Το άλλοθι που ψάχνουν οι τραπεζίτες δεν υπάρχει στην κοινωνία

Ο ένας μετά τον άλλον βγαίνουν οι Έλληνες τραπεζίτες και εξορκίζουν ένα μεγαλύτερο “κούρεμα” του ελληνικού χρέους.

Μη την αιτιολογία ό,τι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε στην κατάρρευση του τραπεζικού μας συστήματος.

Εν μέρει έχουν δίκιο!

Όμως, ποιός ευθύνεται για τη κατάσταση στην οποία βρίσκονται σήμερα οι τράπεζες μας;

Οι τραπεζίτες είναι αμέτοχοι και άμοιροι ευθυνών;

Που πήγαν τα θηριώδη κέρδη μιας... δεκαετίας;

Θα απολογηθεί κανένας για τα προκλητικά θαλασσοδάνεια σε εκδοτικούς ομίλους;

Yποψιάζομαι ο,τι κατά βάθος εύχονται να έρθει το μεγαλύτερο “κούρεμα” για το οποίο τάχαμου διαμαρτύρονται!

Θα είναι το άλλοθι της αποτυχίας τους!

Δεν θα φταίνε αυτοί, θα φταίει το κράτος!

Δεν αποκλείεται μάλιστα το κράτος να αισθάνεται και υποχρεωμένο, αν τους κρατικοποιήσει!

Χώρια που δεν αποκλείω το ενδεχόμενο ακόμα και να τους αφήσει να διοικούν τις κρατικοποιημένες τράπεζες τους!

Γιατί, δείχνει να ενδιαφέρεται κανένας που οι κρατικοί μας τραπεζίτες οδήγησαν την μετοχή της Εθνικής κάτω από τα 2 ευρώ, του ΤΤ κάτω από τα 50 λεπτά και της ΑΤΕ κάτω από τα 30 λεπτά;

Αλήθεια ο πολυπράγμων, κατά τα άλλα, Κεντρικός μας Τραπεζίτης, τι λέει για όλα αυτά;

Κατά τα άλλα, τώρα που οι παραλήδες αυτής της χώρας αντιλαμβάνονται ότι την μεγαλύτερη σούβλα στην ψησταριά οι Γερμανοί την ετοιμάζουν για αυτούς, είναι ευκαιρία να γίνει σοβαρή συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει και η χώρα να μην παράγει ελλείμματα αλλά και να μην ισοπεδωθεί η κοινωνία.

Απαιτείται μια κυβέρνηση ισορροπημένη η οποία και τις συντεχνίες θα βάλει στην θέση τους και όπου πρέπει να γίνουν διορθωτικές κινήσεις αλλά και με την τρόικα να διαπραγματευθεί και να μην έχουμε το φαινόμενο να είμαστε υποχρεωμένοι με εκβιασμούς να εφαρμόζουμε τα πάντα.

Απαιτείται μια νέα κυβέρνηση που θα ισομοιράσει το κόστος της προσαρμογής στα νέα δεδομένα σε όλους.

Τώρα είναι η στιγμή που όλοι αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των καταστάσεων.

Ίσως είναι ο μόνος προεκλογικός αγώνας που θα διεξαχθεί με αλήθειες προς όλους για τις θυσίες που πρέπει να γίνουν και η μοναδική περίπτωση εκλογής νέας κυβέρνησης χωρίς πανηγυρισμούς το βράδυ των εκλογών.
γράφει ο Αris. A

από το antinews

Μεγάλες αλήθειες, καλά κρυμμένες. Γιατί άραγε;

Επειδή πολύ κουβέντα έγινε για χρέη.
Επειδή πολύ λάσπη εκτοξεύτηκε προς την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Επειδή η τακτική της δαιμονοποίησης αποτελεί πάγια τακτική προ "εκκαθαριστικής" επίθεσης εναντίον κράτους.
Επειδή κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε όλα αυτά που επιμελώς μας αποκρύπτουν -κυρίως οι δικοί μας γελωτοποιοί και δήθεν κυβερνώντες- για να μην αντιδράσουμε και πετάξουμε με τις κλωτσιές ή στείλουμε δια βίου στις φυλακές όλους τους εμπλεκόμενους με την σαφή απόπειρα κατοχής (και όχι εξαγοράς) της πατρίδας μας...

Ας πούμε λοιπόν για χρέη.
Ας γράψουμε για τα πραγματικά χρέη όλων των εμπλεκομένων "δάνειων" δυνάμεων, που επιβάλουν στην Ελλάδα την ισχύ και την γνώμη του "επιτυχημένου".

Ποιο είναι το ιδιωτικό χρέος Ευρωπαϊκών χωρών;

• Βρετανία στο 386% του ΑΕΠ
• Γαλλία στο 240,5%
• Πορτογαλία στο 238,4%
• Γερμανία στο 208,3%
• Ιταλία στο 198,3%
• Ελλάδα μόλις 123,1%

Για να μην τρελαθούμε στο τέλος, και ξεχάσουμε πως ο μεγάλος ασθενής είναι το Δημόσιο και ο μεγάλος ένοχος το πολιτικοσυνδικαλιστικό σύστημα.

Να δείτε που στο τέλος θα μας πουν ότι φταίνε οι πολίτες για την κρίση.

Από τη ρήση του κ. Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», περάσαμε στη «φούσκα» που δημιουργήσαμε μετά το 2004 και στην απαίτηση της τρόικας να φτάσει ο κατώτατος μισθός στα επίπεδα της Πορτογαλίας.

Στο μεσοδιάστημα μας κατηγόρησαν για υπερκαταναλωτισμό, για τεράστιο δανεισμό και στο τέλος θα μας πουν πως δεν φταίει το πολιτικό σύστημα, ούτε η διαφθορά και η γραφειοκρατία, η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο και οι διορισμοί από πόρτες, παράθυρα και φεγγίτες στο Δημόσιο, αλλά τα πολλά δανεικά που πήραν οι Έλληνες πολίτες.

Αν ήταν έτσι τα πράγματα, θα έπρεπε να είχαν πτωχεύσει όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης που μας παραδίδει μαθήματα, κουνά το δάχτυλο επιτιμητικά, λες και απευθύνεται σε άτακτα παιδιά.

Όμως, οι άτακτοι και σπάταλοι δεν είμαστε εμείς, αλλά οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, οι Βρετανοί, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι και λοιποί Ευρωπαίοι.

Το αποδεικνύουν τα στοιχεία για το ιδιωτικό χρέος.

Θαυμάστε τους λοιπόν.

Στη Γερμανία έφτανε στην αρχή του χρόνου στο 208,3%, στην Ιταλία στο 198,3%, στη Γαλλία στο 240,5%, στην Πορτογαλία στο 238,4% και στη Βρετανία στο 386% όταν στην Ελλάδα ήταν 123,1%. Αλλά και το συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) είναι μικρότερο.

Αυτά, για να μην τρελαθούμε στο τέλος και ξεχάσουμε πως ο μεγάλος ασθενής είναι το Δημόσιο και ο μεγάλος ένοχος το πολιτικοσυνδικαλιστικό σύστημα...

από το Ας μιλήσουμε επιτέλους

Το πρόβλημα δεν είναι το χρέος, αλλά το έλλειμμα

Όσο δεν το κατανοούμε αυτό, τόσο δεν παίρνουμε τις κατάλληλες αποφάσεις εμεί οι ίδιοι οι πολίτες και τόσο θα είμαστε εξαρτημένοι από τα πολιτικά παιχνίδια του πολιτικού συστήματος και θα σερνόμαστε στην εξαθλίωση. Δυστυχώς η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν θέλει να πει αυτή την αλήθεια στο λαό, γιατί δεν την συμφέρει. Όλων μας λοιπόν η προσοχή στρέφεται έντεχνα στο δημόσιο χρέος, στην δήθεν σωτηρία μέσα από το «κούρεμα», το οποίο «κούρεμα» περιμένει η προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ, σαν τον «από μηχανής θεό» για να το παρουσιάσει ως τεράστια επιτυχία, κερδίζοντας πόντους. Όμως το πραγματικό πρόβλημα είναι το έλλειμμα και είναι αυτή ακριβώς η αιτία που γεννά το χρέος.

Ας το πούμε όσο πιο απλά γίνεται. Όλα εξαρτώνται από τα... έξοδα και τα έσοδα του κράτους. Αν τα έξοδα είναι περισσότερα έχουμε έλλειμμα, αν αντίθετα τα έσοδα είναι περισσότερα, έχουμε πλεόνασμα. Όταν τα έξοδα είναι περισσότερα, τότε το έλλειμμα που δημιουργείται πρέπει να καλυφθεί υποχρεωτικά με δανεικά. Επομένως το χρέος γεννιέται από τα δημόσια ελλείμματα.

Εδώ ακριβώς έρχεται το κρατικοδίαιτο καθεστώς και επίτηδες συσκοτίζει τα πράγματα. Επειδή λοιπόν το καθεστώς είναι το ίδιο κρατικοδίαιτο, δηλαδή υπάρχει και ζει από τα κρατικά έξοδα, δεν θέλει με τίποτα να περιορίσει αυτά τα έξοδα. Αλλά για να καλυφθούν τα έξοδα, απαιτούνται έσοδα και επειδή δεν υπάρχουν δανεικά δεν μένει τίποτε άλλο από το να αρπάζει το καθεστώς τις περιουσίες των ιδιωτών (μέσω φορολογίας, χαρατσιών, μειώσεις μισθών κ.λ.π.), προκειμένου να επιβιώσει. Αυτή όμως η αρπαγή των ατομικών περιουσιών οδηγεί μοιραία στην πτώση της κατανάλωσης και ως εκ τούτου της παραγωγής και επομένως στην οικονομική ύφεση. Τόσο απλά.

Εμείς δεν θα πούμε τι πρέπει να γίνει, δηλαδή, αν θα πρέπει να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες ή αν θα πρέπει να συνεχιστεί η αρπαγή των ατομικών περιουσιών και των εισοδημάτων. Αυτό μπορεί τώρα πλέον ο καθένας να το απαντήσει μόνος του.

Ένα πράγμα μόνο πρέπει εμείς να επισημάνουμε. Μέσα στα δημόσια έξοδα είναι τα τοκοχρεολύσια. Θα πρέπει λοιπόν να δούμε, τι ακριβώς θα μας προσφέρει το όποιο "κούρεμα" του χρέους που ακούγεται. Θα μειώσει άραγε αυτό σημαντικά το δημόσιο έλλειμμα ή όχι;;
Γιατί αν δεν το μειώνει, τότε κάποιο λάκκο έχει η φάβα...

από το προεδρική δημοκρατία

Με τον Μπένι τα βάζω, με τον Μπένι τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Με τίτλο μυθιστόρημα ξεκινάω, μάλλον θα έπρεπε να τον κουρέψω κατά 60%.

Όπως όλοι μας γνωρίζουμε από την επίσημη προπαγάνδα περασμένων μηνών το κούρεμα, η στάση πληρωμών, η χρεοκοπία (πες την όπως θέλεις) είναι η απόλυτη καταστροφή για την χώρα.

Έτσι μέχρι τον Νοέμβριο ας ετοιμαστούμε για την νέα επιτυχία της κυβέρνησης που θα μας σώσει άλλη μια φορά δια της απόλυτης καταστροφής.

Εξ αρχής βέβαια ήταν κάτι πιο σίγουρο από το σίγουρο ότι το χρέος της Ελλάδας δεν θα... μπορούσε να είναι διαχειρίσιμο. Πολύ περισσότερο όταν στο ήδη χρέος προσθέτεις νέο χρέος δανειζόμενος.

Τι πέτυχε η Ελλάδα αποφεύγοντας να κάνει αυτό που σχεδιάζεται για τώρα πριν από 1,5 χρόνο;

Πρώτον. Κατάφερε περίπου 70 δις να τα κάνει ενυπόθηκα δάνεια με αποτέλεσμα να μην μπορεί να τα κουρέψει ή αν δεν μπορέσουμε να τα πληρώσουμε να μας πάρουν δημόσια περιουσία, Μεγάλη επιτυχία.

Δεύτερον. Καταφέραμε να βάλουμε το περίστροφο εκεί που ξέρουμε δίνοντας την ευκαιρία στις τράπεζες να οργανωθούν και να φροντίσουν να μειώσουν τους κινδύνους.

Τρίτον. Σώσαμε την Ελλάδα (να λέμε και κανένα ανέκδοτο, να ευθυμήσουμε λιγάκι).

Και για να μην ξεχνιόμαστε. Το παραμύθι και οι εκβιασμοί των περασμένων μηνών έχουν δράκο και μάλιστα με όνομα και επώνυμο.

Δεν είναι μόνο ο Γιωργάκης ο αντιεξουσιαστής και οι λοιποί υπάλληλοι της τρόικας που παριστάνουν τους υπουργούς και ενίοτε τους αντιπρόεδρους. Είναι και τα πρόβατα ή κότες που παριστάνουν τους βουλευτές.

Είναι και τα ΜΜ"Ε". Που στην πλειοψηφία τους έπαιξαν τον χειρότερο ρόλο στην παραπλάνηση των πολιτών.

Σε πολλά μπλογκ από την πρώτη στιγμή που ήρθε το μνημόνιο στην Ελλάδα είχαν επισημάνει και το αδιέξοδο του εγχειρήματος, και το γεγονός ότι τα νούμερα δεν έβγαιναν οπότε η χρεοκοπία ήταν ζήτημα χρόνου όπως και το γεγονός ότι υπάρχει μια δανειακή σύμβαση που δεν έφτασε ποτέ στην βουλή και με την οποία εκχωρούμε την εθνική μας κυριαρχία και την ασυλία που μας προσφέρει αυτή.

Όπως, επίσης, σε αυτά τα μπλογκ τονίστηκε το γεγονός της μετατροπής των ομολογιακών δανείων σε ανυπόθηκα δάνεια.

Άρα όλοι ήξεραν και μας δούλευαν.

Το κούρεμα ήταν σχεδιασμένο από την αρχή και είχε επισημοποιηθεί πέρυσι τον Μάρτιο με την τότε επιτυχία της κυβέρνησης. Απλά ο σχεδιασμός ήταν για το 2013. Απλά άλλαξαν τα δεδομένα και έρχεται πιο νωρίς.

Τι ωραία. Θα γυρίσω στο 2004. Τότε που είχα δουλειά, κανονικό μισθό και καλύτερη αγοραστική δύναμη.

Λες να ξαναδούμε και τον Ρουσόπουλο να τρέχει να κρυφτεί για να μην αναγκαστεί να βγει φωτογραφία με το νορβηγικό συγκρότημα που είχε κερδίσει τη Eurovision;

Ο Μπένι είπε ότι έχει καρδιά και σκέφτεται συνεχώς τους πολίτες. Αλήθεια λέει. Μας σκέφτεται συνεχώς υπολογίζοντας τι νέα μέτρα να μας βάλει.

Με όλα αυτά τα μέτρα η κυβέρνηση θα πετύχει έναν στόχο. Θα εκλείψουν οι κλοπές μετρητών. Που να βρει ο κλέφτης χρήματα. Πλέον θα κλέβουν κανένα ψωμάκι, καμιά κατσαρόλα με μισοβρασμένες φακές ή καμιά τηλεόραση για να βλέπουν εις διπλούν τον Μπένι (στην μία θα φτύνουν και στην άλλη θα πετάνε αυγά).

Ζούμε στην Ελλάδα του 2011. Οι μισθοί του δημοσίου είναι του 2004. Η ανεργία του 1950. Το βιοτικό επίπεδο του 1945. Τα εργασιακά δικαιώματα του 1812. Η εθνική κυριαρχία του 1786. Η αγοραστική δύναμη του 1930. Η ακρίβεια του 2012.

Ζούμε σε μια πολυχρονική Ελλάδα που θέλοντας να γίνει Δανία ξεπέρασε την Ινδία και κατέληξε πασοκονεοδημοκρατική Ελλάδα.

Το θλιβερό και συνάμα εγκληματικό (το έχω ξαναγράψει) είναι ότι αυτός ο θίασος που παριστάνει την κυβέρνηση ενώ γνώριζε ότι θα πάμε στην χρεοκοπία δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν αυτήν την έρημη χώρα.

Για να μπορέσεις να επιβιώσεις σε τέτοια κατάσταση χρειάζεται να έχεις παραγωγή. Αντί να υπάρχει μια τεράστια προσπάθεια να στηθεί μια παραγωγική βάση κάθονται και μας παρουσιάζουν τις αποτυχίες σε σώσιμο της χώρας.

Πως το είπε ο Κεφαλογιάννης στην Βασούλα; Θα σε πλακώσω στο ξύλο; Και η Βασούλα του είπε «σκάσε ρε μαλάκα»;

Πόσο δίκιο έχουν και οι δύο. Οι πολιτικοί μας (και οι μεγαλοδημοσιογράφοι – παπαγαλάκια, για να μην ξεχνιόμαστε) μάλλον πρέπει να σκάσουν και το ξύλο θα έρθει έπειτα από τις πέτρες του Γιωργάκη.

Οσονούπω φτάνει μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ το ασφάλιστρο σπιτιού (γνωστό ως χαράτσι). Το ασφάλιστρο βλακείας το πληρώνουμε καθημερινώς.

Οι μισθοί είναι μια φούσκα που δημιουργήθηκε την δεκαετία του 2000. Ο Μπένι είναι μια φούσκα που δημιουργήθηκε την δεκαετία του ΄90.

Ενώ την φούσκα, κατά Μπένι, των μισθών την ξεφουσκώνουμε, την φούσκα των τραπεζών συνεχίζουμε να την φουσκώνουμε.

Σοσιαλιστικό κόμμα είναι αυτό που παίρνει χρήματα από μισθωτούς, συνταξιούχους και άνεργους και τα δίνει στους τραπεζίτες.
γράφει ο Μικρός Φωκίων

από το Μικρά Μεγάλα Εγκλήματα

Τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα

Έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη με σειρά αναρτήσεων ότι αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή στο βωμό της εξόφλησης του δημοσίου χρέους, θα επιχειρηθεί να θυσιαστούν και οι ατομικές μας περιουσίες και ειδικότερα η ακίνητη περιουσία μας, γιατί τα χρήματά μας και τα εισοδήματά μας ήδη θυσιάζονται και αυτό θα συνεχιστεί με ακόμα πιο σκληρό τρόπο. Το θέμα του κινδύνου για την ακίνητη περιουσία δεν έχει γίνει αντιληπτό από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτι που δεν αφορά την δική τους περιουσία, αλλά μόνο τη δημόσια περιουσία.

Όμως ήδη χθες πληροφορηθήκαμε εμβρόντητοι τη δήλωση που... έκανε ο προέδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Halle, Ούλριχ Μπλουμ στην εφημερίδα Passauer Neue Presse με τον άκρως ενδεικτικό τίτλο «τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα».

Συγκεκριμένα ο κ. Μπλουμ, ο οποίος προφανώς εκφράζει τις μύχιες επιθυμίες των Γερμανών και της κ. Μέρκελ, δήλωσε ότι: «Μπορούμε να αφήσουμε τα κράτη να κηρύσσουν χρεοκοπία, το ένα μετά το άλλο ή ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο: Το δημόσιο χρέος να χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων, ή να ασφαλιστεί με την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της χώρας. Αυτή θα ήταν μία επιλογή για την Ελλάδα, την Ιταλία ή ακόμα και για τις ΗΠΑ».

Δηλαδή ο κ. Μπλουμ προτείνει προς την ελληνική κυβέρνηση, να εξασφαλίσει τους τοκογλύφους με αναγκαστική (δεν νοείται διαφορετικά) υποθήκευση των ακινήτων όλων των Ελλήνων!!!

Δεν μένει τώρα πια, παρά να δούμε κάποια στιγμή τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να επικαλούνται τίποτα διλήμματα του στυλ «υποθήκευση ή πτώχευση» και άλλα τέτοια φαιδρά που ακούστηκαν στο παρελθόν και αναλαμβάνοντας δήθεν το σχετικό πολιτικό κόστος, να ψηφίσουν κανένα έκτρωμα στη Βουλή, όπως έκαναν με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Δεν θέλουμε φυσικά να πιστέψουμε ότι θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε οι βουλευτές ως Έλληνες και οι ίδιοι, να γνωρίζουν ότι την ακίνητη περιουσία του Έλληνα δεν την πειράζεις ποτέ. Καλύτερα να τον σκοτώσεις.

Σε ότι αφορά εκείνους που μας εξομοιώνουν με ψοφίμι στο οποίο ορμούν τα όρνεα, έχουμε να απαντήσουμε ότι τα όρνεα αντιμετωπίζονται με όπλα.

από το προεδρική δημοκρατία

O μελισσοκόμος

O κυρ Αναστάσης μοχθούσε στη γη από γεννησημιού του. Ηλιοκαμένος και ρυτιδιασμένος από τον κάματο της καπνοκαλλιέργιας, λαδάς και χωραφάς, έκανε θόρυβο στη γειτονιά κάθε που έρχονταν σπίτι του με το ετοιμόρροπο τρακτέρ που τον βόλευε απίστευτα στις χίλιες γεωργικές και άλλες δουλειές του.

Μεταξύ άλλων, ήταν και μελισσοκόμος. Είχε τα μελίσσια στην ταράτσα του σπιτιού του, θέα σε όλη τη γειτονιά. Μια φορά το χρόνο, αγοράζαμε οικογενειακά απ' αυτόν το θεϊκό νέκταρ. Για χρόνια, φεύγοντας από... τη γενέτειρα, κουβάλαγα μαζί μου στη ζούλα τριμμένες ρήγανες του βουνού και το μέλι του κυρ Αναστάση. Είχα από χρόνια αποφασίσει πως ό,τι και αν πρόσφερε η Αμερική, το μέλι του κυρ Αναστάση δεν το είχε.

Μα γίνεται νάχεις αμολημένα τα μελίσσια μέσα στη γειτονιά κυρ Αναστάση, τον ρώτησα κάποτε σε ένα ταξίδι μου. "Άκου αμερικάνε", μου απαντούσε εκείνος, "εσύ στις δουλειές σου και εγώ στα μελίσσια μου. Ξέρω εγώ τι κάνω. Κουμαντάρω το μελίσσι μου όπως πρέπει".

Ο κυρ Αναστάσης έπινε συχνά και κάνα τσίπουρο, πλακωνόνταν μετά στα κοντοσούβλια και τις χωριάτικες σαλάτες, και γέμιζε η γειτονιά με τραγούδια ρεμπέτικα, ταβερνίσια και της φυλακής. Έμαθα αργότερα πως ο κυρ Αναστάσης ήταν και συναγωνιστής, είχε μάλιστα κάνει και εξορίες. Καθώς τον προσέγγισα για να τον ρωτήσω κάμποσα από εκείνη την περίοδο, τον βρήκα μάλλον απόμακρο και απαθή. "Άσε ρε Αμερικάνε, τι να λέμε τώρα", έλεγε ο κυρ Αναστάσης. "Κοιτάξτε εσείς οι νεότεροι να ανοίξετε τα μάτια σας, γιατί εμείς κοντεύουμε να κλείσουμε τα δικά μας". Μάλλον δεν θα συμπαθούσε και πολύ τους "αμερικανούς" ο κυρ Αναστάσης, είχα τελικά αποφασίσει, και έτσι δεν τον ενοχλούσα και πολύ. Συνέχιζα βέβαια να αγοράζω το μέλι του.

Κάποτε σε ένα ταξίδι μου, καθώς πήγα ξανά να τον ρωτήσω για τα μέλια του, ο κυρ Αναστάσης με τράβηξε με τρόπο κάτω από τον ίσκιο της κληματαριάς, και με κόπο ξεστόμισε την απορία του. "Να πάρω Χρηματιστήριο ρε αμερικάνε, εσύ που ξέρεις, ή να μην πάρω;" Εκείνο το "εσύ που ξέρεις" με σκότωσε. Και από που ξέρω εγώ κυρ Αναστάση, τον ρώτησα. "Ε, από Αμερική έρχεσαι", απάντησε εκείνος "Όσο νάναι, όλο και κάτι θάχεις ακουστά".

Τον κατσάδιασα ελαφρώς. Τι χρηματιστήρια ακούω κυρ Αναστάση, τον φώναξα, γιατί δεν κάθεσαι στ' αυγά σου; Φούσκα είναι λόγω επικείμενης εισόδου στο ευρώ, του είχα πει. Τι δουλειά έχεις εσύ με τέτοια πράγματα; "Ξέρω γω ρε παιδί", δικαιολογήθηκε απλοϊκά εκείνος. "Μην είναι καλά για τα παιδιά. Ξέρεις πόσα έκανε ο έτσι, ο αμόρφωτος; Μπήκε μέσα με 8 εκατομμύρια και τώρα είναι στα πενήντα".

"Και δε δε μου λες ρε αμερικάνε, με ξαναρώτησε συνωμοτικά. Τι είναι αυτό το ευρώ που όλοι μελετάνε; Είναι καλό πράγμα; Να πάρω λες και εγώ μερικά για τα παιδιά;"

Δεν τον κορόιδεψα για την απλοϊκότητα του, αντίθετα ένοιωσα πως ξαφνικά είχε αναβαθμιστεί η "αμερικανική" εικόνα μου, και του εξήγησα ό,τι μπορούσα. Με άκουσε προσεκτικά, πρώτη φορά από τότε που ήμουνα παιδί. Μάλλον θα του άρεσαν όσα του εξηγούσα, τα καταλάβαινε. Στο τέλος με κάλεσε και για τσίπουρο. Ήταν μια μεγάλη ώρα. "Α ρε αμερικάνε", αναφώνησε. "Έτσι είναι; Και γιατί τότε ρε μικρέ δεν τα εξηγούν απλά και στην τηλεόραση για να τα καταλαβαίνει ο κόσμος;"

Πέρασε καιρός από τότες, και η Ευρώπη αποφάσισε πως οι Αναστάσηδες της Ελλάδας δεν μπορούσαν να έχουν τα μελίσσια τους ανοιχτά στη γειτονιά. Και έτσι μια μέρα, δια νόμου, η πολύχρονη ενασχόληση του κυρ Αναστάση πήρε ένα δραματικό τέλος. "Πού να τα πάω ρε αμερικάνε τόσα μελίσσια", αναφώνησε αγανακτισμένος. "Αφού δεν έχω ούτε γης, ούτε χωράφια. Με κλείσανε μικρέ, να το θυμάσαι, εμένα που δεν πείραξα ποτέ κανέναν".

Ακολούθησε κατακλυσμός αλλαγών και εξελίξεων. Χρεωκοπία, ελλείμματα, Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα, spreads και μονάδες βάσεις. Ο απλοϊκός κόσμος του κυρ Αναστάση βούλιαξε μέσα σε ένα δαίδαλο από νέους ακαταλαβίστικους όρους ενός καινούργιου και άγνωστου κόσμου Τι να καταλάβει ο κυρ Αναστάσης πια από την καινούργια Ελλάδα; Οίκοι αξιολόγησης, ασφάλιστρα κινδύνου, κερδοσκόποι, πακέτα σωτηρίας.

Το πράμα αγρίεψε. Θα είναι "εθελοντική" η χρεωκοπία η "ελεγχόμενη"; Από μπροστά ή από πίσω το κούρεμα; Θα γίνει επιμήκυνση και σταδιακό re-profiling; Θα συμμετάσχουν οι ιδιώτες ή όχι; Θα μας εγγυηθεί η Ευρωπαϊκή τράπεζα τα ομόλογα ή όχι; Θα ανακάμψει επιτέλους η αξιοπιστία της χώρας και η πιστοληπτική της ικανότητα; Τι θέση να πάρει πια ο φουκαράς ο κυρ Αναστάσης στο ζήτημα της "εθελοντικής διακράτησης ομολόγων με συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών";

Και όπως η Ελλάδα έχει πια μουδιάσει γιατί κανείς πλέον δεν κατανοεί τίποτα, μούδιασα και εγώ όταν πληροφορήθηκα στο τηλέφωνο πως ο κυρ Αναστάσης ξαφνικά πέθανε. Το απλοϊκό και αγνό ανθρωπάκι της γειτονιάς μου, ο μάστορας μελισσοκόμος μας, δεν υπάρχει πια. Χάθηκαν για πάντα τα υπέροχα μελίσσια του.

Και ξαφνικά, έκανα και εγώ μια απλοϊκή σκέψη, κατά τα πρότυπα της τίμιας και εργατικής τάξης που αντιπροσώπευε όλη του τη ζωή ο κυρ Αναστάσης. Και καλά ρε παιδιά, ακόμα κι αν όλα αυτά γίνουν κάποτε κατανοητά, ακόμα κι αν είναι αναγκαία, τώρα που χάθηκε ο κυρ Αναστάσης και τα μελίσσια του για πάντα, στον νέο και υπέροχο κόσμο της αυριανής Ελλάδας, ποιος ρε πούστη μου θα συνεχίσει να βγάζει τέλος πάντων καλό μέλι στο Αγρίνιο;
από το καταπληκτικό Locus Publicus - Editorium

Πως η πτώχευση θα αποδειχτεί επιτυχία...περίπου

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αναδυόμενες χώρες τα έχουν βάλει με το ΔΝΤ για το θέμα της Ελλάδος. Όταν πρωτοβγήκε η είδηση ότι η Ελλάδα θα έπαιρνε χρήματα από τον οργανισμό, πολλές χώρες βγήκαν και είπαν ότι η Ελλάδα δεν τα δικαιούται.

Το αν ήταν πρέπον η Ελλάδα να αντλήσει πολύτιμους πόρους από τον Οργανισμό δεν θα το κρίνω εγώ. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι το γεγονός πως έχει εμπλακεί το ΔΝΤ στην όλη υπόθεση είναι μια πολιτική αποτυχία της Ευρώπης. Όχι διότι μας χρεώνουν ληστρικά επιτόκια (το αντίθετο μάλιστα), αλλά διότι θα έπρεπε η Ευρώπη να διευθετήσει το θέμα της Ελλάδος χωρίς το ΔΝΤ.

Αντιπρόσωποι του ΔΝΤ από τις... μεγαλύτερες αναδυόμενες οικονομίες έχουν αρχίσει και προειδοποιούν ότι το Ταμείο δανείζει την Ελλάδα με αβέβαιες προοπτικές. Οι αντιπρόσωποι έχουν κυριολεκτικά τρομάξει με το ρίσκο που παίρνει ο Οργανισμός δανείζοντας την Ελλάδα. Τονίζουν ότι η συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα δεν φτάνει για να αποκαταστήσει τη βιωσιμότητα της χώρας.

Ο Paulo Nogueira Batista, που αντιπροσωπεύει τη Βραζιλία καθώς και οχτώ άλλες χώρες στο εκτελεστικό συμβούλιο του Οργανισμού, τονίζει ότι το σχέδιο για την Ελλάδα είναι πάρα πολύ αυστηρό και η αναδιάρθρωση που προτάθηκε πρόσφατα, με σκοπό να επιμεριστεί ο ιδιωτικός τομέας ένα μέρος της προσαρμογής της Ελλάδας, είναι πολύ μικρό. “Οι Έλληνες έχουν επιφορτιστεί πολλά βάρη, αλλά οι Ευρωπαϊκές τράπεζες πολύ λίγα”, είπε ο Batista.

Ο Arvind Virmani, που αντιπροσωπεύει την Ινδία, είπε ότι το όλο σχέδιο δίνει έμφαση στις βραχυπρόθεσμες ταμειακές ροές, αλλά αφήνει την Ελλάδα με ένα τεράστιο χρέος, που θα χρειαστεί να αντιμετωπιστεί μελλοντικά με περαιτέρω αναδιαρθρώσεις. Είπε επίσης ότι ο οργανισμός είναι πολύ επιεικής στους ευρωπαϊκούς δανειστές. Επίσης τονίζει ότι αν αυτό που έγινε στην Ελλάδα συνέβαινε σε μια άλλη χώρα αντί μιας ευρωπαϊκής, το εκτελεστικό συμβούλιο του Οργανισμού θα το είχε καταψηφίσει.

Προσωπικά δεν βρίσκω πολλά να διαφωνήσω με τους καλούς αντιπροσώπους στον καλό οργανισμό. Έτσι περίπου είναι, όπως τα λένε. Άλλωστε, έχουμε πει και πολλά από αυτά εδώ σε αυτό το βήμα.

Αλλά το γεγονός ότι έχουν ξεσηκωθεί ορισμένοι μέσα στο ΔΝΤ με όλα αυτά πού γίνονται για χάρη της Ελλάδος, υποψιάζομαι ότι μελλοντικές περιπτώσεις όπως της Ελλάδος, εντός της ΕΕ, δεν θα έχουν την ίδια μεταχείριση όπως έχει η Ελλάδα σήμερα. Για να μην κάνουμε αναφορά ότι ενδεχομένως να αλλάξει και η στάση του Οργανισμού με την Ελλάδα 180 μοίρες μελλοντικά.

Αλλά ακόμα και αν η Ελλάδα είναι ένοχη προνομιακής μεταχείρισης, οι αναδυόμενες χώρες θα πρέπει αναγκαστικά να πάνε με τα νερά της προεδρίας του ΔΝΤ, άσχετα αν (κατά την άποψη τους) είναι άδικη η ειδική μεταχείριση της Ελλάδας.

Ο λόγος είναι διότι οι αναδυόμενες οικονομίες έχουν την ανάπτυξη που έχουν χάρη στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Αν δεν υπήρχε η πιστωτική επέκταση (πιστωτική φούσκα) στη δύση τόσα χρόνια και αν οι κεντρικές τράπεζες δεν είχαν τόσο χαμηλά επιτόκια και αν... πολλά αν ακόμα, δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι αυτές οι οικονομίες (οι αναδυόμενες) θα ήταν εδώ που είναι σήμερα.

Η Κίνα είναι δεδομένο ότι είναι μια από αυτές. Ακόμα και αν η Κίνα θεωρεί παράτυπα όλα αυτά που συμβαίνουν στο ΔΝΤ, ούτε μπορεί να πάει κόντρα και ούτε να φέρει αντίρρηση.

Όλοι ακούσατε ότι η Κίνα επεξεργάζεται σχέδιο βάσει του οποίου, θέλει να βοηθήσει την Ελλάδα με το θέμα του χρέους. Η ιδέα είναι να αγοράσει η Κίνα στη δευτερογενή αγορά ομόλογα με discount και στη συνέχεια η Ελλάδα να χρωστά αυτά τα λεφτά (στο επίπεδο του discount) στην Κίνα. Κάτι δηλαδή σαν τις επαναγορές που ανακοινώθηκαν πρόσφατα, από το μεγάλο Ευρωπαϊκό σχέδιο διάσωσης!!

Μπορεί πριν από 2 χρονιά να διάβαζα αυτή την είδηση και να γέλαγα (όπως γελούσα τότε με τους Ρώσους κτλ), αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά και ίσως πράγματι η Κίνα κάνει κάποια τέτοια ντρίμπλα.

Ο λόγος; Ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Κίνας δεν είναι η Αμερική αλλά η Ευρώπη. Οι εξαγωγείς της Κίνας στην Ευρώπη είναι περίπου 400 δισ. ευρώ. Την Κίνα ασφαλώς δεν την νοιάζει τι θα πάθει η Ελλάδα, αρκεί αυτό που θα πάθει, να μην την επηρεάσει αρνητικά. Και εδώ είναι τώρα που μπλέκονται τα πράγματα.

Αν η Ευρώπη βυθιστεί στην ύφεση, είναι σίγουρο ότι αυτές οι εξαγωγές θα συρρικνωθούν. Συρρίκνωση σημαίνει λιγότερες δουλειές στην Κίνα και λιγότερη ανάπτυξη. Συρρίκνωση εξαγωγών και μείωση των θέσεων εργασίας είναι κάτι που η πολιτική ηγεσία της Κίνας δεν θέλει να ακούσει.

Άρα αν μπορεί η Κίνα να βάλει λίγο το χεράκι της, εξυπηρετώντας την Ελλάδα (πάντα με το αζημίωτο) και να αποφύγει η Ελλάδα μια περαιτέρω εκτροχίαση, ίσως αυτό βοηθήσει την Ευρώπη οικονομικά και ίσως αυτό βοηθήσει να κρατηθούν οι εξαγωγές προς την Ευρώπη στα ίδια επίπεδα. Επίσης, ποιος ξέρει, ίσως η Κίνα βάλει και πολιτικό πόδι στην ίδια την Ευρώπη.

Το να ξοδέψει η Κίνα 70 δισ. ας πούμε, βοηθώντας στην Ελλάδα να μειώσει το χρέος της κατά 20 δισ. (ας πούμε), χωρίς παράλληλα να χάσει λεφτά, είναι έως ένα βαθμό the cost of doing business. Αν μπορεί η Κίνα να κάνει κάτι τέτοιο, χωρίς να χάσει, γιατί να μην το κάνει;

Άρα, άδικο ξε άδικο, τόσο οι ανεπτυγμένες αγορές όσο και οι αναπτυσσόμενες, είναι λίγο πολύ όλες στο ίδιο λούκι. Ποτέ στην παγκόσμια ιστορία η αλληλεξάρτηση της μιας οικονομίας από την άλλη δεν ήταν τόσο έντονη.

Τα μεγέθη όμως της Ελλάδος είναι του χεριού τόσο της Ευρώπης όσο και του ΔΝΤ. Τι θα γίνει όμως αν δούμε κάποια άλλη πιο μεγάλη οικονομία να αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα δεν ξέρω, αλλά ούτε η Ευρώπη, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΗΠΑ, ούτε οι αναδυόμενες και ούτε η ίδια η Κίνα θα μπορεί να κάνει κάτι.

Να θεωρούμε επιτυχία δηλαδή, ότι είμαστε οι πρώτοι πού αντιμετωπίσαμε αυτό το πρόβλημα χρέους, διότι όταν θα είναι η σειρά άλλων, δεν θα έχουν την ίδια επιεικής αντιμετώπιση.
του Γιώργου Καισάριου

από το capital

Είμαστε μια μηχανή παραγωγής χρέους

Με δημόσιο έλλειμμα που ξεπερνά το 10%. Με ένα εξωπραγματικά ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο. Με ένα δημόσιο χρέος που είναι ήδη κοντά στο 150% του ΑΕΠ. Με ένα συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) κοντά στο ένα τρισεκατομμύριο ΕΥΡΩ. Με ένα κρατικοδίαιτο αντιπαραγωγικό καθεστώς. Και με μια διαπλεκόμενη πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, παρασιτικής νοοτροπίας, που δεν αφήνει να φτάσει στο λαό οποιοδήποτε κονδύλι, είτε αυτό προέρχεται από δάνεια, είτε από ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, είτε από την φορολογία των πολιτών, η Ελλάδα δεν έχει καμία απολύτως τύχη, όσα χρήματα και αν ρίξουν οι Ευρωπαίοι στα ελληνικά δημόσια ταμεία και κακώς θα τα ρίξουν.

Το βαρέλι είναι χωρίς πάτο. Στην πραγματικότητα είμαστε μια...τεράστια οικονομική μαύρη τρύπα.

Με αυτά τα δεδομένα, είμαστε μια μηχανή παραγωγής χρέους, ακόμα και αν αύριο το πρωϊ κάποιος, σαν από μηχανής Θεός μας εξοφλούσε ολόκληρο το χρέος.

Αν δεν καθίσουμε όλοι, να βάλουμε ήρεμα το μυαλό μας να δουλέψει, μακριά από κομματικές παρωπίδες, διχαστικές παγίδες, ιδεολογικά συμπλέγματα και συντεχνιακά συμφέροντα, ώστε να αντιληφθούμε τι φταίει και πως αυτό θα αλλάξει, τότε πραγματικά τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

από το προεδρική δημοκρατία