Έφθασε το τέλος της φαυλοκρατικής μεταπολιτευτικής Ελλάδας

Άρχισε να γράφεται το τελευταίο κεφάλαιο της 35ετούς ιστορίας της σημερινής εξαθλιωμένης και διεθνώς αναξιόπιστης Ελλάδας όπου το φερόμενο ως σοσιαλιστικό κόμμα παριστάνει τον διώκτη του σπάταλου και διεφθαρμένου κράτους, που το ίδιο έστησε, και το, λεγόμενο, φιλελεύθερο κόμμα αντιδρά ως προστάτης του κράτους και των κομματικών στρατών που το ίδιο συντήρησε. Οι πρώτες σελίδες του κεφαλαίου αυτού, που θυμίζουν μόνο Αφρική και καθόλου Ευρώπη ή ακόμη και Βαλκάνια, δείχνουν και τον επίλογο της ιστορίας.

Εμείς ως «αναγνώστες» (εάν μείνουμε μόνο στο ρόλο αυτό) θα ζήσουμε τις νέες (αλλά τελευταίες) πολιτικές κουτοπονηριές με... την δήθεν συρρίκνωση του κράτους και τους “κομματικούς στρατούς εφεδρείας” που στήνονται ήδη με την ψεύτικη υπόσχεση «αφήστε να πάμε σε ένα χρόνο στις εκλογές και μετά θα τα βρούμε».

Ψεύτικες υποσχέσεις για να τους κρατούν «πολιτικούς αιχμαλώτους» εκμεταλλευόμενοι την αγωνία τους για μια θέση εργασίας.

Θα ζήσουμε ακόμη την δήθεν διάλυση Οργανισμών, που έτσι και αλλιώς δεν προσφέρουν τίποτε αλλά συντηρούνται μόνο για να βολεύονται οι κορυφαίοι της νομενκλατούρας στα Δ.Σ. και αμείβονται από τους φορολογούμενους για να υπηρετούν μόνο το κόμμα και τίποτε άλλο.

Θα υποστούμε μία φορά ακόμη την πλύση εγκεφάλου της δήθεν αποκρατικοποίησης ΔΕΚΟ και άλλων κρατικών επιχειρήσεων.

Ταυτόχρονα θα δεχόμαστε τον χλευασμό της ανίκανης σημερινής κυβέρνησης με την δημοσιοποίηση ονομάτων πεθαμένων φοροφυγάδων και διαλυμένων επιχειρήσεων ενώ οι κρατικές επιχειρήσεις θα συνεχίζουν να χρωστάνε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στο Δημόσιο, στο ΙΚΑ, στην ΔΕΗ στην ΕΥΔΑΠ. Και το κράτος-μπαταχτσής θα αδιαφορεί για τα 10 δισ. χρέη που έχει σε ιδιώτες και σε επιχειρήσεις.

Την ίδια στιγμή θα καλούμαστε σε συνεχή σφαγή, πληρώνοντας με μισθούς και συντάξεις τις τρύπες που θα ανακαλύπτουν οι δανειστές στην προσπάθεια να πείσουν τις κυβερνήσεις τους ότι θα πάρουν τα δανεικά τους πίσω.

Οι πρώτες αυτές σελίδες που άρχισαν να γράφονται από την συμφωνία των δανειστών της 21 Ιουλίου 2011 και μετά, θα κρατήσουν μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν.

Γιατί μέχρι τότε το πιθανότερο είναι ότι και οι δανειστές θα σεβαστούν την ανάγκη των υποψηφίων να κυβερνήσουν και να βεβαιώνουν τους ιθαγενείς ότι θα είναι κυβερνήτες της Ελλάδας του ευρώ.

Από εκεί και πέρα θα γραφούν οι μαύρες σελίδες που θα περιέχουν την ωμή αλήθεια.

Η Ελλάδα θα έχει φθάσει την ανεργία κοντά στο 20% και τους ανέργους πάνω από 1.200.000 (όπως υπολογίζουν εργαζόμενοι και εργοδότες). Ενώ με πλήρη απουσία επενδύσεων ουσίας για την απορρόφηση της ανεργίας θα πάρει την θέση της στις τριτοκοσμικές χώρες και μάλιστα σε εκείνες του Αφρικανικού μπλοκ.

Αυτό θα συμβεί γιατί στο μεταξύ η Ελλάδα θα έχει χάσει πλήρως την οικονομική της κυριαρχία για 20 χρόνια τουλάχιστον.

Οι Έλληνες πολιτικοί στο ρόλο του Νομάρχη της Ευρώπης θα δείχνουν, ακριβώς όπως και οι Αφρικανοί φύλαρχοι, ότι είναι ηγέτες στον τόπο τους αλλά τότε ούτε οι ιθαγενείς δεν θα ασχολούνται μαζί τους.

Γιατί τότε, που η Ελλάδα δεν θα ανήκει στους Έλληνες αλλά μόνο στους δανειστές της, θα καταλάβουν και οι πλέον ανόητοι και αμετανόητοι ότι τα συνθήματα περί εθνικής κυριαρχίας και αυτονομίας της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, είναι για μαθητές νηπιαγωγείου και δημοτικού...

Εν τω μεταξύ οι γείτονές μας στα Βαλκάνια, που ήδη βαδίζουν σταθερά στον δρόμο της προσέλκυσης επενδύσεων και θα συνεχίζουν να αποτελούν τους ενεργειακούς τροφοδότες μας, θα δέχονται την ελληνική επιχειρηματική μετανάστευση αλλά και την μετανάστευση Ελλήνων απολυμένων.

Αυτή η εικόνα θα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, τον επίλογο της φαυλοκρατικής Ελλάδας της μεταπολίτευσης. Το επόμενο κεφάλαιο θα μας κατευθύνει υποχρεωτικά σε μονόδρομο...

Βασική προϋπόθεση θα είναι να ξεχάσουμε για πάντα την Ελλάδα που ξέραμε μέχρι σήμερα.

Και για να τα βγάλουμε πέρα θα πρέπει αρχικά να προχωρήσουμε σε πραγματική πάταξη της φοροδιαφυγής προσώπων και επιχειρήσεων που ως ομάδες είναι γνωστές.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να κάνουμε απίθανες περικοπές δαπανών στο κράτος για να επιτύχουμε πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα σε ποσοστό που θα επιτρέπει να συντηρήσουμε μια φτωχή Ελλάδα (αντί της απένταρης που είναι σήμερα) αλλά και με φτωχούς κατοίκους.

Φτωχούς σε σημείο που εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούν να πληρώνουν τα δανεικά για να καλυφθούν οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών που θα μας κυβερνούν όπως συμβαίνει εδώ και μισό αιώνα.

Αυτό όμως προϋποθέτει ότι και οι αναγνώστες του τελευταίου κεφαλαίου της Ελλάδας του σήμερα (που θα λήξει με τις εκλογές) θα πρέπει να πάρουν διδάγματα.
Και πάντως να μην μείνουν απλώς οι αναγνώστες της ιστορίας.
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Αξίζει να διαβάσετε και... Το τέλος του Ελληνικού κράτους!

Άντε και καλή ψυχή!

Πόσο πάει το μάρμαρο;
Η τρόικα δεν είναι ικανοποιημένη ούτε από το ειδικό τέλος στην ακίνητη περιουσία, οπότε η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να πείσει για την αποφασιστικότητά της και τις προθέσεις της, ανακοίνωσε –δια του Ευάγγελου Βενιζέλου- πως θα μπει ειδικό τέλος και στους τάφους.

Το ειδικό τέλος στους τάφους θα εισπραχθεί μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, αφού θα μπουν ρολόγια σε όλα τα μνήματα.

Τα ρολόγια θα ελέγχονται τακτικά από... υπαλλήλους της ΔΕΗ –σε συνεργασία με νεκροθάφτες-, ώστε να μην κλέβει ρεύμα ο ένας τάφος από τον άλλον.

Το ειδικό τέλος για τους τάφους θα φτάνει μέχρι τα 30 ευρώ το τετραγωνικό –ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεται το νεκροταφείο και τη θέση του τάφου μέσα στο κοιμητήριο.

Για να είναι δίκαιη η φορολόγηση, θα υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που θα έχουν να κάνουν με το αν ο τάφος είναι φτιαγμένος από μάρμαρο ή γρανίτη, ενώ σημαντικό ρόλο στο ύψος του φόρου θα έχουν ο σταυρός, το καντήλι, η κορνίζα, οι πορσελάνες, το ανθοδοχείο και το θυμιατό.

Αν το μέτρο αποδώσει, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να μη φορολογήσει και τα λιβάνια, ενώ -σε ένδειξη κατανόησης της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που αντιμετωπίζουν πολλά νοικοκυριά- εκτός φορολογίας θα μείνουν και τα κυπαρίσσια.

Το οστεοφυλάκιο δεν θα φορολογηθεί –ακόμα-, για να μην τρίζουν τα κόκαλα των νεκρών και χαλάσει η όμορφη εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Ο κ. Βενιζέλος, μετά από τη σύγχυση που προκλήθηκε, αναγκάστηκε να διευκρινίσει πως το ειδικό τέλος για τους τάφους -που θα επιβληθεί μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ- δεν θα αφορά τους κατοίκους των τάφων αλλά τους συγγενείς τους.

Σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, ακόμα κι αν ο λογαριασμός της ΔΕΗ είναι στο όνομα του μόνιμου κατοίκου του τάφου, το ειδικό τέλος θα μετακυλίεται στον κοντινότερο συγγενή του – όταν λέμε «κοντινότερο συγγενή», δεν εννοούμε αυτόν που είναι στον διπλανό τάφο.

Η κυβέρνηση εξέτασε το ενδεχόμενο να φορολογούνται οι ζωντανοί για τους τάφους που θα αποκτήσουν όταν πεθάνουν, αλλά το απαγορεύει η ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα πτώματα – οπότε, υπερίσχυσε το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Ο κ. Βενιζέλος ανέφερε πως –όπως είχε πει ο Βενιαμίν Φραγκλίνος- «σ’ αυτή τη ζωή τίποτε δεν είναι σίγουρο εκτός από το θάνατο και τους φόρους», και πρόσθεσε πως εμείς οι Έλληνες καταφέραμε κάτι μοναδικό: να τα παντρέψουμε.

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Βενιζέλος τόνισε πως το μέτρο του ειδικού τέλους για τους τάφους είναι δίκαιο και –προπάντων- απόλυτα δημοκρατικό, αφού όλοι κάποια στιγμή θα τα τινάξουμε.

από τον Πιτσιρίκο

Θα συμβεί σήμερα η συντέλεια του κόσμου;

Μετά την υποβάθμιση της Οικονομίας των ΗΠΑ από την S&P, βγήκαν και πάλι από την Άβυσσο οι αρχάγγελοι της Κόλασης και απειλούν με κατάρρευση τον καπιταλισμό. Είναι αλήθεια ότι η υποβάθμιση αιφνιδίασε όσους είχαν υποτιμήσει το πρόβλημα χρέους της Αμερικής. Όπως και είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν μεγάλη πολιτική και στρατιωτική δύναμη και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει...

Οι προσεκτικοί αναγνώστες θα θυμούνται ότι είχαμε αναφερθεί στην προοπτική της ανάδειξης του προβλήματος του αμερικανικού χρέους από την πρώτη στιγμή που... ξέσπασε η κρίση στην Ευρώπη. Αυτό που ήταν φανερό ήταν ότι το πραγματικό οικονομικό πρόβλημα βρισκότανε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στην Ευρώπη ήταν μεγαλύτερο το πολιτικό από το οικονομικό πρόβλημα. Όσο για την Ελλάδα, τα είχαμε όλα σε μία και μόνο συσκευασία. Το σίγουρο είναι ότι το ελληνικό πρόβλημα προβλήθηκε υπερβολικά σε σχέση με το βαθμό επηρεασμού της παγκόσμιας οικονομικής ισορροπίας.

Όλα αρχίζουν πλέον να γίνονται φανερά. Η κρίση στην καρδιά της Ευρώπης ξεσπάει όταν βρίσκεται λύση στο ελληνικό πρόβλημα. Δηλαδή, αν δεν είχαν δοθεί επιπλέον τόσα χρήματα στην Ελλάδα, τι θα είχε συμβεί; Κατά πάσα πιθανότητα ό,τι και σήμερα, με την διαφορά ότι η Ελλάδα θα «χρεωνότανε» το τέλος του κόσμου.

Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα εξακολουθεί και είναι το ίδιο με εκείνο που υπήρχε όταν ξέσπασε η κρίση: «Πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους της Αμερικής» ή αλλιώς «πως οι Αμερικανοί θα αξιοποιήσουν την μεγάλη τους δύναμη για να πληρώσουν τελικά λιγότερα απ’ όσα οφείλουν»!

Οι διεθνείς διασκέψεις και τα new deals είναι ίσως η απάντηση στο οξύ πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι Οικονομίες. Το θέμα είναι ποιος θα βγει κερδισμένος και ποιος χαμένος από μία νέα παγκόσμια συμφωνία. Κι οι Αμερικανοί θα είναι σίγουρα στην πλευρά των κερδισμένων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, αν υπήρχε Δικαιοσύνη επί της γης, θα τα είχαν χάσει σίγουρα όλα...

Στο ερώτημα αν ένας Οίκος Αξιολόγησης μπορεί να υποβαθμίσει την Αμερικανική Οικονομία, η απάντηση είναι: «Ναι, αν αυτός είναι ένας τρόπος να οδηγηθούν όλοι γρηγορότερα σε ένα τραπέζι για να παζαρέψουν τι έχουν να προσφέρουν στους Αμερικάνους»...

γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital