξή του σε μακροπρόθεσμο, και που τώρα προβάλλει ως βεβαιότητα, είναι η εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας του μέσου ελληνικού νοικοκυριού.

Αυτό το στοιχείο κυριαρχεί πλέον σε κάθε σοβαρή συζήτηση γύρω από το ελληνικό πρόβλημα και τίθεται πάντα ως προϋπόθεση πριν από κάθε σχεδιασμό. Και αυτός είναι κυρίως ο λόγος για τον οποίο κάθε αναθεώρηση της συμφωνίας γύρω από το χρέος θα περιλαμβάνει κούρεμα και μάλιστα γενναίο. Το νούμερο αυτό βρίσκεται σήμερα στο 75% και ανεβαίνει σε αντιστοιχία με τις αστοχίες του ελληνικού προϋπολογισμού.

Όλα αυτά βέβαια είναι εις γνώσιν της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία γνωρίζει καλύτερα από όλους, ότι η συμφωνία της 26^ης Οκτωβρίου βρίσκεται ήδη υπό αίρεση. Όπως γνωρίζει καλύτερα από όλους ότι κάθε μέτρο, φόρος ή κυριαρχία που θα απαιτήσει η τρόικα, όπως ήδη προανήγγειλε με στόμφο ο κ. Σόιμπλε, θα είναι κόκκινο πανί για υπουργούς, βουλευτές και ΜΜ"Ε". Όπως γνωρίζει καλύτερα από όλους, ότι όσο αμφισβητείται η “εθνοσωτήριος’’ συμφωνία και όσο η ανάγκη υπογραφής μιας νέας θα πλησιάζει απειλητικά, κάθε περαιτέρω εκβιασμός προς την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ ή την κοινωνία, θα είναι ατελέσφορος.

Έτσι λοιπόν ο κ. Παπανδρέου θεώρησε σκόπιμο να σκαρφιστεί έναν ελιγμό, ο οποίος κακά τα ψέματα του ήταν απολύτως απαραίτητος,για να βγει πολιτικά σώος από τη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής του ομάδας, η οποία μετά τον εξευτελισμό που βίωσε την ημέρα της επετείου, ζητούσε επιτακτικά πολιτικό αίμα.

Ο πολιτικός αμοραλισμός στην περίπτωση αυτή έγκειται στο γεγονός, ότι ο πρωθυπουργός δε διστάζει να βυθίσει τη χώρα (και την αγορά) σε μια μακριά νύχτα, ρισκάροντας ευαίσθητες διεθνείς σχέσεις και δύσκολες εσωτερικές ισορροπίες (τράπεζες), προκειμένου να εισπράξει ένα χλιαρό χειροκρότημα από τους συνενόχους του και να κερδίσει λίγο ακόμα πολιτικό χρόνο.
γράφει ο Δρ. Κακοφονίξ, Πασοκολόγος – Παπανδρεολόγος

από το antinews

Φεύγει και φορτώνει τις αποτυχίες του στον λαό!

Η ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου πριν λίγη ώρα που αποφάσισε δημοψήφισμα σχετικά με το αν πρέπει να επικυρωθεί η νέα δανειακή σύμβαση ή όχι, δεν είναι απλά η πολιτική ταφόπλακα του ΓΑΠ!

Είναι το υπέρτατο εκβιαστικό δίλημμα που θα ξεκινήσει από αύριο, με τρομοκράτηση των πολιτών, από τα ΜΜΕ που θα λένε ότι αν δεν ψηφίσει υπέρ ο λαός θα πτωχεύσουμε ανεξέλεγκτα, θα βγούμε από το ευρώ, θα χαθούν οι καταθέσεις, θα απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα πηγαίνουμε με κουπόνια να παίρνουμε φαγητό στα συσσίτια όλες οι πληγές του Φαραώ θα πέσουν στα κεφάλια μας.

Έτσι όλη η ευθύνη της παρούσας κατάστασης θα πέσει σιγά σιγά στον λαό, θα επιχειρηθεί να...ξεχαστούν οι προδοτικές πολιτικές υποτέλειας, που μέχρι σήμερα ακολουθεί η κυβέρνηση, και αν ο λαός καταψηφίσει εν τέλει, ο ΓΑΠ θα φύγει νίπτοντας υποκριτικά τας χείρας του, καταγγέλλοντας για μια ακόμη φορά τον ελληνικό λαό…

Οι άνθρωποι είναι διδάκτορες στην βρώμικη προπαγάνδα και τον αποπροσανατολισμό.

Μόνο ένα μεγάλο ποσοστό καταψήφισης δεν θα αφήσει περιθώρια αμφισβήτησης, αλλά μην εκπλαγεί κανείς αν την κάνουν “ γυριστή” βλέποντας πως δεν πιάνει η προπαγάνδα και πρόκειται να καταψηφιστούν από τεράστιο ποσοστό πολιτών, τότε θυμηθούν το άρθρο 44 του Συντάγματος που προβλέπει ότι δεν μπορούν να γίνουν δημοψηφίσματα για δημοσιονομικά ζητήματα και ψηφιστεί με 151!!!

Όπως και να το δει κανείς η κίνηση ΓΑΠ βρωμάει και ζέχνει! Πρόκειται για “ καραμπινάτη” συνταγματική εκτροπή, επιχειρείται να διχαστεί ο λαός ανάμεσα στο ΟΧΙ και το ΝΑΙ, δεν κάνει εκλογές, αλλά αν χρειαστεί να δραπετεύσει αλώβητος από την πρωθυπουργική καρέκλα μήπως και γλιτώσει το Ειδικό Δικαστήριο.

Εκτός αν όλα είναι ένα τεράστιο πυροτέχνημα γιατί ξέρουν εκ των προτέρων ότι θα παρουσιαστεί συνταγματικό κόλλημα και δεν θα προχωρήσει…

Βεβαίως, πριν φτάσουμε σε όλα αυτά πρέπει να δοθεί ψήφος εμπιστοσύνης από 151 βουλευτές -δεν αποκλείεται αφού η επόμενη σημαντική απόφαση θα βαραίνει τον λαό-, αλλά και η αντιδράσεις που θα υπάρξουν για την αντισυνταγματικότητα της απόφασης, κι ελπίζω ο Πρόεδρος που συναντάται αύριο με τον Σαμαρά, να ξύπνησε από την σφαλιάρα της Θεσσαλονίκης, να σταματήσει να ενεργεί ως μέλος της κυβέρνησης, να αναλογιστεί τις ιστορικές του ευθύνες και να προστατεύσει επιτέλους το Σύνταγμα.

από το αἰέν ἀριστεύειν

Σχολιο apneagr: Και να θυμάστε το καλόπαιδο ΓΑΠ θα πάει σύντομα ταμείο... πληρώνουν όπου να 'ναι τα CDS.

by vlavo

Στα χαρτιά και στον αέρα και η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου

Στη σκιά των γεγονότων της 28ης Οκτωβρίου και με τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου να αμφισβητούνται ήδη από τους ίδιους τους αρχιτέκτονές τους, ο πρωθυπουργός ξεκινά νέο γύρο «ενημερώσεων», σε μια ύστατη προσπάθεια να πείσει πως επιτέλους ελήφθησαν οι «ιστορικές αποφάσεις» που όλοι περιμέναμε, αλλά στην ουσία βρίσκονται και αυτές στον αέρα.

Σήμερα το απόγευμα ο κ. Παπανδρέου ενημερώνει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να εξηγήσει τι προβλέπουν οι αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, ζητώντας από...
τους βουλευτές του νέα στήριξη στα επόμενα βήματα, που αναμένονται ακόμη πιο επώδυνα.

Από την πλευρά τους, οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με την πιο σκληρή πραγματικότητα, καθώς πολλοί από αυτούς έχουν δεσμευτεί ότι δεν θα ξαναψηφίσουν «με κλειστά μάτια», ενώ είναι βέβαιο ότι θα χρειαστεί να δώσουν την ψήφο τους σε μια ακόμη δανειακή σύμβαση που θα περιλαμβάνει νέους όρους.

Πολύ περισσότερο που δεν θα γνωρίζουν τι ακριβώς είναι αυτό που θα κληθούν να στηρίξουν και μάλιστα σε συνθήκες χρεοκοπίας, αφού ήδη ο διεθνής οίκος Fitch έχει αποφανθεί πως «κούρεμα» της τάξης του 50% συνιστά ούτως ή άλλως πιστωτικό γεγονός.

Η ενημέρωση θα συνεχιστεί αύριο, με τον πρωθυπουργό να καταθέτει στο κοινοβούλιο μια συμφωνία, η εφαρμογή της οποίας εξαρτάται από το αν θα γίνει αποδεκτή από τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος όμως παραμένει απρόθυμος.

Αυτό έχει ήδη διαφανεί, με αποτέλεσμα ο Γερμανός υπουργός των Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπε να δηλώνει απερίφραστα σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στο περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ», πως η ΕΕ επιθυμεί η συμμετοχή των ιδιωτών να είναι εθελοντική, αλλά αν αυτό δεν συμβεί, τότε θα χρειασθεί να ακολουθηθούν λιγότερο συναινετικές διαδικασίες.

Η δήλωσή του ερμηνεύεται ως μέσο άσκησης πίεσης στις τράπεζες, αλλά αποδεικνύει επίσης ότι η Ελλάδα δεν διαπραγματεύτηκε την σημαντικότερη πτυχή του σχεδίου και δεν πέτυχε το σημαντικότερο - δηλαδή την εκ των προτέρων διασφάλιση της συμμετοχής των ιδιωτών, ώστε να μην υπάρξει πιστωτικό γεγονός.

Έτσι, η χώρα μας παραμένει πειραματόζωο σε ένα επικίνδυνο μπρα-ντε-φερ μεταξύ ΕΕ και ιδιωτών, ενώ και η νέα συμφωνία (όπως και αυτές της 25ης Μαρτίου και της 21ης Ιουλίου) φαίνεται πως επίσης είναι στα χαρτιά.

Αλλά και ο απερχόμενος επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, σε χθεσινή συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα «Μπιλντ αμ Ζόνταγκ» (κυριακάτικη Μπιλντ), προειδοποιεί πως η κρίση χρέους δεν έχει ξεπεραστεί, παρά τις τελευταίες αποφάσεις.

Ζητά και πάλι γρήγορες κινήσεις και άμεση εφαρμογή, αλλά πρόκειται για οξύμωρο σχήμα, αφού οι Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν για άλλη μια φορά για λογαριασμό άλλων – των ιδιωτών – και επομένως χωρίς τον ξενοδόχο.

Συγκρατημένος ο Τρισέ, απειλητικός ο Σόιμπλε (που λέει ότι η Ευρώπη έχει πολύ δρόμο μπροστά της) και στη μέση η Ελλάδα να παραπαίει σαν ακυβέρνητο καράβι σε φουρτουνιασμένο πέλαγος και ευρισκόμενη σε απόσταση αναπνοής από την κοινωνική έκρηξη.

Όλα δείχνουν πως τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου ήταν απλώς η αρχή, ενώ ο κ. Παπανδρέου δεν δείχνει διατεθειμένος να αποχωριστεί την καρέκλα του – ούτε καν να αναλάβει «πολιτικές πρωτοβουλίες», όπως ασαφώς του ζητούν οι ίδιοι οι βουλευτές του.

Η σκληρή πραγματικότητα είναι πως οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνεδρίασαν δύο φορές μέσα σε τρεις ημέρες για να λάβουν μια απόφαση που πριν στεγνώσει το μελάνι της άρχισε να αμφισβητείται.
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από την Ελεύθερη Ζώνη

Οι κυβερνήσεις νομοθετούν για το λαό. Εσείς

Κύριε Βενιζέλο,

Σας έχω απευθύνει δημόσια, αρκετά ερωτήματα, τα οποία θέτουν σοβαρά θέματα για τον τρόπο που πολιτεύεστε. Δεν ήταν μια θεωρητική ανάλυση αλλά στοιχεία. Δεν μου απαντήσατε. Πίστευα πως ήταν η ενασχόλησή σας με την σωτηρία της χώρας που δεν σας επέτρεπε να απαντήσετε. Τελικώς δεν ισχύει. Απ ό,τι έμαθα, στείλατε απαντητική επιστολή στην Ελευθεροτυπία για άρθρο που αφορούσε την προίκα σας, όχι όμως απάντηση σε όσα σας έχω ρωτήσει. Και το κάνατε μία από τις πιο κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων για το χρέος. Βρήκατε τον χρόνο. Άρα δεν ήταν θέμα χρόνου.

Πριν προχωρήσω στα συγκλονιστικά που... αποκάλυψε η δημοσιογραφική έρευνα, σας θυμίζω και πάλι πως το να απαντήσετε είναι υποχρέωσή σας. Ηθική και πολιτική. Πριν από μερικούς μήνες, όταν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κύριος Θόδωρος Πάγκαλος είπε το γνωστό «μαζί τα φάγαμε», του απάντησα με ένα πολύ σκληρό άρθρο. Ο κύριος Πάγκαλος την ίδια κιόλας μέρα ανταπάντησε με ένα δικό του πολιτικό άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο site μου. Την ίδια εποχή έγραψα ένα ακόμη σκληρό άρθρο για την υπουργό κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, στο οποίο έλεγα πως το να φοιτά παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο, ενώ η ίδια είναι υπουργός Παιδείας, είναι μια πρακτική που δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τη Δημόσια Παιδεία για την οποία είναι αρμόδια. Η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε δημόσια σε αυτό, θέτοντας μάλιστα μια πλευρά που είχα σκληρά παραβλέψει. Της μάνας. Και οι δύο συνάδελφοί σας απάντησαν αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν γιατί εξέφρασα απόψεις και όχι, όπως στη δική σας περίπτωση, ντοκουμέντα και στοιχεία. Και βέβαια κανένας από τους δυο, δεν θέλησε να μου «θυμίσει» πως είμαι δημοσιογράφος της «κρατικής». Σεβάστηκαν και τον ρόλο τους και το ρόλο του δημοσιογράφου.

Διατελέσατε υπουργός Πολιτισμού και βρεθήκατε στο στόχαστρο της πολιτικής κριτικής από τον προκάτοχο σας στο υπουργείο, τον νυν αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο, για την αγοραπωλησία επί των ημερών σας του ξενοδοχείου «Ακροπόλ» από τον κατάδικο σήμερα, Γιώργο Μπατατούδη. Πληροφοριακά μόνο ο κ. Μπατατούδης ο οποίος διέφυγε στη Λιβύη βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα αφού κατάφερε να πάρει αναστολή εκτέλεσης της ποινής του. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Ας πάμε όμως και πάλι στα στοιχεία. Διατελέσατε υπουργός Δικαιοσύνης το 1996. Δεν ήσασταν ένας οποιοσδήποτε πολιτικός σε αυτό το υπουργείο, αλλά ένας γνώστης της Νομικής Επιστήμης. Και μόνο να κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σας, διαπιστώνει πως τελειώσατε σε 4 χρόνια τη Νομική, (παρότι, όπως λέτε, είχατε και παράλληλη πολιτική δράση τα δύσκολα χρόνια 1974-1978), καταφέρατε να κάνετε διδακτορικό στο Παρίσι σε μόλις δύο χρόνια και στη συνέχεια να ανεβείτε τις βαθμίδες της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με τρόπο που δεν έχουν κάνει άλλοι. Τι άλλο λοιπόν, ήσασταν από το «παιδί θαύμα» της νομικής τέχνης.

Αναζήτησα λοιπόν αυτή την νομική σας έστω ευφυΐα, στο νομοθετικό σας έργο στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Και ιδού τι βρήκα. Το 1996 ψηφίσατε τον νόμο 2408. Με τον νόμο αυτό τροποποιήσατε κάποια άρθρα του Ποινικού Κώδικα. Για την ακρίβεια προσθέσατε μερικές λέξεις, λιγότερες από 10 αλλά καθοριστικές. Αλλάξατε το άρθρο 242 (για ψευδή βεβαίωση) και το άρθρο 216 (για πλαστογραφία).Τα δύο αδικήματα τα οποία ήταν κακουργήματα με ποινές κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια, γίνονταν πλημμελήματα αν το ποσό της ζημιάς δεν ήταν πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές. Αυτό προσθέσατε: Το «πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές». Με 25 εκατομμύρια τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα σπίτι. Και εσείς για κάποιο λόγο, την πλαστογραφία και την ψευδή βεβαίωση που προκαλούσαν ζημιά ως ένα σπίτι την κάνατε πλημμέλημα;

Αυτή την νομοθετική «μεταρρύθμιση» την κάνατε μέσα σε μία νύχτα και χωρίς να προηγηθεί σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και πολύ περισσότερο διάλογος με τους ανθρώπους που υπηρετούν τη Δικαιοσύνη. Δηλαδή δεν εκθέσατε ποια αναγκαιότητα υπήρχε για να κάνετε τόσο βαριές πράξεις από κακουργήματα, απλά πλημμελήματα. Κατηγορηθήκατε από τον νομικό κόσμο ότι ασελγήσατε πάνω στους νόμους με σκοπούς άλλους από την απονομή Δικαιοσύνης.

Φαντάζομαι ξέρετε ως υπουργός Δικαιοσύνης τότε, τι προέκυψε από αυτή σας την νομοθέτηση. Τετρακόσιοι επιφανείς Θεσσαλονικείς (μεγαλογιατροί, βουλευτές, στρατηγοί, δικηγόροι, παιδιά αυτών που λέμε «επωνύμων») οι οποίοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για κακουργήματα (ναι, αυτά τα οποία αλλάξατε) δεν δικάστηκαν ποτέ. Τα κακουργήματά τους έγιναν πλημμελήματα και παραγράφηκαν. Η υπόθεση ήταν η πιο σοβαρή υπόθεση πλαστογραφίας στην ιστορία της Ελλάδας. Από το 1989 έως το 1991, παιδιά επωνύμων της Θεσσαλονίκης που εγγράφονταν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία κλπ), έπαιρναν μεταγραφές σε Πανεπιστήμια της Ελλάδας, παρουσιάζοντας ψεύτικες βεβαιώσεις για σοβαρές ασθένειες. Οι ευγενείς γόνοι της Θεσσαλονίκης έπασχαν ξαφνικά από καρκίνο, λευχαιμίες και άλλα σοβαρά νοσήματα που βεβαίωναν απατεώνες γιατροί. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση, κάποιοι Πανεπιστημιακοί, συνάδελφοί σας στο Πανεπιστήμιο, επιχείρησαν να την κουκουλώσουν αρνούμενοι να δώσουν τα στοιχεία των μεταγραφών.

Μια ομάδα έντιμων εισαγγελέων τότε, αναγκάστηκε να κάνει έρευνα στο πανεπιστήμιο και να κατασχέσει τους φακέλους. Δύο ανακριτές, επί δύο χρόνια ερεύνησαν αυτή την υπόθεση, σχηματίζοντας δικογραφία που δεν χωρούσε σε ένα δωμάτιο. Ασκήθηκαν, διώξεις σε 400 άτομα. Οι περισσότεροι θα έμπαιναν φυλακή αφού οι κατηγορίες ήταν στοιχειοθετημένες. Και τότε εσείς νομοθετήσατε την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα στα συγκεκριμένα άρθρα, που τύχαινε μάλλον να αφορούν τις δικές τους κατηγορίες. Τα αδικήματα ήταν πια πλημμελήματα και είχαν παραγραφεί. Οι φάκελοι έκλεισαν και δεκάδες επώνυμοι απατεώνες, ελεύθεροι πια, συνέχιζαν να φωτογραφίζονται στα περιοδικά ως έντιμοι και ανησυχούντες για την πόλη και βέβαια να καθορίζουν με τη δύναμή τους τα πολιτικά πράγματα. Αρκετοί από τους φοιτητές που πήραν μεταγραφές με τις ψευδείς βεβαιώσεις, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά σήμερα κάνουν πανεπιστημιακή καριέρα.

Στις μεταρρυθμίσεις σας, συμπεριλαμβάνεται η αλλαγή ενός ακόμη άρθρου του Ποινικού Κώδικα. Του 113. Το άρθρο αυτό παλιά προέβλεπε πως στις περιπτώσεις που κάποιος βουλευτής διώκεται για αξιόποινη πράξη, αν δεν αρθεί η βουλευτική του ασυλία, τότε σταματά να τρέχει ο χρόνος παραγραφής και ο βουλευτής δικάζεται όποτε πάψει να είναι βουλευτής. Το άρθρο αυτό προστάτευε και τον βουλευτή, αλλά και τον πολίτη. Αλλάξατε λοιπόν το άρθρο και καταργήσατε την αναστολή της παραγραφής. Έτσι αν κάποιος βουλευτής διαπράξει αδίκημα και δεν αρθεί η ασυλία του, ο χρόνος παραγραφής τρέχει. Έτσι όταν πάψει να είναι βουλευτής πιθανόν να μην υπάρχει δίωξη εναντίον του.

Αυτά είναι τα νομοθετήματά σας σε ένα υπουργείο που θα περίμενε κάποιος, πως λόγω του αντικειμένου σας, ο νομικός κόσμος θα μίλαγε για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις Βενιζέλου. Ο νομικός κόσμος όμως μιλάει για «ασέλγεια» στους νόμους. Τα περί προθέσεων και τα νομικά και αυτά της κόλασης που είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, τα ξέρετε. Μόνο εσείς ξέρετε τις προθέσεις σας. Δεν σας αποδίδω καμιά πρόθεση. Σας απευθύνω για μια ακόμη φορά ερωτήματα. Και περιμένω απαντήσεις τις οποίες ξέρετε πολύ καλά πως οφείλετε να δώσετε. Αν όχι, τότε αυτό θα είναι μια πρόθεσή σας…

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο που…ξέρει αυτός. Μετά από 25 χρόνια στην δημοσιογραφία, έχω την δυνατότητα να μαθαίνω, πότε το όνομά μου γίνεται δημοφιλές σε διάφορες υπηρεσίες. Μην κουράζεστε. Στην ντουλάπα μου δεν έχω σκελετούς. Μόνο ρούχα και αρχεία. Των οποίων έχω πάντα αντίγραφα
γράφει ο Κώστας Βαξεβάνης

από το κουτί της Πανδώρας

Έτσι άνοιξαν διάπλατο το δρόμο στην εκτροπή...

Υπάρχει ένα τμήμα αξιωματούχων της κυβέρνησης και φίλων τους στο ΠΑΣΟΚ που αντί να συνειδητοποιήσουν ότι ο λαός -όπως έχει δικαίωμα- απορρίπτει την κυβερνητική πολιτική και ότι πρέπει να προσπαθήσουν αν μη τι άλλο να σκεφθούν γιατί ο λαός την απορρίπτει, ψάχνουν για μονομερείς καταδίκες της βίας- όταν στρέφεται δηλαδή μόνο κατά κυβερνητικών στελεχών και δη όταν πιθανολογούν ότι προέρχεται από τμήματα της αριστεράς. Θυμούνται τον εκφασισμό, τους Γκοτζαμάνηδες, τους Ελληναράδες κτλ.

Αντίθετα, όταν αποδεικνύεται ότι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψεύδονται ανερυθρίαστα εις... βάρος πολιτικών χώρων, όταν ασκείται κρατική καταστολή, όταν ασκείται η υλική βία της φτώχειας και της ανεργίας, όταν ασκείται η ψυχολογική βία του "σκάσε και κολύμπα" γιατί αλλιώς θα σου βάλω κι άλλα μέτρα, οι ίδιοι αυτοί "αντιφασίστες" σιωπούν ή στην καλύτερη περίπτωση ψελλίζουν. Αυτό θα πει αριβισμός, οπορτουνισμός, κρετινισμός και καθεστωτική τύφλωση.

Όχι διότι θεωρώ ότι χωρεί συμψηφισμός- κάθε άλλο. Ούτε γιατί σε μια καταστροφική και ανομιμοποίητη πολιτική απαντάς με λυντσαρίσματα και προβοκάτσιες που εν τέλει στρέφονται κατά του λαϊκού κινήματος.

Είναι όλα τα παραπάνω αυτοί οι "δημοκράτες" της κακιάς ώρας διότι κατά βάθος μιλούν έτσι όπως μιλούν από κυνισμό, αγωνία για την προσωπική τους επιβίωση και προσβάλλοντας βάναυσα τη δημοκρατική παράταξη. Θυμίζουν το παρηκμασμένο εκείνο τμήμα του κόμματος των φιλελευθέρων και της Ένωσης Κέντρου που επέλεγε ως σύμμαχο την καθεστωτική και αυταρχική δεξιά απέναντι στο λαϊκό κίνημα και την αριστερά. Έτσι άνοιξαν διάπλατο το δρόμο στην εκτροπή.
γράφει ο Θέμης Τζήμας
Μέλος Εθνικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ

από το sibilla

Capo di tutti capi

Αισθάνθηκαν λέει άβολα και στενάχωρα. Άλλα εντούτοις συναντήθηκαν με τους Τροϊκανούς και έφτιαξαν το Μνημόνιο στο πόδι! Φανταστείτε τη σκηνή. Έτρεχαν οι δικοί μας ΑΠΟ δω σε πηγαδάκια, αποκεί έτρεχαν οι Τροϊκανοί που μίλαγαν άλλη γλώσσα, κόβανε λέει και ράβανε κομμάτια από άλλα παλιά Μνημόνια (Μεξικό, Σρι Λάνκα, Σενεγάλη), για να φτιάξουνε τελικά το μεγαλειώδες κείμενο! Τόση σκέψη σε επανίδρυση χώρας δεν έχει ξαναπέσει. Βουρ στο καινούργιο δάνειο και πίσω μην κοιτάτε. Αισθάνθηκαν λέει σαν τις πουτανίτσες.

Οι τουρίστες κυβερνάνε από τη δεκαετία του 80. Από την εποχή των μπαλκονιών. Αδιάλειπτα. Από την εποχή που ο κόσμος στήνονταν ουρές στα πολιτικά γραφεία για να αγοράσει μια δουλειά στο δημόσιο για το παιδί του. Τελικά ο αγώνας δικαιώθηκε. Με ελεγχόμενη χρεοκοπία, λιτότητα δεκαετίας και βάλε, και απουσία από τις αγορές και τον κόσμο. Είμαστε πλέον και... επίσημα στη λίστα των αφερέγγυων πληρωτών, με ένα κράτος διαλυμένο, μια κωμική δημόσια διοίκηση, ανύπαρκτη Παιδεία, Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη, και καπελωμένοι από ένα δίκτυο κλεπτοκρατίας που ροκανίζει ό,τι βρει. Ας μην παραπονιόμαστε λοιπόν για την έκβαση της συνόδου κορυφής. Πάλι καλά που μας κράτησαν και πάλι. Φανταστείτε να τραβούσαν τη σκανδάλη...

Στη σύνοδο κορυφής, οι τουρίστες πήραν βραβείο ευρωθέασης. Ευτυχώς πληροφορούμαι, στις "διαπραγματεύσεις" έλαβε μέρος και η αρχιτουρίστρια Ξενογιανακοπούλου, που αφού διέπρεψε στον χώρο της Υγείας, λογικά ανέλαβε τώρα να σώσει και την υπόλοιπη χώρα. Η μόνη "διαπραγμάτευση" που έγινε ήταν στο πώς θα διατυπωθεί στο επίσημο κείμενο το όλο θέμα της ευρωπαϊκής επιτροπείας, μην τυχόν και φανεί πως από δω και στο εξής θα μας κυβερνάνε υπαλληλίσκοι μπάστακες.

Τα επιμέρους ας μην τα σχολιάσουμε εκτενώς. Και πάλι καλά που έγινε έτσι. Θα είμαστε δέκα χρόνια εκτός αγορών και το 2020 θα πιάσουμε τους στόχους του 2009! Στο μεταξύ, λιτότητα, περικοπές, αποκρατικοποιήσεις και πολύ "επανίδρυση". Ένα μόνον πρακτικό δίλημμα μας απομένει πλέον να αποφασίσουμε. Θα συνεχίσουμε στο γνωστό ελληνικό δικομματικό μοτίβο, με Γιωργαντώνηδες, Φωτολυμπερόπουλους και απίθανες συγκυβερνήσεις καφενειακών υπερδυνάμεων, ή θα αφήσουμε επιτέλους τον αγέλαστο καλβινιστή υπαλληλίσκο (και το λεφούσι του) να μας κάνει μια "γερμανική επανεκκίνηση", που θα μας φύγει ο τάκος;

Τελικά, με αφορμή τα 30 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, ο Τσοβόλας είπε το πιο ωραίο. Τα πρώτα δέκα χρόνια λέει, πουλάγαμε κουλτούρα, πολιτισμό και λαϊκό αγώνα. Τη δεύτερη δεκαετία κάναμε βούρ για αρπαχτές στο Χρηματιστήριο και στις διαπλοκές. Και την τρίτη δεκαετία παλεύουμε να μην μας πάει φυλακή ο εισαγγελέας.

από το Locus Publicus - Editorium

Να πως εκμεταλλεύονται οι Γερμανοί, το προτεκτοράτο Ελλάδα!

Δυστυχώς το σχέδιο – παγίδα (για τον ελληνισμό) της Μέρκελ, κρύβει πολλά σημεία του από το φως της δημοσιότητας και έχει πολλά ψιλά γράμματα, τα οποία ο λαός δεν θα τα μάθει, παρά μόνο πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν θα είναι πλέον αργά. Δυστυχώς, τα καθεστωτικά ΜΜΕ, δεν ενημερώνουν καθόλου το λαό, αντίθετα τον κρατούν σε καταστολή, για τα δικά τους συμφέροντα. Οι Γερμανοί λοιπόν, σχεδίασαν την εξαθλίωση και τον εξανδραποδισμό του ελληνισμού σε βάθος δεκαετιών, με "όργανό" τους τον πολιτικά άβουλο κ. Παπανδρέου.

Δείτε μόνο μία περίπτωση, από τις τόσες, για να καταλάβετε τι συμφώνησε ο κ. Παπανδρέου!!!

Από το «κούρεμα» λοιπόν των ελληνικών ομολόγων κατά 50%, δεν εξαιρείται μόνο το δάνειο της τρόικας, αλλά και... τα ελληνικά ομόλογα ονομαστικής αξίας 62 δισ. Ευρώ, τα οποία η ΕΚΤ τα αγόρασε στη δευτερογενή αγορά ομολόγων. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως όταν τα ομόλογα αυτά λήξουν, θα πρέπει η Ελλάδα να πληρώσει στην ΕΚΤ το σύνολο της ονομαστικής τους αξίας συν τους τόκους. Και καλά θα πείτε, που είναι το πρόβλημα;

Το πρόβλημα είναι ότι η ΕΚΤ αγόρασε τα ομόλογα αυτά, από την δευτερογενή αγορά, κοντά στο μισό της αξίας τους. Τι σημαίνει αυτό; Απλά σημαίνει πως, όταν τα ομόλογα αυτά λήξουν και εμείς, από τις δικές μας ατομικές περιουσίες, κληθούμε να τα πληρώσουμε στο 100% της αξίας τους (συν τους τόκους), η ΕΚΤ, θα έχει επιτύχει ένα κολοσσιαίο υπερκέρδος, περί το 50% (συν τους τόκους) σε βάρος των ατομικών περιουσιών των Ελλήνων. Είπατε τίποτα; Αυτό συμφώνησε ο κ. Παπανδρέου..

Η Μέρκελ αρνήθηκε να «κουρευτούν» αυτά τα ελληνικά ομόλογα που έχει στα χέρια της η ΕΚΤ με το επιχείρημα ότι η ΕΚΤ δεν είναι ιδιωτικός τομέας. Επιτρέποντας έτσι στην ΕΚΤ να κερδοσκοπήσει σε βάρος των περιουσιών των Ελλήνων, ενώ ο θεσμικός της ρόλος δεν είναι κερδοσκοπικός και μάλιστα σε βάρος των κρατών της Ευρωζώνης.

Ταυτόχρονα όμως η κ. Μέρκελ δεν εξαίρεσε τα ασφαλιστικά ταμεία από το «κούρεμα», παρότι είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, με το επιχείρημα, ότι τα χρήματά τους δεν είναι κρατικά, αλλά χρήματα των ιδιωτών ασφαλισμένων, που μπορούν έτσι να «κουρευτούν» και να χαθούν. Αυτό συμφώνησε ο κ. Παπανδρέου.

Αντιλαμβάνεστε πιστεύουμε, τι είδους ακριβώς δίκαιο επικρατεί στην ΕΕ. Απλά, δίκαιο της ΕΕ είναι τα συμφέροντα των Γερμανών…

Το προτεκτοράτο των Γερμανών που λέγεται Ελλάδα, δεν έχει καμία τύχη.
Θα είναι η Νότια Φάρμα του 4ου Ράιχ για άρμεγμα.

Ε, ρε πως θέλει, να ξεσηκωθεί αυτός ο λαός και να τους στείλει όλους (ντόπια παράσιτα και ξένους κερδοσκόπους…), εκεί που πρέπει…

από το προεδρική δημοκρατία η φωτό από το Γρέκι

Στήνουν το νέο κατεστημένο...

Το σχέδιο του ΔΝΤ για τον έλεγχο της ελληνικής πολιτικής και οικο­νομικής ζωής ήταν εξαρχής ένα. Άρχισε όμως να κυκλοφορεί τις τελευ­ταίες δύο εβδομάδες με περισσότερες λεπτομέρειες. Η απόρρητη έκθεση πε­ριέγραφε πώς θα αναπτυχθεί το και­νούργιο κατεστημένο, το οποίο βεβαί­ως θα ελέγχεται από τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τη μεθοδευ­μένη κατάρρευση της χώρας μας.

Η έκθεση αναφέρει ότι από τη μετα­πολίτευση δημιουργήθηκε μια αλυσίδα συμφερόντων μεταξύ των τραπεζών, των πολιτικών και των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται (και) στα μέ­σα ενημέρωσης, κυρίως εκδότες.

Περιγράφει πώς ο κάθε «κλάδος» εξυπηρετούσε τον άλλο και...πώς και οι τρεις είναι άρρηκτα δεμένοι μεταξύ τους και επιβιώνουν χάρη στη «βοή­θεια» που παρέχει ο ένας στον άλλο.

Το ΔΝΤ λοιπόν και οι εμπνευστές της έκθεσης αναφέρουν ότι, για να μπο­ρέσει η νέα κατάσταση να αναλάβει πλήρη δράση και να απλώσει τον ιστό της, πρέπει να σπάσει η αλυσίδα. Και για να σπάσει, πρέπει πρώτα να καταρ­ρεύσει ένας από τους τρεις τομείς που περιγράψαμε πιο πάνω. Κάποιος θα πί­στευε ότι ο τομέας που συστήνεται για κατάρρευση θα ήταν ο πολιτικός, όμως οι δανειστές στοχοποιούν την «πηγή» του χρήματος, δηλαδή τις ελληνικές τράπεζες.

Αλλαγή συστήματος
Όπως ισχυρίζονται οι εμπνευστές της έκθεσης, η μετοχική σύνθεση των τραπεζών πρέπει να αλλάξει τα επό­μενα χρόνια, ώστε να αλλάξουν και τα άτομα που θα είναι επικεφαλής και θα λαμβάνουν τις αποφάσεις για νέα δά­νεια και επενδύσεις.

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να απειληθεί η ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών, αφού, όπως αναφέρε­ται, οι μέχρι τώρα προσπάθειες για συγχωνεύσεις και εξαγο­ρές και οι πιέσεις προς τους τραπεζίτες τον τελευταίο χρόνο δεν απέδωσαν τα ανα­μενόμενα. Κοινώς, οι Έλληνες τραπεζίτες εμφανίστηκαν ξεροκέφαλοι και επέμε­ναν στο status quo.

Όμως ένα κούρεμα της τάξης του 50%-60% σίγουρα θα έστελνε την πλειονότητα των τρα­πεζών στην ανακεφαλαιοποίηση. Οι περισσότερες δεν θα μπο­ρούν να την πραγματοποιήσουν μέσα από τους μετόχους τους. Θα στραφούν προς το κράτος για εγγυήσεις. Το ελλη­νικό κράτος είναι πτωχευμένο και έτσι το τρίτο στάδιο είναι η ένταξή τους στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότη­τας. Φαινομενικά, πρόκειται για κρατικοποίησή τους, όμως, εάν διαβάσει κά­ποιος τα ψιλά γράμματα των όρων λει­τουργίας του ΤΧΣ, θα διαπιστώσει ότι ο έλεγχος θα ασκείται από την τρόικα και τους δανειστές μας.

Με αυτόν τον τρόπο θα αλλάξει δρα­στικά και η μετοχική σύνθεση των ελληνικών τραπεζών και από εκεί και πέ­ρα ανοίγει ο δρόμος αλλαγής του πολιτικού και εκδοτικού σκηνικού.

Μάλιστα, για το πώς τα μέσα ενημέρωσης - τα οποία είναι σχεδόν όλα υπερχρε­ωμένα - μπορούν να καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτα μόλις τους κοπεί η πίστωση, αναφέρεται η περίπτωση του Alter. Πετυχημένη - κατ’ αυτούς - συ­νταγή για ένα κανάλι που, όπως λένε, επηρέαζε πολύ το ελληνικό κοινό.

Έτσι, κατά το ΔΝΤ, θα τερματιστεί η πελατειακή σχέση μεταξύ πολιτικών και εκδοτών και θα μπει μια νέα τάξη μέσων ενημέρωσης που θα κάνουν «αποστειρωτική» ενημέρωση και κυ­ρίως δεν θα κάνουν αντιπολίτευση στο κατεστημένο πίσω από τους δανει­στές.

Βεβαίως, σε δεύτερη ανάγνωση, αυ­τό που θέλουν να κάνουν τα ξένα συμφέροντα, είναι να μεταφέρουν το «μονοπώλιο» των πιέσεων και των απειλών σε αυτούς. Θέλουν δηλα­δή να κάνουν παιχνίδι με πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης αυτοί και να κινούν τα νήματα ανάλογα με τις δικές τους ανάγκες.

Φανταζόμαστε ότι τα νέα εκδοτι­κά τζάκια που θα αναδυθούν, δεν θα έχουν πρόβλημα πίστωσης, εάν παί­ζουν το παιχνίδι των έξω…

από το Ποντίκι

Αυτή είναι η αλήθεια για τις τράπεζες

Στο απώτατο όριο πολιτικής υποκρισίας, αλλά και επικίνδυνου τυχοδιωκτισμού, κινείται η προσπάθεια «ιδεολογικοποίησης» του κουρέματος χρέους που συνοδεύτηκε από ρητορικού τύπου επιθέσεις, εναντίον των ελληνικών τραπεζών.

Οι κ. Παπανδρέου και Βενιζέλος επιχείρησαν ξεδιάντροπα να αποδώσουν στις διοικήσεις των εγχώριων τραπεζών ευθύνες για τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό, προαναγγέλοντας μάλιστα, σε πανηγυρικούς τόνους, την υπαγωγή των πιστωτικών ιδρυμάτων σε εθνικό/κρατικό έλεγχο.

Στην πράξη, το κυβερνητικό δίδυμο της συμφοράς προσπάθησε να...
εμφανίσει ως «υπηρεσία υπέρ του ευρύτερου δημοσίου συμφέροντος» τις παράπλευρες απώλειες του άγριου «κουρέματος» των ελληνικών ομολόγων που επέβαλλαν οι Γερμανοί. Η χοντροκομμένη κυβερνητική προπαγάνδα δηλαδή, έφτασε να προσδώσει χαρακτηριστικά «πολιτικής πρωτοβουλίας» στην υποχρεωτική προσφυγή των ελληνικών τραπεζών στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, έπειτα από τις τεράστιες ζημιές που μοιραία θα εγγράψουν.

Η παρελκυστική αυτή τακτική των κ. Παπανδρέου και Βενιζέλου, πέραν της καταφανούς κοροϊδίας προς το εκλογικό σώμα, υποκρύπτει δυστυχώς και επικίνδυνες φιλοδοξίες για κομματικό έλεγχο των ελληνικών τραπεζών με στόχο την παράταση της κυβερνητικής θητείας μέσα από σχέσεις πελατειακής εξάρτησης και διαπλοκής.

Η αλήθεια είναι ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι άμοιρες ευθυνών για το φαινόμενο της ελληνικής «καταναλωτικής φούσκας» που τροφοδότησε τα σημερινά ανοίγματα στο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος. Το αντίθετο μάλιστα. Οι διοικήσεις των τραπεζών, μπορεί να μην πλειοδότησαν σε εμπορικές πολιτικές δανειοληπτικής ασυδοσίας «χαμηλής κλίμακας» (όπως για παράδειγμα οι αμερικανικές ή οι ιρλανδικές τράπεζες με τα πάσης φύσεως δάνεια προς…αναξιοπαθούντες) αλλά συμμετείχαν, από κοινού με τους πολιτικούς, σε ένα «πάρτυ» χαριστικών ρυθμίσεων προς διαπλεκόμενους εκπροσώπους του επιχειρηματικού, «μιντιακού» και διαφημιστικού κατεστημένου.

Η εσφαλμένη όμως αυτή πρακτική δεν σημαίνει ότι απλώς πρέπει να αλλάξει χέρια το μάνατζμεντ για να περάσει στο έλεος του πράσινου κομματικού κράτους και μιας χρεοκοπημένης κυβέρνησης που ψάχνει ερείσματα για να κρατηθεί στην εξουσία. Γιατί μεταξύ άλλων οι τράπεζες, στο σημερινό τους σχήμα, έχουν ένα σοβαρό ελαφρυντικό. Υποχρεώθηκαν από αυτή την κυβέρνηση να συνδράμουν την μνημονιακή δανειοδότηση φορτώνοντας τα χαρτοφυλάκια τους με τοξικά ελληνικά ομόλογα. Και σήμερα καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα, υπό την απειλή μάλιστα, υποχρεωτικής αλλαγής της μετοχικής τους σύνθεσης. Δυστυχώς αυτό δεν αποτελεί εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος, αλλά εξυπηρέτηση των «επενδυτικών» αρπακτικών που θέλουν να τις αγοράσουν τσάμπα και του κ. Παπανδρέου που επιχειρεί να εξαγοράσει την διάσωση του…
γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς

από το ethnosnews