Showing posts with label φτώχεια. Show all posts
Showing posts with label φτώχεια. Show all posts

Φτώχεια χωρίς τέλος φέρνει το κούρεμα 50%

Λιτότητα για δεκαετίες, φτώχεια και μετατροπή της χώρας σε οικονομικό προτεκτοράτο των ισχυρών της ευρωζώνης φέρνει το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους κατά 50% έως 60%, που «μαγειρεύεται» στις Βρυξέλλες.

Το «μακελειό» στις συντάξεις, οι μεγάλες μειώσεις των εισοδημάτων ή, στην καλύτερη περίπτωση, το πάγωμά τους για δεκαετίες και η μεταφορά των αποφάσεων για το οικονομικό μέλλον των Ελλήνων εκτός των ελληνικών συνόρων είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν τη «λύση» για το ελληνικό χρέος που ετοιμάζουν οι ισχυροί της ευρωζώνης.

Πρόκειται για μερικά από τα μεγάλα ανταλλάγματα που θα...κληθούν να δώσουν οι Έλληνες για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους έως και 60%, το οποίο, όπως ομολογεί και η ίδια η τρόικα, δεν αποτελεί οριστική λύση. Και σε αυτήν την περίπτωση το ελληνικό χρέος θα παραμείνει πάνω από το 140% του ΑΕΠ, εκεί δηλαδή που βρισκόταν το 2010, χρονιά κατά την οποία η κυβέρνηση έφερε το Μνημόνιο στην Ελλάδα. Τα νέα σκληρά δεδομένα που θα φέρει για τους Έλληνες το «κούρεμα» προανήγγειλε από τις Βρυξέλλες ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος είπε με νόημα ότι η συμφωνία προβλέπει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει σημαντικές νέες αποφάσεις. Με άλλα λόγια νέα σκληρά μέτρα.

Μετά την έγκριση την Παρασκευή από το συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της καταβολής της έκτης δόσης του δανείου της τρόικας, την οποία οι Έλληνες πλήρωσαν με νέες αιματηρές περικοπές εισοδημάτων και εφεδρεία- απολύσεις στο Δημόσιο, οι ηγέτες της ευρωζώνης συγκεντρώθηκαν στις Βρυξέλλες για το επόμενο βήμα, που είναι η αύξηση του «κουρέματος» του ελληνικού χρέος από το 21%, που προέβλεπε η συμφωνία της 21ης Ιουλίου, στο 50% ή και 60%.

Στη χθεσινή σύνοδο, που αναμένεται να επαναληφθεί την ερχόμενη Τετάρτη για την οριστικοποίηση των αποφάσεων για την κρίση χρέους στην ευρωζώνη και το χρέος της Ελλάδας, έπεσαν στο τραπέζι πολλά πιθανά σενάρια. Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες και τις διαρροές αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, η συμφωνία που επιδιώκεται θα προβλέπει τα εξής:
  • Μείωση («κούρεμα») της αξίας των ελληνικών ομολόγων που έχουν στην κατοχή τους ιδιώτες (π.χ. τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες) και ασφαλιστικά ταμεία κατά τουλάχιστον 50%. Μάλιστα υπάρχουν πληροφορίες ότι το «κούρεμα» μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 60% ή και να το ξεπεράσει. Να σημειωθεί ότι πρόσφατα αξιωματούχοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου εξέφρασαν την εκτίμηση ότι για να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος απαιτείται «κούρεμα» ύψους 80%. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται και από την έκθεση της τρόικας για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, που δόθηκε την Παρασκευή στο Eurogroup. Η έκθεση παρουσιάζει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία ακόμη και ένα «κούρεμα» της τάξης του 60% οδηγεί το ελληνικό χρέος το 2012 στο 140% του ΑΕΠ από 165% που είναι σήμερα. Δηλαδή το χρέος μειώνεται ελάχιστα.
  • Ανακεφαλαιοποίηση με ευρωπαϊκούς πόρους (εφόσον δεν είναι εφικτό με εθνικούς) των τραπεζών και μόνο για τις ζημιές που θα καταγράψουν από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων. Από τη συμφωνία, σύμφωνα με πληροφορίες, εξαιρείται η ανακεφαλαιοποίηση με ευρωπαϊκούς πόρους των ασφαλιστικών ταμείων. Να σημειωθεί ότι τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία θα υποστούν «κούρεμα» 50% με ζημιές ύψους περίπου 3,5 έως 4 δισ. ευρώ.
  • Αλλαγή των κανόνων οικονομικής διακυβέρνησης στην ευρωζώνη. Πίσω από αυτές τις εύηχες λέξεις βρίσκεται ουσιαστικά η τοποθέτηση της Ελλάδας σε καθεστώς πλήρους επιτήρησης από τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και καθορισμού της οικονομικής της πολιτικής. Αυτή η εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι οι σημαντικές οικονομικές αποφάσεις όπως οι προσλήψεις, η έγκριση και η παρακολούθηση εκτέλεσης του Προϋπολογισμού θα λαμβάνονται απευθείας από το Eurogroup, ενώ οι αποφάσεις θα λαμβάνονται εκεί με απλή πλειοψηφία.
  • Το «κούρεμα» θα είναι εθελοντικό από την πλευρά των τραπεζών και των άλλων ιδιωτών πιστωτών προκειμένου να αποφευχθεί η ενεργοποίηση των ασφαλίστρων χρεοκοπίας της Ελλάδας, η οποία θα οδηγούσε σε καταστροφικό ντόμινο κατάρρευσης το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Προκειμένου να αποδεχτούν οι κάτοχοι ελληνικών ομολόγων μεγαλύτερο «κούρεμα», και μάλιστα εθελοντικό, πιέζονται από τους ηγέτες της ευρωζώνης με το επιχείρημα ότι η εναλλακτική είναι η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας και η απώλεια μεγάλων ποσών που επένδυσαν στα ελληνικά ομόλογα.
Οι επιπτώσεις
Στη μετά το «κούρεμα» του χρέους Ελλάδα έρχεται νέα μείωση εισοδημάτων ή πάγωμά τους για πολλά πολλά χρόνια (τουλάχιστον έως το 2020 που προβλέπεται η Ελλάδα να δανειστεί ξανά από τις αγορές). Η ελληνική κυβέρνηση καλείται να παρουσιάζει πρωτογενές πλεόνασμα, που σημαίνει άγρια φορολογία και καθήλωση των κρατικών δαπανών (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις παροχές προς τους πολίτες και τα εισοδήματα). Η μη κάλυψη των ζημιών των ασφαλιστικών ταμείων από το «κούρεμα» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέες μεγάλες μειώσεις συντάξεων και παροχών των ταμείων προς τους ασφαλισμένους.
γράφει ο Σπύρος Δημητρέλης
από την Δημοκρατία

Η Ελλάδα δεν είναι χρεώγραφο...

Έχουμε φθάσει σε τέτοιο σημείο εξαθλίωσης που αν κάποια στιγμή ανακτήσουμε τα μισά απ' όσα είχαμε κατακτήσει στο πλαίσιο του αστικού κοινωνικού κράτους, θα μας φανεί σαν να είμαστε σε ανώτερου επιπέδου σοσιαλιστική δημοκρατία. Τα στοιχειώδη δικαιώματα να ανακτήσουμε, φέρ' ειπείν να δουλεύουμε περισσότεροι από ένας σε κάθε σπίτι, ή να έχουν βιβλία τα παιδιά στα σχολεία, ή να μη στερούνται τα φάρμακά τους οι πάσχοντες και θα μας φανεί ότι έπεσε ξανά η Βαστίλη, ότι πήραμε πάλι τα Χειμερινά Ανάκτορα και ότι τα παιγνίδια για τα παιδιά δεν είναι πολυτέλεια...

Κάθε είκοσι - τριάντα χρόνια τα θηρία του συστήματος βγαίνουν απ' τους Οίκους τους κι αρχίζουν τον Μεγάλο Θερισμό...

Στην πολιτική οικονομία οι θερισμοί αυτοί ονομάζονται κρίσεις. Ενίοτε καταλήγουν σε πόλεμο, όπως η κρίση του 1929-30-33 στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ενίοτε εκτονώνονται μέσα από μια γιγάντια κεφαλαιακή αναδιάταξη, όπως η κρίση του 1973, ή ανατρέπουν τη φορά της Ιστορίας, όπως επίσης η ίδια κρίση του 1973 όταν έστρεψε τις κοινωνίες προς τα δεξιά, με την εμφάνιση της Θάτσερ και των «Ρηγκανόμικς» -τη δεκαετία του 1980- πρελούδιο της συντηρητικής αντεπανάστασης των ακροδεξιών νεοφιλελεύθερων που κρατάει απ' το 1990 ώς σήμερα...

Το ίδιο και η τρέχουσα κρίση, αυτή που ξεκίνησε απ' τις ΗΠΑ το 2007-2008 χωρίς να μπορεί ουδείς σήμερα να προβλέψει αν θα εκτονωθεί πάλι με μια γιγάντια αναδιάταξη κεφαλαίων, θέσεων, εθνών και κρατών ή αν θα οδηγήσει σε πολέμους, είτε περιφερειακούς είτε ακόμα και σε μια γενικευμένη σύρραξη.

Ομως, έτσι ή αλλοιώς κάθε κρίση, είτε εκείνη του 1929 είτε η σημερινή του 2008, προκαλεί τεράστια ανακατανομή των εισοδημάτων, πάντα εις βάρος των φτωχών -εκτός από εκείνες τις κρίσεις που οδήγησαν σε επαναστάσεις.

Ο Μεγάλος Θερισμός είναι πάντα για τους πολλούς η αφαίρεση όσων επί χρόνια και με πολλούς αγώνες έχουν κατακτήσει και η επαναφορά της ζωής τους στην αφετηρία της -στο φτου ξανά κι απ' την αρχή. Των ίδιων ή των προγόνων τους.

Η φορά του καπιταλισμού είναι να κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Οι κρίσεις επιταχύνουν τη φόρα αυτής της φοράς γεωμετρικά, στο έπακρον.

Δεδομένου ότι ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του, είναι μόνον θέμα χρόνου πότε θα εκδηλώνεται κάθε φορά το τσουνάμι της φτωχοποίησης.

Όταν όμως το 1% των Αμερικανών για παράδειγμα ελέγχει το 99% του πλούτου της χώρας, τότε το φαινόμενο έχει φθάσει στο ζενίθ -χωρίς να υπάρχει ανάλογό του στην ιστορία, ούτε καν όταν έπεφτε η Ρώμη με το 10% του πληθυσμού να κατέχει το 80% του πλούτου.

Το παράλογον του πράγματος δεν είναι ανεξήγητο. Οι πλούσιοι αντιμετωπίζουν τις μάζες με την έννοια που τους δίνει ο φασισμός, δηλαδή ως χαζές. Κι έτσι πιστεύουν ότι εύκολα μπορούν να τις μανιπουλάρουν, κυρίως μέσω της προπαγάνδας που αναδεικνύει ως πρωτεύουσες τις επί μέρους αντιθέσεις.

Η αλήθεια είναι ότι «βρίσκουν» και τα κάνουν διότι μέσα στις μάζες ευδοκιμεί συχνά ο ατομισμός (δηλαδή η χαζομάρα σε προσωπικό επίπεδο), πράγμα που μπορεί να δίνει την εντύπωση ότι είναι χαζές και οι ίδιες. Μόνον ηλίθιοι θα μπορούσαν να πιστέψουν κάτι τέτοιο, διότι οι μάζες αργούν μεν, κινούνται δε. Κι όταν κινούνται κινούν τη γη. Ακριβώς οι κρίσεις, ακριβώς το ίδιο το σύστημα αναγκάζει τους πολίτες άλλοτε σε εθνικό κι άλλοτε σε διεθνές επίπεδο να χάνουν εν τέλει τις φενάκες τους και να συγκρούονται με τις αυταπάτες τους. Τότε οι μάζες γράφουν ιστορία και αυτοί που τις έγραφαν έως τότε στα παλιά τους τα παπούτσια χάνουν όχι μόνον τις περιουσίες τους αλλά και τις ζωές τους.

«Φρίκη», θα μου πείτε. Ναι, αλλά ευλογημένη απ' τους αγίους.

Όμως αν όλα αυτά στην Ιστορία έχουν επαναληφθεί το καθένα με τον τρόπο του, τυφλοί είναι οι καπιταλιστές και δεν προνοούν, δεν προβλέπουν, δεν μετριάζουν την απληστία τους; Όχι! Απλώς τους είναι αδύνατον.

Αδύνατον! Διότι πρώτον τρώγονται σαν τα σκυλιά μεταξύ τους ποιος θα φάει τα περισσότερα (και μόνον όταν κινδυνεύουν τρώνε όλοι μαζί τους ανθρώπους). Κατά δεύτερον -«μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί», συνεπώς ό,τι αρπάξουμε τώρα, την επόμενη πενταετία, δεκαετία -ποιος ζει ποιος πεθαίνει! μετά από μας το χάος, γαία πυρί μιχθήτω! Ελάχιστες είναι οι εταιρείες που ζουν περισσότερο από μια δυο γενιές, αν δεν γίνουν μονοπώλια ή κρατικοδίαιτα τέρατα. Οι καπιταλιστές είναι σαν αόμματοι ηδονοβλεψίες, βλέπουν το κέρδος και δεν βλέπουν όλα τα άλλα.

Αυτό συμβαίνει και με την παρούσα κρίση. Οι πλούσιοι πλουτίζουν απ' αυτήν κι άλλο (τρώγοντας ταυτοχρόνως ωμούς κι ορισμένους δικούς τους), ενώ ταυτοχρόνως επαναφέρουν τις μάζες σε κατάσταση κολλήγου για να βουτάνε και πάλι τον πλούτο απ' την πηγή του. Όσο για τα υπόλοιπα, ποιος νοιάζεται; Το πολύ ο Θεός ή οι οικολόγοι. Αλλά ούτε ο ένας ούτε οι άλλοι μπόρεσαν ποτέ να βλάψουν ικανοποιητικά τον θείο Σκρουτζ...

Άσε που -ουπς!- μπορεί οι εν λόγω Σκρουτζ να προκαλέσουν και κανέναν πόλεμο -οπότε τι νόημα έχει το τωρινό «μίσος και ο αλληλοσπαραγμός»;...
γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ Σ.
από την enet
Η φωτό είναι από το Γρέκι

Κούρεμα πάνω από 50% και αιώνια φτώχεια

Τα μαύρα μαντάτα για την Ελλάδα αποτυπώνουν οι ξένες εφημερίδες οι οποίες κάνουν προβλέψεις για το ύψος του κουρέματος και για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Οι Financial Times μιλάνε για κούρεμα 60%.

Η γαλλική εφημερίδα Les Echos τονίζει ότι υπήρξε συμφωνία στο Eurogroup για κούρεμα που θα φτάνει το 50%-55% και σ’ αυτό έχουν συμφωνήσει οι ιδιώτες που κρατούν ελληνικά ομόλογα.

Πιθανότατα σήμερα Κυριακή ο Τσ. Νταλάρα του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Ινστιτούτου (IIF) θα... επιβεβαιώσει τη συμφωνία των ιδιωτικών τραπεζών πάνω σ’ αυτό το ποσοστό. Μάλιστα έχουν κάνει και τους υπολογισμούς τους για τις ζημιές των Γάλλων που θα είναι για τον όμιλο BNP Paribas κοντά 1,7 δισ. ευρώ (επιπλέον των 534 εκατ. ευρώ που έχει ήδη διαγράψει) ενώ η Societe Generale εκτιμά ότι θα έχει ζημιές έως 150 εκατ. ευρώ. Οι Γάλλοι επιχειρούν να πετύχουν στήριξη των τραπεζών του από τον EFSF κι από εκεί και ύστερα δεν ενδιαφέρονται για το αν η Ελλάδα μπορεί να αντέξει.

Την ίδια στιγμή η γερμανική εφημερίδα Bild αναφέρει ότι η Ελλάδα θα ξαναβγεί για δανεισμό στις αγορές το… 2021 και μετά. Κι αυτό γιατί η κατάσταση της οικονομίας έχει επιδεινωθεί (;) περισσότερο. Αυτό σημαίνει ότι για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον θα πρέπει να μας δανείζουν οι ξένοι, αυτό όμως θα γίνει υπό σκληρούς όρους.

Το σχέδιο είναι να μας δανείζουν μόνο για την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους. Για τα εσωτερικά θέματα θα μας αφήσουν στο έλεος, ήτοι θα πρέπει να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και το εσωτερικό χρέος να το πληρώνουμε μόνοι μας. Αν π.χ. δεν μπορούμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις, θα τους κόβουμε. Αν δεν έχουμε να πληρώσουμε φάρμακα θα κάνουμε περικοπές στις ιατροφαρμακευτικές δαπάνες κ.λπ.

Σύμφωνα με την Bild, που επικαλείται προγενέστερη έκθεση της «τρόικας», σε σύγκριση με τον Ιούλιο ο ρυθμός ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας είναι 7,25 μονάδες κατώτερος.

Επίσης, το έτος 2020 το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αντιπροσωπεύει το 152% του ΑΕΠ της Ελλάδας, αναλογία που θα μετατραπεί στο 130% το έτος 2030.

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι έχουν γίνει τόσες θυσίες. Πώς δηλαδή ενώ έχουν κοπεί τα πάντα, ο λαός έχει γίνει απίστευτα φτωχός, η κατάσταση γίνεται όλο και πιο δραματική. Γιατί τα κρατικά ταμεία μοιάζουν με τρύπιο πιθάρι που όσα και να ρίξει μέσα, μένει πάντα άδειο.

Κι, επίσης, η τρόικα δεν τα έβλεπε όλα αυτά πέρυσι; Όταν μας έβαζε σκληρή λιτότητα δεν προέβλεψε ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή;

Μάλλον το ήξερε, αυτό ήταν το σχέδιο. Υποτελής χώρα, υποτελής λαός, ξεπούλημα της περιουσίας και φτώχεια στον κόσμο.

Όσο για την κυβέρνηση; Κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Ένα κούρεμα πάνω από 40%-50% είναι καταστροφικό, το λένε όλοι. Τόσο καταστροφικό όσο και η χρεοκοπία. Τι κάνει γι΄αυτό ο κ. Παπανδρέου; Έχει πάει μήπως με καμιά άλλη πρόταση;.

Για παράδειγμα η παραλλαγή του σχεδίου Εύρηκα, το γνωστό σχέδιο της πρωτοβουλίας Κάππα. Το είδε η κυβέρνηση; Μπορεί να είναι κακό σχέδιο, μπορεί να βγαίνει και κάτι θετικό. Ασχολήθηκε κανείς μαζί του;

Άκουσε άλλες προτάσεις που έχουν κατατεθεί από οικονομολόγους;
Φυσικά όχι. Ο κ. Καθηγητής Ευ. Βενιζέλος ξέρει τα πάντα.
από το antinews

Η φτώχεια είναι πλέον ποινικό αδίκημα!

Όσοι δεν έχουν λεφτά να πληρώνουν χαράτσια (και δεν είναι τραπεζίτες) αρχικά θα τους κόβουν το ρεύμα και αν επιμείνουν θα εκτελούνται για παραδειγματισμό.

Πόσους φτωχούς να χωρέσει αυτή η χώρα; Δεν πάει άλλο, η βάρκα γέμισε… που έλεγε και μια ψυχή παλιότερα…











από το antista/chef

Θέλω κι εγώ να ζήσω!

Για πάνω από ένα χρόνο τώρα ακούω για το πώς και εγώ συνέβαλα στη δεινότητα της σημερινής κατάστασης της χώρας. Μου περιγράφουν με γενικότητες το πώς τα έφαγα μαζί με τους κυβερνώντες τα προηγούμενα 30 χρόνια, πώς συνευθύνομαι για την κλοπή του μέλλοντος των παιδιών μας, και πολλά άλλα που έκανα εν αγνοία μου -λένε- για να μας φέρω στο ζόφο που βιώνουμε.

Αυτή η διάλεξη πάντα τελειώνει στο ότι εφόσον είμαι και γω συνυπεύθυνος για την δεινή μας σημερινή θέση, τώρα πρέπει εγώ να πληρώσω για αυτήν ολοένα και περισσότερα. Κάθε τρεις μήνες βγαίνει ένα νέο μπιλιετάκι (συχνά και δύο ή τρία) που θα πρέπει εγώ να κόψω από τις οικογενειακές ανάγκες μου για να χρηματοδοτήσω. Έχει καταντήσει να είναι θέμα επιβίωσης πλέον, και σύντομα θα το διαπιστώσουμε όταν θα κοπεί το ρεύμα στο πρώτο σπιτικό με στεγαστικό δάνειο και παιδιά!

Τα χρήματα μου πηγαίνουν στο κράτος, και... μετά κατευθείαν σε πληρωμές αδιαφανών σκοπών, όπως στη χρηματοδότηση εκατοντάδων χιλιάδων λαθροσυντάξεων, στις πληρωμές κρατικών προμηθειών σε πολλαπλάσιες τιμές από εκείνες που πληρώνουν άλλες χώρες, και στη σίτιση ενός κρατικοδίαιτου και διεφθαρμένου παρακράτους. Πηγαίνουν σε μίζες που πληρώνουν κάποιοι κρατικοί προμηθευτές που υπερτιμολογούν τα πωληθέντα είδη, ενώ το σύνολο της παράλογης κερδοφορίας τους επανεξάγεται αφορολόγητα ως transfer pricing σε Γερμανία, Κύπρο, και άλλους φορολογικούς προορισμούς.

Αυτά τα ξέρει ο κρατικός μηχανισμός αλλά δεν κάνει τίποτε! Κυνηγάει μόνο τους μικρομεσαίους με απειλή φυλάκισης, και μαστιγώνει τους υπερήλικες συνταξιούχους, ενόσω οι καρχαρίες εξάγουν δεκάδες δισεκατομμύρια ετησίως αφορολόγητα! Ορισμένοι από αυτούς αρνούνται μάλιστα να πληρώσουν και το ΦΠΑ που έχουν εισπράξει από τους Έλληνες εδώ και μια δεκαετία!

Η μεγαλύτερη φοροδιαφυγή γίνεται από πολυεθνικές εταιρίες μέσω transfer pricing, και ενώ σε όλη την Ευρώπη υπάρχει σχετική νομοθεσία που να λύνει το πρόβλημα αυτό από δεκαετίες, εμείς εδώ αποφασίζουμε να θυσιάσουμε τη μεσαία τάξη με θανάτωση από το μαρτύριο με τις “χίλιες ξυραφιές” αντί να εφαρμόσουμε το αυτονόητο. Οι φόροι από τα χρήματα που εξάγονται παρανόμως αφορολόγητα μέσω του transfer pricing πιθανότατα ξεπερνούν το σημερινό πρωτογενές έλλειμα κατά πολύ.

Αντιλαμβάνομαι ότι για να έρθει η χώρα στα σύγκαλα της πρέπει να γίνει εσωτερική υποτίμηση, και να επανέλθει ο μέσος όρος των τιμών στα προ δεκαετίας επίπεδα. Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι γιατί το βάρος της υποτίμησης πρέπει να το σηκώσει όλο η μεσαία τάξη.

Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί η συνενοχή μου συνεπάγεται ότι θα πρέπει να συντηρώ ένα δημόσιο τομέα με 1.000.000 δημοσίους υπαλλήλους, ενώ φθάνουν 250.000 για να κάνουν την δουλειά καλύτερα. Γιατί η μείωση του αριθμού τους που δρομολογείται θα πρέπει να είναι μόνο 30.000 -αντί για 300.000- όταν όλοι ξέρουν πως σε λίγο δεν θα μπορώ να πληρώσω άλλα χρήματα στο κράτος, και τότε θα έρθουν να μου πάρουν ό,τι έχω και δεν έχω.

Σημαντικότερα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ανοίγουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των τραπεζών για να τους συγκρίνουν με τα δηλωμένα εισοδήματα όλων των Ελλήνων στη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών, και να αποφανθούν με στοιχεία πλέον, και όχι θεατρινίστικους αφορισμούς, ποιος έχει φοροδιαφύγει και ποιος όχι. Το είχε πει προ διετίας ο κ. Α.Βγενόπουλος σε συνέντευξη του: “Ακολουθήστε το χρήμα.”

Με τις σημερινές δυνατότητες της πληροφορικής, και τα στοιχεία που διακρατεί το τραπεζικό σύστημα, μια ομάδα προγραμματιστών θα έδινε τέλος στη φοροδιαφυγή στην χώρα σε λιγότερο από ένα μήνα. Γιατί δεν το κάνουν;

Δεν ανέχομαι να με βάζουν στον ίδιο κουβά με τους κλέφτες, και μάλιστα οι κλέφτες να χαμογελούν γνωρίζοντας ότι δεν θα τιμωρηθούν. Δεν αντέχω πια αυτή την ατιμωρησία.

Τα μέτρα της φοροαφαίμαξης δεν ξεχωρίζουν με κάποιο λογικό τρόπο ποιος έχει δυνατότητα να πληρώσει. Στοχοποιούν όποιον μπορεί να εκβιαστεί.

Με πρόφαση την "με το ζόρι" συνενοχή μου με τσακίζουν στη φοροαφαίμαξη, και μετά πετάνε τα χρήματά μου, που μόχθησα για να βγάλω και να τους δώσω, ως να ήσαν πετσετάκια στα μπουζούκια.

Ε, λοιπόν όχι! Δεν φταίω εγώ!

Η χώρα περνάει δύσκολες στιγμές, και όλοι πρέπει να βάλουμε πλάτη. Όταν όμως λέμε όλοι, να εννοούμε όλοι! Δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό να κανιβαλλίζουν λίγοι και προνομιούχοι τους πολλούς. Η φτωχοποίηση και ο εξανδραποδισμός της μεσαίας τάξης που βρίσκεται σε εξέλιξη, αυτή τη φορά στοχεύει στη δήμευση της ακίνητης περιουσίας της. Πιστεύει κανείς ότι θα τους αφήσει ο λαός να κάνουν κάτι τέτοιο;

Μέχρι τώρα η Μεσαία Τάξη έχει πληρώσει τα κλεμμένα των κομματικών στρατών και του παρακράτους των προνομιούχων. Οι αντοχές της όμως έχουν φτάσει στο σημείο θραύσης, και οι πολιτικοί συνεχίζουν να της ζητούν κι’ άλλα, προκειμένου να μην θίξουν τα προνόμια των “δικών τους παιδιών”. Ζητούν από εμάς να συνεχίσουμε να χρηματοδοτούμε το κόστος των 350 κλειστών επαγγελμάτων, το κόστος των εξακοσίων χιλιάδων αργόμισθων στο δημόσιο, τις λαθροσυντάξεις 300.000 ψευδοανάπηρων και νεκρών -είπαν μάλιστα ότι θα εξετάσουν μόνο όσες αναπηρικές συντάξεις δεν έχουν οριστικοποιηθεί. Δηλαδή αν κάποιος έχει τριετία που λαμβάνει λαθροσύνταξη, πχ ψευδοαναπηρίας, είναι πλέον οριστικοποιημένη και εκείνος εξασφαλισμένος να ζει για πάντα εις βάρος των τιμίων!

Η μεσαία τάξη δεν αντέχει άλλο! Δεν μπορεί να ανεχθεί την ατιμωρησία των αχρείων και την ενοχοποίηση του λαού. Δεν έχει την δυνατότητα να συνεχίσει να χρηματοδοτεί την ασυδοσία του παρακράτους, με τη συναίνεση του πολιτικού κατεστημένου.

Η μεσαία τάξη φωνάζει “Θέλω και γω να ζήσω!”

Όποιος βουλευτής δεν μπορεί να την ακούσει, καλό θα είναι να φύγει από την πολιτική εγκαίρως. Ίσως και πριν την ψηφοφορία των νέων μέτρων φορολόγησης, μέσω της ΔΕΗ, που θα τον στιγματίσει δια παντός. Η Βουλή των Ελλήνων, που έχυσαν αίμα περισσότερων γενεών τους για τη Δημοκρατία από όση είναι η ηλικία των περισσοτέρων εθνών, κινδυνεύει να γίνει Οίκος Ενοχής.

Η χρεοκοπία (κοπή του χρέους στο μισό το πολύ) είναι αναπόφευκτη με οποιαδήποτε πολιτική. Αυτό διότι η ελληνική οικονομία αδυνατεί να συντηρεί τους τόκους του παρόντος χρέους με πρωτογενή πλεονάσματα που να φτάνουν τα €16 δισ.ετησίως. Πιθανότατα καμία πολιτική δεν μπορεί να την φέρει σε σημείο να παράγει αυτό το ποσόν, σε ρεαλιστικά χρονικά περιθώρια. Το βλέπουν και το λένε αυτό και οι οικονομολόγοι σύμβουλοι της Γερμανικής κυβερνήσεως, και ο Wolfgang Schäuble, και ο Alan Greenspan, και οι οίκοι αξιολόγησης, και οι αγορές το έχουν μάλιστα προεξοφλήσει.

Η λύση πολιτικών στήριξης της Ανάπτυξης -που όμως δεν βλέπω κανένα να εφαρμόζει- τώρα πια με την παρούσα ύφεση θα θέλει χρόνια για να φέρει πρωτογενή πλεονάσματα του μεγέθους των τόκων μας.

Η εκποίηση σε τιμές εξευτελισμού ολόκληρης της κρατικής και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων δεν είναι αναπόφευκτη. Παριστάνουμε όμως ότι όλα είναι μονόδρομος.

Τίποτε δεν είναι μονόδρομος, ως απέδειξε η Ισλανδία. Αν αυτό που βιώνουμε είναι Σοσιαλισμός, τότε προτιμώ τη Βαρβαρότητα.

Το μόνο αληθινό ερώτημα είναι όμως, αν πριν υλοποιηθεί η κοπή του δημοσίου χρέους στο μισό, θα αποδεκατιστεί η Μεσαία Τάξη και θα δημευθεί η περιουσία της ή όχι;

Αυτό είναι και το μόνο αληθινό ερώτημα που οφείλουν οι πολιτικοί να απαντήσουν στους Έλληνες σήμερα!
γράφει ο Άγης Βερούτης
επιχειρηματίας, σπούδασε μηχανολόγος μηχανικός στις ΗΠΑ όπου και εργάστηκε σχεδόν είκοσι χρόνια
από το capital

Ζητείται Έλληνας κηπουρός στα Τίρανα...

Μας πέρασε και η Αλβανία στην ανταγωνιστικότητα. Δεν συζητάμε για Μποτσουάνα και άλλες αφρικανικές υπερδυνάμεις. Αλλά για την Αλβανία και την πΓΔΜ! Προσωπικά δεν έχω κάτι με τους ανθρώπους και τους εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία. Την συνέχεια, όμως, την αντιλαμβάνεστε. Το βλέπω ήδη! Μικρή αγγελία: «Ζητείται κηπουρός για κήπο 400 τ.μ. στα Τίρανα, κατά προτίμηση Έλληνας. Παραμονή και σίτιση δωρεάν».

Αξίζει τιμή και δόξα σε όλους αυτούς τους Έλληνες που κατάφεραν με τη σοφή τους διακυβέρνηση να κάνουν πράξη την... ισότητα στους κόλπους της Βαλκανικής χερσονήσου. Ανέβηκαν οι άλλοι, κατρακυλήσαμε εμείς και κάπου στον δρόμο συναντηθήκαμε. Το «περίεργο» είναι ότι οι «άλλοι» δεν εκτίμησαν την ευγενική μας χειρονομία...

Κάποτε ήμασταν οι ισχυροί των Βαλκανίων. Το έλεγε ο κ. Σημίτης και συμφωνούσαν μαζί του και όλοι οι άλλοι. Σαν να λέμε οι μεγάλοι μάγκες του κάτω μαχαλά. Σήμερα κοντεύουμε να γίνουμε οι καρπαζοεισπράκτορες της περιοχής. Κι αυτό είναι βαρύ, δεν αντέχεται. Μπορείς να ανεχτείς μία σφαλιάρα στην πόλη, εκεί που δεν σε ξέρει κανείς. Αλλά στη γειτονιά σου, εκεί που μεγάλωσες; Κάθε σφαλιάρα μοιάζει με ακρωτηριασμό.

Τι συζητάμε; Την αξιοπρέπειά μας την έχουν ακρωτηριάσει εδώ και πολύ καιρό. Τα όνειρά μας, επίσης. Η διολίσθηση στο βούρκο δεν έχει τέλος...

Ποιος θα βάλει ένα φρένο; Τουλάχιστον αυτό, ένα φρένο. Διότι το κόστος αυτής της κρίσης δεν θα είναι μόνο οικονομικό. Θα είναι και Εθνικό. Θα κάνουμε πολλά χρόνια να σηκώσουμε κεφάλι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους μας και για τον κάθε έναν από εμάς ξεχωριστά. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι είναι εύκολο να μεταναστεύσουμε ομαδικά...

Το εντελώς απαράδεκτο σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι εξακολουθούμε και συζητάμε για ανούσια πράγματα. Εδώ και χρόνια περνά απαρατήρητο από την ελληνική κοινωνία ότι χάνουμε συνεχώς σε ανταγωνιστικότητα. Στις προηγούμενες εκθέσεις δεν είχε ιδρώσει το αυτί μας. Γιατί να πιστέψουμε ότι θα ιδρώσει τώρα;
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης
από το capital
Μία ανάλογη έκθεση είχε σταθεί τον Νοέμβριο του 2007 η αφορμή για ένα άλλο άρθρο με τίτλο «Οικονομικοί μετανάστες του μέλλοντος». Διαβάζοντάς το πάλι και πάλι, αναρωτιέμαι! Ένας πολιτικός δεν βρέθηκε ακόμη να κάνει χαρακίρι; Εδώ και χρόνια φαινότανε προς τα πού πήγαινε το πράγμα. Τώρα είναι αργά για δάκρυα...

Διαβάστε ένα απόσπασμα...

Κι αν για κάτι έχω μετανιώσει είναι για ένα παλιότερο άρθρο που γράφτηκε τον Νοέμβριο του 2007 και με τίτλο «Οικονομικοί μετανάστες του μέλλοντος». Το άρθρο αναρωτιότανε πως θα ήταν τα πράγματα το 2020. Θα έπρεπε να αναφέρεται στο 2010 ή στο 2012: 

«Πως θα είναι τα πράγματα το 2020; Δεν ξέρουμε αν θα ταξιδεύουμε στον Άρη με ιδιωτικά μέσα. Ούτε αν θα κυκλοφορούμε στους δρόμους και θα μιλάμε στο τηλέφωνο με ενσωματωμένα μικροτσίπ στο αυτί μας. Αυτό που φαίνεται όμως βέβαιο, είναι πως ό,τι και να γίνει, η χώρα αυτή, η Ελλάδα μας, θα συνεχίσει να... αυτομαστιγώνεται. Διαβάστε μία επιστολή... επιστημονικής φαντασίας. Μία επιστολή του γιου που ζει στο Βουκουρέστι προς τον πατέρα του στην Αθήνα...

Βουκουρέστι, 2020
Αγαπητέ πατέρα,

Εδώ και λίγες μέρες εργάζομαι στην υπηρεσία ενός μεγάλου εμπόρου στο Βουκουρέστι. Κόπιασα πολύ να βρω αυτή τη δουλειά, αλλά τελικά όλα εξελίχθηκαν ικανοποιητικά. Μπορεί ο μισθός να μην είναι μεγάλος με βάση τα ρουμανικά στάνταρς, αλλά αρκετά μεγαλύτερος από την εργασία που άφησα στην Αθήνα. Με μία σχετική οικονομία θα μπορώ και εγώ να συνεισφέρω και στα δικά σας οικονομικά.
Πατέρα, εδώ οι άνθρωποι με δέχτηκαν με μία σχετική καχυποψία. Η αδελφή του εμπόρου, μάλιστα, είχε έρθει στην Ελλάδα όταν ήταν νέα. Τότε είχε πέσει το κομμουνιστικό καθεστώς και οι Ρουμάνοι έψαχναν για ένα καλύτερο αύριο. Μου είπε, λοιπόν, ότι δεν έχει καλές μνήμες από τη χώρα μας και αυτό με στεναχώρησε.

Κάναμε συζήτηση για λίγη ώρα και με τον έμπορα. Καλός άνθρωπος και άμεσος. Μου έκανε και λίγη κατήχηση: "Εσείς οι Έλληνες", μου είπε, "είχατε όλο τον κόσμο στα χέρια σας, αλλά δεν εκτιμήσατε την καλή σας τύχη. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς κάνατε τόσο μεγάλο κακό στον εαυτό σας".

Πατέρα, δεν ξέρω πως θα εξελιχτούν τα πράγματα εδώ, αλλά είμαι αποφασισμένος να δουλέψω και να προκόψω. Ξέρω ότι θα είναι δύσκολα, αλλά πίσω δεν γυρίζω. Ξέρω ότι σε πίκρανε το φευγιό μου, αλλά πες μου τι άλλο θα μπορούσα να κάνω! Δουλειές εκεί δεν υπάρχουν, οι μισθοί είναι χαμηλοί και τα αγαθά πανάκριβα.

Θα σου φανεί παράξενο, αλλά περπατώντας χτες στην αγορά και έχοντας το πρώτο μου βδομαδιάτικο στην τσέπη, ένιωθα σαν να ήμουνα στη γη της επαγγελίας. Κάθισα σ΄ ένα μαγαζί και παρήγγειλα φαγητό. Είχα να το κάνω από τότε που βγήκαμε μαζί έξω για να γιορτάσουμε το πτυχίο μου. Τέλος πάντων, όλα πάνε καλά. Θέλω να είσαι ευτυχισμένος και να ξέρεις ότι όταν τα πράγματα θα φτιάξουν θα ήθελα να σε πάρω μαζί μου. Μου λείπεις...

Ο αγαπημένος σου γιος
Αθανάσιος».

Ταπί, αντέχεις;

Το καλοκαίρι, λένε, η πόλη αδειάζει. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθινό. Μπορεί η κίνηση να έχει μειωθεί στους δρόμους, οι φίλοι να έχουν αναχωρήσει για κάποιο νησί και το περίπτερο της γειτονιάς να έχει κλείσει αλλά υπάρχει ζωή που συνεχίζει να ανασαίνει βαριά κάτω από την ζέστη που ξεβράζει η άσφαλτος. Και δεν αναφέρομαι σε εκείνους που λόγω των στενών οικονομικών τους δεν είναι σε θέση να χαρούν λίγες στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα.

Μιλώ για αυτούς που το μάτι αποφεύγει να κοιτάξει, λες... κι έχει εκπαιδευτεί έτσι ώστε να εξαφανίζει ό,τι θα μπορούσε να βγάλει τον εγκέφαλο εκτός τροχιάς. Για αυτούς που έχουν μία εθνική ομάδα να τους εκπροσωπήσει στο αντίστοιχο παγκόσμιο κύπελλο, μα κατά τ' άλλα το γήπεδο του καθημερινού αγώνα τους για επιβίωση δεν έχει θεατές αλλά χαρτόκουτα και παγκάκια. Μιλώ για τους άστεγους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε η ΜΚΟ Κλίμακα, ο αριθμός των αστέγων στην Αθήνα έχει αυξηθεί κατά 25%. Όταν στο τέλος του 2010, υπολογίζονταν γύρω στις 20.000 μία τέτοια αύξηση δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους. Εξάλλου μοιραζόμαστε το ίδιο καυσαέριο, τους ίδιους βρώμικους δρόμους και πολύ πιθανόν στο παρελθόν να μοιραζόμασταν και τον ίδιο ασφαλιστικό φορέα, μιας και το νέο προφίλ αστέγων ξεφεύγει από το κλισέ που είχε κυριαρχήσει τις περασμένες δεκαετίες. Πρόκειται για συμπολίτες μας που, ελέω οικονομικής κρίσης, έχασαν δουλειά και σπίτι και αναγκάστηκαν να στήσουν εκ νέου τη ζωή τους σε μέρη που ως τώρα είχαν συνδεθεί με ξένοιαστους περιπάτους.

Η επανένταξή τους στην κοινωνία είναι ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα που καλείται να λύσει το κράτος, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει πρώτα να υπάρξει ευαισθητοποίηση των πολιτών. Και κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί όταν η επαφή με τους άστεγους διαρκεί μόνο όσο μια κλεφτή ματιά λίγων δευτερολέπτων. Η ταύτιση τσαλαβουτά στα ρηχά του μυαλού μας. Καθησυχαστικές σκέψεις τύπου “αυτό αποκλείεται να τύχει σε εμένα” ίσως μπορούν να σπρώχνουν μερικά μέτρα μακριά τον φόβο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά κατά πόσο αγγίζει την πραγματικότητα; Μπορεί η ζωή να φέρει κωλοτούμπες και να ανατραπούν τα πάντα; Τέτοια ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το SPENT, μία πρωτοβουλία του Urban Ministries of Durham στην προσπάθειά του να φέρει την κοινότητα πιο κοντά στους άστεγους και σε όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στην περιοχή. Πρόκειται για ένα online προσομοιωτή όπου ο συμμετέχων πρέπει να πάρει γρήγορες αποφάσεις οικονομικής φύσεως που αφορούν την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του.
Εσείς τι λέτε;
Θα τα καταφέρετε να βγάλετε τον μήνα;
γράφει η Λουκρητία
από το protagon

Τα σκοτεινά παιχνίδια της Deutsche Bank και το Δ' Ράιχ

Η Deutsche Bank ως ο ενορχηστρωτής της ριψοκίνδυνης γερμανικής πολιτικής.

Η Ιταλία έχει βρεθεί τον τελευταίο καιρό στο πλευρό της Ελλάδας, όχι βέβαια από πνεύμα αλτρουισμού και αλληλεγγύης αλλά λόγω των κοινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Χαρακτηριστικό είναι το μένος με το οποίο αντιμετωπίζουν την γερμανική αδιαλλαξία. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε για παράδειγμα, παρατίθενται μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει η Deutsche Bank στην κατάρρευση των επονομασμένων PIIGS.

Στο άρθρο αυτό διαβάζουμε ότι:

“Πριν από τρεις σχεδόν εβδομάδες η πολυεθνική Deutsche Bank ξεφορτώνονταν 7δις ευρώ σε τίτλους του ιταλικού δημοσίου πυροδοτώντας έναν διεθνές σπιράλ πωλήσεων. Σήμερα η σταθερότητα του ιταλικού χρέους εξαρτάται από τις αγορές των ιταλικών τίτλων από την ΕΚΤ, η οποία και κρατάει ήδη 22δις. Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και άλλες χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα και η Ιρλανδία, οι οποίες γονάτισαν εξαιτίας των πωλήσεων των χρεωγράφων τους από την Deutsche Bank, και τώρα βρίσκονται υπό την προστασία (όχι χωρίς όρους) της ΕΚΤ.”

Και συνεχίζει:

“Το δημόσιο χρέος είναι μία βρετανική επινόηση μερικών αιώνων πριν, η οποία έλαβε χώρα επίσημα υπό την αιτιολογία να μπορεί το κράτος να προμηθεύεται με δάνεια και όχι μέσω φόρων τα χρήματα που είχε ανάγκη. Στην πραγματικότητα το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε διότι εξυπηρετούσε τις τράπεζες ώστε να είναι σε θέση να επενδύουν ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς τους σε κρατικούς τίτλους. Τίτλους που επέτρεπαν στις τράπεζες από την μία να αποσπούν σίγουρα επιτόκια, και από την άλλη να λειτουργούν ως εγγυήσεις σε περίπτωση ανάγκης. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο χρέος των κρατών φούσκωσε πολύ καθώς οι κυβερνήσεις είχαν ανάγκη πόρων για την σωτηρία των τραπεζών που βρέθηκαν σε κρίση εξαιτίας της φούσκας των παραγώγων. Οι τράπεζες σήμερα χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης, μπορούν να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις που χρεώθηκαν εξαιτίας τους και έχουν αδράξει την ευκαιρία προκειμένου να αντικαταστήσουν τα τοξικά χαρτιά με δημόσια περιουσία. Σήμερα στην Ευρώπη, η χώρα που χρεώθηκε πιο πολύ για να σώσει τις τράπεζές της είναι η Γερμανία, η οποία οσονούπω θα βρεθεί και αυτή σε μπελάδες. Όμως οι πολυεθνικές όπως η Deutsche Bank έχουν βάλει στο στόχαστρο τις πιο αδύναμες χώρες χρησιμοποιώντας την γερμανική κυβέρνηση ως βούρδουλα.

Ορίστε γιατί επιμένουν τόσο στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και στην “απελευθέρωση” των δημοσίων υπηρεσιών, δεδομένου του ότι κάθε δημόσια επιχείρηση διαθέτει σημαντική περιουσία σε κτήρια και γη. Η ουσία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που επιβάλλεται από το δίδυμο Σαρκοζί-Μέρκελ συνίσταται σε πρακτικό επίπεδο στην εξώθηση των κρατών στην παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας και άλλων κερδοφόρων πολυεθνικών.

Το πιο ωραίο όμως έρχεται στην συνέχεια:

Δημοσιογραφικές έρευνες του δημοσίου γερμανικού καναλιού ARD TV τεκμηρίωσαν ότι η κυβέρνηση Μέρκελ παίρνει εντολές απευθείας από την Deutsche Bank. Απεκαλύφθη ότι ο Υπ. Οικονομικών, Schaeuble, διαχειρίστηκε την ελληνική κρίση στην βάση εγγράφων-ντιρεκτίβας επεξεργασμένων στα γραφεία της Deutsche Bank, και αυτό την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ και των επισήμων σχολιαστών δήλωνε ότι η Μέρκελ καθοδηγείται από τον φόβο των εκλογικών αποτελεσμάτων στa ομοσπονδιακά κρατίδια Hessen και Westfalia.

Η δουλικότητα και το κλαψούρισμα της καγκελαρίου Μέρκελ προς την Deutsche Bank έλαβαν όμως εμφατικές διαστάσεις. Η ARD TV απεκάλυψε ότι το 2008, με την ευκαιρία των εβδομηντακοστών γενεθλίων του διοικητή της Deutsche Bank, Josef Ackermann, διοργανώθηκε μία γιορτή στην καγκελαρία με έξοδα της ίδιας της καγκελαρίας, δηλ. των Γερμανών φορολογουμένων. Στην Γερμανία έγιναν τα προβλέψιμα αγανακτισμένα σχόλια για τα έξοδα (πιθανότατα τοποθετημένα ως “δημοσία δαπάνη”), όμως είναι γνωστό ότι οι πλούσιοι δεν κλέβουν εξ ανάγκης αλλά από πάθος.

Ένας πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, ο Simon Johnson, χαρακτήρισε σε μία συνέντευξή του τον Ackermann ως “τον πιο επικίνδυνο τραπεζίτη παγκοσμίως“, καθώς ο ισχυρισμός του να επιτύχει απόδοση τουλάχιστον 25% είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και μπορεί να στηριχθεί μονάχα σε έξοδα των φορολογουμένων στην περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Όμως αυτό δείχνει ότι ο Ackermann έχει καταλάβει πως λειτουργεί στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός: είναι ο φορολογούμενος η αληθινή κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, και είναι πάντα οι φτωχοί που οφείλουν να καταθέτουν την ελεημοσύνη στους πλουσίους.”

Το άρθρο αναφέρει ότι το τείχος του Βερολίνου αγοράστηκε από την Deutsche Bank με συμφωνία μεταξύ του τότε διοικητή της, Alfred Herrhausen, και του Γκορμπατσόφ. Ο πρώτος δολοφονήθηκε το 1989, τρεις εβδομάδες μετά την πτώση του τοίχους και η Deutsche Bank δεν πλήρωσε ποτέ το τοίχος που παρόλα αυτά περιήλθε στην ιδιοκτησία της[!]. Με απλά λόγια η τράπεζα κατάφερε να εξαπατήσει ακόμη και τον Γκορμπατσόφ.

Το άρθρο αναφέρει κλείνοντας:

“Σήμερα είναι δύσκολο να βρούμε περιπτώσεις διαφθοράς στις οποίες να μην εμπλέκεται με κάποιο τρόπο η Deutsche Bank. Ακόμη και από το υγειονομικό σκάνδαλο στο Abruzzo που παρέσυρε τον κυβερνήτη Ottaviano Del Turco δεν μπορούσε να λείπει η Deutsche Bank. Οφείλουμε σε μία πτήση στο Λονδίνο του Ottaviano del Turco, το 2006, για να συναντήσει τους επικεφαλείς της Deutsche Bank, το γεγονός ότι οι αποφάσεις της ίδιας της Deutsche Bank δεν λαμβάνονται καν στην Γερμανία αλλά στο Λονδίνο.

Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο πρωθυπουργός David Cameron: Το Λονδίνο βρίθει από εγκληματίες. Όμως αντί να στείλει την αστυνομία να τους ξετρυπώσει από το City, την στέλνει στα προάστια για να δείρει τον κόσμο. Τίποτα το παράξενο καθώς τον περασμένο χρόνο ο Cameron ήταν ο υποψήφιος που χρηματοδοτήθηκε επισήμως από την Deutsche Bank με όρους σχεδόν ντροπιαστικούς για αυτή την υποστήριξη.”
από το Alkimos archive
Υγ: Η επιλογή της εικόνας σε αυτό το άρθρο δεν είναι τυχαία, διότι έχει σχέση με το όνομα Ackerman. Είναι ίσως μια από αυτές τις διαβολικές συμπτώσεις της ζωής (ή μήπως δεν είναι σύμπτωση;) καθώς ο πρώτος παραγωγός που ανέβασε την θρυλική ιστορία του Αλ Καπόνε στον κινηματογράφο, λεγόταν: Leonard Joseph Ackerman!

Σας συνιστούμε να διαβάσετε επίσης και το... Ποιος ο ρόλος της Deutsche Bank στις τελευταίες δραματικές εξελίξεις; (13/5/2010) καθώς επίσης και το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ : "Η πολιτική διακήρυξη του Δ' Ράιχ" στα Επίκαιρα για να καταλάβετε πως “δένει το γλυκό”.

Η Ευρώπη αργοπεθαίνει

Είχε γράψει κάποτε ο ιστορικός Tony Judt «Ο 21ος αιώνας θα ανήκει στην Ευρώπη». Οι ιστορικοί όμως, δεν είναι προφήτες, και παρά το ότι ο 21ος αιώνας μόλις ξεκίνησε, το μέλλον δεν προβλέπεται ευνοϊκό για την Ευρώπη.

Πολλοί άλλοι ιστορικοί ήταν εξίσου αισιόδοξοι. Όχι εγώ. Πριν από πέντε χρόνια είχα γράψει το βιβλίο The Last Days of Europe, και

κατηγορήθηκα για απαισιοδοξία. Σήμερα όμως, ακόμη και εγώ αισθάνομαι

πως οι πρώην ενθουσιασμένοι με την Ευρώπη, το παρακάνουν με τον

πεσιμισμό τους. Διότι ακόμη κι αν η Ευρώπη παρακμάζει, δεν είναι

απαραίτητο πως θα καταρρεύσει τελείως.





Στη σημερινή εποχή, όπου η Ευρώπη πλήττεται από πολλαπλές κρίσεις,

είναι πολύ εύκολο να γελάμε με τις αυταπάτες του παρελθόντος. Οι

μεταπολεμικές ελίτ της ηπείρου πάλεψαν για να... πετύχουν μια πιο

δημοκρατική κοινωνία. Προσπάθησαν να μειώσουν το χάσμα μεταξύ πλούτου

και φτώχειας, και να προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες που καμιά γενιά του

παρελθόντος δεν απόλαυσε. Είχαν να αντιμετωπίσουν συγκρούσεις και

αναταραχές. Και πολλές ευρωπαϊκές χώρες πέτυχαν αυτόν τον στόχο, και

είχαν κάθε λόγο να είναι περήφανες.





Η επιτυχία της Ευρώπης θεμελιώθηκε πάνω σε δυο παγκόσμιους πολέμους,

σε δικτατορίες, στον φασισμό και στον κομμουνισμό, κλπ. Υπήρχε όμως ή

τουλάχιστον έτσι φαίνονταν, μια ευρωπαϊκή ταυτότητα βασισμένη σε κοινές

αξίες. Οι σκεπτικιστές το απέδιδαν σε κάποιο υλικό συμφέρον και μόνο.

Όλα άλλωστε ξεκίνησαν ως μια ένωση εμπορικής φύσης. Ο πατέρας της ΕΕ Jean

Monnet είχε προβλέψει τους κινδύνους. Αργότερα παραδέχθηκε πως αν του

ξαναδίνονταν η ευκαιρία, θα έδινε μεγαλύτερη έμφαση στον πολιτισμό, παρά

στην οικονομία.






Πότε άρχισε να στραβώνει το κλίμα; Σίγουρα η σημερινή κρίση είναι

οικονομική. Ήταν αναμφίβολα λάθος να πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει

οικονομική ένωση, χωρίς παράλληλα και μια πολιτική. Μήπως όμως η κρίση

επήλθε επειδή το ευρωπαϊκό όραμα για κοινωνικό κράτος, έπασχε εγγενώς;


Παρά τη σημασία της, η οικονομική κρίση δεν είναι παρά ένα μόνο μέρος

της όλης θλιβερής ιστορίας, και ίσως, ούτε καν το πιο σημαντικό. Σήμερα

υπάρχει παντελής απουσία της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας και των

κοινών αξιών. Τα ξεχωριστά εθνικά συμφέροντα είναι μεγαλύτερα από τα

κοινά. Η σημερινή κρίση οφείλεται στην έλλειψη αλληλεγγύης, ηγεσίας, και

πολιτικής θέλησης. Πρόκειται για μια κρίση εσωτερικών εντάσεων, και

αποτυχημένης ενσωμάτωσης των πληθυσμών (όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα

της Βρετανίας). Για πολύ μεγάλο διάστημα, οι ελίτ της Ευρώπης

ζούσαν σε μια άρνηση. Ήθελαν περισσότερη δημοκρατία, αλλά δεν ήταν

έτοιμες για την διάβρωση της εξουσίας που τελικά οδηγεί στην αναρχία.






Ως ένα βαθμό, η πολιτική ελίτ, τα ΜΜ"Ε", και η κοινή γνώμη, έπαψαν να

δίνουν σημασία στη σκοτεινή πλευρά της εσωτερικής πολιτικής. Άρχισαν να

αγνοούν την εισοδηματική ανισότητα και τις συνέπειες της νεανικής

ανεργίας. Επικεντρώθηκαν στις διεθνείς σχέσεις, και στην ειρηνική

συνύπαρξη, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος λειτουργούσε ακόμη στα πλαίσια σφαιρών

επιρροής, και ισορροπίας δυνάμεων. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη

απομακρύνθηκε από τη πίστη της προς την Ευρώπη.





Πολλοί Ευρωπαίοι παραπονιούνται για έλλειψη δημοκρατίας, και

ανησυχούν για τη παντοδυναμία των Βρυξελλών. Για να επιβιώσει όμως η

ήπειρος, χρειάζεται ηγεσία. Πως αλλιώς θα αντιμετωπίσει το μέλλον;

Κάποια Ασιάτες πολιτικοί φιλόσοφοι, ήδη προειδοποιούν πως η Ευρώπη

χρειάζεται οπωσδήποτε ένα πιο ασιατικό, απολυταρχικό μοντέλο

διακυβέρνησης, αν είναι να αντιμετωπίσει το ζόρικο μέλλον.





Ένα μέλλον που έχει δυο διαφορετικά (γενικά) σενάρια. Κανένας δεν

μπορεί να ξέρει ποιο απ τα δύο θα επιλεγεί. Το πρώτο θέλει την ΕΕ να

διαλύεται ολικά ή μερικά, μέσα στα επόμενα χρόνια. Οι δυνατές οικονομίες

θα παραμείνουν ενωμένες, μέσα σε νέα πλαίσια συνεργασίας. Οι πιο

αδύναμες θα αποπεμφθούν. Οι δεύτερες θα τα βρουν σκούρα μέσα στις

αυξανόμενες οικονομικές ανισορροπίες και τον προστατευτισμό. Ίσως

προχωρήσουν σε μια δική τους πιο χαλαρή ένωση, ελπίζοντας πως κάποτε να

«ανέβουν και πάλι κατηγορία». Το μέλλον του ευρώ είναι αβέβαιο. Μπορεί

να επιβιώσει τη σημερινή κρίση, αλλά τι θα γίνει με την επόμενη;





Το δεύτερο σενάριο: Μια ανάκαμψη από τη σημερινή κρίση, σύντομα ή σε

λίγο καιρό. Έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν. Η Γερμανία, για παράδειγμα,

χρειάστηκε λιγότερα από 20 χρόνια μετά την ήττα της στον Α` Π.Π για να

ξαναδυναμώσει, και να αποτελέσει φοβερή απειλή για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Κάτι ανάλογο έγινε και με τη Ρωσία, μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ.


Που θα βασιστεί όμως μια τέτοια θαυματουργή ανάκαμψη; Ίσως στην

κρισιμότητα του ζητήματος, και στην πεποίθηση ότι χρειάζονται οπωσδήποτε

και επειγόντως ριζικές αλλαγές.





Προς το παρόν δεν υπάρχουν κάποιες ενδείξεις πως ο δυναμισμός θα

κυριαρχήσει επί της κόπωσης. Και με δεδομένη τη δημογραφική της

εξασθένηση, η Ευρώπη θα χρειαστεί μετανάστες. Βέβαια, η πρόσφατη

εμπειρία σ αυτόν τον τομέα δεν είναι καθόλου ευχάριστη. Αυτό που

χρειάζεται είναι ένα γερό σπρώξιμο, αλλά κι αυτό απαιτεί πολλή ελπίδα…


Το πιο πιθανό σενάριο, και αυτό που σίγουρα δεν θα πετύχει είναι το

εξής: Λίγες μεταρρυθμίσεις, και συνέχιση της καθημερινότητας του στυλ

business as usual. Τα πιο πλούσια κράτη θα βοηθήσουν τα φτωχότερα με

ημίμετρα. Μπορεί αυτή η τακτική να πετύχει αυτή τη φορά, αλλά σίγουρα

όχι την επόμενη. Ακόμη κι αν θα θέλει η Βόρειος Ευρώπη να αναλάβει

αποφασιστική δράση, δεν θα έχει την απαιτούμενη δύναμη για να το κάνει.





Το να διαλυθεί η ΕΕ κοστίζει. Πιο πολύ από το να διατηρηθεί. Για αυτό

και η σημερινή κατάσταση μάλλον θα συνεχιστεί. Μια μεγάλη, όχι και τόσο

ευτυχισμένη οικογένεια, που θα μαλώνει διαρκώς, επειδή τα εθνικά

συμφέροντα δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη, αδύναμη να συντονίσει την

εσωτερική της πολιτική, χωρίς κοινή άμυνα ή κοινή εξωτερική πολιτική.

Συνεχώς γκρινιάζοντας, και απειλώντας, τα διάφορα κράτη μέλη στο τέλος

θα παραμείνουν στη στρούγκα. Έτσι θα επιβιώσει η ΕΕ. Όχι όμως όπως ήταν

το αρχικό της όραμα. Όχι ως ηθική και πολιτική υπερδύναμη του 21ου αιώνα.





Πως όμως θα γίνει η αποχώρηση της ΕΕ από τη λέσχη των μεγάλων

υπερδυνάμεων; Θα υπάρξει μαλακή ή σκληρή προσγείωση; Δεν υπάρχει καμία

μαγική συνταγή, παρά μόνο η απλή λογική.





Ψυχολογικά, η νέα μειωμένης ισχύος θέση της στη παγκόσμια κατάταξη,

μπορεί να φανεί δύσκολη. Έχοντας συνηθίσει η Ευρώπη να είναι ισχυρή και

να επηρεάζει, δύσκολα θα προσαρμοστεί στο νέο καθεστώς. Οι φιλοδοξίες

της θα πρέπει να συμμαζευτούν. Και η Ευρώπη θα πρέπει να σταματήσει τα

κηρύγματα στον υπόλοιπο κόσμο για ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία, και

δημοκρατία. Όπως είχε πει κάποτε ο Κινέζους υπουργός Εξωτερικών

στον ομόλογό του από τη Σιγκαπούρη: «Εμείς είμαστε μεγάλοι, και εσείς

μικροί. Πρέπει λοιπόν να συμπεριφέρεστε ανάλογα».



Το μέλλον είναι σκοτεινό.


του Walter Laqueur


από το The National Interest

μετάφραση antinews

Χαμένοι στην απελπισία...

Τι κέφι μπορεί να έχει ένας νέος άνθρωπος όταν του λένε από παντού πως, με τα σημερινά δεδομένα,
δεν μπορεί να ελπίζει ούτε ότι θα είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα αξιοπρεπές σπιτικό,ούτε ότι θα μπορέσει να μεγαλώσει παιδιά «χωρίς να τους λείψει τίποτα», ούτε ότι θα μπορέσει να ανέβει στη σκάλα της κοινωνικής ιεραρχίας, αλλάζοντας εισοδηματική τάξη, ούτε ότι θα καταφέρει να πραγματώσει τα άλλα όνειρά του..

Μια ολόκληρη γενιά βρίσκεται στα όρια της απελπισίας. Μπορεί κιόλας να τα έχει ξεπεράσει. Αν και αναφέρομαι στο... σύνολο σχεδόν της ελληνικής νεολαίας, στην πιο ευάλωτη θέση βρίσκονται οι τριαντάρηδες. Είναι ήδη μεγάλοι για να μεταναστεύσουν, ή για να... αλλάξουν ριζικά τις βασικές επιλογές που έχουν κάνει στη ζωή τους (σπουδές, κλπ.) και πολύ μικροί για να έχουν μαζέψει ένα απόθεμα εργασιακής εμπειρίας, γνωριμιών και χρημάτων που θα τους προστάτευε από τις χειρότερες κακοτοπιές της κρίσης.

Δεν έχουν την πολυτέλεια να δουλεύουν αμισθί ή για ψίχουλα και ήδη αισθάνονται την ανάσα των απελπισμένων 20άρηδων που είναι πρόθυμοι για εβδομήντα ώρες την εβδομάδα, έναντι 592 ευρώ μεικτά. Οι τελευταίοι, προβληματισμένοι επίσης για το μέλλον τους, τουλάχιστον δεν έχουν ακόμη μεγάλες ανάγκες, ενώ μπορούν πάντα να ελπίζουν ότι «θα φύγουν έξω» και ότι «η ζωή είναι μπροστά τους».

Όσο για εκείνους που πλησιάζουν ή έχουν πατήσει τα δεύτερα – άντα; Αν δεν έχουν κάνει κάτι ακόμη για να πιαστούν από ένα στήριγμα, τότε αντιλαμβάνονται με δέος ότι οι επιλογές τους έχουν στενέψει ασφυκτικά.

Τα ερωτηματικά είναι κοινά και για τις τρεις ηλικιακές κατηγορίες:
τι κέφι μπορεί να έχει ένας νέος άνθρωπος όταν του λένε από παντού πως, με τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορεί να ελπίζει ούτε ότι θα είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα αξιοπρεπές σπιτικό, ούτε ότι θα μπορέσει να μεγαλώσει παιδιά «χωρίς να τους λείψει τίποτα», ούτε ότι θα μπορέσει να ανέβει στη σκάλα της κοινωνικής ιεραρχίας, αλλάζοντας εισοδηματική τάξη, ούτε ότι θα καταφέρει να πραγματώσει τα άλλα όνειρά του.

Το χειρότερο είναι ότι η γενιά μου – αυτή που ακούει καθημερινά ότι είναι μία χαμένη γενιά – δεν έχει εξοπλιστεί κατάλληλα για να αντιμετωπίσει τη χειρότερη οικονομική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της χώρας μετά από 15 χρόνια αδιάλειπτης μεγέθυνσης του ΑΕΠ, μαθημένη στο ταπεράκι της μαμάς, τη σύνταξη του μπαμπά και τα τυχερά από τα χωράφια του παππού (εντάξει, δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί, αλλά δεν είναι και λίγοι), ήλπιζε ίσως σε μία σίγουρη θέση στο δημόσιο,
ή σε μια «καλή μπίζνα» με ευρωπαϊκή επιδότηση και βρίσκεται σήμερα ξεβράκωτη στ’ αγγούρια.
Δυστυχώς, το κακό μας βρήκε άβγαλτους, ψαρωμένους και μαλθακούς...

Είναι επομένως δικαιολογημένη η αγανάκτηση και η οργή της γενιάς μου.
Υποψιάζομαι όμως, ότι δεν είναι αυτοί που πρέπει οι αποδέκτες της οργής των συνομηλίκων μου: η φίλη που προσλήφθηκε στη ΔΕΚΟ, όπου εργαζόταν ο μπαμπάς της, από τα 22 της και τώρα έχει υποστεί μεγάλη μείωση των αποδοχών της, δεν θα πρέπει να τα βάζει με το Μνημόνιο, αλλά με τον μπαμπά της που την έβαλε εκεί και με τον εαυτό της, που ψήφιζε συγκεκριμένο κόμμα μόνο και μόνο για να την βάλει εκεί.

Η συγγενής μου που μπήκε με μέσο σε ένα άχρηστο δημόσιο φορέα, που σήμερα οδεύει προς κατάργηση, δεν θα πρέπει να οργίζεται με την Τρόικα, αλλά με το ξερό της το κεφάλι. Αν απολυθεί σήμερα, αυτή η κοπέλα δεν θα μπορέσει να επιβιώσει. Ποτέ στη ζωή της δεν έδωσε ένα βιογραφικό, ούτε έχει παλέψει για μια θέση στον ιδιωτικό τομέα...

Ο γνωστός μου που μέσα στις δυσκολίες του πρέπει να υποστηρίζει και τη μάνα του, η οποία τρέφεται από μία σύνταξη των 400 ευρώ, δεν θα πρέπει να οργίζεται με κανέναν άλλον, παρά μόνο με τη μάνα του. Η οποία επέλεξε να βγει στη σύνταξη με 15 χρόνια προϋπηρεσία ως μητέρα ανηλίκου (και τώρα διαμαρτύρεται για τη σύνταξη των 400 ευρώ!).

Το παιδί από τη γειτονιά που απολύθηκε από την καφετέρια που δούλευε και τώρα δεν μπορεί να μπει ταμείο ανεργίας, επίσης με τον εαυτό του και το αφεντικό του πρέπει αγανακτεί. Διότι ήξερε ότι η καφετέρια που δούλευε επιβίωνε τόσα χρόνια επειδή δεν έκοβε ούτε μια απόδειξη και δεν έβαζε ένσημα στον ίδιο (με αντάλλαγμα λίγο καλύτερο μεροκάματο). Και τώρα που έσφιξαν τα πράγματα, η καφετέρια έκλεισε (χρέωνε τον καφέ 4,5 ευρώ βλέπετε) και ο ίδιος έμεινε ξεκρέμαστος.

Όσο για τον κολλητό μου; Εκείνον που με σπουδές και διδακτορικό ξεσκίζεται στον ιδιωτικό τομέα, μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα για 872 ευρώ (με τις νέες κρατήσεις 790 ευρώ); Αυτός πρέπει να τα βάλει με όλους: με το αφεντικό του που δεν τον σέβεται και αρνείται να συμβιβαστεί και το ίδιο με τη μείωση του βιοτικού επιπέδου που υφίστανται όλοι οι Έλληνες.

Με την παραδιπλανή του στο γραφείο που τα ξύνει και τσεπώνει τέσσερα χιλιάρικα, επειδή τόσα προβλέπει η άκαμπτη συλλογική σύμβαση μετά από 20 χρόνια προϋπηρεσίας και τα συναφή οικογενειακά επιδόματα.

Με τους εργατοπατέρες που έχουν πετύχει να είναι αδύνατη η απόλυση (λόγω απαγορευτικού κόστους) σε όσους τα ξύνουν και ζουν από τον ιδρώτα των συναδέλφων τους.

Με τα κόμματα και τα μίντια που τόσα χρόνια παρουσίαζαν αυτές τις στρεβλώσεις ως φιλεργατική και κοινωνική πολιτική. Και τέλος, με τους γονείς και τους παππούδες του, που του φόρτωσαν απίστευτα χρέη και ελλείμματα, τα οποία τώρα καλείται να ξεπληρώσει με φρικτές κρατήσεις στον μισθό του.

Έχει με πολλούς να οργιστεί λοιπόν η γενιά μου.
Και πολλά να αλλάξει σε αυτή τη χώρα και μάλιστα άμεσα.
Διαφορετικά, θα πρέπει να συμβιβαστεί με τη μοίρα της χαμένης γενιάς...
Σ.Αντ.
από το greece-salonika

Followers