Showing posts with label συμφέροντα. Show all posts
Showing posts with label συμφέροντα. Show all posts

Κοινωνικός αυτοχειριασμός

Επειδή καλό είναι να παραμυθιαζόμαστε, αλλά ακόμη καλύτερο να ζούμε με την αλήθεια, ας καταλάβουμε ότι οι πρώτοι που βάζουμε πλάτες για να στηριχθεί το καθεστώς αυτό, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Δε μας αρέσει, αλλά έτσι είναι.

Κάνουν απεργία και κινητοποιούνται δυναμικά οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, αρχίζουμε οι υπόλοιποι «Αααααντε ρε το αρχίδι τον Φωτόπουλο, καλά να πάθουν». Κάνουν απεργία οι ταξιτζήδες «άαααααντε ρε, οι παλιοταρίφες, καλά να πάθουν».

Κάνουν απεργία οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα...«άααααντε ρε τα κωλόπαιδα που παίρνουν τόσα επιδόματα, καλά να πάθουν». Κάνουν απεργία οι νοσοκομειακοί και καταλαμβάνουν το υπουργείο υγείας «άαααααααντε ρε, τους αλήτες που παίρνουν φακελάκια, καλά να πάθουν».

Κάνουν απεργία οι εφοριακοί «άαααααντε ρε τα καθίκια, που φτιάχνουν κώλο από τη μονιμότητα, καλά να πάθουν». Πάνε οι καθηγητές των ΑΕΙ να διαμαρτυρηθούν «άααααντε ρε που είναι συντεχνία και παίρνουν ένα κάρο λεφτά, καλά να πάθουν».

Κλείνουν την ΕΡΤ «άντε ρε τα τσατσόνια που ήταν τόσα χρόνια βολεμένα, καλά να πάθουν». Πάνε οι φοιτητές να διαμαρτυρηθούν «άααααντε ρε τα τσογλάνια που τρώνε τα λεφτά του μπαμπά τους και κρατάνε κλειστές τις σχολές, καλά να πάθουν».

Ε, ωραία, αν τελικά όλοι καλά να πάθουν, τότε πού είναι το πρόβλημα με τις αποφάσεις που παίρνει το καθεστώς; Προς τι η γκρίνια;

Αφού δικαίως κόβει μισθούς, προχωρά σε απολύσεις, ξεπουλάει Υγεία και Παιδεία, που είναι το πρόβλημα; Έχω αρχίσει να τρελαίνομαι. Νομίζω πλέον ότι οι Έλληνες αυτό ζητούσαν. Ένα τέτοιο καθεστώς που θα διορθώσει τις «αδικίες» που βασάνιζαν τη συνείδησή τους και γέμιζε με εφιάλτες το αίσθημα δικαίου τους.

Ξεφορτώνουν σκουπίδια στο Ελληνικό και πάνε να αντιδράσουν τρεις κι ο κούκος. Πάνε να κλείσουν τις χωματερές οι εργαζόμενοι στους Δήμους κι όταν φτάνουν τα ΜΑΤ βλέπουν όλο κι όλο 20 ανθρώπους. Κι ένα περιπολικό να πήγαινε μόνο του, θα το είχε τελειώσει το θέμα.

Οι άνεργοι και οι απολυμένοι, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Μόνο στην κριτική είναι κι αυτοί. «Άααααντε ρε που μιλάτε κι εσείς που έχετε δουλειά», λένε για όσους έχουν ακόμη δουλειά.

Εν πάση περιπτώσει, ποια θα μπορούσε να είναι η σπίθα που θα ξεσήκωνε την πολυαναμενόμενη «εξέγερση», «επανάσταση», «ξεσηκωμό»; Καμία, φυσικά. Ο ένας βλέπει στο πρόσωπο του άλλου έναν μαλάκα και τίποτα περισσότερο.

Δικαίως θα ρωτούσε κάποιος «και τι θες να κάνουμε; Να στηρίξουμε τις παθογένειες;». Το πιθανότερο είναι ότι αυτός που θα κάνει την ερώτηση ή μόλις δεν έκοψε απόδειξη σε πελάτη ή μόλις βγήκε από κατάστημα και δέχτηκε να πληρώσει μικρότερη τιμή και να μην πάρει απόδειξη.

Αλλά φυσικά αυτό δεν είναι παθογένεια. Αυτό είναι φυσιολογικό επειδή το κάνουμε εμείς «ε και τι θες μωρέ μαλάκα να κάνουμε τώρα;». Κατά τα λοιπά, θα πάει σπίτι του, θ’ ακούσει στις ειδήσεις για τη φοροδιαφυγή και θα αγανακτήσει.

Λες και η φοροδιαφυγή είναι απρόσωπη, γίνεται μόνη της. Λες και τα χρήματα που βγαίνουν παράνομα στο εξωτερικό καλλιεργούνται στα χωράφια και δεν έχουν περάσει από τα χέρια μου και τα χέρια σου.

Εν ολίγοις, πού πάμε; Στο διάολο, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Είναι τόσο αλληλοσυγκρουόμενα τα συμφέροντα των Ελλήνων που σήμερα αγανακτούν, ώστε δεν πρόκειται να τα βρουν μεταξύ τους.

Επίσης, δεν είναι μόνο η αφετηρία της αγανάκτησης που διαφέρει, είναι και το ζητούμενο αυτής της αγανάκτησης. Ο ένας θέλει να πέσει το καθεστώς για να έρθει η Ν.Δ., ο άλλος για να πάρει μεγαλύτερο ποσοστό ο ΣΥΡΙΖΑ, ο τρίτος για να παραμείνει το πελατειακό Δημόσιο αλλά να έχει δικό του γνωστό στη νέα κατάσταση, ο τέταρτος επειδή του κόπηκαν οι λαμογιές και δε μπορεί να ρίξει πολλά λέλουδα στον Ρέμο.

Υπάρχουν και κάποιοι ελάχιστοι ιδεολόγοι που θέλουν να αλλάξουν την κοινωνία και το πολιτικό σύστημα. Αυτοί μπορεί μεν να είναι τα καλύτερα παιδιά απ’ όλους μας, αλλά είναι οι άνθρωποι που στο τέλος θα φάνε τη μεγαλύτερη πίκρα γιατί θα ζήσουν στο πετσί τους το «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.
Καληνύχτα…».

Από τους Έλληνες, ακόμη και αυτή την κρίσιμη ώρα, λείπει η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα. Ο κάθε ένας ξεχωριστά και η κάθε επαγγελματική τάξη διεκδικεί τον τίτλο του πιο μεγάλου θύματος, ενώ βλέπει όλους τους υπόλοιπους σαν τους πιο βολεμένους.

Έτσι πάμε. Την αλήθεια να λέμε. Γι’ αυτό κι ο Βενιζέλος ακούγεται κάθε μέρα να λέει για μας «άαααααντε ρε, αφού είναι μαλάκες, καλά να πάθουν».
από το ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ
Σχόλιο apneagr: Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Αντώνη.

Η Ευρώπη αργοπεθαίνει

Είχε γράψει κάποτε ο ιστορικός Tony Judt «Ο 21ος αιώνας θα ανήκει στην Ευρώπη». Οι ιστορικοί όμως, δεν είναι προφήτες, και παρά το ότι ο 21ος αιώνας μόλις ξεκίνησε, το μέλλον δεν προβλέπεται ευνοϊκό για την Ευρώπη.

Πολλοί άλλοι ιστορικοί ήταν εξίσου αισιόδοξοι. Όχι εγώ. Πριν από πέντε χρόνια είχα γράψει το βιβλίο The Last Days of Europe, και

κατηγορήθηκα για απαισιοδοξία. Σήμερα όμως, ακόμη και εγώ αισθάνομαι

πως οι πρώην ενθουσιασμένοι με την Ευρώπη, το παρακάνουν με τον

πεσιμισμό τους. Διότι ακόμη κι αν η Ευρώπη παρακμάζει, δεν είναι

απαραίτητο πως θα καταρρεύσει τελείως.





Στη σημερινή εποχή, όπου η Ευρώπη πλήττεται από πολλαπλές κρίσεις,

είναι πολύ εύκολο να γελάμε με τις αυταπάτες του παρελθόντος. Οι

μεταπολεμικές ελίτ της ηπείρου πάλεψαν για να... πετύχουν μια πιο

δημοκρατική κοινωνία. Προσπάθησαν να μειώσουν το χάσμα μεταξύ πλούτου

και φτώχειας, και να προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες που καμιά γενιά του

παρελθόντος δεν απόλαυσε. Είχαν να αντιμετωπίσουν συγκρούσεις και

αναταραχές. Και πολλές ευρωπαϊκές χώρες πέτυχαν αυτόν τον στόχο, και

είχαν κάθε λόγο να είναι περήφανες.





Η επιτυχία της Ευρώπης θεμελιώθηκε πάνω σε δυο παγκόσμιους πολέμους,

σε δικτατορίες, στον φασισμό και στον κομμουνισμό, κλπ. Υπήρχε όμως ή

τουλάχιστον έτσι φαίνονταν, μια ευρωπαϊκή ταυτότητα βασισμένη σε κοινές

αξίες. Οι σκεπτικιστές το απέδιδαν σε κάποιο υλικό συμφέρον και μόνο.

Όλα άλλωστε ξεκίνησαν ως μια ένωση εμπορικής φύσης. Ο πατέρας της ΕΕ Jean

Monnet είχε προβλέψει τους κινδύνους. Αργότερα παραδέχθηκε πως αν του

ξαναδίνονταν η ευκαιρία, θα έδινε μεγαλύτερη έμφαση στον πολιτισμό, παρά

στην οικονομία.






Πότε άρχισε να στραβώνει το κλίμα; Σίγουρα η σημερινή κρίση είναι

οικονομική. Ήταν αναμφίβολα λάθος να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει

οικονομική ένωση, χωρίς παράλληλα και μια πολιτική. Μήπως όμως η κρίση

επήλθε επειδή το ευρωπαϊκό όραμα για κοινωνικό κράτος, έπασχε εγγενώς;


Παρά τη σημασία της, η οικονομική κρίση δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος

της όλης θλιβερής ιστορίας, και ίσως, ούτε καν το πιο σημαντικό. Σήμερα

υπάρχει παντελής απουσία της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας και των

κοινών αξιών. Τα ξεχωριστά εθνικά συμφέροντα είναι μεγαλύτερα από τα

κοινά. Η σημερινή κρίση οφείλεται στην έλλειψη αλληλεγγύης, ηγεσίας, και

πολιτικής θέλησης. Πρόκειται για μια κρίση εσωτερικών εντάσεων, και

αποτυχημένης ενσωμάτωσης των πληθυσμών (όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα

της Βρετανίας). Για πολύ μεγάλο διάστημα, οι ελίτ της Ευρώπης

ζούσαν σε μια άρνηση. Ήθελαν περισσότερη δημοκρατία, αλλά δεν ήταν

έτοιμες για την διάβρωση της εξουσίας που τελικά οδηγεί στην αναρχία.






Ως ένα βαθμό, η πολιτική ελίτ, τα ΜΜ"Ε", και η κοινή γνώμη, έπαψαν να

δίνουν σημασία στη σκοτεινή πλευρά της εσωτερικής πολιτικής. Άρχισαν να

αγνοούν την εισοδηματική ανισότητα και τις συνέπειες της νεανικής

ανεργίας. Επικεντρώθηκαν στις διεθνείς σχέσεις, και στην ειρηνική

συνύπαρξη, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος λειτουργούσε ακόμη στα πλαίσια σφαιρών

επιρροής, και ισορροπίας δυνάμεων. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη

απομακρύνθηκε από τη πίστη της προς την Ευρώπη.





Πολλοί Ευρωπαίοι παραπονιούνται για έλλειψη δημοκρατίας, και

ανησυχούν για τη παντοδυναμία των Βρυξελλών. Για να επιβιώσει όμως η

ήπειρος, χρειάζεται ηγεσία. Πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει το μέλλον;

Κάποια Ασιάτες πολιτικοί φιλόσοφοι, ήδη προειδοποιούν πως η Ευρώπη

χρειάζεται οπωσδήποτε ένα πιο ασιατικό, απολυταρχικό μοντέλο

διακυβέρνησης, αν είναι να αντιμετωπίσει το ζόρικο μέλλον.





Ένα μέλλον που έχει δυο διαφορετικά (γενικά) σενάρια. Κανένας δεν

μπορεί να ξέρει ποιο απ τα δύο θα επιλεγεί. Το πρώτο θέλει την ΕΕ να

διαλύεται ολικά ή μερικά, μέσα στα επόμενα χρόνια. Οι δυνατές οικονομίες

θα παραμείνουν ενωμένες, μέσα σε νέα πλαίσια συνεργασίας. Οι πιο

αδύναμες θα αποπεμφθούν. Οι δεύτερες θα τα βρουν σκούρα μέσα στις

αυξανόμενες οικονομικές ανισορροπίες και τον προστατευτισμό. Ίσως

προχωρήσουν σε μια δική τους πιο χαλαρή ένωση, ελπίζοντας πως κάποτε να

«ανέβουν και πάλι κατηγορία». Το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο. Μπορεί

να επιβιώσει τη σημερινή κρίση, αλλά τι θα γίνει με την επόμενη;





Το δεύτερο σενάριο: Μια ανάκαμψη από τη σημερινή κρίση, σύντομα ή σε

λίγο καιρό. Έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν. Η Γερμανία, για παράδειγμα,

χρειάστηκε λιγότερα από 20 χρόνια μετά την ήττα της στον Α` Π.Π για να

ξαναδυναμώσει, και να αποτελέσει φοβερή απειλή για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Κάτι ανάλογο έγινε και με τη Ρωσία, μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ.


Που θα βασιστεί όμως μια τέτοια θαυματουργή ανάκαμψη; Ίσως στην

κρισιμότητα του ζητήματος, και στην πεποίθηση ότι χρειάζονται οπωσδήποτε

και επειγόντως ριζικές αλλαγές.





Προς το παρόν δεν υπάρχουν κάποιες ενδείξεις πως ο δυναμισμός θα

κυριαρχήσει επί της κόπωσης. Και με δεδομένη τη δημογραφική της

εξασθένηση, η Ευρώπη θα χρειαστεί μετανάστες. Βέβαια, η πρόσφατη

εμπειρία σ αυτόν τον τομέα δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Αυτό που

χρειάζεται είναι ένα γερό σπρώξιμο, αλλά κι αυτό απαιτεί πολλή ελπίδα…


Το πιο πιθανό σενάριο, και αυτό που σίγουρα δεν θα πετύχει είναι το

εξής: Λίγες μεταρρυθμίσεις, και συνέχιση της καθημερινότητας του στυλ

business as usual. Τα πιο πλούσια κράτη θα βοηθήσουν τα φτωχότερα με

ημίμετρα. Μπορεί αυτή η τακτική να πετύχει αυτή τη φορά, αλλά σίγουρα

όχι την επόμενη. Ακόμη κι αν θα θέλει η Βόρειος Ευρώπη να αναλάβει

αποφασιστική δράση, δεν θα έχει την απαιτούμενη δύναμη για να το κάνει.





Το να διαλυθεί η ΕΕ κοστίζει. Πιο πολύ από το να διατηρηθεί. Για αυτό

και η σημερινή κατάσταση μάλλον θα συνεχιστεί. Μια μεγάλη, όχι και τόσο

ευτυχισμένη οικογένεια, που θα μαλώνει διαρκώς, επειδή τα εθνικά

συμφέροντα δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αδύναμη να συντονίσει την

εσωτερική της πολιτική, χωρίς κοινή άμυνα ή κοινή εξωτερική πολιτική.

Συνεχώς γκρινιάζοντας, και απειλώντας, τα διάφορα κράτη μέλη στο τέλος

θα παραμείνουν στη στρούγκα. Έτσι θα επιβιώσει η ΕΕ. Όχι όμως όπως ήταν

το αρχικό της όραμα. Όχι ως ηθική και πολιτική υπερδύναμη του 21ου αιώνα.





Πως όμως θα γίνει η αποχώρηση της ΕΕ από τη λέσχη των μεγάλων

υπερδυνάμεων; Θα υπάρξει μαλακή ή σκληρή προσγείωση; Δεν υπάρχει καμία

μαγική συνταγή, παρά μόνο η απλή λογική.





Ψυχολογικά, η νέα μειωμένης ισχύος θέση της στη παγκόσμια κατάταξη,

μπορεί να φανεί δύσκολη. Έχοντας συνηθίσει η Ευρώπη να είναι ισχυρή και

να επηρεάζει, δύσκολα θα προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς. Οι φιλοδοξίες

της θα πρέπει να συμμαζευτούν. Και η Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει τα

κηρύγματα στον υπόλοιπο κόσμο για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, και

δημοκρατία. Όπως είχε πει κάποτε ο Κινέζους υπουργός Εξωτερικών

στον ομόλογό του από τη Σιγκαπούρη: «Εμείς είμαστε μεγάλοι, και εσείς

μικροί. Πρέπει λοιπόν να συμπεριφέρεστε ανάλογα».



Το μέλλον είναι σκοτεινό.


του Walter Laqueur


από το The National Interest

μετάφραση antinews

Διεθνές ρεζιλίκι με την εταιρεία του Αντρίκου

Απόλυτη επιβεβαίωση της αποκάλυψης του olympia για την Ελβετική εταιρεία του αδελφού του πρωθυπουργού, στο πρωτοσέλιδο της Ελβετικής εφημερίδας “LaLiberte”.

Με τον τίτλο “Ελληνική Σαλάτα” χαρακτηρίζει τις οικογενειακές business, συμπληρώνοντας και την τοποθεσία “δίπλα στην λίμνη”, με πηγαίο τίτλο και μεγάλη φωτογραφία του πρωθυπουργού.

Το εκτενές ρεπορτάζ αποδεικνύει την ακρίβεια των στοιχείων που αποκάλυψε το olympia, αλλά ανάγει σε μείζον θέμα ηθικής τάξης αυτές τις δραστηριότητες.

Μεγάλη η αναφορά στις αποκαλύψεις του...Πάνου Καμμένου για τις business, παρότι η εφημερίδα είναι κεντροαριστερή, με νέα τρανταχτά στοιχεία.

Η εφημερίδα μάλιστα προχωρεί πολύ βαθύτερα μιλώντας για “αφή υπεξαίρεσης”(!!!) και άλλα που θα μεταφράσουμε στην συνέχεια.

Το δυναμικό “Sibilla” γράφει τα εξής μεταφράζοντας το άρθρο:
Ελληνική σαλάτα οι επιχειρηματικές δραστηριότητες της οικογένειας ΓΑΠ, σήμερα για την …κεντροαριστερή ελβετική εφημερίδα «laliberte».

Άραγε η αδέκαστη ελληνική δικαιοσύνη θα κινηθεί εναντίον και της ελβετικής εφημερίδας, ή θα περιοριστεί μόνον στα Ελληνικά blogs;
Κύριε πρωθυπουργέ, ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι!
Μας πήρανε είδηση και οι Ελβετοί!

Ένα άρθρο στην έγκυρη ελβετική εφημερίδα «laliberte», κάνει ρόμπα την Ελλάδα και την πρωθυπουργική οικογένεια, αναφορικά με τις «επιχειρηματικές» δραστηριότητες του αδελφού του πρωθυπουργού.
Μεταξύ άλλων γαργαλιστικών και σοβαρών θεμάτων, για τα οποία εδώ και μήνες σιωπά ο πρωθυπουργός, γράφει:

«…Πάρτε ένα ινστιτούτο, υπό ελληνική σημαία και που ισχυρίζεται ότι το έργο του είναι η “ενεργειακή ασφάλεια και την προστασία του περιβάλλοντος”… Τοποθετήστε το στις προστατευμένες όχθες της λίμνης της Γενεύη… Βάλτε στο κεφάλι του έναν άνθρωπο, τον Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον αδελφό του Έλληνα Πρωθυπουργού…. Προσθέστε μια αφή της υπεξαίρεσης και μια πρέζα υποτιθέμενη σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των δύο αδελφών…. Η σαλάτα είναι έτοιμη…».

Το πρωτότυπο άρθρο της εφημερίδας «laliberte» εδώ...SALADE GRECQUE ET GROS SOUS AU BORD DU LÉMAN
από το olympia

Followers