Ασελγούν επί πτώματος

Το μακάβριο σκηνικό έχει ήδη στηθεί. Σε πρώτο πλάνο η ημιθανής ελληνική οικονομία και οι «ιατροί συνταγογράφοι» Ευρώπης και Αμερικής να μελετούν, με τους λοιπούς συγγενείς... αν οι δαπάνες ταφής θα είναι σε ευρώ ή σε δραχμές. Στο βάθος τα πρώτα «κοράκια» με μορφή επενδυτών που μας κάνουν μάλιστα μεγάλη χάρη αφού οι κληρονόμοι-ιθαγενείς είναι ανίκανοι να τα καταφέρουν.

Αυτήν την Ελλάδα παραδίδουν σε όλους εμάς τους νόμιμους κληρονόμους της οι «λοιποί συγγενείς – πολιτικοί» της μεταπολίτευσης οι οποίοι την ίδια στιγμή υποκλίνονται με... τον πλέον γελοίο και ραγιαδίστικο τρόπο σε οποιονδήποτε εμφανίζεται στη χώρα για να κάνει τσάμπα μπίζνες ή να ανασύρει πολιτικές και τακτικές αποικιοκρατίας.

Είναι νωπές ακόμη οι εμετικές υποκλίσεις στον Καντάφι για να βάλει τα παράνομα λεφτά του στην Ελλάδα (μέχρι τον Αστέρα ήθελε να αγοράσει ο ένας από τους υιούς Καντάφι) όπως και οι αποκαλύψεις για την επενδυτική προχειρότητα του ενεργειακού έργου στον Αστακό.

Και είναι κατώτερες κάθε σχολιασμού οι δουλικές παρουσίες της μισής κυβέρνησης στους νέους Γερμανούς και άλλους επενδυτές οι περισσότεροι από τους οποίους ήλθαν στην Αθήνα να διευθετήσουν επιχειρηματικές εκκρεμότητες με δουλειές που έκαναν στην Ελλάδα. Όπως εγκυρότατα μαθαίνω, τα προβλήματα του ναυπηγείου Σκαραμαγκά, η συντήρηση των σηματοδοτών του κυκλοφοριακού και κάποια τεχνικά και ενεργειακά έργα ήταν μέσα στην ατζέντα των συζητήσεων.

Είμαι ο τελευταίος στην Ελλάδα που θα αρνηθεί την πρόσκληση επενδυτών, πολυεθνικών και κεφαλαιούχων για να ζωντανέψουν το πτώμα της οικονομίας και να λύσουν (όσο γίνεται) το ογκωδέστατο και πολύμορφο οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας που καλπάζει.

Δεκαετίες τώρα, είτε με ρεπορτάζ και αναλύσεις είτε με αρθρογραφία, υποστηρίζω ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι μόνο πολιτική.

Να αποσυρθεί εντελώς το κράτος από την οικονομία και να ασχοληθεί μόνο με τον σχεδιασμό της και την δημιουργία μακροπρόθεσμων κινήτρων (φορολογικών κυρίως) και αναπτυξιακών νόμων που θα εφαρμόζονται με αυστηρότητα από τους ιδιώτες επιχειρηματίες. Ύψιστο κρατικό χρέος στην οικονομία είναι η είσπραξη των κανονικών φόρων χωρίς ελαστικότητα και πελατειακά χατίρια.

Γιατί το ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης απέτυχε παταγωδώς ως επιχειρηματίας. Ακόμη και μέσα στις γνωστές μονοπωλιακές συνθήκες αφού τα ελληνικά μονοπώλια είναι μόνο κρατικά.

Όλοι θυμόμαστε πόσο πληρώσαμε την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ του κρατικού μονοπωλίου.

Και δεν νομίζω να υπάρχει φορολογούμενος που να μην έχει βάλει το χέρι στην τσέπη του, για να πληρωθούν ζημιές, η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, τα κρατικά λεωφορεία, η ΕΥΔΑΠ , τα ΕΛΤΑ και όλες οι αποτυχημένες κρατικές επιχειρήσεις τους χθες και τους σήμερα.

Είναι όμως κατάντια για τη χώρα ότι φθάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε ξένους επενδυτές γνωστής αλλά και άγνωστης προέλευσης... να έλθουν να επενδύσουν σε ενεργειακές και άλλες μπίζνες που εδώ και 25 χρόνια τουλάχιστον είχαν προτείνει ελληνικοί επιχειρηματικοί και εφοπλιστικοί όμιλοι μαζί με ξένους ομίλους διεθνούς κύρους.

Είναι κατάντια για τη χώρα να ξεχνάμε ότι το ελληνικό επενδυτικό ενδιαφέρον (σε μεγάλη κλίμακα) ατόνησε όταν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία της 35ετίας ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους για το ποιος είναι περισσότερο σοσιαλιστής... διέλυαν υπουργεία με αντικείμενο την ιδιωτική πρωτοβουλία και απέρριπταν προτάσεις για προσέλκυση επενδύσεων για να μην δείξουν επηρεασμό από τις επιχειρηματικές τάξεις.

Είναι κατάντια για τη χώρα να συνεχίζει με τη «λύση» της αδιαφανούς κρατικοδίαιτης τακτικής για το βόλεμα επιχειρηματιών πολύμορφων ενδιαφερόντων και συμφερόντων ως αντικατάσταση μιας πραγματικά ανοικτής επενδυτικής πολιτικής για την αξιοποίηση δράσεων και προτάσεων του εγχώριου επιχειρηματικού δυναμικού.

Είναι κατάντια για την χώρα να συντηρούν τα κόμματα και οι πολιτικοί τα μεταπολεμικά παλαιομοδίτικα αριστερά συνθήματα για τα κεφάλαια των επιχειρηματιών στην Ελβετία, αναγνωρίζοντας έτσι την ανικανότητα πολιτικών και κράτους να συλλάβει 50-100 πραγματικούς απατεώνες μιας μικρής και ασήμαντης Ελλάδας μέσα στο διεθνές επιχειρηματικό στερέωμα.

Τι έχει αλλάξει λοιπόν στους επαγγελματίες Έλληνες πολιτικούς που υποκλίνονται τώρα στους επενδυτές της Γερμανίας , του Κατάρ και των άλλων Αράβων;

Έχει αλλάξει η νοοτροπία τους ότι οι επενδυτές είναι κάτι σας τους κατακτητές;
Έχει αλλάξει η άποψη ότι θα κάνετε δουλειές μόνο αν σας αφήσουν οι συντεχνίες ;
Έχει αλλάξει η τακτική του λαδώματος για να βγούνε οι άδειες με τις 200 υπογραφές αντί σε 5 χρόνια σε ένα ή δύο;
Έχει αλλάξει η φοροεισπρακτική λογική σε θέματα ανάπτυξης και η ανικανότητα πρώην ανέργων πολιτικών που χειρίζονται σήμερα τις τύχες μας και την πορεία της οικονομίας.

Να λοιπόν γιατί οι Γερμανοί ασέλγησαν επί του πτώματος της οικονομίας μας με ειρωνική διάθεση για την αδράνεια των Ελλήνων επιχειρηματιών μπροστά στους «σωτήρες» εισαγόμενους επενδυτές για μπίζνες σε τομείς (ασήμαντης απασχόλησης) που αν υπήρχε άλλο κλίμα στην πολιτική σκηνή του τόπου θα κατάφερναν και οι Έλληνες βιοτέχνες.

Το πρόβλημα στην χώρα δεν είναι η έλλειψη επενδυτών. Είναι η πολιτική νοοτροπία ότι αν υποστηρίξουμε επενδυτές και επιχειρηματίες δεν θα δείχνουμε αριστεροί και άρα θα έχουμε πολιτικό κόστος . Και με αυτό το πρόβλημα θα έλθουν αντιμέτωποι και οι όποιοι νέοι επενδυτές.
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Ακριβή μου ασφάλεια

Δεν ξέρουμε τι ορίζει ως «ανεύθυνο» ο κ. Χρήστος Παπουτσής, όμως η έκκλησή του προς συντρόφους υπουργούς «να μην εμφανίζουν πλεόνασμα ανευθυνότητας» μόνο μειδιάματα μπορεί να προκαλέσει. Αν καταλάβαμε καλά θεωρεί σοβαρό και υπεύθυνο όποιον αποδέχεται σιωπηρά τους απεχθείς όρους του Μνημονίου. Ο ίδιος έχει επιλέξει τη σιωπή και την υπακοή στη βιαιότητα κατά των πολιτών. Μοιάζει άνετος με τη φορολογική βία, μοιάζει άνετος με την οικονομική επίθεση στην τρίτη ηλικία, μοιάζει άνετος με τις περικοπές. Δεν ξέρουμε πότε απέκτησε αυτή την άνεση, όμως ξέρουμε ότι επεκτείνεται και στο πεδίο της αληθινής μάχης. Επί των ημερών του η αστυνομία έχει ρίξει τόσο ξύλο ώστε να αναιρείται το ίδιο του το βιογραφικό.

Ο υπουργός Ξυλοκοπήματος Πολίτη έδωσε...μερικά εκατομμύρια ευρώ για να ρίξει δακρυγόνα σε πορείες. Δεν μπορεί να πείσει κανέναν ότι τα βλαβερά πολεμοφόδια απώθησαν ατάκτους των Εξαρχείων. Πρόκειται για δακρυγόνα που έπεσαν στα κεφάλια απλών πολιτών οι οποίοι έκαναν το λάθος να διαμαρτυρηθούν για τη μοίρα τους, πρόκειται για θυμωμένους πολίτες που διά της φυσικής παρουσίας τους έστειλαν στην κυβέρνηση ένα μήνυμα ανησυχίας. Τα παράλογα έξοδα του υπουργείου αφορούν εν πολλοίς και τις μετακινήσεις αστυνομικών από πόλη σε πόλη. Ακούγονται διάφορα νούμερα: τόσα εκατομμύρια για τα χημικά, άλλα τόσα για τις υπερωρίες και τα μεταφορικά. Εκατομμύρια ευρώ εναντίον πολιτών που στην πλειονότητά τους θέλησαν να παραστούν ειρηνικά σε μια συγκέντρωση. Ακόμη και αν ορισμένοι έχουν τη διάθεση να ξεκινήσουν αυγοπόλεμο, η στάση της αστυνομίας υπήρξε ανεπίτρεπτη και, για να μην ξεχνιόμαστε, υπερβολικά σπάταλη.

Η πολιτική του κ. Παπουτσή επικεντρώθηκε στην καταστολή των διαδηλώσεων και στην προστασία των υψηλών προσώπων. Ας ανακαλέσουμε λοιπόν όσα υποσχέθηκε πριν από μισό χρόνο για το κέντρο της Αθήνας. Από τα μειδιάματα περνάμε στα χάχανα. Θα έβγαζε στον δρόμο, έλεγε, ειδικά κλιμάκια, με ειδικούς φρουρούς, ειδικά σκυλιά, ειδικούς εφοριακούς, θα έδιωχνε το παραεμπόριο, θα μείωνε τις αρπαγές, τις διαρρήξεις, θα αύξανε τις περιπολίες.

Τι έχει γίνει έκτοτε; Κάθε απατεωνάκος που σέβεται τον εαυτό του κουβαλάει και από ένα καλάσνικοφ. Δεν υπάρχει γωνιά στην Ελλάδα όπου να νιώθει κανείς ασφαλής αφού κάθε λεπτό της ημέρας κάποιος πυροβολεί, ληστεύει, απειλεί. Έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται κάθε οικογένεια τον δικό της φρουρό αλλά για να φτάσουμε ως εκεί, υπήρξε μια επιδεικτική αδιαφορία των αρχών απέναντι σε οτιδήποτε σχετιζόταν με την ασφάλεια των απλών ανθρώπων. Τα εγκλήματα της καθημερινότητας όχι μόνο μένουν ατιμώρητα αλλά δεν γίνονται καν αντικείμενο έρευνας. Η αστυνομία δεν κυνηγάει τον κλέφτη απλά καταγράφει τα ανδραγαθήματά του.

Σε ένα πράγμα ήταν συνεπής ο κ. Χρήστος Παπουτσής: υπήρξε διακριτικός και σιωπηλός. Καλά έκανε.
Όσο μιλάει, εκτίθεται.
γράφει η Λώρη Κέζα

από το ΒΗΜΑ

Παρέα με τα ζουζούνια και τα τρωκτικά

Επιστρέφεις από τις διακοπές σου. Λέμε τώρα ότι επί μέρες είχες συνδέσει τα πάντα με Κάιρο. Το μόνο που σε ένοιαζε ήταν σε ποια παραλία θα κολυμπήσεις και αν τσιμπάνε οι μουρμούρες τον μήνα Αύγουστο.

Κι επιστρέφεις, λέμε, στην Αθήνα. Κι ανοίγεις την ιστοσελίδα ή την εφημερίδα. Διαβάζεις: Στο άρθρο 99 το Alter! Διαβάζεις: Ο αρμόδιος υφυπουργός διαρρέει το μυστικό του σχέδιο για 100.000 διορισμούς στους δήμους. Κι έπειτα αναρωτιέσαι: Εγώ, γαμώτο, γιατί γύρισα πίσω; Καλά δεν ήμουν με τα ζουζούνια της εξοχής;

Προσπαθείς να είσαι σωστός στην ζωή σου. Να μην... χρωστάς στους εργαζόμενους, να πληρώνεις στην ώρα σου τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία, να μην φεσώνεις τους προμηθευτές και τις τράπεζες. Διότι θέλεις να έχεις το κούτελο καθαρό, να μην λένε ότι είσαι μπαταχτσής, απατεώνας, λαμόγιο.

Σε αυτή σου την προσπάθεια αντιμετωπίζεις τους «άλλους». Αυτούς που χρωστάνε σε όσους μιλάνε ελληνικά, που κάνουν συστηματικά απάτες σε βάρος των τραπεζών, που έχουν φεσώσει τα ταμεία. Αυτοί είναι οι ανταγωνιστές σου. Αυτούς βρίσκεις μπροστά σου. Κι αυτοί σε κτυπάνε αλύπητα: Βάζουν καπέλο στην κυκλοφορία του εντύπου τους, αποσπούν όλη την κρατική διαφήμιση, εκβιάζουν τις τράπεζες και το σύμπαν ολόκληρο αν δεν πάρουν ένα ακόμη δάνειο.

Αλλά, δεν βαριέσαι! Υπάρχει η κολυμπήθρα του άρθρου 99. Σε εσένα μπορεί να έρθει το ΣΔΟΕ για να σε κάνει φύλλο και φτερό, μπας κι έχεις μία μουτζούρα σε κάποιο τιμολόγιο. Ναι, οι ξεφτιλισμένοι. Θα έρθουν να σκίσουν εσένα που πας με τον σταυρό στο χέρι. Να σε κάνουν με τα κομματάκια. Κι οι άλλοι μπορούν να κάνουν πάρτι με τα λεφτά των καταθετών. Δεν ξέρουμε αν το ξέρουν αυτοί που θα έπρεπε κανονικά να το ξέρουν, αλλά τα λεφτά που χάθηκαν δολίως, τα λεφτά που χάθηκαν με απάτη από το τραπεζικό σύστημα, είναι λεφτά που στερούνται από το σύστημα, είναι λεφτά των καταθετών.

Τι ψάχνουμε, αδελφέ, και δεν πάμε πάλι πίσω στις παραλίες; Έλα ντε! Το πολύ – πολύ να σε πούνε πράκτορα, μασόνο ή να σε κατηγορήσουν για τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις. Να σου στείλουν το υγειονομικό στο μαγαζί σου για να εξετάσει αν έχεις αρκετό χαρτί υγείας για να σκουπίσει τον πισινό όλου του συνεργείου ελέγχου. Μπορεί, πάλι, να σε βρει και καμία σφαίρα ή να πέσει το αυτοκίνητό σου σε κανένα χαντάκι. Στην Ελλάδα είμαστε. Στην χώρα που όταν οι άνθρωποι βουτάνε από τις ταράτσες, οι εφημερίδες γράφουν ότι οι αποθανόντες υπέθεσαν ότι ο δρόμος ήταν η πισίνα του ξενοδοχείου των καλοκαιρινών τους διακοπών...
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital

Υγ: Και να τονίσουμε βέβαια ότι... Τα πραγματικά καυτά νέα της εβδομάδος... δεν φοράνε μαγιό!