Η Ευρώπη της πλάκας

Αποσβολωμένοι οι Ευρωπαίοι πολίτες πληροφορούνται από τα ΜΜΕ ειδήσεις όπως: «Η Γερμανία αποφάσισε αυτό…», «η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί αποφάσισαν να αλλάξουν τις συνθήκες ή αποφάσισαν το άλφα ή το βήτα…», «η κ. Μέρκελ οδηγεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία…», «ο κ. Σαρκοζί ζητά προστασία των γαλλικών τραπεζών…» και πάει λέγοντας. Δηλαδή ολόκληρη η Ευρώπη των Λαών (κατ’ ευφημισμόν), όλα τα υπόλοιπα κράτη, κάθονται αδύναμα να δουν τι θα αποφασίσουν γι’ αυτά η Γερμανία και η Γαλλία και κυρίως η Γερμανία. Αν είναι δυνατόν!!!

Επίσης, μόλις χθες διαβάσαμε ότι η γερμανική κυβέρνηση σκοπεύει να επιβάλει στην επερχόμενη αναθεώρηση των συνθηκών, εκτός των άλλων και το εξής: Η δύναμη της ψήφου κάθε κράτους μέσα στην ΕΕ, θα είναι ανάλογη με τις οικονομικές του επιδόσεις!!!! Δηλαδή η ψήφος της Ελλάδας, για παράδειγμα, δεν θα είναι στο εξής ίση με την ψήφο της Γερμανίας, όπως είναι σήμερα, αλλά θα έχει δύναμη ανάλογη με τα πλεονάσματα και το ρυθμό ανάπτυξης που θα έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο veto και άλλες τέτοιες πολυτέλειες δεν θα έχουμε πλέον, αλλά στο εξής, θα είμαστε πλήρως ανύπαρκτοι μέσα στην ΕΕ. Θα είμαστε μια ασήμαντη μειοψηφία, η οποία απλά θα εκτελεί ότι της λένε οι άλλοι.

Αυτή δεν είναι πλέον Ευρώπη των λαών, ούτε ανταποκρίνεται στον δημοκρατικό πολιτισμό που της κληρονόμησε η Ελλάδα, αλλά είναι Ευρώπη της πλάκας και για την ακρίβεια Ευρώπη των κεφαλαιοκρατών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν θα θέλει να συμμετέχει σε μια τέτοια κεφαλαιουχική Ευρώπη.

Εξάλλου αυτό επιδιώκουν και οι Γερμανοί του Δ΄ Ράιχ. Δηλαδή την οικειοθελή μας αποχώρηση.

από το προεδρική δημοκρατία

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ξεπροβάλει…

Καθώς τα σχέδια για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση προχωρούν προς την ολοκλήρωση, ο εχθρός αρχίζει να αποκαλύπτεται!

Σε μια σειρά από άρθρα έχω κάνει αναφορά σε κάποια μυστικά σχέδια για Παγκόσμια Διακυβέρνηση, τα οποία όμως στο μεταξύ έχουν πάψει να είναι τόσο μυστικά. Καιρός είναι όμως να βάλουμε τα κομμάτια του παζλ στη σειρά ώστε να δούμε ποια θα είναι η τελική εικόνα των πραγμάτων…Τι είναι αυτό δηλαδή που μας περιμένει.

Στο επόμενο άρθρο θα παρουσιάσω, σε συνοπτική μορφή, το τελικό σχέδιο, το οποίο δεν θα είναι όμως σκηνοθετημένο από τους (συμπαθής κατά τ’ άλλα) Δημοσθένη Λιακόπουλο, και Κώστα Χαρδαβέλα, αλλά θα αποτελεί την ομολογία της ίδιας της ΕΛΙΤ.

Το σημείο μηδέν έχει φτάσει και όλα βγαίνουν τώρα στο φως!

Παραμείνετε συντονισμένοι!!!

από το Alkimos archive

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, ο «μπαμπούλας» της Μεσογείου και η Παγκόσμια Κυβέρνηση

Τα σχέδια αποκαλύπτονται!

«Γερμανοί ενωθείτε! – Η έκκληση για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης δεν είναι πια φαντασία, αλλά η μοναδική διέξοδος από την κρίση». Αυτά ανέφερε πριν μερικές μέρες σε ανάλυσή της η γερμανική έκδοση των Financial Times (A. Theyssen): «Οι χώρες της Ε.Ε. χρειάζονται κοινή οικονομική, δημοσιονομική και φορολογική πολιτική για να μπορεί να λειτουργήσει σωστά το ευρώ. Αυτό το δήλωσαν πρόσφατα και οι Μέρκελ και Σαρκοζί.»
…είναι πια καιρός το ευρώ να χάσει τον ειδικό καθεστώς που έχει και να γίνει αυτό που είναι όλα τα νομίσματα στο κόσμο: η νομισματική μονάδα ενός κράτους.
Η Ε.Ε. πρέπει να εξελιχθεί σε ενιαίο κράτος, σε ένα κράτος που θα λειτουργεί σαν ομοσπονδία, όπου η Γερμανία ή το Βέλγιο θα είναι απλά ομόσπονδα κρατίδια με τη βουλή τους, την κυβέρνησή τους, τις φορολογίες τους, τους νόμους τους.
Θα υπάρχει κεντρική κυβέρνηση που θα ελέγχεται από το ευρωκοινοβούλιο, το οποίο θα έχει τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα, εξουσίες και δυνατότητες που έχει σήμερα η γερμανική βουλή».

Ο αναλυτής καταλήγει ότι...η σύσταση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού κράτους είναι ρεαλιστική, αρκεί να τολμήσουν οι Γερμανοί: «Η ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν είναι καινούργια, αλλά δεν είναι πια ουτοπία. Τώρα συνιστά αναγκαιότητα. Ήδη μια σειρά Γερμανών πολιτικών αρχίζουν να το συζητούν. Η κ. Μέρκελ οφείλει να τολμήσει την υλοποίηση αυτής της ιδέας… Η ευρωκρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μακροπρόθεσμα χωρίς τις ΗΠ της Ευρώπης. Κυρία Μέρκελ ταχθείτε επικεφαλής του κινήματος της σύστασης των ευρωπαϊκών ΗΠ. Τολμήστε και εσείς και οι Γερμανοί.»

Τα ιμπεριαλιστικά σχέδια της Γερμανίας και η σύνδεσή της με τον άξονα του κακού -όπως τον αποκάλεσε πρόσφατα το Ισραήλ αναφερόμενο στην Τουρκία και υπονοώντας καθεστώτα όπως της Συρίας, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας- δεν αποτελούν πλέον μυστικό. Ο «άξονας» βέβαια αυτός περιλαμβάνει και άλλες δυνάμεις, οι οποίες δεν έχουν κρύψει τις διαθέσεις τους και τους στόχους τους και αυτοί δεν είναι άλλοι από τα κράτη που απαρτίζουν την επονομαζόμενη BRIC.

Το αξιοσημείωτο είναι, πως η μέχρι πρότινος υπόγεια διασύνδεση αυτών των δυνάμεων βγήκε καθαρά στην επιφάνεια, με αφορμή τον πόλεμο στην Λιβύη (βλέπε εδώ). Αυτή η κατά κάποιο τρόπο αιφνιδιαστική κίνηση από πλευράς των δυτικών δυνάμεων αποκάλυψε τους συμμάχους του «Άξονα», και τους στέρησε έτσι το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Αυτοί που πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο ήταν οι Γερμανοί και ο δορυφόρος τους, η Τουρκία, διότι απέδειξαν πως κινούνται σε αντίθετη τροχιά από αυτή των δυτικών δυνάμεων. Οι εκ των υστέρων τροποποιήσεις και διπλωματικές προσαρμογές ήταν άνευ σημασίας, διότι δεν μπορούσαν πλέον να πείσουν κανέναν. Οι μάσκες είχαν πέσει οριστικά.

Ποιες είναι όμως οι συνέπειες;

Οι συνέπειες είναι, πως στερούμενες πλέον οι δυνάμεις αυτές το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και της μυστικότητας γενικά, έπρεπε τώρα να παίξουν με ανοικτά χαρτιά και αυτό δεν είναι όμως σήμερα εφικτό. Οι διεθνείς συγκυρίες δεν επιτρέπουν λεονταρισμούς α λα Κάιζερ ή Χίτλερ, γι αυτό η στρατηγική δείχνει να άλλαξε και οι δυνάμεις αυτές φανερώνουν τώρα αδυναμίες και αμφιταλαντεύσεις. Οι εξυπνάδες της Μέρκελ για έλεγχο της Ευρωζώνης, οι προτάσεις της Ρωσίας για ένωση με την Ε.Ε. και οι δονκιχοτισμοί της Τουρκίας στο Αιγαίο, είναι απλά για γέλια.

Η προσωπική μου αντίληψη είναι, πως το παιχνίδι έχει χαθεί οριστικά γι αυτούς και πως οι καταστάσεις οδηγούνται σε πολύ συγκεκριμένες κατευθύνσεις, από τις οποίες δεν βλέπω να μπορεί να υπάρξει η οποιαδήποτε παρέκκλιση. Διακρίνω επίσης μια διεθνή συσπείρωση των δυνάμεων εξουσίας, διότι έχει διαπιστωθεί ένας κοινός εχθρικός παράγοντας, ο οποίος θέτει υπό αμφισβήτηση την κυριαρχία τους και αυτός ο παράγοντας όλο και ενισχύεται, σε διεθνές επίπεδο, και γίνεται μάλιστα όλο και ποιο απειλητικός.

Ο παράγοντας αυτός είναι: Οι λαϊκές μάζες. Ο απλός λαός!

Αντιμέτωποι οι εξουσιαστές όλων των εθνών με αυτόν τον γίγαντα που βρυχάται, δεν τους παίρνει να αναλωθούν στις μεταξύ τους αψιμαχίες. Η συσπείρωση και η κοινή αντιμετώπιση τους εχθρού είναι φυσική συνέπεια. Κάθε παρέκκλιση είναι άκρως παράλογη και επικίνδυνη και οι Γερμανοί, ο ιθύνων νους του «άξονα», που έχουν σημαία τους τον ορθολογισμό, το έχουν καταλάβει σήμερα αυτό.

Τι έχουμε άρα να περιμένουμε;

Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από κινήσεις παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης.

Κινήσεις αντιπερισπασμού, με τελικό στόχο την «απονεύρωση» ή το «μάντρωμα» του «θεριού»!

Δύο είναι άρα τα στρατόπεδα σήμερα: Από την μια ο λαός και από την άλλη οι διεθνής εξουσιαστές.

Όταν όμως μιλάμε για εξουσιαστές, να εξηγούμαστε. Δεν αποτελεί αυτό μια αφηρημένη έννοια η οποία ίσως αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο αυτοί να είναι κάποιοι τυχοδιώκτες, όπως είναι οι διεθνής κερδοσκόποι, οι τράπεζες ή οι Σιωνιστές. Εδώ μιλάμε για μάχη, άρα οι εξουσιαστές πρέπει να διαθέτουν συσπειρωμένες δυνάμεις καταστολής, δηλαδή στρατό.

Ποια είναι η δύναμη αυτή, η οποία μπορεί να αντιπροσωπεύσει έναν διεθνή συνασπισμό κρατών;

Είναι η ίδια δύναμη που έδωσε την εντολή για επίθεση στην Λιβύη: Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ).

Πρόκειται για την εικονική Παγκόσμια Κυβέρνηση, που έχει γίνει αποδεκτή από όλες τις μεγάλες δυνάμεις ως παράγοντας –υποτίθεται- προώθησης της Ειρήνης και της Ασφάλειας.

Αυτή η δύναμη, με την ίδια ευκολία που πήρε την απόφαση για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης στη Λιβύη, με την ίδια ευκολία θα κηρύξει και την ανατροπή όλων των εθνικών κυβερνήσεων, προκειμένου να προχωρήσει η ανθρωπότητα σε μια ενιαία πολιτικοοικονομική διακυβέρνηση, με σκοπό την αντιμετώπιση της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

Παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση σημαίνει όμως αυτόματα καικοινό νόμισμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Και τι θα γίνει με τους «εχθρούς»;

Αφού οι υποτιθέμενοι διεθνής στόχοι θα αποβλέπουν στην ειρήνη και την ασφάλεια, όποιος αρνηθεί την συμμόρφωση με τους κανόνες που θα θεσπιστούν θα θεωρείτε αυτόματα «τρομοκράτης» και θα τυχαίνει της ανάλογης «μεταχείρισης». Τα στρατόπεδα… υποδοχής, για τους αντιφρονούντες, είναι ήδη έτοιμα.

Πως ακούγεται αυτό το σενάριο;

Για όσους το… ψάχνουν κάπως ποιο βαθιά, δεν αποτελεί σενάριο, αλλά ΡΕΠΟΡΤΑΖ!
Ενδεικτικά μόνο αναφέρω, πως πριν λίγους μήνες (8-10 Απριλίου 2011), στο ξενοδοχείο «Mount Washington», στο Μπρέτον Γουντς του Νιου Χαμσάιρ, στον ίδιο χώρο όπου το 1944 γεννήθηκε η μεταπολεμική παγκόσμια οικονομική τάξη, διεξήχθη το δεύτεροετήσιο συνέδριοτου «Ινστιτούτου για τη Νέα Οικονομική Σκέψη» (Institute for New Economic Thinking). Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «Κρίση και ανανέωση: Η διεθνής πολιτική οικονομία σε σταυροδρόμι».

Στο συνέδριο συμμετείχαν πάνω από 200 οικονομολόγοι και ηγέτες από τον διεθνή επιχειρηματικό, χρηματοοικονομικό και κυβερνητικό χώρο. Προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν οικονομολόγοι παγκόσμιας κλάσης (Phillipe Aghion, George Akerlof, Barry Eichengreen, Niall Ferguson, Jean-Paul Fitoussi, Richard Frydman, Carmen Reinhart, Kenneth Rogoff, Jeffrey Sachs, Robert Skidelsky, Joseph Stiglitz, Larry Summers), καθώς και κορυφαίοι οικονομικοί συντάκτες και αναλυτές των «Financial Times», της «Wall Street Journal», των «Times» του Λονδίνου, του «New Yorker» κ.α.

Παρευρέθησαν ο πρώην διοικητής της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Paul Volcker, ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Gordon Brown, ο επικεφαλής της Βρετανικής Αρχής Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών Adair Turner, ο εκτελεστικός διευθυντής για τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα της Τράπεζας της Αγγλίας Andy Haldane, εκπρόσωποι της Παγκόσμιας Τράπεζας και κυβερνητικοί παράγοντες από την Κίνα, την Ινδία και τη Βραζιλία.

από το Alkimos archive

Διαβάστε επίσης και To Γολοντομόρ της παγκοσμιοποίησης έρχεται...

Η Ευρώπη αργοπεθαίνει

Είχε γράψει κάποτε ο ιστορικός Tony Judt «Ο 21^ος αιώνας θα ανήκει στην Ευρώπη». Οι ιστορικοί όμως, δεν είναι προφήτες, και παρά το ότι ο 21^ος αιώνας μόλις ξεκίνησε, το μέλλον δεν προβλέπεται ευνοϊκό για την Ευρώπη.

Πολλοί άλλοι ιστορικοί ήταν εξίσου αισιόδοξοι. Όχι εγώ. Πριν από πέντε χρόνια είχα γράψει το βιβλίο The Last Days of Europe, και

κατηγορήθηκα για απαισιοδοξία. Σήμερα όμως, ακόμη και εγώ αισθάνομαι

πως οι πρώην ενθουσιασμένοι με την Ευρώπη, το παρακάνουν με τον

πεσιμισμό τους. Διότι ακόμη κι αν η Ευρώπη παρακμάζει, δεν είναι

απαραίτητο πως θα καταρρεύσει τελείως.





Στη σημερινή εποχή, όπου η Ευρώπη πλήττεται από πολλαπλές κρίσεις,

είναι πολύ εύκολο να γελάμε με τις αυταπάτες του παρελθόντος. Οι

μεταπολεμικές ελίτ της ηπείρου πάλεψαν για να... πετύχουν μια πιο

δημοκρατική κοινωνία. Προσπάθησαν να μειώσουν το χάσμα μεταξύ πλούτου

και φτώχειας, και να προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες που καμιά γενιά του

παρελθόντος δεν απόλαυσε. Είχαν να αντιμετωπίσουν συγκρούσεις και

αναταραχές. Και πολλές ευρωπαϊκές χώρες πέτυχαν αυτόν τον στόχο, και

είχαν κάθε λόγο να είναι περήφανες.





Η επιτυχία της Ευρώπης θεμελιώθηκε πάνω σε δυο παγκόσμιους πολέμους,

σε δικτατορίες, στον φασισμό και στον κομμουνισμό, κλπ. Υπήρχε όμως ή

τουλάχιστον έτσι φαίνονταν, μια ευρωπαϊκή ταυτότητα βασισμένη σε κοινές

αξίες. Οι σκεπτικιστές το απέδιδαν σε κάποιο υλικό συμφέρον και μόνο.

Όλα άλλωστε ξεκίνησαν ως μια ένωση εμπορικής φύσης. Ο πατέρας της ΕΕ Jean

Monnet είχε προβλέψει τους κινδύνους. Αργότερα παραδέχθηκε πως αν του

ξαναδίνονταν η ευκαιρία, θα έδινε μεγαλύτερη έμφαση στον πολιτισμό, παρά

στην οικονομία.





Πότε άρχισε να στραβώνει το κλίμα; Σίγουρα η σημερινή κρίση είναι

οικονομική. Ήταν αναμφίβολα λάθος να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει

οικονομική ένωση, χωρίς παράλληλα και μια πολιτική. Μήπως όμως η κρίση

επήλθε επειδή το ευρωπαϊκό όραμα για κοινωνικό κράτος, έπασχε εγγενώς;


Παρά τη σημασία της, η οικονομική κρίση δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος

της όλης θλιβερής ιστορίας, και ίσως, ούτε καν το πιο σημαντικό. Σήμερα

υπάρχει παντελής απουσία της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας και των

κοινών αξιών. Τα ξεχωριστά εθνικά συμφέροντα είναι μεγαλύτερα από τα

κοινά. Η σημερινή κρίση οφείλεται στην έλλειψη αλληλεγγύης, ηγεσίας, και

πολιτικής θέλησης. Πρόκειται για μια κρίση εσωτερικών εντάσεων, και

αποτυχημένης ενσωμάτωσης των πληθυσμών (όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα

της Βρετανίας). Για πολύ μεγάλο διάστημα, οι ελίτ της Ευρώπης

ζούσαν σε μια άρνηση. Ήθελαν περισσότερη δημοκρατία, αλλά δεν ήταν

έτοιμες για την διάβρωση της εξουσίας που τελικά οδηγεί στην αναρχία.





Ως ένα βαθμό, η πολιτική ελίτ, τα ΜΜ"Ε", και η κοινή γνώμη, έπαψαν να

δίνουν σημασία στη σκοτεινή πλευρά της εσωτερικής πολιτικής. Άρχισαν να

αγνοούν την εισοδηματική ανισότητα και τις συνέπειες της νεανικής

ανεργίας. Επικεντρώθηκαν στις διεθνείς σχέσεις, και στην ειρηνική

συνύπαρξη, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος λειτουργούσε ακόμη στα πλαίσια σφαιρών

επιρροής, και ισορροπίας δυνάμεων. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη

απομακρύνθηκε από τη πίστη της προς την Ευρώπη.





Πολλοί Ευρωπαίοι παραπονιούνται για έλλειψη δημοκρατίας, και

ανησυχούν για τη παντοδυναμία των Βρυξελλών. Για να επιβιώσει όμως η

ήπειρος, χρειάζεται ηγεσία. Πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει το μέλλον;

Κάποια Ασιάτες πολιτικοί φιλόσοφοι, ήδη προειδοποιούν πως η Ευρώπη

χρειάζεται οπωσδήποτε ένα πιο ασιατικό, απολυταρχικό μοντέλο

διακυβέρνησης, αν είναι να αντιμετωπίσει το ζόρικο μέλλον.





Ένα μέλλον που έχει δυο διαφορετικά (γενικά) σενάρια. Κανένας δεν

μπορεί να ξέρει ποιο απ τα δύο θα επιλεγεί. Το πρώτο θέλει την ΕΕ να

διαλύεται ολικά ή μερικά, μέσα στα επόμενα χρόνια. Οι δυνατές οικονομίες

θα παραμείνουν ενωμένες, μέσα σε νέα πλαίσια συνεργασίας. Οι πιο

αδύναμες θα αποπεμφθούν. Οι δεύτερες θα τα βρουν σκούρα μέσα στις

αυξανόμενες οικονομικές ανισορροπίες και τον προστατευτισμό. Ίσως

προχωρήσουν σε μια δική τους πιο χαλαρή ένωση, ελπίζοντας πως κάποτε να

«ανέβουν και πάλι κατηγορία». Το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο. Μπορεί

να επιβιώσει τη σημερινή κρίση, αλλά τι θα γίνει με την επόμενη;





Το δεύτερο σενάριο: Μια ανάκαμψη από τη σημερινή κρίση, σύντομα ή σε

λίγο καιρό. Έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν. Η Γερμανία, για παράδειγμα,

χρειάστηκε λιγότερα από 20 χρόνια μετά την ήττα της στον Α` Π.Π για να

ξαναδυναμώσει, και να αποτελέσει φοβερή απειλή για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Κάτι ανάλογο έγινε και με τη Ρωσία, μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ.


Που θα βασιστεί όμως μια τέτοια θαυματουργή ανάκαμψη; Ίσως στην

κρισιμότητα του ζητήματος, και στην πεποίθηση ότι χρειάζονται οπωσδήποτε

και επειγόντως ριζικές αλλαγές.





Προς το παρόν δεν υπάρχουν κάποιες ενδείξεις πως ο δυναμισμός θα

κυριαρχήσει επί της κόπωσης. Και με δεδομένη τη δημογραφική της

εξασθένηση, η Ευρώπη θα χρειαστεί μετανάστες. Βέβαια, η πρόσφατη

εμπειρία σ αυτόν τον τομέα δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Αυτό που

χρειάζεται είναι ένα γερό σπρώξιμο, αλλά κι αυτό απαιτεί πολλή ελπίδα…


Το πιο πιθανό σενάριο, και αυτό που σίγουρα δεν θα πετύχει είναι το

εξής: Λίγες μεταρρυθμίσεις, και συνέχιση της καθημερινότητας του στυλ

business as usual. Τα πιο πλούσια κράτη θα βοηθήσουν τα φτωχότερα με

ημίμετρα. Μπορεί αυτή η τακτική να πετύχει αυτή τη φορά, αλλά σίγουρα

όχι την επόμενη. Ακόμη κι αν θα θέλει η Βόρειος Ευρώπη να αναλάβει

αποφασιστική δράση, δεν θα έχει την απαιτούμενη δύναμη για να το κάνει.





Το να διαλυθεί η ΕΕ κοστίζει. Πιο πολύ από το να διατηρηθεί. Για αυτό

και η σημερινή κατάσταση μάλλον θα συνεχιστεί. Μια μεγάλη, όχι και τόσο

ευτυχισμένη οικογένεια, που θα μαλώνει διαρκώς, επειδή τα εθνικά

συμφέροντα δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αδύναμη να συντονίσει την

εσωτερική της πολιτική, χωρίς κοινή άμυνα ή κοινή εξωτερική πολιτική.

Συνεχώς γκρινιάζοντας, και απειλώντας, τα διάφορα κράτη μέλη στο τέλος

θα παραμείνουν στη στρούγκα. Έτσι θα επιβιώσει η ΕΕ. Όχι όμως όπως ήταν

το αρχικό της όραμα. Όχι ως ηθική και πολιτική υπερδύναμη του 21^ου αιώνα.





Πως όμως θα γίνει η αποχώρηση της ΕΕ από τη λέσχη των μεγάλων

υπερδυνάμεων; Θα υπάρξει μαλακή ή σκληρή προσγείωση; Δεν υπάρχει καμία

μαγική συνταγή, παρά μόνο η απλή λογική.





Ψυχολογικά, η νέα μειωμένης ισχύος θέση της στη παγκόσμια κατάταξη,

μπορεί να φανεί δύσκολη. Έχοντας συνηθίσει η Ευρώπη να είναι ισχυρή και

να επηρεάζει, δύσκολα θα προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς. Οι φιλοδοξίες

της θα πρέπει να συμμαζευτούν. Και η Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει τα

κηρύγματα στον υπόλοιπο κόσμο για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, και

δημοκρατία. Όπως είχε πει κάποτε ο Κινέζους υπουργός Εξωτερικών

στον ομόλογό του από τη Σιγκαπούρη: «Εμείς είμαστε μεγάλοι, και εσείς

μικροί. Πρέπει λοιπόν να συμπεριφέρεστε ανάλογα».


Το μέλλον είναι σκοτεινό.


του Walter Laqueur

από το The National Interest

μετάφραση antinews