Το ΟΧΙ του λαού και το ΝΑΙ των νενέκων

Το καζάνι της λαϊκής οργής σιγοβράζει εδώ και πολύ καιρό. Μόνο αυτοί που έχουν πάρει διαζύγιο από τα αισθήματα του λαού δεν το βλέπουν.

Όσοι από τους «συγκατανευσιφάγους» βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που λένε ναι στα δεσμά του λαού και της χώρας δεν περίμεναν την λαϊκή έκρηξη που εκδηλώθηκε την 28η Οκτωβρίου σε όλες τις πόλεις, είναι μακριά νυχτωμένοι.

Η οργή του λαού δεν κατευθύνεται μόνον εναντίον του σύγχρονου Τσολάκογλου, του ΓΑΠ, που όπως εύστοχα είπε ο... Τσίπρας, εκτελεί συμβόλαιο θανάτου για την Ελλάδα, αλλά και εναντίον όλων όσοι συμπλέουν μαζί του.

Ήταν λοιπόν ζήτημα χρόνου να γευθεί τις αποδοκιμασίες του λαού και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Παπούλιας, που όχι μόνο δεν αφουγκράζεται την οργή του λαού, αλλά ευθυγραμμίζεται πλήρως σε κάθε του δήλωση με τον ΓΑΠ και την καταστρεπτική πολιτική του. Δείχνει ότι το πασοκικό παρελθόν του είναι πιο ισχυρό από το θεσμικό του ρόλο. Όχι μόνο δεν διαπιστώνει την κραυγαλέα δυσαρμονία λαού και κυβέρνησης, αλλά συμπλέει με αυτήν.

Δεν του πέρασε από το μυαλό να παραιτηθεί, δίνοντας λύση στο πρόβλημα της δυσαρμονίας αλλά και της εξαπάτησης του λαού με το «λεφτά υπάρχουν».

Το λαϊκό ένστικτο ήταν αναπόφευκτο να τον θεωρήσει συνένοχο με την πιο μισητή κυβέρνηση όλων των εποχών.

Οι ύβρεις που ακούστηκαν εναντίον του—ασφαλώς ακραίες –δεν απευθύνονταν στο θεσμό του προέδρου αλλά στο πρόσωπό του, γιατί δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ας μην επικαλείται ότι πολέμησε τον κατακτητή στα 15 του χρόνια, κρίνεται για το σήμερα και ως γνωστόν, τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Ο δικτάτορας Μεταξάς είχε τον πατριωτισμό, καίτοι γερμανόφιλος, να πει το ΟΧΙ, ενώ εσείς κύριε Πρόεδρε, λέτε με τη στάση σας ΝΑΙ. Η ιστορία θα είναι αμείλικτη στο πρόσωπό σας. Έχετε πολύ λίγο χρόνο να κάνετε το μόνο που θα σας επιτρέψει έντιμο επίλογο : την παραίτηση. Αν δεν το κάνετε, σε λίγο θα σας το ζητήσει όλη η αντιπολίτευση. Δυστυχώς, η δήλωση που κάνατε, μιλώντας για κάποιες μειοψηφίες, ενώ είχαμε εκδηλώσεις οργής πανελλαδικά, δείχνει ότι αδυνατείτε να ερμηνεύσετε τα γεγονότα ξεπερνώντας την προσωπική σας πικρία. Και αυτό δημιουργεί προϋποθέσεις για νέες και μεγαλύτερες αποδοκιμασίες, πράγμα που θα σας κάνει να μην μπορείτε να υπηρετήσετε τα θεσμικά σας καθήκοντα.

Ο λαός γιόρτασε και τίμησε όπως άξιζε το τότε ΟΧΙ λέγοντας και σήμερα ΟΧΙ. Και το είπε, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη, αλλά σε όλη την Ελλάδα. Ήταν φυσικό, γνήσιοι πατριώτες όπως ο Μανώλης Γλέζος, να πει τα πράγματα όπως έχουν. Ο λαός κυνήγησε παντού τους εκπροσώπους του επαίσχυντου ΝΑΙ και μετά γιόρτασε το δικό του ΟΧΙ. Ας γνωρίζουν τα δεκανίκια του ΓΑΠ ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Ήταν το μουγκρητό της επερχόμενης θύελλας. Ήταν το καπάκι που άρχισε να τρέμει από τους ατμούς της οργής των Ελλήνων. Σε λίγο το καπάκι θα τιναχτεί και η λαϊκή λάβα θα είναι ανεξέλεγκτη.

Φύγετε με το καλό, όσο είναι καιρός. Παραιτηθείτε βουλευτές της ελεεινής μορφής όσο προφταίνετε, για να μπορείτε να κυκλοφορείτε στις περιοχές σας.

Θα θυμίσω τους στίχους του Κωστή Παλαμά που εξέφραζαν την ψυχική δύναμη του λαού: «η μεγαλοσύνη του έθνους δεν μετριέται με το στρέμμα, μετριέται με το πύρωμα ψυχής και με το αίμα».

Και τώρα οι Έλληνες, με πύρωμα ψυχής λένε πάλι ΟΧΙ.

Η νέα εθνική αντίσταση αρχίζει.
Του Δημήτρη Καραγκούνη
Πολιτικού μηχανικού

από το olympia

Διαλέξτε ή με τους ήρωες του “ΟΧΙ” ή με τους νενέκους του “ναι σε όλα”

Τιμούμε τη μνήμη κάποιων ανθρώπων, σημαίνει ότι ακολουθούμε το παράδειγμά τους. Κι αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, είτε γιατί δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι ήρωες είτε γιατί δεν το απαιτούν οι συγκεκριμένες περιστάσεις, τουλάχιστον υποκλινόμαστε στη μνήμη τους, στους αγώνες τους, στις θυσίες τους. Και πάντως, δεν πράττουμε το ακριβώς αντίθετο.

Υπ’ αυτή την έννοια, το γενναίο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού στην επέλαση του φασιστικού – ναζιστικού άξονα, το τιμούν αυτοί που μάχονται και όχι αυτοί που λιποταχτούν, αυτοί που... αγωνίζονται και όχι αυτοί που παραδίνονται, αυτοί που αντιστέκονται και όχι αυτοί που προσκυνούν.

Συνεπώς, το ξέσπασμα της λαϊκής οργής, την ημέρα της 71ης επετείου της 28ης Οκτωβρίου, εναντίον του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που οδήγησε την Ελλάδα στο κατώφλι της υποτέλειας και της εξαθλίωσης και -ταυτόχρονα- τους Έλληνες στην κοινωνική και οικονομική εξόντωση, είναι η καλύτερη απόδοση τιμής στο έπος του ’40.

Καμία εθνική επέτειος δεν αμαυρώθηκε. Όσοι πολιτικοί μηρυκάζουν, ελαφρά τη καρδία, αυτές τις ανοησίες, ομολογούν εμμέσως πλην σαφώς την ιδιοκτησιακή τους λογική ως προς τις εθνικές επετείους και τη σημασία τους. Θα ήθελαν προφανώς να βλέπουν τους εαυτούς τους, πρώτες μούρες στις εξέδρες και τα μπαλκόνια εορτών και παρελάσεων, στη μνήμη ανθρώπων και αγώνων που εμπνέουν και καθοδηγούν για τα ακριβώς αντίθετα από τα πεπραγμένα αυτών των ιδίων.

Εναντίον τους στράφηκαν οι χιλιάδες των οργισμένων συμπολιτών μας και όχι εναντίον των ηρώων προγόνων. Και τις εκδηλώσεις τους δεν τις οργάνωσε κανένα κόμμα, καμιά πολιτική ομάδα, κανένα καθοδηγητικό κέντρο. Η κυβερνητική πολιτική της τελευταίας διετίας, ως επιστέγασμα μιας εγκληματικής συμπεριφοράς των κομμάτων και των μηχανισμών εξουσίας, για πάνω από τρεις δεκαετίες, αρκούν και περισσεύουν για να οργανωθούν όχι μόνο όσα συνέβησαν την 28η Οκτωβρίου 2011, αλλά και για όσα θα ακολουθήσουν.

Όσοι σπέρνουν ανέμους θερίζουν θύελλες, λέει ένα ρητό. Οι θύελλες έχουν ήδη ξεσπάσει. Οι τυφώνες έπονται... διαλέξτε

Υ.Γ.: Δεν έχει κανένα νόημα, ο αξιότιμος Πρόεδρος της Δημοκρατίας να επικαλείται το παρών που έδωσε στον αγώνα κατά των κατοχικών δυνάμεων, το ’41-’44, αμούστακο παιδί ων. Θα γνωρίζει ασφαλώς ότι εξαίρετοι στρατηγοί, δοξασμένοι ήρωες στα πεδία των μαχών, υπήρξαν τόσο ο Γάλλος Aνρί Φιλίπ Πετέν όσο και ο ημέτερος Γεώργιος Τσολάκογλου...
γράφει Κ.Ξ.

από την enet

Εις τον αιώνα...

Ένας κόσμος που προσχεδιασμένα αλλάζει…

Ένα ποτάμι αδηφάγας λάβας που ξεχύνεται και κατακαίει λαίμαργα τα πάντα…
Μια θάλασσα πνιγμένη στο πεθαμένο νερό της ενδοτικότητας και του συμβιβασμού, ένας ναός ελπίδων ετοιμόρροπος, στοιχειωμένος…

…Και οι άνθρωποι, μορφές απόμακρες, νεφελώδεις, με μάτια κατακόκκινα, να περιπλανώνται, άυλες μορφές του παρελθόντος, σε κήπους άνυδρους με δέντρα νεκρά, σε λεωφόρους πενθηφορούσες.

Δεν παίζουν πλέον στους δρόμους τα παιδιά. Δεν... έχει φωνές στα προαύλια των σχολείων, μονάχα η αποκρουστική φωνή του «εθνικού δημεγέρτη» που επιμένει να κομπάζει και να προκαλεί μέσα από τις κάθιδρες τηλεοπτικές οθόνες του μέλλοντός μας.
Κι ένα πλήθος εθνικών αντιπροσώπων να τσαλαβουτά στο τέλμα μιας απολεσθείσας συνείδησης, μαζί με ότι γλοιώδες και χαμερπές απέμεινε από τη μεγάλη ιδεολογική συνάθροιση των κρατούντων.

Να και ο γελωτοποιός με τα κουδούνια, ο υπέρμαχος υποστηρικτής του «μεγάλου αυτοκράτορα» που σαπίζει στη λάρνακα της περιφρόνησης και ο νεωκόρος που καταγράφει με επιμέλεια τους εναπομείναντες προσκυνητές, που βουβοί έρχονται και απέρχονται τους κοσμημένους χώρους των απολεσθέντων «μεγαλείων»…

Σήμερα παραδίδονται τα κλειδιά και υποστέλλονται οι σημαίες…

Γρήγορα, γρήγορα κατεβάζουν τα ρολά οι μαγαζάτορες, οι λογιστές με σπουδή μαζεύουν τα βιβλία τους και οι στρατιώτες παραδίδουν δακρυσμένοι τα όπλα τους.
Δεν έχει απομείνει τίποτα να υπερασπιστούν, όλα τα παρέδωσε ο «μεγάλος στοχαστής». Όλα τα τεμάχισε ο «πωλητής των ονείρων» μας, όλα τα πολτοποίησε ο «αναγεννητής της εθνικής μας αξιοπιστίας»

Στα ράφια του υπέρλαμπρου υπερπαντοπωλείου εκτίθενται τώρα προς πώληση οι προγονικές πανοπλίες, τα εμβλήματά μας, οι πάπυροι της γνώσης μας, τα άρματα και τα εθνικά ενθυμήματα της μεγάλης εξέγερσης.
Θριαμβολογούν οι «επαγγελματίες υπερασπιστές» των εφημερίδων, οι τηλεοπτικοί αστέρες αποπατούν μπρος στα έκπληκτα μάτια των λοβοτομημένων, οι ιεροί χώροι που καταλαμβάνονται, μετατρέπονται σε οίκους χυδαιότητας και στις διδασκαλικές έδρες θρονιάζονται θριαμβολογούντες οι υποτακτικοί και οι απάτριδες.

Για μας, όμως, που παραμένουμε εισέτι ορθοί στη μεγάλη μπόρα των καιρών, το όραμα παραμένει ακέραιο.
Η ιερή πυρά δεν υπέκυψε, φουντώνει!
Στη μεγάλη πορείας μας προς το φώς, προστρέχουν να μας συμπαρασταθούν οι δροσουλίτες των παραδόσεών μας, οι ανυπότακτες ψυχές των μαρτύρων της Ελευθερίας, οι στρατιές των επαναστατών και των ασυμβίβαστων.

Η ώρα της δικαιοσύνης δεν αργεί.
Η μεγάλη βροχή θα πετρώσει το ποτάμι της λάβας. Και ο άγιος άνεμος του λαού θα ξεχυθεί από τον ιερό ασκό της αγανάκτησης.

Σαν τα ποντίκια θα τρέχουν να κρυφτούν οι στιγματισμένοι της ντροπής και του αναθέματος και το σκιάχτρο του «μεγάλου στοχαστή» θα μένει να απαιωρείται, ως έμβλημα εσχάτης προδοσίας και απονομής αγίας δικαιοσύνης, εις τον αιώνα…

γράφει ο Χάρρυ Κλυνν

από το στο μυαλό του Χάρρυ Κλυνν

Πλησιάζει λοιπόν η “ημέρα της κρίσης”!

Πλησιάζει λοιπόν η “ημέρα της κρίσης”! Το λένε πλέον ξεκάθαρα τα ξένα μέσα ενημέρωσης.. Κράζουν πια ανοικτά τα «γεράκια» του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Κ.Τ. που γίνανε κοράκια και γυρνάνε γύρω από το πτώμα της Ελληνικής οικονομίας.. Το θεωρούν ως δεδομένο οι «εταίροι» μας (ή να πω καλύτερα οι εταίρες…χώρες ) στη χάραξη της οικονομικής τους πολιτικής προκειμένου να γλιτώσουν οι τράπεζες τους με τις λιγότερες δυνατές απώλειες…

Η Ελληνική χρεοκοπία είναι προ των πυλών!
Μπορεί να είναι ελεγχόμενη, συντεταγμένη, μερική, κούρεμα, ξύρισμα ή όπως αλλιώς θέλουν να την ονομάσουν, αλλά... είναι προ των πυλών! Οι μόνοι που συνεχίζουν να το αρνούνται είναι οι ντόπιοι λακέδες τους και τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης που θέλουν να μας πείσουν πως με 1.500.000 άνεργους, έναν (;) εργαζόμενο σε κάθε σπίτι και λιγότερα από 600€ βασικό μισθό θα «ανταποκριθούμε στις δεσμεύσεις μας έναντι των εταίρων μας»!...Λες και δεν είναι αυτό που ζούμε ήδη χρεοκοπία!

Κι εσύ καλέ μου συνάδελφε τι λες τώρα;
Ρωτώ εσένα που πριν 18 μήνες κοίταζες δύσπιστα όσους μίλαγαν για τον εφιάλτη που έρχεται. Εσένα συνάδελφε που ανησυχούσες μήπως και δεν πάρουν οι τράπεζες το πακέτο να σωθούν και να μας σώσουν, που χαμογέλαγες ειρωνικά στο άκουσμα και μόνο της περίπτωσης να μας κόψουν από το δώρο ή τα επιδόματα…Ρωτώ εσένα συνάδελφε που έλεγες πως όσοι μιλάνε για δώδεκα μισθούς που θα είναι σαν δέκα, για μειώσεις αντί αυξήσεων και για απολύσεις στο δημόσιο (άκου να δεις παλαβάδες…) κινδυνολογούν! Ρωτώ εσένα που όταν ξεκίνησε η λαίλαπα έλεγες είναι μπόρα και θα περάσει, που σκέφτηκες πως είσαι παλιός και οι μειώσεις θα πιάσουν τους νέους, πως είσαι μόνιμος και οι περικοπές προσωπικού θα πιάσουν τους αναπληρωτές, που είσαι διορισμένος με Α.Σ.Ε.Π. και η απόλυση δε θα σε αγγίξει…

Τι λες τώρα; Εσύ συνάδελφε μου που δεν έκανες στάσεις, 24ωρες και 48ωρες γιατί «είναι τουφεκιές στον αέρα» και δεν κάνεις πενθήμερες γιατί «δε βγαίνεις οικονομικά», που δεν πας στη Γενική Συνέλευση του σωματείου σου γιατί «λένε όλο τα ίδια και τα ίδια», που ψάχνεις να βρεις το «κόλπο γκρόσο» μέσα από αποχή από τις εκδρομές, καθιστικές διαμαρτυρίες, λευκές απεργίες, λαμπαδηφορίες, ανακοινώσεις διαμαρτυρίας, δικηγόρους και νομοθετήματα, μέσα από οτιδήποτε άλλο εκτός από απεργία «που τη θέλει το κράτος για να κονομάει από το μισθό που δε σου δίνει τη μέρα αυτή»;

Φθάσαμε λες αρκετά μακριά; Χωθήκαμε αρκούντως βαθιά στο σκατό ή θέλει ακόμα λίγο; Έχεις ακόμα αντοχές, μικροοικονομίες, περισσεύματα ή σιγά-σιγά σώνονται κι αυτά; Δε νοιώθεις κι εσύ κάτι να σε πνίγει όταν σε ρωτά το παιδί σου «και τώρα τί;.. »

Πιστεύεις ότι ήρθε η ώρα να αντιδράσουμε ή να περιμένουμε ακόμα λίγο; Ή μήπως να μην αντιδράσουμε και να επιμείνουμε μακάριοι στον ύπνο μας μέχρι ένα ηλιόλουστο πρωινό να μας ξυπνήσουν από αυτό το κακό όνειρο τα πουλάκια;... Όμως φοβάμαι συνάδελφε, και μάλλον το καταλαβαίνεις πια κι εσύ, πως μόλις ανοίξουμε τα μάτια μας τα πουλάκια θα είναι μαύρα με νύχια γαμψά και δε θα τιτιβίζουν αλλά θα κράζουν. Θα κράζουν πάνω στα κουφάρια μας και στα κουφάρια των παιδιών μας, των παιδιών που υποχρεούμαστε να διδάξουμε, εκτός από μαθηματικά και γλώσσα και γεωγραφία, κάτι πιο αναγκαίο μα και πιο δύσκολο…: ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. Και αναξιοπρεπής δεν είναι αυτός που πεινάει, είναι αυτός που το δέχεται μοιρολατρικά και δε φωνάζει γι αυτό!

Εδώ που φτάσαμε συνάδελφε υπάρχουν δυο δρόμοι : του ραγιά και του ζορμπά…Ναι, μη χαμογελάς, μη σου ακούγεται μελοδραματικό… Ή σκύβουμε το κεφάλι, κλείνεται ο καθένας στο καβούκι του κοιτώντας πώς θα τη βολέψει και βράζει και παιδιά και συναδέλφους και σχολεία και παιδαγωγούς, ή σηκώνει το κεφάλι, πιάνεται χέρι με χέρι ΜΕ ΟΛΟΥΣ τους όμοιους του και ξεκινά να παλεύει…

Και οι δυο δρόμοι διδάσκουν. Ο ένας ραγιαδισμό, υποταγή, ιδιοτέλεια και ο άλλος περηφάνια, αλληλεγγύη, ελπίδα. Και τους δυο τους έχουν διαλέξει πολλοί πριν από εμάς σε παρόμοιους, δύσκολους καιρούς. Και ανάλογα με την επιλογή τους χαρακτηρίστηκαν στις συνειδήσεις μας και στη συλλογική μνήμη.

Τι λες λοιπόν τώρα συνάδελφε; Και σε λέω ακόμα συνάδελφο γιατί έχω την κρυφή ελπίδα πως το δεύτερο δρόμο θα διαλέξεις. Θα δεις πια καθαρά πως ο μοναχικός δρόμος δεν οδηγεί πουθενά. Κι αν η συλλογική δράση δεν έχει εγγυημένο αποτέλεσμα, έχει η απραξία: Οδηγεί στο χαμό μας. Σε λέω ακόμα συνάδελφο γιατί ελπίζω πως θα βγεις απ’ το καβούκι σου και θα έρθεις να πιαστούμε μαζί στο δρόμο να διεκδικήσουμε πίσω το παρόν και το μέλλον μας, το δικό μας μα και των παιδιών μας. Των παιδιών που θα μας κοιτάνε αύριο στα μάτια και θα μας ρωτούν:
«Εσύ τι είπες τότε δάσκαλε, τότε που έπρεπε να μιλήσεις»;
γράφει ο Χρήστος Δάμαλος

από το Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Δήμαρχος της Θράκης μιλάει για “ανεξάρτητη Θράκη”!!!

Το ότι η Θράκη έχει γίνει στόχος της Άγκυρας, είναι γνωστό ακόμη και στους πιο ανίδεους. Το ότι η Θράκη απειλείται με Κοσοβοποίηση μέσω του Καλλικράτη και προσφάτως μέσω της έκκλησης του Περιφερειάρχη Αν. Μακεδονίας και Θράκης κ. Γιαννακίδη να ορισθεί ως «ειδική ζώνη» για να έρθουν γερμανικές «επενδύσεις», είναι επίσης γνωστό.

Το ότι η μηδενική πολιτική (όχι μηδενική ανοχή) των Αθηνών προς την Θράκη, έχει εκθέσει αυτή την περιφέρεια της Ελλάδας στον κίνδυνο αιτήματος ανεξαρτητοποίησης από τους καλοπληρωμένους ανθυποπρακτορίσκους της Άγκυρας, είναι επίσης ένα δεδομένο το οποίο δεν... μπορεί κανείς να παραγνωρίσει. Όμως, το ότι ένας Δήμαρχος της Θράκης θα έκανε αναφορές σε ανεξαρτησία της Θράκης, πιστεύουμε πως ξεφεύγει πέρα από τα οποιαδήποτε όρια μπορεί να θέσει η λογική ή ο παραλογισμός του οποιουδήποτε πολίτη της χώρας.

Επειδή σαν θέμα, απασχολεί ή πρέπει να απασχολήσει το υπουργείο Εσωτερικών, κι επειδή πρέπει να ληφθούν άμεσα διοικητικές βαρύτατες κυρώσεις προς τον Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης κ. Λαμπάκη, για εκτόξευση απειλής και έκθεση σε κίνδυνο της εσωτερικής ασφάλειας αλλά και της συνοχής του Ελληνικού κράτους, κι επειδή κάτι τέτοιο προφανώς δεν θα γίνει εκ μέρους του λοβοτομημένου Αθηναϊκού κράτους, εμείς πιστεύουμε πως οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να απαιτήσουν την άμεση απομάκρυνση του Δημάρχου Αλεξανδρούπολης από την θέση που έχει καταλάβει…

Η Θράκη δεν ζητάει ανεξαρτησία, αλλά την ισότητα και την ισονομία. Οι Θρακιώτες δεν απειλούν, αλλά απαιτούν την εφαρμογή των νόμων για όλους και για όλα. Αν ο κάθε περαστικός Δήμαρχος δεν μπορεί να κατανοήσει βασικά στοιχεία για την ανάπτυξη της Θράκης και συμπεριφέρεται απολύτως ανώριμα, δίνοντας ταυτόχρονα λαβές στους εποφθαλμιούντες την Ελληνική Θράκη, καλά θα κάνει να υποβάλει την παραίτησή του αναλαμβάνοντας τις ευθύνες των λεγομένων του.

Τι είπε ο κ. Λαμπάκης; Διαβάστε την απομαγνητοφώνηση και ετοιμαστείτε να φρίξετε με την μηδενική γνώση και κατανόηση περί της Θράκης και ιδιαίτερα περί του Ελληνισμού της ακριτικής αυτής γωνιάς της Ελλάδας.

"...Αυτή η Θράκη, όπου όλοι όσοι έρχονται, πολιτικοί και μη, οι οποίοι έχουν συμφέροντα είτε για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας είτε για οικονομικά οφέλη, την αγαπούν πάρα πολύ… αλλά όταν φεύγουν γυρίζουν την πλάτη τους και έχουν πάρει –είμαι σίγουρος – ότι έπρεπε να πάρουν από εμάς τους ηλίθιους Θρακιώτες που καθόμασταν επί 35 χρόνια και ανεχόμασταν –με φοβερή ανοχή- όλα αυτά που συνέβαιναν πίσω από την πλάτη μας, εκεί στο κέντρο, στο κράτος της Αθήνας, όπως μου αρέσει να λέω.

Και το λέω αυτό γιατί, επειδή σε αυτή τη Θράκη από το 1991 διελύθη η βιομηχανία, διελύθησαν όλες οι βιοτεχνίες. Αυτό που περνάει η Ελλάδα εδώ και δύο χρόνια, το περάσαμε από το 1989 και μετά.

Αυτή η Θράκη, η οποία κάποτε έφθανε μέχρι το Μόναχο(;!!!), κάπου εκεί στη Βαυαρία από την Κωνσταντινούπολη, σήμερα είναι συρρικνωμένη σε τρεις νομούς και τρεις πόλεις. Βέβαια, και μην το θεωρήσετε αυτό ως απειλή. Αν την δείτε στο χάρτη πως είναι η Θράκη, θα δείτε ότι είναι ολοκληρωμένη μονάδα(;!!!) ως οντότητα, η οποία μπορεί να έχει πολιτική αίσθηση, οικονομική ανεξαρτησία(;!!!), και μία δυναμική σε πάρα πολλά πεδία, τα οποία αν καθίσουμε και τα αναπτύξουμε ένα προς ένα, είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα τρομάξουν.

Εάν είχε τους ανθρώπους που έπρεπε η Θράκη τόσα χρόνια και βέβαια υπήρξαν αρκετοί αλλά δεν ήσαν όσοι έπρεπε για να δώσουν το μήνυμα στην Αθήνα ότι η καρδιά της Αθήνας χτυπάει στη Θράκη, όχι γιατί βρίσκεται σε ένα σημείο γεωστρατηγικά πάρα πολύ επικίνδυνο, αλλά γιατί η Θράκη είναι ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς(;!!!), γιατί η Θράκη είναι ένα πολύ δυναμικό ιστορικό σημείο στον παγκόσμιο χάρτη, γιατί η Θράκη είναι ανάμεσα σε δύο ηπείρους(;!!!), γιατί η Θράκη βρίσκεται ταυτόχρονα ανάμεσα σε δύο χώρες(;!!!) οι οποίες έχουν διαφορετικούς πολιτισμούς και βέβαια η Θράκη έχει όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία μπορούν να σταθούν μέσα σε ένα πλαίσιο ανεξάρτητου στίγματος(;!!!) επίσης στον χάρτη, για να μπορέσει αυτό το κομμάτι του Ελλαδικού χώρου για να αναπτύξει όλα εκείνα τα στοιχεία τα οποία χρειάζεται ένα ανεξάρτητο κράτος(;!!!)

Κι ενώ λοιπόν, υπάρχουν τόσα πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα και η ανάπτυξη της Θράκης μας περιμένει εμάς τους Θρακιώτες, ιδιαίτερα μέσα από την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά κι εσάς εκεί στην Αθήνα, εσείς εκεί μην σκέφτεστε να κάνετε κέντρο υποδοχής λαθρομεταναστών όλο τον Έβρο, γιατί αν γίνει αυτό θα χάσετε το πολυτιμότερο κομμάτι της Ελλάδας που λέγεται Θράκη, που λέγεται Έβρος. Αναπτύξτε το, δώστε μας την δυνατότητα να δώσουμε την δυναμική μας όλη και την θετική μας ενέργεια (κάτι σαν το τσάκρα δηλαδή;) σε αναπτυξιακά έργα και προοπτικές και μην μας αναγκάζετε να παλεύουμε δεκατέσσερα χρόνια για να μην δημιουργηθούν τα χρυσορυχεία, για να μην δημιουργηθούν κέντρα λαθρομεταναστών… Γιατί, αν συμβεί αυτό εμείς εδώ στην Θράκη θα αρχίσουμε να βλέπουμε πραγματικά ως μόνη οντότητα και δυναμική ανάπτυξης μόνη τη Θράκη και μόνο τους Θρακιώτες και αυτό θα είναι πάρα πολύ κακό και γενικότερα για την Ελλάδα…"

Δείτε το και σε βίντεο που ακολουθεί και διαβάστε το... Project Θράκη: Το έγκλημα πλησιάζει στο τέλος του.

από το Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Ασελγούν επί πτώματος

Το μακάβριο σκηνικό έχει ήδη στηθεί. Σε πρώτο πλάνο η ημιθανής ελληνική οικονομία και οι «ιατροί συνταγογράφοι» Ευρώπης και Αμερικής να μελετούν, με τους λοιπούς συγγενείς... αν οι δαπάνες ταφής θα είναι σε ευρώ ή σε δραχμές. Στο βάθος τα πρώτα «κοράκια» με μορφή επενδυτών που μας κάνουν μάλιστα μεγάλη χάρη αφού οι κληρονόμοι-ιθαγενείς είναι ανίκανοι να τα καταφέρουν.

Αυτήν την Ελλάδα παραδίδουν σε όλους εμάς τους νόμιμους κληρονόμους της οι «λοιποί συγγενείς – πολιτικοί» της μεταπολίτευσης οι οποίοι την ίδια στιγμή υποκλίνονται με... τον πλέον γελοίο και ραγιαδίστικο τρόπο σε οποιονδήποτε εμφανίζεται στη χώρα για να κάνει τσάμπα μπίζνες ή να ανασύρει πολιτικές και τακτικές αποικιοκρατίας.

Είναι νωπές ακόμη οι εμετικές υποκλίσεις στον Καντάφι για να βάλει τα παράνομα λεφτά του στην Ελλάδα (μέχρι τον Αστέρα ήθελε να αγοράσει ο ένας από τους υιούς Καντάφι) όπως και οι αποκαλύψεις για την επενδυτική προχειρότητα του ενεργειακού έργου στον Αστακό.

Και είναι κατώτερες κάθε σχολιασμού οι δουλικές παρουσίες της μισής κυβέρνησης στους νέους Γερμανούς και άλλους επενδυτές οι περισσότεροι από τους οποίους ήλθαν στην Αθήνα να διευθετήσουν επιχειρηματικές εκκρεμότητες με δουλειές που έκαναν στην Ελλάδα. Όπως εγκυρότατα μαθαίνω, τα προβλήματα του ναυπηγείου Σκαραμαγκά, η συντήρηση των σηματοδοτών του κυκλοφοριακού και κάποια τεχνικά και ενεργειακά έργα ήταν μέσα στην ατζέντα των συζητήσεων.

Είμαι ο τελευταίος στην Ελλάδα που θα αρνηθεί την πρόσκληση επενδυτών, πολυεθνικών και κεφαλαιούχων για να ζωντανέψουν το πτώμα της οικονομίας και να λύσουν (όσο γίνεται) το ογκωδέστατο και πολύμορφο οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας που καλπάζει.

Δεκαετίες τώρα, είτε με ρεπορτάζ και αναλύσεις είτε με αρθρογραφία, υποστηρίζω ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι μόνο πολιτική.

Να αποσυρθεί εντελώς το κράτος από την οικονομία και να ασχοληθεί μόνο με τον σχεδιασμό της και την δημιουργία μακροπρόθεσμων κινήτρων (φορολογικών κυρίως) και αναπτυξιακών νόμων που θα εφαρμόζονται με αυστηρότητα από τους ιδιώτες επιχειρηματίες. Ύψιστο κρατικό χρέος στην οικονομία είναι η είσπραξη των κανονικών φόρων χωρίς ελαστικότητα και πελατειακά χατίρια.

Γιατί το ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης απέτυχε παταγωδώς ως επιχειρηματίας. Ακόμη και μέσα στις γνωστές μονοπωλιακές συνθήκες αφού τα ελληνικά μονοπώλια είναι μόνο κρατικά.

Όλοι θυμόμαστε πόσο πληρώσαμε την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ του κρατικού μονοπωλίου.

Και δεν νομίζω να υπάρχει φορολογούμενος που να μην έχει βάλει το χέρι στην τσέπη του, για να πληρωθούν ζημιές, η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, τα κρατικά λεωφορεία, η ΕΥΔΑΠ , τα ΕΛΤΑ και όλες οι αποτυχημένες κρατικές επιχειρήσεις τους χθες και τους σήμερα.

Είναι όμως κατάντια για τη χώρα ότι φθάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε ξένους επενδυτές γνωστής αλλά και άγνωστης προέλευσης... να έλθουν να επενδύσουν σε ενεργειακές και άλλες μπίζνες που εδώ και 25 χρόνια τουλάχιστον είχαν προτείνει ελληνικοί επιχειρηματικοί και εφοπλιστικοί όμιλοι μαζί με ξένους ομίλους διεθνούς κύρους.

Είναι κατάντια για τη χώρα να ξεχνάμε ότι το ελληνικό επενδυτικό ενδιαφέρον (σε μεγάλη κλίμακα) ατόνησε όταν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία της 35ετίας ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους για το ποιος είναι περισσότερο σοσιαλιστής... διέλυαν υπουργεία με αντικείμενο την ιδιωτική πρωτοβουλία και απέρριπταν προτάσεις για προσέλκυση επενδύσεων για να μην δείξουν επηρεασμό από τις επιχειρηματικές τάξεις.

Είναι κατάντια για τη χώρα να συνεχίζει με τη «λύση» της αδιαφανούς κρατικοδίαιτης τακτικής για το βόλεμα επιχειρηματιών πολύμορφων ενδιαφερόντων και συμφερόντων ως αντικατάσταση μιας πραγματικά ανοικτής επενδυτικής πολιτικής για την αξιοποίηση δράσεων και προτάσεων του εγχώριου επιχειρηματικού δυναμικού.

Είναι κατάντια για την χώρα να συντηρούν τα κόμματα και οι πολιτικοί τα μεταπολεμικά παλαιομοδίτικα αριστερά συνθήματα για τα κεφάλαια των επιχειρηματιών στην Ελβετία, αναγνωρίζοντας έτσι την ανικανότητα πολιτικών και κράτους να συλλάβει 50-100 πραγματικούς απατεώνες μιας μικρής και ασήμαντης Ελλάδας μέσα στο διεθνές επιχειρηματικό στερέωμα.

Τι έχει αλλάξει λοιπόν στους επαγγελματίες Έλληνες πολιτικούς που υποκλίνονται τώρα στους επενδυτές της Γερμανίας , του Κατάρ και των άλλων Αράβων;

Έχει αλλάξει η νοοτροπία τους ότι οι επενδυτές είναι κάτι σας τους κατακτητές;
Έχει αλλάξει η άποψη ότι θα κάνετε δουλειές μόνο αν σας αφήσουν οι συντεχνίες ;
Έχει αλλάξει η τακτική του λαδώματος για να βγούνε οι άδειες με τις 200 υπογραφές αντί σε 5 χρόνια σε ένα ή δύο;
Έχει αλλάξει η φοροεισπρακτική λογική σε θέματα ανάπτυξης και η ανικανότητα πρώην ανέργων πολιτικών που χειρίζονται σήμερα τις τύχες μας και την πορεία της οικονομίας.

Να λοιπόν γιατί οι Γερμανοί ασέλγησαν επί του πτώματος της οικονομίας μας με ειρωνική διάθεση για την αδράνεια των Ελλήνων επιχειρηματιών μπροστά στους «σωτήρες» εισαγόμενους επενδυτές για μπίζνες σε τομείς (ασήμαντης απασχόλησης) που αν υπήρχε άλλο κλίμα στην πολιτική σκηνή του τόπου θα κατάφερναν και οι Έλληνες βιοτέχνες.

Το πρόβλημα στην χώρα δεν είναι η έλλειψη επενδυτών. Είναι η πολιτική νοοτροπία ότι αν υποστηρίξουμε επενδυτές και επιχειρηματίες δεν θα δείχνουμε αριστεροί και άρα θα έχουμε πολιτικό κόστος . Και με αυτό το πρόβλημα θα έλθουν αντιμέτωποι και οι όποιοι νέοι επενδυτές.
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Φτάνει πια ρε υποτελή γιουσουφάκια της Τρόικας!

Ορθώστε επιτέλους το ανάστημά σας!

Εσείς οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πως αντέχετε να κοιτάτε τον εαυτό σας στο καθρέφτη;

Δεν φοβάστε μην πεταχτεί ένα χέρι από μέσα και σας αρχίσει στα χαστούκια;

Δεν τρέμετε τις νύχτες που κοιμάστε μην μπουκάρουν στις κρεβατοκάμαρές σας οι κολασμένες ψυχές των Ελλήνων και σας κατασπαράξουν;

Πως μπορείτε να βουλιάζετε τη χώρα στην... εξαθλίωση όταν είναι προφανές το αδιέξοδο της συνταγής;

Γιατί δε μπορείτε να δείτε βρε νάνοι της Ιστορίας λίγο πιο πέρα από τη πάρτη σας και τις οικογένειές σας τα δράματα της διπλανής πόρτας;

Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να λεηλατείτε τις ζωές μιας ολόκληρης γενιάς;

Ποιος σας βεβαιώνει ότι θα συνεχίσετε ατιμώρητοι τον δολοφονικό σας κρεσέντο;

Ποιος;

από το κουρδιστό πορτοκάλι

Δεν ντρέπεστε ρε ξεφτίλες δημοσιογράφοι;

Θυμάστε την υπόθεση της Θεοδώρας Τζάκρη που "ήπιε καφέ στο αεροδρόμιο και χρέωσε το ελληνικό δημόσιο με 29 ευρώ".

Βούκινο το έκαναν τότε όλες οι εφημερίδες.
Το ΕΘΝΟΣ το έπαιζε μάλιστα και σε συνέχειες.
Αλλά δεν έμεινε καμιά εφημερίδα, που να μην ασχοληθεί.

Σήμερα θα απευθυνθούμε στους ίδιους γυμνοσάλιαγκες δημοσιογράφους:

Καλά ρε ρεζίληδες, κάνατε μέγα θέμα στις πατσαβουροφυλλάδες σας τον καφέ της Τζάκρη, και κατάπιατε τη γλώσσα σας στο σκάνδαλο του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου στη Θεσσαλονίκη, που είναι και 100 φορές πιο "πιασάρικο";

Ρεζίλιδες, οσφυοκάμπτες, νενέκοι, ασήμαντοι, ποταποί, φιλιππινέζες της διαφθοράς, φτωχομπινέδες, σαβουροδημοσιογράφοι, τα καταπίνετε όλα για τα δυο χιλιάρικα της διαφήμισης που παίρνει η πατσαβουροφυλλάδα σας.

Δεν ντρέπεστε ρε όταν απαντάτε στην ερώτηση "τι δουλειά κάνεις", να λέτε "δημοσιογράφος";

από το taxalia

Το ημερολόγιο ενός "μ@λ@κ@"...μια εβδομάδα διακοπές

Αγαπητό ημερολόγιο:
Αυτή την εβδομάδα κάθε μέρα ξυπνούσα και ετοιμαζόμουν για μια όμορφη καλοκαιρινή ημέρα. Το πρωϊνό ξεκινάει με καφέ στο μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα. Μετά από λίγο laptop και μια ματιά στις ειδήσεις της ημέρας.

ΔΕΥΤΕΡΑ. Ιερή ημέρα. Της Παναγίας. Διαβάζω... "Κάλεσαν τον Χατζημαρκάκη να καταθέσει στεφάνι στη Παναγία του Σουμελά (!!!)" και σκέφτομαι, μα είναι καλά οι άνθρωποι; Μετά διαβάζω για βουλευτές της Βρετανίας να παροτρύνουν τον κόσμο να μην παίρνει Ελληνικά χαρτονομίσματα!! Μετά διάβασα για ένα υπέρ-όπλο Ελλήνων επιστημόνων (ραντάρ), το οποίο περιέργως πως...παραμένει στα αζήτητα αφού πρώτα το εκθείασαν όλοι οι προηγούμενοι Υπουργοί και αρχηγοί όπλων. Αγαπητό μου ημερολόγιο, αισθάνθηκα πολύ μαλάκας, για αυτό έκλεισα το laptop και πήγα για περπάτημα.

ΤΡΙΤΗ. Καινούργια μέρα, νέες ελπίδες. Διαβάζω...."Η Κωνσταντινούπολη υποψήφια πόλη για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2020" και σκέφτηκα ότι θα είμαστε μαλάκες αν δώσουμε την φλόγα στους καταπατητές και άρπαγες της Κύπρου. Μετά είδα ότι οι άλλες πόλεις που διεκδικούν είναι η Μαδρίτη και η Ρώμη και σκέφτηκα ότι μάλλον κάνουν χιούμορ, εκτός αν κατεβαίνουν για να "καούν" υπέρ άλλης υποψηφιότητας. Αλλάζω και διαβάζω ότι ενώ ο ΓΑΠ κάνει κανώ, η Τουρκία έκλεισε συμφωνία με την Hyundai για παραγωγή 400.000 μοντέλων ετησίως, και ότι οι πρόεδροι των ομάδων (ακόμα και της πρωταθλήτρια) μπήκαν φυλακή. Επίσης ότι στη Νιγηρία οι εμπλεκόμενοι στο εκεί σκάνδαλο Siemens μπήκαν όλοι φυλακή!!! Αγαπητό μου ημερολόγιο, αισθάνθηκα πολύ μαλάκας, για αυτό έκλεισα και πήγα για μπάνιο.

ΤΕΤΑΡΤΗ. Ξύπνησα με ελπίδα. Ανοίγω και -ευτυχώς που είναι δίπλα- φεύγω για το παρακείμενο κέντρο υγείας για να μου πάρουν την πίεση...Διαβάζω "Ο δήμος Γλυφάδας καταπατά τα καμένα του Υμηττού με το πρόσχημα της κατασκευής νεκροταφείου" και σκέφτομαι, αυτό θα πει ΠΑΣΟΚ και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Μετά διαβάζω και φρικάρω.."Πρωτοσέλιδος διασυρμός της χώρας μου. Η La Liberte επιβεβαιώνει τις αποκαλύψεις για την εταιρεία του Ανδρέα Α. Παπανδρέου στην Ελβετία" Την ίδια ώρα τα ΜΜΕ κάνουν την πάπια και ο ΓΑΠ συνεχίζει με το κανώ και το ποδήλατο. Αγαπητό μου ημερολόγιο, αισθάνθηκα πολύ μαλάκας, και ευτυχώς δίπλα έχει τα Γεράνεια και έτσι "πήρα" τα βουνά.

ΠΕΜΠΤΗ. Ξύπνησα με το χαμόγελο του ηλίθιου, αυτού που όλοι τον έχουν για μαλάκα και αυτός δεν κάνει τίποτα για να το αλλάξει. Ευτυχώς σκέφτηκα δεν είμαι μόνος. Είναι και άλλα 10 εκατ. σαν και εμένα. Ήμουν σίγουρος ότι θα δω κάτι ευχάριστο σήμερα. Ανοίγω και διαβάζω...50.000 προσλήψεις. ΧΑ να το ευχάριστο. Και συνεχίζω "μέσω ΜΚΟ, οι οποίες θα κάνουν τις προσλήψεις και θα πάρουν 5% προμήθεια". Αισθάνθηκα ναυτία από τις πρακτικές του ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς με είχαν προειδοποιήσει από το κέντρο υγείας την Τετάρτη και έτσι είχα προμηθευτεί χάπια για καρδιακό και εγκεφαλικό. Κρόσια τα νεύρα μου. Αλλάζω και διαβάζω. Η Αμερική υποβαθμίζεται από οίκους αξιολόγησης. Έλα Παναγιά μου. Βρήκαν και άλλους τρόπους για να κερδίσουν εις βάρος των κορόιδων. Δεν μπορεί κάτι καλό θα βρω ψιθυρίζω στον εαυτό μου (ενώ ο γιος μου έχει αρχίσει και κάνει το σταυρό του). Αλλάζω και διαβάζω..."αποποινικοποίηση για τα μαλακά ναρκωτικά"... Προς στιγμήν σκέφτηκα ότι ευκαιρία είναι να γεμίζω κάτι ζαρτινιέρες που έχω στο μπαλκόνι και να ταβλιαστώ για να σταματήσω να υποφέρω με αυτά που διαβάζω (και αυτοί άλλωστε για αυτό τα απελευθέρωσαν), αλλά μετά είδα πάλι τον γιο μου να με κοιτάει και συνήλθα. Μετά το συνέδεσα. Στη φυλακή και όσοι χρωστάνε 500 ευρώ στο δημόσιο. Α χα. Πρέπει να κάνουν χώρο για αυτό θα βγάλουν έξω τους πρεζάκηδες και τους εμπόρους. Αγαπητό μου ημερολόγιο, αισθάνθηκα υπερβολικά πολύ μαλάκας και αφού έβαλα τα ακουστικά της μουσικής, κλείστηκα στο δωμάτιο για το υπόλοιπο της ημέρας.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ. Με βαριά καρδιά ξύπνησα. Στην αρχή σκέφτηκα να μείνω στο κρεβάτι και να μην κάνω τίποτα όλη ημέρα. Μετά σκέφτηκα για το παράδειγμα που θα έδινα στο παιδί μου και έτσι σηκώθηκα. Ανοίγω και διαβάζω..."Παιδεία για γέλια. Σχολεία κλειστά πριν ανοίξουν. Έφυγαν 6.000 καθηγητές και θα αναπληρωθούν με 600. Αντί βιβλία φωτοτυπίες. Οι βάσεις δεν ξέρουν που πάνε και τι θέλουν και τα αποτελέσματα δεν βγαίνουν". Έφριξα. Είπα δεν μπορεί να αισθάνομαι μόνο εγώ μαλάκας. Κάτι πρέπει να γίνει. Παίρνω ότι χάπια βρίσκω για να αποφύγω το μοιραίο και συνεχίζω. "Οι Φιλανδοί ζητούν εγγυήσεις και ο Μπένι τις δίνει". ΘΑ ΤΡΕΛΛΑΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ; Πόσο μαλάκας πρέπει να αισθανθώ πια. Δηλαδή η Φιλανδία θεωρεί επισήμως την χώρα μας και την κυβέρνηση της αναξιόπιστες, όπως και τις περίφημες συμβάσεις στήριξης και διαβεβαιώσεις των εταίρων που μας πλάσαραν μαζί με τα αποποινικοποιημένα ναρκωτικά. Και σαν να μην φτάνει αυτό. Έρχεται ο υπουργός Μπένι και με την υπογραφή της σύμβασης επιβεβαιώνει την αναξιοπιστία της κυβέρνησης, της Ευρώπης και της χώρας. Αν αυτό δεν είναι η τελευταία απόδειξη αυτοεξευτιλισμού της Ελλάδας, τότε ποια είναι; Και μετά διαβάζω ότι αφού έχουμε απαγορεύσει το κάπνισμα 100 φορές, και αφού έχουν κλείσει άπειρες επιχειρήσεις, ξαφνικά η κυβέρνηση καταλαβαίνει ότι είναι ανίκανη να το εφαρμόσει για να προστατέψει την δημόσια υγεία, και αντ'αυτού βγάζει "καπνόσημο" ήτοι τέλος για να επιτρέπεται να καπνίζεις. Αγαπητό μου ημερολόγιο αισθάνθηκα απίστευτος μαλάκας και πήγα για ύπνο αφήνοντας σημείωμα να μην με ενοχλήσει κανείς για το υπόλοιπο των διακοπών.

Ούτως ή άλλως θα πρέπει να ανακτήσω δυνάμεις και να είμαι ήρεμος από Δευτέρα. Γιατί από Δευτέρα ίσως να μην έχω πια δουλειά, ενώ όντας άνεργος θα συνεχίσουν να με φορολογούν. Αλλά αγαπητό μου ημερολόγιο, αποφάσισα να σταματήσω να αισθάνομαι τόσο μαλάκας πια. Αποφάσισα ότι ακόμα και μόνος μου θα ξεκινήσω να κάνω κάτι για να μην αισθάνομαι πια τόσο μαλάκας. Αποφάσισα ότι όλες οι χούντες πέφτουν με αγώνα. Με μεγάλο αγώνα.

Αποφάσισα να κάνω σαφές ότι αυτά που θέλουν να ξεπουλήσουν δεν είναι ούτε συνταγματικά, ούτε νομικά δικά τους για να τα διαπραγματεύονται. Είναι δικά μας. Είναι καιρός λοιπόν να αναστρέψω το αίσθημα του μαλάκα. Και θα ξεκινήσω νωρίς νωρίς από το Σύνταγμα.

από το Loutraki One

Οι ζεμπεκιές, τα περιστέρια και οι κολοτούμπες για τα 12 ναυτικά μίλια..

Μείζονα ερωτηματικά, για το πώς χειρίστηκε η κυβέρνηση Σημίτη, (με υπουργό Εξωτερικών τον σημερινό πρωθυπουργό) τα εθνικά θέματα, εγείρουν, τα όσα αναφέρει, Τούρκος διπλωμάτης σε βιβλίο που εξέδωσε με τίτλο «Η σκάλα του υπουργείου των Εξωτερικών».

Ο πρώην διπλωμάτης Ντενίζ Μπολούκμπασι, συμμετείχε σε 36 από τις 50 διμερείς επαφές που είχαν ξεκινήσει ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία το 2002, και σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ», ο ίδιος υποστηρίζει, ότι, πρώτον η Ελλάδα, είχε αποδεχθεί να μην επεκτείνει το όριο των εθνικών της υδάτων στα 12 μίλια, σε πολλές περιοχές του Αιγαίου, και δεύτερον –ως αντάλλαγμα στην ελληνική υποχώρηση-, η Τουρκία από την πλευρά της είχε...αποδεχθεί να πάει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Σύμφωνα με τη «Σαμπάχ» και τον Μπολούκμπασι, η Τουρκία, ζήτησε από την Ελλάδα, και η δεύτερη το αποδέχθηκε να παραμείνουν τα 6 μίλια στις εξής περιοχές:

Στα νησιά, του Βόρειου Αιγαίου και στα Δωδεκάνησα, στις περιοχές, κοντά στα παράλια της Τουρκίας

Ανατολικά, βόρεια και νότια από τη Λήμνο και τη Σαμοθράκη

Βόρεια και νότια της Λέσβου, της Χίου και των Ψαρών

Βόρεια, νότια και δυτικά της Ικαρίας

Στο Ικάριο Πέλαγος, ανάμεσα Μύκονο και Ικαρία

Στο Καρπάθιο Πέλαγος, ανάμεσα Ρόδο, Κάρπαθο, Κάσο καθώς και μεταξύ Κάσου και Κρήτης

Στο Κρητικό Πέλαγος, ανάμεσα Κρήτη και Αντικύθηρα
Tο βιβλίο του Τούρκου πρώην διπλωμάτη Ντ. Μπουλούκμπασι είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας, καθώς ο έμπειρος στα ελληνοτουρκικά διαπραγματευτής φρόντισε ήδη να δώσει μια πρόγευση, πικρή για εμάς, των όσων διαμείβονταν το 2002 στις κλειστές διμερείς διερευνητικές επαφές.

Η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον σημερινό πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, φαίνεται ότι είχε απεμπολήσει το δικαίωμα της χώρας να επεκτείνει τα εθνικά χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 μίλια, σε συγκεκριμένες και καθόλου τυχαίες περιοχές του Αιγαίου, χάριν μιας ασαφούς αποδοχής εκ μέρους της Άγκυρας να δεχθεί να παραπεμφθούν οι διαφορές των δύο χωρών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Ο Τούρκος διπλωμάτης δεν μας λέει επί του παρόντος για ποια προβλήματα θα πήγαιναν οι δύο χώρες στη Χάγη, αλλά είναι γνωστό ότι η Ελλάδα αναγνωρίζει ως μόνη διαφορά το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας. Όλα τα άλλα που θέτει στο τραπέζι η Άγκυρα κατά καιρούς είναι διεκδικήσεις και τίποτε άλλο. Γιατί λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση δέχθηκε να εξαιρεθούν μεγάλες περιοχές του Αιγαίου από μια μελλοντική επέκταση των χωρικών μας υδάτων;

Είθε ο Τούρκος διπλωμάτης συγγραφέας να αποδειχθεί ότι δεν γράφει αλήθειες, όπως και να έχει, όμως, ο σημερινός πρωθυπουργός, ενθυμούμενος την τότε ιδιότητά του, οφείλει να διευκρινίσει το θέμα.

Διαφορετικά θα αποδειχθεί, 10 χρόνια μετά, αυτό που τότε υποψιαζόμασταν. Όταν ο κ. Παπανδρέου χόρευε ζεϊμπέκικο, χάριν της ελληνοτουρκικής φιλίας, ο ομόλογός του, μακαρίτης Ισμαήλ Τζεμ, «έκανε ταμείο» κερδίζοντας για τη χώρα του.



ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ MANΩΛΗΣ ΚΩΣΤΙΔΗΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΓΚΑΣ

από το έχω μάτια και βλέπω

Γιατί κανένας δεν μιλάει για την πατρίδα που χάνουμε;

Ζώντας κοσμοϊστορικές στιγμές που διαδραματίζονται σε οικονομικό επίπεδο τόσο στην Ελλάδα, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη κι ενώ τέθηκε ευθέως από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη θέμα μείωσης της εθνικής μας κυριαρχίας, η κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά και οι συναγελαζόμενοι με αυτήν εκδότες – δημοσιογράφοι και άλλοι τραγικοί, τηρούν στάση άκρας σιωπής για την άμεση απειλή μείωσης της εθνικής μας κυριαρχίας (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, σίγουρα μόνο καλό δεν είναι).

Είναι, άραγε, το οικονομικό θέμα – πρόβλημα το μέγιστο θέμα που αντιμετωπίζει σήμερα η πατρίδα μας; Οι εξελίξεις ανά τον πλανήτη αποδεικνύουν πως στην Ελλάδα εκδηλώθηκε πιο γρήγορα (γιατί άραγε;) από ότι σε άλλες χώρες… Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Μόνο, που, στην Ελλάδα και μόνο προς την Ελλάδα εκτοξεύθηκε η προειδοποίηση - απειλή περί μείωσης της εθνικής μας κυριαρχίας!!! Και ο βραβευμένος σκεπτόμενος υπο-πρωθυπουργεύων δεν σκέφτηκε καν να ρωτήσει τι εννοούσαν τα θλιβερά ευρω-ανθρωποειδή όταν ξεστόμισαν αυτού του είδους την απειλή για την Ελλάδα. Προτίμησε να σιωπήσει (αλλά και να μιλούσε τι θα έλεγε άραγε πέρα από κάποιο ακόμη ψέμα;) και να συνεχίσει να ζει τον μύθο του σε μία πατρίδα που εκ των πράξεών του αποδεικνύει πως δεν την νοιάζεται…

Μαζί με τον τύποις πρωθυπουργεύοντα έτρεξαν να συνταχθούν όλα τα παπαγαλάκια, που αίφνης αποφάσισαν να τηρήσουν την γνώριμη στάση της ομερτά, δηλαδή την άκρα του τάφου σιωπή… Η Ελλάδα απειλήθηκε με συρρίκνωση και με απώλεια εθνικής κυριαρχίας της, αλλά κανείς λαλίστατος κομπορημονούντας δεν βρέθηκε να θέσει ένα έστω ερώτημα προς τους «εταίρους» – δανειστές και «διασώστες» μας: Τι εννοείτε κύριοι με τα λεγόμενά σας; Πόθεν ισχύει απώλεια εθνικής κυριαρχίας για λόγους οικονομίας; Μήπως εσείς κύριε Ρομπάι έχετε τακτοποιημένα τα οικονομικά της δικής σας πατρίδας και είστε άνευ χρεών; Γιατί δεν ξεκινάμε από τους μεγάλους χρεώστες και προτιμάτε να επιτεθείτε σε μία χώρα η οποία επί σειρά δεκαετιών έχει πέσει θύμα ασύδοτων κλεπτών, που άλλοτε φέρουν την μορφή του πολιτικού σωτήρα και άλλοτε φέρουν την μορφή στρατιωτικών δυνάμεων κατοχής;

Ερχόμενοι, όμως, στο ζητούμενο, δηλαδή την απειλή απώλειας εθνικής κυριαρχίας, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε τι εννοούν λέγοντάς του αυτό οι σαπρόμυαλοι της Ευρώπης και τα σημαίνει η σιωπή των ολίγιστων και ριψάσπιδων των Αθηνών; Λέτε να κινδυνεύει η Αττική; Μήπως η Πελοπόννησος, που τόσο φαιδρά χρησιμοποιήθηκε από την κυβερνητική προπαγάνδα ως «αντικείμενο» πώλησης; Μήπως, αναρωτιέμαι, κινδυνεύει να απωλέσει την εθνική της κυριαρχία η Κρήτη, το προπύργιο και η βασική δεξαμενή ψήφων του σοσιαλιστή πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου; Λέτε, να κινδυνεύει η Θεσσαλία ή μήπως τα Επτάνησα; Φυσικά όχι! Ο κίνδυνος απώλειας εθνικής κυριαρχίας, είναι εκείνος ο κίνδυνος περί γεωγραφικής μείωσης της Ελλάδας που ανέφερε η Ψαρούδα Μπενάκη προς τον Κάρολο Παπούλια όταν αυτός πρωτοαναλάμβανε την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας (και που, ω! του θαύματος, κανείς δεν ρώτησε ποτέ την κυρία Ψαρούδα Μπενάκη, αλλά ούτε και τον Κάρολο Παπούλια, τι σήμαιναν τα λόγια εκείνα…!) και που αφορά την εσχατιά αυτής της μικρής, αλλά ταυτόχρονα και τόσο μεγάλης, χώρας.

Εύκολα μπορούν να προσδιοριστούν τα γεωγραφικά διαμερίσματα που βάλλονται έξωθεν και έχουν εγκαταλειφθεί λόγω ανικανότητας (ή σκοπιμότητας;) της εξωτερικής πολιτικής που γίνεται από ερασιτέχνες μάγους, απολύτως αδαών επί των εθνικών θεμάτων αλλά κυρίως με μηδενικό αυτοσεβασμό περί των εθνικών και του έθνους… Με θέματα ανοιχτά στην Ήπειρο και την Θεσπρωτία με τους Τσάμηδες, με θέματα ανοιχτά στην Δυτική Μακεδονία και δη στην Φλώρινα με τους Σκοπιανούς, με θέματα ανοιχτά στην Θράκη και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με τους Τούρκους, με τεράστια θέματα ανοιχτά στα Δωδεκάνησα και ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή του Καστελόριζου… Με τόσα, λοιπόν, ανοιχτά θέματα, με ανθρώπους που φωνάζουν για τους κινδύνους που επελαύνουν, αλλά κανείς υπεύθυνος εκ του κράτους των Αθηνών δεν ακούει, απορίας άξιο είναι πως κανένας δεν αναρωτήθηκε τι σημαίνει η απειλή των εταίρων μας, αλλά και άλλων ετέρων που προφανώς παρεδόθησαν στις ορέξεις φίλων και εχθρών…

Κάθε μέρα η Αθήνα απομακρύνεται… Κάθε μέρα που περνά, όλο και μακρύτερα βρίσκεται το Καστελόριζο, όλο και πλησιέστερα βρίσκονται οι Τσάμηδες, όλο και απειλητικότεροι δείχνουν οι Τούρκοι… Αλλά, το κράτος των Αθηνών, πρωθυπουργοί, υπουργοί και οι λοιποί αυλικοί, κόλακες και γελωτοποιοί, τηρούν άκρα σιωπή. Μαθητευόμενοι μάγοι ή επαγγελματίες μεσίτες; Τι από τα δύο είναι άραγε όλοι εκείνοι που σιωπούν ενώ γνωρίζουν πολύ καλά, ξέρουν, βλέπουν και ακούνε όλα όσα διαδραματίζονται στις ακριτικές περιοχές της χώρας μας; Πώς να χαρακτηρίσει ένας νηφάλιος αυτή την κραυγαλέα «σιωπή των αμνών» που στην πραγματικότητα είναι ύαινες που περιμένουν υπομονετικά και «νομοτελειακά» να απολαύσουν τα απομεινάρια της άνανδρης σιωπής τους;

• Γιατί κανείς δεν βλέπει τι γίνεται στην Θράκη, που οργώνεται από πράκτορες και βρίσκεται ένα (μικρό) βήμα πριν από την Κοσοβοποίησή της;


• Γιατί κανείς δεν μας λέει ποιοι, πότε και γιατί επισκέπτονται από αέρος ή θαλάσσης το Καστελόριζο;


• Γιατί κανείς δεν παίρνει μέτρα καταστολής στην ασυδοσία που έχει επιβληθεί στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, αλλά και στο λιμάνι της Θεσπρωτίας;


• Γιατί έχει ξεχαστεί ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων;

Τι γίνεται, επιτέλους, σε αυτή τη χώρα και η σιωπή έχει πάρει κυρίαρχη θέση απέναντι στις εξελίξεις που μας πλησιάζουν ραγδαία και απειλούν να μας τραυματίσουν πολύ σοβαρά ως έθνος; Γιατί δεν ακούγεται ένα (έστω ένα) μέτρο υπέρ των εθνικών μας ζητημάτων; Ποιοι είναι αυτοί που τολμούν να σιωπούν και ουσιαστικά να αποδέχονται μία μικρότερη Ελλάδα; Ποιόν Έλληνα ρώτησαν και πήραν καταφατική απάντηση να διαχειριστούν την λογική του, την αξιοπρέπειά του, την ιστορία του και κυρίως την ηθική του; Σε ποιο βιβλίο είναι γραμμένο πως μπορούν οι άρχοντες μέσα από συμφωνίες να εγκαταλείπουν την πατρίδα και τους ανθρώπους της; Ποιοι φασίστες και υπάνθρωποι τολμούν να δίνουν και να παίρνουν αυτά που ποτέ δεν μπορούν (και με κανέναν τρόπο) να αποκτήσουν;

Αυτή η χώρα, η πατρίδα η δικιά μου και η δικιά σας, δέχτηκε απειλή. Μία απειλή που έμεινε αναπάντητη επειδή υπήρξαν άλλες προτεραιότητες, όπως κανό, κολύμβηση, διακοπές… Και το δυστυχέστερο είναι πως όλα αυτά δεν τα έκαναν μόνο οι ολίγιστοι κακοί λογιστές που μετράνε και πουλάνε τις ζωές μας στα παζάρια των τραπεζών… Αυτή την αδιάφορη στάση απέναντι στην ευθεία απειλή κρατήσαμε όλοι μας και γίναμε ένα με τους σύγχρονους νενέκους…

• Επειδή προτιμήσαμε τις διακοπές μας από το να βγούμε στους δρόμους και να φοβίσουμε τους δαίμονες που μας απειλούν...


• Επειδή προτιμήσαμε να κλείσουμε τους διακόπτες του μυαλού μας για να απολαύσουμε τις χαρές που μας προσφέρει ετούτη η πατρίδα, ξεχνώντας πως το δικό μας χρέος απέναντί της είναι να την κρατάμε ελεύθερη…


• Επειδή προτιμήσαμε να αναβάλλουμε τους αγώνες, λόγω καύσωνα, ξεχνώντας την φωτιά που μπροστά μας βάζουν κάποιοι στα σπιτικά μας…


• Επειδή προτιμήσαμε και πάλι τα μικρά προσωπικά μας από τα μεγάλα που απαιτούν οι καιροί…


• Επειδή προτιμήσαμε να σωπάσουμε και να παρασυρθούμε (για μία ακόμη φορά) από εκείνους που μόνιμα εκμεταλλεύονται εμάς και την πατρίδα μας…

Μην βλαστημάτε, λοιπόν, εκείνους που σας ξεπουλούν όσο-όσο… Πρώτοι εσείς δεν διαμαρτυρηθήκατε όταν σας κρέμασαν στο λαιμό το πωλητήριο εκείνο που σας μετέτρεψε σε δούλους… Η σιωπή των αμνών ταιριάζει σήμερα απόλυτα με την σιωπή των λύκων και των χαρούμενων σαρκοβόρων που μας έχουν περικυκλώσει… Άξιοι της μοίρας μας και ανάξιοι των προγόνων και των επιγόνων μας, γινήκαμε βορά στα πλούσια τραπέζια των μεγάλων αφεντικών, της Νέας Τάξης… Δεν φταίνε αυτοί που μας βάζουνε στο ζύγι της αισχροκέρδειάς τους… Φταίμε εμείς που βουβά δεχόμαστε τους τιποτένιους να ορίζουν το μυαλό και την ζωή μας… Σαν λαός έχουμε γίνει το ζωντανό παράδειγμα πως «δεν φταίει πάντα ο φονιάς, αλλά κάποιες φορές φταίει και ο φονεμένος…». Έχουμε, άραγε, αναρωτηθεί πόσο απέχουμε από το να μεταμορφωθούμε σε περιφερόμενους νεκροζώντανους; Αν όχι, ίσως θα έπρεπε να το πράξουμε. Βρισκόμαστε ήδη στο μεταίχμιο, στο οριακό εκείνο σημείο, που ακολουθεί η απόλυτη δυστυχία και η καταστροφή μας...
γράφει ο Κωνσταντίνος

από το Ας μιλήσουμε επιτέλους

Εγώ δεν είμαι καθόλου υπερήφανος mister Jeffry

ΓΑΠ: «Είμαι περήφανος γι αυτήν την Ελλάδα»

Εγώ δεν είμαι καθόλου υπερήφανος μίστερ, για το «μόρφωμα» που, με κάθε πολιτικά εκτρωματικό τρόπο, επιδιώκεις να μετατρέψεις τη χώρα μου!
Και δεν είμαι καθόλου περήφανος, γιατί δεν πιστεύω στην κρίση σου, στις πολιτικές σου ικανότητες και στις προθέσεις σου…
Γιατί αμφισβητώ κυρίως τον πατριωτισμό σου…
Γιατί διαβλέπω τη σκοπιμότητα πίσω από κάθε απόφαση που σου υπαγορεύουν…
Γιατί σε θεωρώ αθεράπευτα ψεύτη, επικίνδυνο προπαγανδιστή της παγκόσμιας διακυβέρνησης, εχθρό του λαού, της ακεραιότητας και της λαϊκής κυριαρχίας της Πατρίδας μου…

Κάποια πράγματα, βεβαίως, οφείλω να...σου τα αναγνωρίσω, όπως την αξιοθαύμαστη πολιτική σου ωμότητα, την προσήλωσή σου σε οτιδήποτε «ανθελληνικό» και το «κουράγιο» να παίζεις το κεφάλι σου κορώνα γράμματα, παρ’ ότι η ελληνική ιστορία σου δίδαξε, αν σου δίδαξε, την ατιμωτική μοίρα των εφιαλτών και των νενέκων…

…Που και στη δική σου θλιβερή πορεία προς την πλήρη πολιτική απαξίωση, να είσαι βέβαιος, ότι δεν υπάρχει περίπτωση καμιά να παρεκκλίνει…

Βασίλης Ν. Τριανταφυλλίδης
(Χάρρυ Κλυνν)

από το στο μυαλό του Χάρρυ Κλυνν