Όταν τα χρηματιστήρια “λένε” την αλήθεια...

Λένε... οι ειδικοί δείχνουν το μέλλον.

Στις 8 Οκτωβρίου 2009, τέσσερις ημέρες μετά τις βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα και την θεαματική νίκη Παπανδρέου το χρηματιστήριο εκτινάσσεται. Υπάρχει διάχυτη η πεποίθηση τότε πως η κρίση της Lehman έχει ξεπεραστεί και το ελληνικό χρηματιστήριο διασπά ανοδικά το μηδέν στο δείκτη σχετικότητας των τιμών (ROC).

Το ίδιο κάνει και ο γερμανικός DAX μαζί με τους αμερικάνους και τους υπόλοιπους μεγάλους δείκτες ανά... την υφήλιο.

Η άνοδος για τους ξένους δείκτες θα κρατήσει δύο χρόνια και θα δώσει κέρδη της τάξης του 40% περίπου. Δεν ισχύει το ίδιο όμως και για τον ελληνικό δείκτη. Ενώ διασπά μαζί με τους ξένους την γραμμή του μηδέν στις 8 Οκτωβρίου, 40 ημέρες μετά στις 17 Νοεμβρίου αλλάζει κατεύθυνση και διασπά καθοδικά το μηδέν ξεκινώντας την βύθιση του. Για τους εμπλεκόμενους στο χρηματιστήριο αυτό δεν είχε, τότε, κάποια εξήγηση. Η αντίθετη πορεία από τα υπόλοιπα χρηματιστήρια κάτι κακό προμήνυε για την χώρα. Κάποιες αποφάσεις πάρθηκαν το διάστημα 8 Οκτωβρίου με 17 Νοεμβρίου. Αποφάσεις που κοινοποιήθηκαν στα "έξυπνο χρήμα" που άρχισε την έξοδο του από τις ελληνικές μετοχές.

Επειδή όμως πάντα υπάρχει εξήγηση, αυτήν την μάθαμε τον Μάιο του 2011 από τα χείλη του ίδιου του Στρος Καν. Αναφέρει σε ντοκιμαντέρ του γαλλικού Canal+ ότι ο Παπανδρέου τον είχε ενοχλήσει τηλεφωνικά απο τον Νοέμβριο του 2009 για βοήθεια και ενδεχόμενη προσφυγή στο ΔΝΤ. Μέσα στο διάστημα των κρίσιμων αποφάσεων που αναφέραμε παραπάνω. Φυσικά μια τέτοια είδηση δεν την κράτησε ο Στρος Καν για τον εαυτό του. Ενημερώθηκαν τα δυνατά χαρτοφυλάκια του εξωτερικού που άρχισαν σιγά σιγά να λακίζουν από το ΧΑΑ.

Όσο και να μην θέλεις να πιστεύεις σε θεωρίες συνωμοσίας ο Παπανδρέου δεν σου αφήνει και πολλές επιλογές. Εδώ δεν κάνουμε πολιτικά σχόλια. Αναφέρουμε δείκτες και αριθμούς που άρχισαν να ενεργούν αρνητικά αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ. Αν υπήρχε οργανωμένο σχέδιο πολύ πριν το 2009 ίσως δεν το μάθουμε ποτέ. Το σχέδιο που φαίνεται στις φωτογραφίες θα λάβει σύντομα οριστικό τέλος με την απομάκρυνση Παπανδρέου.

Μπορείτε να κάνετε κλικ στις φωτό (ανοίγουν σε νέο παράθυρο) για μεγέθυνση.
γράφει ο ο 29-26

από το Himaira

Διαβάστε αναλυτικά... πως μεθοδεύουν την χρεοκοπία.

Η Ευρωπαϊκή κρίση και το σκληρό πόκερ της Γερμανίας

Η πληγωμένη αρκούδα του βορρά βρυχάται αλλά το τραύμα φαίνεται να είναι βαθύ!

Είναι βέβαια σημαντικό να αποκαλύπτεται η αλήθεια και να βγαίνουν στην επιφάνεια τα κακώς κείμενα, αλλά και η αλήθεια χρειάζεται όμως την ανάλογη διαχείριση. Αν πάρουμε την αλήθεια δηλαδή και την διογκώσουμε με φαντασιώσεις και αυθαίρετες υποθέσεις, τότε δεν θα μας μείνει τελικά παρά μόνο μια ακόμη …φούσκα. Από φούσκες όμως έχουμε πια χορτάσει, αυτό που χρειαζόμαστε τώρα, στην κατάσταση που έχουμε φτάσει, είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ!!!

Εφόσον καταφέραμε να αποκαλύψουμε τα «υπόγεια σχέδια» και στόχους της «ηθικής» Γερμανίας, επιφέροντας ένα γερό κτύπημα, διότι δεν είναι υπερβολή να... ισχυριστούμε πως όντως έχουμε συμβάλει δυναμικά στην αποκάλυψη του «βρώμικου» παιχνιδιού της, ας αξιοποιήσουμε τώρα σωστά αυτήν την ανακάλυψη.

Ας μην αρκεστούμε σε άναρθρες κραυγές και αφορισμούς, που φανερώνουν χαιρεκακία και παθολογική εκδικητικότητα. Ας ανοίξουμε τον «φάκελο» που έχουμε τώρα στα χέρια μας και ας εξετάσουμε με μεγάλη προσοχή όλο το φάσμα που περιλαμβάνουν τα μυστικά, υπόγεια σχέδια των Γερμανών και προπάντων, ας φροντίσουμε να διακρίνουμε τις προεκτάσεις αυτών των σχεδίων καθώς και τους συνδέσμους που έχουν αναπτυχθεί.

Ελπίζω να έχει γίνει στο μεταξύ αρκετά σαφές, τουλάχιστον στους αναγνώστες αυτού του μπλοκ, πως οι συμπατριώτες του Γκαίτε και του Σίλερ είχαν πιστέψει ότι η χώρα μας τους ανήκει δικαιωματικά. Έβλεπαν την Ελλάδα όπως βλέπει η Γαλλία τις βορειοαφρικανικές χώρες ή όπως είχε δει η «σιδηρά κυρία» της Μεγάλης Βρετανίας Μάργκαρετ Θάτσερ (σήμερα Βαρώνη), τα Νησιά Φώκλαντ. Αυτό σημαίνει άρα, πως τα σχέδια της Γερμανίας μας αφορούν άμεσα. Αν η χώρα μας αποτελούσε γι αυτούς ένα εν δυνάμει προτεκτοράτο και αν οι πολιτικοί μας διαχρονικά είχαν επιτρέψει να διαιωνίζεται αυτή η φαντασίωση, τότε αυτό σημαίνει, πως μια οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτή τη διαχρονική «σχέση» θα επέφερε ρήξη. Και αυτό βλέπουμε να συμβαίνει ακριβώς αυτόν τον καιρό, με αποτέλεσμα να προκαλεί η λεγόμενη αδιαλλαξία της Γερμανίας, έναντι της χώρας μας, μεγάλους τριγμούς, όχι μόνο εντός της ευρωζώνης, αλλά ακόμη και στο διεθνές χρηματοοικονομικό σύστημα.

Την ώρα που άπαντες σπεύδουν με δηλώσεις τους να στηρίξουν την ευρωζώνη, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της Αμερικής, Ομπάμα, ο νομπελίστας οικονομολόγος Paul Krugman, αναφέρεται ευθαρσώς στον κίνδυνο κατάρρευσης του ευρώ και στρέφεται ευθέως κατά της ΕΚΤ (βλέπε Γερμανία) λόγω της επιτοκιακής της πολιτικής.

Σε άρθρο του με τίτλο “Μία άψογη καταστροφή”, ο Krugman επισημαίνει πως η αγορά ισπανικών και ιταλικών ομολόγων από την ΕΚΤ έχει φέρει την τελευταία αντιμέτωπη με ηθικολόγους, όπως οι Γερμανοί, οι οποίοι είναι υπέρμαχοι της επιβολής κυρώσεων και αντιτίθενται σε περαιτέρω διασώσεις με αποτέλεσμα να αναζωπυρώνεται ο πανικός στις αγορές.

Είναι όμως δυνατόν να φανταστούμε πως οι πραγματιστές Γερμανοί θα εφάρμοζαν, σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, μια άκαμπτη «ηθικολογική πολιτική»; Κάπως υπερβατική άρα η θεώρηση Krugman.

Μόνο μια εξήγηση υπάρχει άρα για την αδιαλλαξία των Γερμανών και αυτή θα πρέπει να αναζητηθεί όχι με …ψυχαναλυτικά κριτήρια, αλλά μάλλον με οικονομικά και γεωπολιτικά (βλέπε εδώ).

Θα ήθελα να δώσω εδώ μόνο ένα στίγμα, θυμίζοντας τα όσα διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό στην Ανατολική Μεσόγειο με πρωταγωνιστές τους Νέο-Οθωμανιστές Ερντογάν και Νταβούτογλου και προτείνοντας να γίνει η ανάλογη οικονομική και γεωπολιτική αξιολόγηση (βλέπε εδώ).

Μια ουσιαστική πάντως πραγματικότητα, κατά την γνώμη μου, είναι, πως οι εξελίξεις φανερώνουν μια αποδυνάμωση των σχεδίων του άξονα!

από το Alkimos archive

Άψογη καταστροφή

Η οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη δεν είναι πλέον πρόβλημα μικρών περιφερειακών οικονομιών, όπως της Ελλάδας. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια ολοκληρωτική επίθεση των αγορών σε μεγάλα κράτη, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Σε αυτό το σημείο, οι χώρες που απειλούνται παράγουν περίπου το 1/3 του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γεγονός που σημαίνει πως το ενιαίο νόμισμα βρίσκεται αντιμέτωπο με την προοπτική της εξαφάνισης. Και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι καν διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν τη φύση της απειλής που αντιμετωπίζουν, πόσο μάλλον να την αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Παραπονέθηκα συχνά στο παρελθόν για...
τη «δημοσιονομικοποίηση» του οικονομικού λόγου εδώ στην Αμερική και για το γεγονός ότι η άκαιρη επικέντρωση σε θέματα δημοσιονομικών ελλειμμάτων αποπροσανατόλισε την Ουάσιγκτον από την καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της αγοράς εργασίας. Αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε τέτοιες εμμονές. Μάλιστα, οι Ευρωπαίοι είναι πολύ πολύ χειρότεροι.

Ακούστε τι λένε πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες –κυρίως, αλλά όχι μόνο οι Γερμανοί– και θα νομίσετε ότι το πρόβλημα της ηπείρου τους είναι ηθικής φύσεως: Κυβερνήσεις δανείστηκαν υπερβολικά και τώρα πληρώνουν το τίμημα που τους αξίζει, με τη μορφή μέτρων λιτότητας.

Ωστόσο, αυτή η ιστοριούλα ισχύει, αν ισχύει, μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας και για κανέναν άλλον. Ειδικά η Ισπανία, για παράδειγμα, είχε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και πολύ χαμηλό χρέος πριν από την κρίση του 2008. Οι δημοσιονομικές της επιδόσεις, θα μπορούσε να πει κανείς, ήταν άψογες. Και παρότι δέχθηκε βαρύ πλήγμα από την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, παραμένει ένα κράτος με χαμηλό σχετικά χρέος.

Για ποιο λόγο λοιπόν η Ισπανία –μαζί με την Ιταλία που έχει υψηλότερο χρέος αλλά μικρότερα ελλείμματα– βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο του κυκλώνα; Η απάντηση είναι ότι οι χώρες αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με κάτι ανάλογο με τις μαζικές αναλήψεις μετρητών από τα γκισέ των τραπεζών, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση οι αναλήψεις γίνονται από κράτη και όχι –ή, καλύτερα, και όχι μόνο– από τις τράπεζές τους.

Ιδού πώς δουλεύει το σύστημα: Οι επενδυτές πιστεύουν, αδιάφορο για ποιους λόγους, ότι ένα κράτος θα χρεοκοπήσει. Έτσι, δεν αγοράζουν τα ομόλογά του, παρά μόνο με πολύ υψηλά επιτόκια, λόγω της κρίσης εμπιστοσύνης. Τα υψηλά αυτά επιτόκια όμως δυσχεραίνουν τη δημοσιονομική κατάσταση του κράτους, καθιστώντας την προοπτική της χρεοκοπίας αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και καθώς συμβαίνει αυτό, ξεσπάει ταυτόχρονα και τραπεζική κρίση, καθώς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εν λόγω κράτους έχουν συνήθως επενδύσει μαζικά στα ομόλογά του.

Μια χώρα με δικό της νόμισμα, όπως, ας πούμε, η Βρετανία, μπορεί βεβαίως να βρει διέξοδο από μια τέτοια κρίση. Αν είναι αναγκαίο, η Τράπεζα της Αγγλίας θα παρέμβει αγοράζοντας κρατικά ομόλογα της χώρας, τυπώνοντας έτσι νέο χρήμα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε βέβαια να ενισχύσει τον πληθωρισμό (αν και είναι αμφίβολο κατά πόσον αυτό είναι πιθανό σε συνθήκες κρίσης), αλλά σε κάθε περίπτωση ο πληθωρισμός είναι μικρότερη απειλή για τους επενδυτές απ’ ό, τι η χρεοκοπία. Η Ισπανία και η Ιταλία όμως δεν έχουν δικό τους νόμισμα. Ως εκ τούτου, η απειλή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας είναι πέρα για πέρα αληθινή, αφού τα επιτόκια των ομολόγων των δύο αυτών κρατών διαμορφώνονται σε επίπεδα διπλάσια από τα αντίστοιχα της Βρετανίας.

Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν τώρα ο κ. Τρισέ και οι συνάδελφοί του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι να αγοράζουν ισπανικά και ιταλικά ομόλογα, αυτό που θα έκαναν και οι δύο αυτές χώρες δηλαδή αν είχαν δικά τους νομίσματα. Αυτό έκανε και η ΕΚΤ πριν από μερικές εβδομάδες, με αποτέλεσμα προσωρινή ανακούφιση για τα δύο κράτη. Σχεδόν αμέσως όμως, παρενέβησαν οι ηθικολόγοι, οι οποίοι μισούν την ιδέα ότι οι χώρες που αμάρτησαν, δημοσιονομικά υποτίθεται, θα συγχωρεθούν. Η πρόβλεψη ότι θα επικρατήσουν οι απόψεις των ηθικολόγων προκάλεσε νέο πανικό στις αγορές.

Επιπλέον πρόβλημα δημιουργείται και από την εμμονή της ΕΚΤ να διατηρήσει το «άψογο» σκορ της στη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών. Έτσι, σε μια στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται απεγνωσμένα ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση και μάλιστα λίγος πληθωρισμός θα βοηθούσε σε αυτήν την προσπάθεια, η ΕΚΤ μειώνει τις στρόφιγγες της κυκλοφορίας του χρήματος, προσπαθώντας να αποκρούσει πληθωριστικές πιέσεις οι οποίες υπάρχουν μόνο στη φαντασία της. Και τώρα οδηγούμαστε στο σημείο καμπής. Δεν μιλάμε για μια κρίση που θα κορυφωθεί σε ένα ή δύο χρόνια, αλλά στις αμέσως επόμενες μέρες. Το ερώτημα είναι επομένως αν η ΕΚΤ θα κάνει αυτό που πρέπει, να μειώσει δηλαδή τα επιτόκια και να δανείσει απλόχερα. Ή μήπως οι Ευρωπαίοι είναι τόσο απασχολημένοι με την τιμωρία των αμαρτωλών που θα αμελήσουν να σώσουν τους εαυτούς τους;
Όλος ο κόσμος παρακολουθεί...

από την Καθημερινή

Θα μας πετάξουν έξω με τις κλωτσιές!

Πολλά πράγματα αδυνατούμε να τα καταλάβουμε. Ας πούμε, τι ακριβώς σημαίνει εργασιακή εφεδρεία; Ή μισθολογική διαφορά; Προσπαθούμε να καταλάβουμε. Το ίδιο φανταζόμαστε ότι προσπαθούν και οι αλλοδαποί φίλοι μας. Μιλάμε για τον δεύτερο χρυσό αιώνα της ελληνικής δημοκρατίας. Τότε τους προσφέραμε τις βασικές αρχές της φιλοσοφίας. Σήμερα κάνουμε πολλά βήματα στο μέλλον και τους προσφέρουμε μία θέση σ’ έναν υπερβατικό κόσμο...

Είναι αλήθεια ότι επί δύο χρόνια οι Έλληνες υπουργοί άλλα... λένε δημόσια, άλλα λένε στις μεταξύ τους συζητήσεις, άλλα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, άλλα ψηφίζουν και άλλα εφαρμόζουν. Είναι ο ορισμός του φρενοκομείου.

Στο εξωτερικό μας έχουν βαρεθεί. Ναι μεν λένε δημόσια ότι αποκλείεται να βγούμε από την ευρωζώνη, ότι δεν υπάρχει πιθανότητα επιστροφής στην δραχμή, αλλά από την άλλη ο εκνευρισμός τους από την απαράδεκτη συμπεριφορά μας είναι κάτι περισσότερο από φανερός. Μέχρι χτες ήταν κυρίως οι Γερμανοί. Τώρα προστέθηκαν στον κατάλογο των αγανακτισμένων και οι Γάλλοι. Είναι θέμα χρόνου να δούμε απέναντί μας τους πάντες.

Έχουν κουραστεί οι άνθρωποι να συζητάνε κάθε ημέρα τα ίδια πράγματα. Έχουν κουραστεί να συμφωνούν μαζί μας και στη συνέχεια να αντιμετωπίζουν συνεχώς τα ίδια προβλήματα. Είμαστε, πλέον, εξ ορισμού αναξιόπιστοι. Είμαστε ο χειρότερος εφιάλτης τους. Τους λέμε συνεχώς ψέματα και είμαστε ανίκανοι να κάνουμε τα αυτονόητα.
Μην κοροϊδευόμαστε. Εδώ έχουμε κουραστεί εμείς να λέμε τα ίδια και τα ίδια και δεν θα έχουν κουραστεί οι άλλοι να τους κάνουμε συνεχώς κολπάκια; Να τους λέμε διαρκώς ψέματα;

Δυστυχώς για μας, οι άλλοι δεν θέλουν να αγοράσουν μία θέση στον υπερβατικό κόσμο που τους πουλάμε. Ευτυχώς γι΄ αυτούς, δεν είναι διατεθειμένοι να μας ανέχονται στον αιώνα τον άπαντα. Δυστυχώς για μας, τα περιθώρια είναι ασφυκτικά μικρά...

γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital

Ο καπιταλιστικός εμφύλιος ξεκίνησε

Ποτέ δεν πρέπει να απομονώνουμε τα οικονομικά γεγονότα. Οι αγορές ουδέποτε ενήργησαν ξέχωρα από τις κοινωνίες. Ουδέποτε θέλησαν απλά το κέρδος. Οι αγορές δεν είναι ρηχές, όπως κάποιοι άλλοι θέλουν να μας τις παρουσιάσουν. Πάντοτε είχαν και μια άλλη, κρυφή ατζέντα. Έναν προσανατολισμό ιμπεριαλιστικό, με στόχο (όπως και στο παρελθόν έχουμε γράψει από αυτή τη γωνιά) τη συγγραφή εκ νέου της ιστορίας.

Πολύ σωστά λοιπόν ο αναγνώστης μας θα αναρωτηθεί «που το πάνε λοιπόν οι αγορές». Για ποιο λόγο πραγματοποιούν μια τόσο περίεργη επίθεση ακόμα και στη Μέκκα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ ή χώρες «βαστάζους» με εδώ και 60 χρόνια ξεκάθαρα κεφαλαιοκρατική οικονομία όπως η Ισπανία, η Ιταλία κι ενδεχομένως η Γαλλία;

Ένας φίλος πρόσφατα διερωτήθηκε για το κατά πόσο οι...αγορές πραγματοποιούν ένα ακατανόητο «χαρακίρι» μη γνωρίζοντας πως με τις συνεχείς υποβαθμίσεις βάζουν βόμβα στα θεμέλια του ίδιου του συστήματος που τις τροφοδοτεί. Κατά πόσο δηλαδή θα υπάρξει μια πτώση του καπιταλισμού, μετά τη γνωστή πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στα τέλη του ’80.

Η πρώτη ανάγνωση λοιπόν της επίθεσης των αγορών που κάναμε στις αρχές της εβδομάδας από αυτή τη στήλη αναφέρει τη διάθεση τιθάσευσης της εξουσίας από τα οικονομικά συμφέροντα έναντι της πολιτικής. Οι συλλογικότητες, όπως δηλαδή τα κοινωνικά κινήματα ή ακόμα και τα ταλαιπωρημένα από τα δικά τους λάθη κόμματα, θεωρούνται από τα οικονομικά συμφέροντα μοχλοί ανάσχεσης της προόδου, φορείς που δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της τεχνολογικής επανάστασης που ήδη ξεκίνησε ως συνέχεια της βιομηχανικής.

Μια δεύτερη ανάγνωση της κρίσης όμως έχει να κάνει και με τον εμφύλιο πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ του χρηματοπιστωτικού και του βιομηχανικού – παραγωγικού καπιταλισμού. Ο πρώτος, εκφράζοντας άυλες, τραπεζιτικές αξίες, επιδιώκει να αποτελέσει τη λοκομοτίβα για το πέρασμα στη νέα εποχή, πυροδοτώντας αλλαγές για τις οποίες ενδεχομένως το παλιό αξιακό οικονομικό σύστημα δεν είναι έτοιμο. Με κύριο όπλο την παγκοσμιοποίηση και με στήριξη στο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων, οι χρηματοοικονομικοί φορείς, φέρνουν σε δύσκολη θέση την παραδοσιακή βιομηχανία και την πολιτική που τη στηρίζει.

Κι αυτό διότι πολύ απλά, οι νεοφιλελεύθεροι ζηλωτές των τραπεζών και των άυλων αξιών θεωρούν πως το internet νομοτελειακά φέρνει μετασχηματισμό. Από τη μεριά τους οι Αμερικάνοι Δημοκρατικοί πιστεύουν ακράδαντα πως η παραγωγική βιομηχανία είναι εκείνη που θα συνεχίσει να έχει να ηνία, που εάν εξαλειφθεί θα οδηγήσει στην αποδόμηση του υπάρχοντος συστήματος.

Σε αυτό το ασταθές λοιπόν περιβάλλον, σε αυτόν τον καπιταλιστικό εμφύλιο που μαίνεται σε ΗΠΑ και ολόκληρο πλανήτη, καλείται να κινηθεί η ελληνική οικονομία, έχοντας – εκ των ιστορικών συνθηκών – χάσει τόσο τη βιομηχανική, όσο και την τεχνολογική επανάσταση. Κι επειδή οι πολιτικοί παγκοσμίως έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο, κι επειδή όταν οι πολιτικοί έρχονται σε τόσο δυσχερή θέση συνηθίζουν να μελετάνε άλλου είδους λύσεις όπως για παράδειγμα τους πολέμους, θα πρέπει εμείς στην Ελλάδα να προετοιμαζόμαστε. Θα πρέπει να διαλέξουμε το στρατόπεδο με το οποίο θα πάμε. Και το λέω αυτό, καθώς όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, καλό είναι τα μυρμήγκια είτε να μένουν έξω είτε αν δεν γίνεται αλλιώς να πάνε με τον σωστό ελέφαντα. Ούτε ο αραβικός ξεσηκωμός με τα σαφή ισλαμικά στοιχεία δεν είναι ξέχωρος από την κρίση, ούτε η κατάσταση στη Λιβύη, ούτε η πορεία της ισλαμικής κι όχι πια κοσμικής Τουρκίας προς τους G10 ούτε η σημερινή κατάσταση στη Συρία. Μια Συρία που μετά την πτώση Άσαντ θα είναι πολύ διαφορετική ως προς τις ισορροπίες με το Ιράν και το Ισραήλ.

Κι όταν θα έλθει η ώρα της κρίσης στη Μεσόγειο, αφού η οικονομία θα φέρει αδιέξοδα που μόνο με συρράξεις θα λυθούν, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να στραφεί στο δυτικό τόξο. Αλλιώς η σύμπραξη με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό θα μας οδηγήσει όχι χρόνια, αλλά εκατονταετίες πίσω.
γράφει ο Δημ. Μαρκόπουλος

από το Πρώτο Θέμα