Το ιστορικό μας δράμα είναι... η συντριβή της σκέψης

Η αδράνεια της σκέψης στηρίζει και εδραιώνει την τυραννία της εξουσίας.

Μετά την πτώση της χούντας αυτό που επιδιώχτηκε από όλα τα κόμματα και κυριάρχησε στην κοινωνική και πολιτική μας ζωή ήταν «η αδράνεια της σκέψης»...

Η καπιταλιστική εξουσία, βεβαίως, πάντα προωθεί την «αδράνεια της σκέψης», δηλαδή τις ποικίλες μορφές της αλλοτρίωσης: αλλοτρίωση του ανθρώπου από τις βαθύτερες σκέψεις του και τα αισθήματά του, αποξένωση του ανθρώπου από τον άνθρωπο. Που σημαίνει «συρρίκνωση» της επικοινωνίας, συνακόλουθα εκμηδένιση της γλώσσας και της σκέψης.

Μια κοινωνία που στηρίζεται στην αρχή «ο καθένας για τον εαυτό του» σπρώχνει στα έσχατα όρια τον αχαλίνωτο ατομικισμό, τον εγωκεντρισμό, την ιδιοτέλεια, την... αμοιβαία εχθρότητα και τη μοναξιά.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η ιδεολογία αυτής της αθλιότητας: Είναι η αθλιότητα των πολυεδρικών μορφών της αλλοτρίωσης και της αυθάδους «αδράνειας της σκέψης».

Η Νέα Τάξη στηρίζεται σε αυτήν την ιδεολογία της αθλιότητας και την ανάγει σε θεότητα: Γι αυτό προωθεί την άγρια δολοφονία της σκέψης, τον ακρωτηριασμό της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής κοινωνικής συνείδησης...

Στην Ελλάδα η πλέον βάρβαρη και μακάβρια μορφή της νεοταξικής ισοπέδωσης ήταν το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ και τα βυθοκορήματα των απογόνων του: Τα σημερινά κυβερνητικά ανδρείκελα...

Ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα αποτυπώθηκε, στο πρόσωπο του πασοκικού παρασιτισμού του «εκσυγχρονισμού» και των σημερινών ανδρεικέλων, στην πλέον δόλια, κυνική και διπρόσωπη μορφή. Δεν εξέφρασε μόνο την τυραννία του χρήματος, αλλά αποτέλεσε και το προϊόν της δραματικής κοινωνικής μας κατάπτωσης και αλλοτρίωσης: Προϊόν μιας μεγάλης ήττας, συντριβής για την ακρίβεια, της σκέψης και της κοινωνικής συνείδησης...

Το μεγάλο δράμα της εποχής μας είναι η ιστορική ήττα της σκέψης και των ιδεών: Η πλήρης αποσάθρωση και κατεδάφιση της ιστορικής και κοινωνικής γνώσης, η δολοφονία της πολιτικής σκέψης.

Χωρίς αυτήν την τραγωδία της συντριβής της σκέψης δεν θα φτάναμε ποτέ στη σημερινή κοινωνική και εθνική τραγωδία: Σε μια κυβέρνηση ανδρεικέλων των μαφιών του χρήματος, στη μακάβρια βαρβαρότητα της ολοκληρωτικής λεηλασίας μας, στη μετατροπή μας σε αποικία των διεθνών κερδοσκόπων και τοκογλύφων, στα έσχατα αυτά όρια της αθλιότητας, της καταστροφής και της εθνικής ταπείνωσης...

Είναι περιττό να επισημάνουμε, για μια φορά ακόμα, ότι γι' αυτήν την συντριβή της σκέψης και της συνακόλουθης επιβολής της κοινωνικής και εθνικής μας τραγωδίας, ευθύνονται καθοριστικά οι δυνάμεις εκείνες που μιλούσαν στο όνομα των εργατικών και λαϊκών κινημάτων: Οι «αριστεροί» διαχειριστές και σφετεριστές των ιστορικών αγώνων και αγωνιστικών παραδόσεων...

Ο εκλογικός φετιχισμός και κρετινισμός αυτών των δυνάμεων και η καθεστωτική τους μετάλλαξη (ολική ή μερική) δεν προμήθευσε μόνο τα «άλλοθι» και τα «τεκμήρια» στο νεοταξικό οδοστρωτήρα, αλλά κατέστρεψε και τα πολιτικά κύτταρα της Συλλογικής Αγωνιστικής Μνήμης της εργατικής τάξης και του ελληνικού λαού.

Έτσι σήμερα απουσιάζει παντελώς ένας πραγματικός επαναστατικός πολιτικός παράγοντας ικανός να διατηρήσει τις συσσωρευμένες γνώσεις των λαϊκών κινημάτων και τη συνέχειά τους...

Αυτό το γιγάντιο «επαναστατικό κενό» δεν επιτείνει μόνο το χάος της σύγχυσης και της διάλυσης της σκέψης, αλλά γίνεται και εκτροφείο νέων πολιτικών αγυρτών του καθεστώτος: Τα καθεστωτικά πλήκτρα, κάθε απόχρωσης, παίζουν χωρίς αντίπαλο επιφέροντας νέα θανάσιμα κτυπήματα στη σκέψη και την κοινωνική συνείδηση...

Σήμερα ζούμε τις πιο σκοτεινές όψεις αυτής της τραγωδίας: Της θηριώδους δολοφονίας της σκέψης.

Μια τραγωδία Βαβυλωνίας ανοησιών και τερατώδους σύγχυσης.

Μας κατακλύζει από παντού ένας τέτοιος πληθωρισμός πολιτικής ρηχότητας και σοφισμάτων, καπηλείας και κούφιας ρητορείας, ηθικολογικών αφαιρέσεων και αναθεματισμών, λεκτικών εκτρωμάτων και βλακείας, που σου φέρνει ανατριχίλα και κατάθλιψη...

Η πιο γυαλιστερή και καλοδουλεμένη ανοησία είναι και πάλι μακιγιαρισμένη με τα χρώματα της «αριστεράς» και την πληθωρική ρητορεία της: Ένα καιροσκοπικό αναισθητικό της πολιτικής σκέψης, ένα παραισθησιογόνο λεκτικών τεχνασμάτων από ασαφείς και νοηματικά ρευστές ηθικές κατηγορίες που εμπορεύονται ασύστολα λέξεις-αξίες και «μοντέλα» των αριστερών και επαναστατικών αγώνων...

Είναι παραισθησιογόνα καιροσκόπων και εκλογικών κρετίνων ακριβώς γιατί όλοι αυτοί θυμήθηκαν ξαφνικά σήμερα, που το καθεστώς καταρρέει, τις Αριστερές λέξεις-αξίες και τα αγωνιστικά «μοντέλα», ενώ μέχρι χθες συμμετείχαν ενεργά στην τραγωδία που ζούμε και κυρίως στη δολοφονία της σκέψης...

«Αριστεροί» και «σοσιαλιστές» ενσωματωμένοι στο καθεστώς οι οποίοι ευλόγησαν (και ακόμα ευλογούν) με ζήλο τις στρατηγικές επιλογές της Νέας Τάξης και επικύρωσαν τρομοκρατικά τη «φιλοσοφία» της (πολυπολιτισμικότητα, «ανοικτά σύνορα», εισβολή λαθρομεταναστών, «αντιεθνικισμούς», «αντιρατσισμούς» και CIA...), βγαίνουν τώρα και μιλάνε για νέο ΕΑΜ και «Αγωνιστικά Μέτωπα»!!!

Και εδώ τα πρωτεία έχουν οι καιροσκόποι πολιτικάντηδες οι προερχόμενοι από το κόμμα της μεγάλης ιστορικής απάτης: Το ΠΑΣΟΚ...

Υπηρέτησαν σε όλη τους τη ζωή, με υπερηφάνεια μεγάλη, το ΠΑΣΟΚ σε όλες τις μεταλλάξεις του, γρανάζια του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» και στυλοβάτες, μέχρι χθες, της σημερινής κυβέρνησης των ανδρεικέλων, ψηφίζοντας, μάλιστα και πολλά από τα «συμβόλαια θανάτου» που εκτελούσε η κυβέρνησή τους και έρχονται σήμερα που ο ελληνικός λαός εξεγείρεται να μας παραστήσουν του «επαναστάτες» και να μας μιλήσουν για νέο ΕΑΜ και για «αριστερά ιδανικά»!!!

Μόνο που όλοι αυτοί οι σαλτιμπάγκοι και πολιτικά τραγικά αναλφάβητοι ξεχνούν ότι το ΕΑΜ ήταν ένοπλος αγώνας και όχι Πολιτικό Μέτωπο εκλογικής διεκδίκησης και εναλλαγής της καθεστωτικής εξουσίας...

Μιλούν οι πολιτικοί έμποροι για νέο ΕΑΜ καθαρά εκλογικά, χρησιμοποιώντας ένα αγωνιστικό ιστορικό «μοντέλο» σαν την κολυμπήθρα του Σιλωάμ: ξεπλένοντας έτσι τις αμαρτίες τους, τις υπηρεσίες τους και την ενσωμάτωσή τους στο πασοκικό κράτος της Νέας Τάξης...

Ζούμε σήμερα το βαθμό μηδέν της πολιτικής: Την επέλαση της βάρβαρης ανοησίας, της πολιτικής αγυρτείας και της φανταχτερής συσκευασίας του ΤΙΠΟΤΑ: των νέων καθεστωτικών ειδώλων...

Αυτή η νέα ειδωλολατρία (της Νέας Τάξης) δεν έχει μεγάλη ζωή. Είναι ένας προσωρινός σταθμός, υποπροϊόν της συντριβής που έχει υποστεί η σκέψη.

Τα εκρηκτικά ανατινάγματα της λαϊκής οργής αφυπνίζουν τις συνειδήσεις και πυροδοτούν τη σκέψη. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες της εξεγερμένης λαϊκής κινητικότητας η πολιτική σκέψη θα ζωντανέψει ξανά και θα νικήσει...
Θα σαρώσει κάθε είδος πολιτικού καιροσκόπου και σαλτιμπάγκου...
γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

από το resalto

Οι καταδότες της τρόικας....

Το έχουμε πει κατ’ επανάληψη ότι η χώρα μας δυστυχώς δεν έχει κεφαλαιοκράτες με αναπτυξιακή και εθνική συνείδηση, αλλά συνήθως κρατικοδίαιτα παράσιτα που τρέφονται από το δημόσιο χρήμα και τις κρατικές προμήθειες. Όσο λοιπόν θα προχωράει η κρίση, τόσο και πιο πολύ θα αποκαλύπτεται σε όλη του την έκταση το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό καθεστώς.

Προχθές λοιπόν στη Βουλή, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και μαζί τους και η ΓΣΕΒΕΕ κατήγγειλαν...συνεχείς παρεμβάσεις κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών και εξωθεσμικών κύκλων προς την τρόικα, προκειμένου να την πείθουν να υποδεικνύει στη συνέχεια στην Ελληνική κυβέρνηση εξοντωτικά μέτρα κατά των εργαζομένων και του ελληνικού λαού. Δηλαδή στην ουσία κατήγγειλαν εσωτερική «πέμπτη φάλαγγα» που δρα μαζί με την τρόϊκα, υπέρ των συμφερόντων της και σε βάρος του ελληνικού λαού.

Το ότι δυστυχώς η χώρα μας, δεν ανέπτυξε ποτέ παραγωγικό τομέα με αναπτυξιακή και εθνική συνείδηση, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις, αυτό οφείλεται κυρίως στις εγγενείς αδυναμίες του πολιτικού συστήματος το οποίο ελέγχεται από αυτά τα παρασιτικά συμφέροντα, τα οποία ρυθμίζουν τα ίδια παρασκηνιακά, τις στρόφιγγες της χρηματοδότησης της ιδιωτικής οικονομίας της χώρας και επιβάλλουν τα γραφειοκρατικά εμπόδια που πνίγουν την ελληνική επιχειρηματικότητα. Μετά από αυτό, περιμένει άραγε κανείς ανάπτυξη της ιδιωτικής οικονομίας; Κάτι άλλο πρέπει να προηγηθεί.

ΥΓ. Όλοι οι Έλληνες πλέον περιμένουν από ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΒΕΕ, να πουν τα ονόματα των επιχειρηματιών και εξωθεσμικών, τα οποία άφησαν να διαφανεί ότι γνωρίζουν. Εκεί που φτάσαμε, όλα θα πρέπει να βγουν στο φως.
Το απόστημα πρέπει να σπάσει πριν να είναι αργά…

από το προεδρική δημοκρατία

κ. Παπανδρέου... την καλησπέρα μου στα ιδανικά σας!!!

Τα είπε όλα!

Ένας πρωθυπουργός σπάνια σε μια ομιλία του είναι τόσο ειλικρινής ως προς τις προθέσεις του, όσο ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης που έκανε στη Βουλή με αφορμή το νόμο για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Είπε ο κ. Παπανδρέου (23/8/2011) ότι:

α) Ο νόμος για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα καθορίζει πλέον τη λειτουργία τους «με γνώμονα τις οικονομικές προτεραιότητες».

Πράγματι.

Μόνο που οι «οικονομικές προτεραιότητες» της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου, στη λαιμητόμο των οποίων τίθεται - καθ' ομολογίαν του - η Ανώτατη Εκπαίδευση, είναι εκείνες οι «οικονομικές προτεραιότητες» που κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις. Που ρημάζουν τις κοινωνικές δαπάνες.
Που εξανεμίζουν τα απομεινάρια της Κοινωνικής Πρόνοιας.

Αυτές, προφανώς, οι...«οικονομικές προτεραιότητες», οι οποίες όσον αφορά την Παιδεία φρόντισε η κυβέρνηση να τις θωρακίσει νομοθετικά διά του «νόμου Διαμαντοπούλου», δεν είναι καθόλου άσχετες με το γεγονός ότι το 2010-2011 η επιχορήγηση των Πανεπιστημίων περικόπηκε έως και 50%, ενώ νέα μείωση της τάξης ενός επιπλέον 16% προβλέπεται για το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 μέσω του μεσοπρόθεσμου...

β) Το Πανεπιστήμιο, ως προς τη λειτουργία του και ως προς το τι επιστήμονες θα «παράγει», όπως είπε ο κ. Παπανδρέου, «θα κρίνεται από την αγορά»...

Προφανώς. Μόνο που η «αγορά» η οποία θα «κρίνει» είναι η ίδια αγορά που θέλει τον εργαζόμενο (άρα και τον επιστήμονα εργαζόμενο που θα βγάζουν τα Πανεπιστήμιά της) να διαπραγματεύεται την αξία της εργατικής του δύναμης με όριο το μηνιάτικο των 300, των 400 και των 500 ευρώ...

Αυτή η ίδια «αγορά», που δεν ανέχεται τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, τα εργασιακά δικαιώματα κλπ., προφανώς δεν θα βλέπει με καλό μάτι (τουτέστιν: δεν θα «κρίνει» θετικά) εκείνο το είδος Πανεπιστημίου που δεν θα «βγάζει» πειθήνια και υποταγμένα ανθρωπάκια (σ.σ.: και τούτο γιατί αφ' ενός τα μη υποταγμένα ανθρωπάκια διεκδικούν τα δικαιώματά τους και αφ' ετέρου αντιλαμβάνονται στο έπακρο την αξία της συλλογικότητας στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους).

Επίσης αυτή η «αγορά» που θα «κρίνει» τα Πανεπιστήμια και που ως εκ τούτου θα τα ελέγχει και θα εμφανίζεται ως ...«χορηγός» των Πανεπιστημίων, ουδέποτε επέδειξε «αυτοκτονικές» τάσεις. Που σημαίνει ότι είναι μάλλον αλλεργική στο να «χορηγεί» και να «επιχορηγεί», δηλαδή αντίθετη στο να επιτρέπει τη διακίνηση εκείνων των ιδεών μέσα στα Πανεπιστήμια που κάθε άλλο παρά υποκλίνονται και αποδέχονται την «αυθεντία» των «αγορών». Είναι πρόδηλο ότι τέτοια Πανεπιστήμια, που αμφισβητούν το «μονόδρομο» των «αγορών», η «αγορά» όταν τα «κρίνει» θα τα κρίνει άξια μόνο για ένα πράγμα: Για το «στραγγαλισμό» τους...

γ) Η πολιτική της κυβέρνησης στα Πανεπιστήμια «δεν είναι θέμα μνημονίου. Το υπαγορεύει η συνείδησή μας», συμπλήρωσε σε μια φορτισμένη αποστροφή του λόγου του ο κ. Παπανδρέου.

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι, όντως, αυτή είναι η «συνείδηση» της κυβέρνησης. Με ή χωρίς μνημόνιο.

Επειδή, πάντως, το θέμα τέθηκε με τον τόσο έντονα «συνειδησιακό» τρόπο από τον πρωθυπουργό, αντί άλλου σχολίου παραπέμπουμε στον ποιητή, ο οποίος - σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις και για κάτι τέτοιες «συνειδήσεις» - σχολίαζε με τον ακόλουθο τρόπο:
«Την καλησπέρα μου στα ιδανικά σας»!
γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

από τον Ριζοσπάστη