Σημίτης, τα βαμπίρ τραγουδούν ακόμα...

Το πιο αποτελεσματικό όπλο του νεοφιλελευθερισμού είναι η αποβλάκωση που έχει επιφέρει, η υποβάθμιση του δημόσιου λόγου κυρίως μέσω των ΜΜ"Ε" σε επίπεδο πριν απ' την αλφάβητο. Λες και, -λέγε-λέγε-λέγε- η ανθρωπότητα να έχασε τη μνήμη της, να ξεφορτώθηκε γνώσεις, φιλοσοφία, επιστήμη και να μπορεί να συζητά ωσάν τα βασικά να 'ναι τα αταβιστικά της, τα αρχετυπικά της ή το πολύ τα γκλαμουριάρικα νεαντερταλιανά της. Λόγου χάριν ο ανταγωνισμός! μια έννοια που εκλαμβάνουν ως χρήσιμη ακόμα και άνθρωποι καλών προθέσεων.

Σου λένε, πρέπει μια επιχείρηση να 'ναι ανταγωνιστική, έτσι θα αντέξει. Ας αντιπαρέλθουμε το κόστος της ανταγωνιστικότητας για τους μισθούς κι ας δεχθούμε ότι προσπορίζεται την ισχύ της από άλλους παράγοντες.

Αν λοιπόν η ανταγωνιστικότητα βοηθήσει μια επιχείρηση να αντέξει (κατ' αρχήν) αυτό σημαίνει ότι (στη συνέχεια) θα την οδηγήσει να κατισχύσει μιας άλλης ανταγωνιστικής επιχείρησης. Κι αυτό θα... συνεχίζεται ώσπου να 'ρθει η σειρά της «δικιάς μας» να φαγωθεί από μιαν άλλη που με τη σειρά της θα φαγωθεί από μιαν επόμενη - ζούγκλα κανονική. Ωσπου μια νέα τάξη μονοπωλιακή να επικρατήσει και να επιβληθεί επί όλων μόνη της ή με συμμάχους, τραστ. Κι όμως τριάντα χρόνια η συζήτηση έχει εφιαλτικά περιχαρακωθεί γύρω από έννοιες όπως ο ανταγωνισμός, ενώ κάθε άλλη συζήτηση για εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές έχει εξ ορισμού εξορισθεί ου μην και στιγματισθεί. Αν αυτό δεν είναι αποβλάκωση...

Ως πότε μία χώρα μπορεί να ζει με τη σπάθη του Δαμοκλή πάνω απ' το κεφάλι της; Το ερώτημα δεν είναι θεωρητικό, είναι επείγον. Δεν μπορεί κάθε μέρα μα κάθε μέρα να περιμένει ένας ολόκληρος λαός, μια ολόκληρη κοινωνία ποιο κομμάτι του ουρανού θα πέσει στο κεφάλι της, ποια κεραμίδα θα φάει εσένα ή τον διπλανό σου, ποια τάξη, ποια ομάδα, ποιον κλάδο θα πάρει ο χάρος.

Δεν μπορεί μια χώρα ολόκληρη, ένας λαός ολόκληρος να ζει διαρκώς με την αγωνία του «ξαφνικού θανάτου» μερικών μέσα στον «αργό θάνατο» όλων. Ποια κοινωνία μπορεί να αντέξει συνεχώς, δυο χρόνια τώρα, αλλά και για πολλά απ' τα ερχόμενα έτη το σπαθί του Δαμοκλή πάνω απ' το κεφάλι της, φάσγανο και φάουσα ζαριά, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει και κορώνα γράμματα, σήμερα την έβγαλες, αύριο ίσως όχι.

Δεν γίνεται να λειτουργήσει μια κοινωνία σε συνθήκες διαρκούς νευρικής κρίσης δεν μπορεί να κοιτάς τις σφαίρες προσπαθώντας να μαντέψεις ποια γράφει πάνω της το όνομά σου, το όνομα της γυναίκας σου - αίφνης άνεργη, το όνομα του παιδιού σου να φεύγει για την Αυστραλία. Δεν γίνεται!

Από πότε οι φόροι γίνανε τιμωρία για όσους έχουν παιδιά; Από πότε μία κυβέρνηση μπορεί να στήνει στους πολίτες παγίδες σαν τον τελευταίο απατεώνα, όπως αυτή η κομπίνα με τους «εφέδρους» δημόσιους υπαλλήλους τους οποίους εμ στέλνει στην εφεδρεία, εμ κλέβει απ' την ίδιαν τους την αποζημίωση, που θα πάρουν όταν εν τέλει απολυθούν, τα λεφτά που χρειάζεται για να τους πληρώνει στο μεταξύ τους γλίσχρους μισθούς τους;

Που (ξανα)ακούσθηκε να σου πληρώνουν τον μισθό σου από τα ίδια σου τα δεδουλευμένα; Ποιοι εγκέφαλοι σκέφτονται τέτοια πράγματα; τι είναι ο λαός; εχθρός στα απέναντι χαρακώματα τη μια μέρα να τον φυσουνίζουν με χημικά οι μπάτσοι και την άλλη να του ρίχνει όλμους τα νέα μέτρα κατά ριπάς και κατά βούλησιν ο Βενιζέλος ή όποιος άλλος τυχάρπαστος σκεφθεί να βάλει καθάρσιο στις τυρόπιττες για να αυξήσει τα έσοδα των Βεσπασιανών;..

Δεν μπορεί, δεν γίνεται μια χώρα να ζει συνέχεια με το κεφάλι στον πάγκο του χασάπη, δεν μπορεί κάθε πρωί να πιάνει δουλειά η γκιλοτίνα και να απολύεται φέρ' ειπείν από τη Λυρική Σκηνή η κυρία Κωνσταντίνα Στ., ετών 31, η οποία πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας (κι όμως άριστη στη δουλειά της) - μαζί της να απολύονται ακόμα 250 ψυχές, κι όμως ο Μπενύτο να ανοίγει και δεύτερο Γραφείο, να προσλαμβάνει και νέους συμβούλους.

Δεν γίνεται να τρώνε οι κυβερνώντες του φτωχού τ' αρνί, ζητώντας απ' τον κ. Πέτρο Βλ., υπερήλικα και βαρειά άρρωστο, χαράτσι για ένα παλιοχώραφο - είκοσι χρόνια χέρσο, επειδή κάποιος καρεκλοκένταυρος του το βγάζει... οικοδομήσιμο. Το δίλημμα του γέροντα είναι: να πάρει τα φάρμακά του ή να φάει; Διότι και τα δύο δεν μπορεί ...κι εσείς, ω θρασείς, του λέτε ότι «μαζί τα φάγατε» και φέρε μας τώρα χαράτσι. Και γρήγορα, πριν να πεθάνεις! Και πιστεύετε με όλα αυτά ότι δεν θα σας πάρει ο διάολος;

Λιμνάζουν 15 δισ. Ευρώ αναπορρόφητα στα ΕΣΠΑ και σεις ζητάτε από έναν πατέρα τριών ανήλικων, καρδιοπαθή με δύο εγχειρήσεις ανοιχτής καρδιάς, που ζει στην Αντίπαρο 143 Ευρώ εισφορά κοινωνικής αλληλεγγύης σε ποιον; στον κοτερούχο, που ο καρδιακός τού φυλάει την έπαυλη; στον φοροφυγά που δίνει τα 143 Ευρώ που καλείται να πληρώσει ο φουκαράς για ένα σούσι σαν αυτά που τρώει ο Γιωργάκης όταν είναι στενοχωρημένος (που υποδούλωσε την Ελλάδα στους Τοκογλύφους);

Και πιστεύετε ότι με όλα αυτά και άλλα μύρια όσα κακά δεν θα σας πάρει ο διάολος;
Οτι δεν θα σας πάρει ο διάολος με τις πέτρες; με τα γιαούρτια, τα αυγά και τις λεμονόκουπες;
Θα σας πάρει, και θα σας σηκώσει! (χωρίς ελικόπτερο)...
γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ Σ.

από την enet

Το τέλος του Φιλελευθερισμού και η Νέα Εποχή!

Όλα δείχνουν ότι έχουμε φτάσει στο «σημείο μηδέν» και ότι είμαστε πλέον έτοιμοι να περάσουμε σε …άλλη διάσταση, στη διάσταση που λέγεται: New Age!

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η ευφορία και η αίσθηση της νίκης από τη φιλελεύθερη δύση εκφράστηκε και σε θεωρητικό επίπεδο. Το πιο πολυσυζητημένο έργο της εποχής ήταν το βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα με τίτλο: «Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος». Το κλίμα της περιόδου επέτρεπε στον Φουκουγιάμα να θριαμβολογεί υποστηρίζοντας πως η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι το ακροτελεύτιο σημείο ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας καθώς είναι απαλλαγμένη από τις θεμελιακές εσωτερικές αντιφάσεις που αντιμετώπισαν όλα τα άλλα πολιτικά συστήματα. Επίσης υποστήριζε πως οι αρχές της αγοράς έχουν εξαπλωθεί έχοντας κατορθώσει να επιτύχουν πρωτόγνωρα επίπεδα υλικής ευημερίας ακόμα και στον τρίτο κόσμο, αποφεύγοντας ωστόσο να δώσει κάποια χειροπιαστά παραδείγματα!

Ο ενθουσιασμός με τον οποίο χαιρέτιζε το... παράδειγμα της Λατινικής Αμερικής στις αρχές της δεκαετίας του 90, για την υιοθέτηση νεοφιλελεύθερων πολιτικών μάλλον θα πρέπει να έχει εξανεμιστεί στο μεταξύ, καθώς η ίδια περιοχή μετά από δύο δεκαετίες είναι καζάνι που βράζει, με την Αργεντινή να έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου, ενώ είδαμε τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις να ανατρέπονται (Βενεζουέλα, Βραζιλία, Βολιβία κ.λ.π.).

Πως βλέπει τις εξελίξεις σήμερα ο καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Πολ Νίτσε του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς;

O Φράνσις Φουκουγιάμα (τρίτης γενιάς Ιαπωνοαμερικανός, γεννημένος στο Σικάγο στις 27 Οκτωβρίου 1952) υπήρξε από τους ιδρυτές του νεοσυντηρητικού κινήματος στις ΗΠΑ, ωστόσο αποκήρυξε τον μιλιταρισμό του Μπους και των συντρόφων του και σήμερα ομολογεί δημοσίως ότι ψήφισε Ομπάμα, αν και δηλώνει ήδη απογοητευμένος. «Δεν μετανιώνω που ψήφισα Ομπάμα. Πιστεύω ότι η αποτυχία του έχει να κάνει με το γεγονός ότι ανακάτεψε πολλούς ετερόκλητους ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις [την ίδια αποτυχημένη συνταγή ακολούθησε και ο συμπατριώτης του στο Μέγαρο Μαξίμου] και τώρα καλείται να κάνει τις επιλογές του απέναντι στις ομάδες που τον στήριξαν», λέει. Και συνεχίζει: «Είμαι περισσότερο απαισιόδοξος από ποτέ για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη μέση μιας μεγάλης οικονομικής κρίσης το σύστημα αποδείχθηκε ανίκανο[sic] να λάβει σημαντικές αποφάσεις, όπως απέδειξε και η ενίσχυση της δύναμης των Ρεπουμπλικανών τον Νοέμβριο. Οι εποχές όμως απαιτούν συναίνεση [να πάλι τα κοινά με το Μέγαρο Μαξίμου]».

Τι απέγινε η αισιοδοξία του Φουκουγιάμα; Μήπως βιάστηκε να προσδιορίσει το τέλος της Ιστορίας με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης; Μήπως τότε ήταν απλά η αρχή του τέλους; Ας δούμε πως βλέπει ο ίδιος τα πράγματα σήμερα:
«Η κρίση έδειξε ότι υπάρχει πρόβλημα στις αρρύθμιστες αγορές κεφαλαίου και στο αγγλοσαξονικό μοντέλο που προωθούν οι ΗΠΑ και η Βρετανία. Στη δεκαετία του ΄80 οδήγησε σε μεγάλη ανάπτυξη, αλλά η σημερινή κρίση δείχνει ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας είναι πολύ επικίνδυνος. Και αυτό, διότι οι τράπεζες μπορούν να επιβάλουν ρίσκα στην υπόλοιπη οικονομία, κάτι που δεν συμβαίνει με τον τομέα των υπηρεσιών, για παράδειγμα. Αποτύχαμε να ρυθμίσουμε το σύστημα και υπάρχει πρόβλημα με αυτό το καπιταλιστικό μοντέλο. Εναλλακτική δεν έχουμε, αλλά πρέπει να βρούμε ένα νέο μείγμα, τη σωστή αναλογία ανάμεσα στην αγορά και το κράτος, πάντα βέβαια μέσα στο πλαίσιο της οικονομίας της αγοράς κι ενός δημοκρατικού συστήματος».

Εξετάζοντας τα πράγματα νηφάλια, θα πρέπει να παραδεχτούμε, πως αυτό το οποίο στην ουσία έχει αποτύχει παταγωδώς είναι η διεθνής διαπλοκή μεταξύ Κράτους και Αγορών. Το φαινόμενο αυτό που έχουμε ζήσει τόσο έντονα στον τόπο μας έχει αποδειχτεί ότι ήταν μια «πανδημία» διεθνούς έκτασης και απλά εδώ σε εμάς -λόγω νοοτροπίας- τα πράγματα έγιναν ποιο γρήγορα φανερά. Η διαπλοκή αυτή είναι που έκανε τα πράγματα να ξεφύγουν από τον έλεγχο και να βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι με την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Τα πράγματα δείχνουν να έχουν μάλιστα ξεφύγει σε τέτοιο σημείο, που η πρόταση Φουκουγιάμα για «αναθεώρηση της σχέσης μεταξύ αγοράς και κράτους» να φαντάζει παρωχημένη και μη εφαρμόσιμη.

Το μόνο που απομένει πλέον στο παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης είναι, η ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει απλά το τέλος του φιλελευθερισμού, με τον ίδιο τρόπο που συνέβη και η ανατροπή του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: ΕΝ ΜΙΑ ΝΥΚΤΙ, μέσα από τις εξεγέρσεις του όχλου!
Η πτώση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη πριν δέκα χρόνια αυτό είχαν σηματοδοτήσει. Το ερώτημα όμως είναι: ποιοι έδωσαν τότε το μήνυμα και ποιοι το έλαβαν;

Αν κάνουμε ένα play back στα γεγονότα και βάλουμε τα κομματάκια του παζλ στη σωστή τους θέση, τότε θα διακρίνουμε καθαρά την κλιμακούμενη εξέλιξη προς αυτό το σχεδιασμένο τέλος και την αρχή μια Νέας Εποχής.

Όλες οι προγνώσεις και όλα τα σενάρια για έξοδο από την κρίση, καθώς και οι σπασμωδικές κινήσεις της Frau Merkel, μοιάζουν “κουκλοθέατρο” γι αυτούς που έχουν οργανώσει την ανατροπή.
Τι θα φέρει όμως η «επόμενη μέρα»;
Ας ρωτήσουμε τον αξιότιμο Κύριο Μπαν Κι Μουν… αυτός σίγουρα γνωρίζει.
Αυτό που δεν γνωρίζει όμως… είναι… τι θα φέρει η …μεθεπόμενη!

από το Alkimos archive