Μόνη υπηρεσία προς τη χώρα, να αποσυρθείτε ησύχως

Με το θέμα δεν θα άξιζε να ασχοληθούμε καν, αν δεν αποτελούσε την βασική πτυχή της ελληνικής κακοδαιμονίας. Που δεν είναι άλλη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας, που πλέον, εξαιτίας της καταστροφής, έχει εντελώς απογυμνωθεί από τα μπιχλιμπίδια του και στέκει μπροστά μας καταρρακωμένο μεν, αλλά πάντα έτοιμο να χρησιμοποιήσει κάθε μέσον για να συνεχίσει να κυβερνά επί ερειπίων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους βρισκόταν σε... όλα τα (διεθνή) ξεδιάντροπα, επιλήσμονα της διαχρονικής προσφοράς της Ελλάδας στην Ευρώπη και στην ανθρωπότητα, χείλη, στο ελληνικό κοινοβούλιο επί του θέματος δεν έγινε ΚΑΜΙΑ συζήτηση.

Αντίθετα, κατά τις ημέρες που στο εξωτερικό διεξαγόταν η σχετική συζήτηση, στην Ελλάδα ο καημός και ο φόβος των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, που καθοδήγησε και την ψήφο τους μαζί με την αγάπη για το έδρανό τους, ήταν αν θα δοθεί ή όχι η έκτη δόση.

Ούτε ενδιαφέρθηκαν, ούτε ζήτησαν να μάθουν τι σημαίνει ένα «κούρεμα» plus, για να θυμηθούμε και το νέο προπαγανδιστικό πυροτέχνημα του κ. Βενιζέλου.

Οι υπουργοί πέρασαν το κρίσιμο αυτό διάστημα αρθρογραφώντας και δίνοντας συνεντεύξεις περί ανέμων και υδάτων και οι βουλευτές έγιναν επιστολογράφοι.

Λέγοντας και γράφοντας ακατανόητα πράγματα. Όπως τα περί «ανάληψης πολιτικών πρωτοβουλιών».

Συγγνώμη, αλλά πρακτικά τι σημαίνει αυτό; Ψηφίσαμε ό,τι ψηφίσαμε, επιτρέψαμε με την ψήφο μας στην κυβέρνηση να οδηγήσει τη χώρα στην χρεοκοπία και τώρα πρέπει να υπάρξει «εθνική συμφωνία στη βάση ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση»;

Και ποιος θα μοιραστεί μαζί σας την αποτυχία σας, κύριοι και κυρίες; Ψάχνετε για συνενόχους, είναι σαφές.

Και τι θέλετε να πείτε κύριοι επιστολογράφοι, (28 τον αριθμό) όταν μας υπενθυμίζετε πως η εθνική συμφωνία «στη μεταμνημονιακή εποχή είναι όρος επιβίωσης της χώρας»;

Ποιος σας είπε ότι έπρεπε να πάμε οπωσδήποτε στην μνημονιακή εποχή, ώστε να βρισκόμαστε τώρα στην «μεταμνημονιακή»; Ποιος σας εξουσιοδότησε; Αυτά λέγατε κατά την προεκλογική περίοδο στις γειτονιές και στα χωριά;

Πώς είπατε; Δεν ξέρατε; Πιστέψατε τις ανοησίες του αρχηγού σας και των υπασπιστών του;

Εντάξει, αλλά όταν διαπιστώσατε πως άλλα σας είχαν πει να λέτε προεκλογικά και άλλα γίνονταν μετά, γιατί δεν είπατε τότε, εγκαίρως, «για μισό λεπτό, δεν πάμε να ρωτήσουμε και τον λαό αν συμφωνεί, θέτοντάς του υπ’ όψιν την καινούργια ατζέντα»;

Πώς είπατε; Νομίζατε πως ο κ. Παπακωνσταντίνου γνωρίζει οικονομικά; Φυσικά. Όταν δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, μένουμε ενεοί μπροστά σε πτυχία και τίτλους διαφόρων πρώην υπαλλήλων άχρηστων και ανίκανων, όπως αποδείχθηκε, διεθνών οργανισμών.

Και τι γελοιότητες και βερμπαλισμοί είναι τώρα όλοι αυτοί; Πως τάχα έχετε στόχο να ανοίξει ένας «κύκλος διαλόγου, αυτογνωσίας και αυτοπροσδιορισμού για τη χώρα και το λαό μας»;

Τον δικό σας κύκλο αυτογνωσίας και αυτοπροσδιορισμού να ανοίξετε, μπας και αντιληφθείτε ότι δεν πρέπει να ξαναβάλετε υποψηφιότητα.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είναι περισσότερο υπεύθυνοι και από τον πρωθυπουργό και τους αστέρες του υπουργείου των Οικονομικών.

Διότι έγιναν πειθήνια όργανα τριών ανθρώπων. Διότι χειροκρότησαν κι’ από πάνω την κατάργησή τους, όταν ο κ. Βενιζέλος κατέθεσε τις επιστολές νομιμοφροσύνης προς τη Λαγκάρντ, με τις οποίες ο ίδιος και ο πρωθυπουργός την διαβεβαίωναν ότι οι βουλευτές της πλειοψηφίας θα ψηφίσουν ετούτο κι’ εκείνο.

Καμιά τσίπα. Καμιά ντροπή. Καμιά ευθιξία. Και απέραντη ανοησία.

Οι «28» έγραψαν μάλιστα στην επιστολή τους πως «υπό την προϋπόθεση ότι η σύνοδος κορυφής θα έχει θετική έκβαση», ο χρόνος είναι κατάλληλος για έναν τέτοιο διάλογο.

Συγγνώμη, αλλά σε τι κατά τη γνώμη σας θα συνίστατο μια «θετική έκβαση»; Δεν μας το είπατε και αγωνιούμε.

Και ποιος (και με ποιους) θα κάνει την «ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος της χώρας, του νέου μοντέλου οργάνωσης της δημοκρατίας, του κράτους και των κοινωνικών θεσμών από την αναθεώρηση του συντάγματος έως τις μορφές λειτουργίας μιας άμεσης συμμετοχικής δημοκρατίας»;

Αντιλαμβάνεσθε ότι όλα αυτά αποτελούν την επιτομή της μπουρδολογίας;

Αντιλαμβάνεσθε ότι η μόνη υπηρεσία που μπορείτε να προσφέρετε τώρα στη χώρα είναι να αποσυρθείτε ησύχως και να μην ξαναθέσετε υποψηφιότητα, διότι θα υποστείτε τα επίχειρα της βλαπτικής παρουσίας σας στον δημόσιο βίο της χώρας;

Όλα αυτά, δεν ισχύουν μόνο για τους «28» του τελευταίου κρούσματος μπαρουφολογίας.

Ισχύουν για όλους, παλαιούς και νέους. Συμπεριλαμβανομένης και της Κατίνας Παξινού του ελληνικού κοινοβουλίου (Βάσω Παπανδρέου), που αν και διαφωνεί συνεχώς (όπως και ο Μίμης Ανδρουλάκης), συνεχίζει να ψηφίζει.

Ούτε για μια στιγμή δεν τους πέρασε όλων αυτών από το μυαλό να εγκαλέσουν τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Παπακωνσταντίνου και τους άλλους για την επιχείρηση κατασυκοφάντησης της χώρας στην οποία επί μήνες συστηματικά επιδόθηκαν.

Ούτε μια φορά δεν έστειλαν επιστολή, ζητώντας να αλλάξουν πορεία οι πάνσοφοι κυβερνήτες μας.

Ούτε μια φορά δεν μπήκαν στον κόπο να απαιτήσουν από αυτούς τους κυρίους να σταματήσουν αυτή την ενοχοποίηση και να πάνε στο εξωτερικό οπλισμένοι με τα σωστά ελληνικά επιχειρήματα.

Όσο για τον πρωθυπουργό, που τώρα θυμήθηκε πως ο ελληνικός λαός είναι ένας περήφανος λαός, δεν έχει πλέον την έξωθεν καλή μαρτυρία για να γίνει πιστευτός.

Δεν το πιστεύει, άλλωστε. Γιατί αν το πίστευε, μέρες που είναι, θα προσέθετε μια φράση για τον αγώνα του λαού μας κατά του ναζισμού και του φασισμού, υπενθυμίζοντας στους Ευρωπαίους πως χάρη στην Ελλάδα, στο Έπος του ΄40, στην Εθνική Αντίσταση, στη Μάχη της Κρήτης σώθηκαν και οι ίδιοι, που είχαν σπεύσει να παραδοθούν αμαχητί.

Θα απαντούσε στον Ολλανδό πρωθυπουργό, που ζήτησε να φερθεί η Ευρώπη με αυστηρότητα στην Ελλάδα, πως η χώρα του δεν έχει δικαίωμα να πιάσει στο στόμα την Ελλάδα. Διότι ο Χίτλερ χρειάσθηκε μόνο τέσσερις μέρες για να τη διασχίσει.

Περισσότερο και από την οικονομική υποδούλωση, αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα της κυβέρνησής σας.

Επέτρεψε και εξακολουθεί να επιτρέπει να την υποτιμούν Γερμανοί, Αυστριακοί, Φιλανδοί, Ολλανδοί, ακόμη και Σλοβάκοι...
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από την Ελεύθερη Ζώνη

Αλήθεια ο κ. Σαμαράς με ποιόν θα... επαναδιαπραγματευθεί;

Ακούμε συνεχώς από τον κ. Σαμαρά ότι ο ίδιος θα προωθήσει το αίτημα της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου. Πολύ καλά, ο ίδιος θέλει ένα άλλο μνημόνιο κι αυτό είναι ένα αίτημα που ηχεί ευχάριστα στα αυτιά όλων. Αλίμονο, ποιος ασθενής δεν θέλει ένα μαγικό φίλτρο για την δική του ασθένεια; Εμείς το θέλουμε, οι άλλοι το συζητάνε; Όχι! Αυτό είναι σαφές. Εκείνο που είναι ασαφές είναι τι θα έκανε ο κ. Σαμαράς μπροστά σε μία τέτοια κατάσταση...

Ο κ. Σαμαράς είχε πει από την αρχή το δικό του όχι στο «μνημόνιο». Είναι κάτι που πιθανότατα θα έκανε και ο κ. Παπανδρέου αν ήταν στην δική του θέση. Το δύσκολο δεν ήταν να πει κανείς το «όχι», αλλά να παρουσιάσει ένα επαρκές σχέδιο εξόδου από την κρίση. Κι η αλήθεια είναι ότι όσες φορές κι αν επιχείρησε ο κ. Σαμαράς να παρουσιάσει τα σχέδια του στους Ευρωπαίους της τρόικας ή στα αδελφικά του κόμματα στην Ευρώπη, δεν έχει τύχει και ιδιαίτερου ενθουσιασμού.

Πίσω από τις λέξεις κρύβονται σκληρές αλήθειες. Το να...επιμένει κάποιος σε επαναδιαπραγμάτευση, όταν οι άλλοι δεν το συζητούν καν, αυτό σημαίνει ότι η αμέσως επόμενη επιλογή που μένει είναι να σταματήσει να συζητά. Δηλαδή, επιστροφή στην δραχμή!

Δεν μπορούμε να πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Ότι ένα κόμμα που είναι ταγμένο στο πλευρό της ελεύθερης αγοράς θα έκανε ποτέ μία τέτοια επιλογή. Μόνο ως προβοκάτσια θα μπορούσαμε να εκλάβουμε τέτοιου είδους σενάρια.

Το πιο πιθανό που συμβαίνει είναι ότι ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του ετοιμάζονται για να αναλάβουν την εξουσία, καθώς περιμένουν ότι η κυβέρνηση θα πέσει ως ώριμο φρούτο. Αν πιστέψουμε, δηλαδή, ότι οι σχετικές δηλώσεις περί επαναδιαπραγμάτευσης είναι παράγωγο της αντιπολιτευτικής στρατηγικής της Νέας Δημοκρατίας, κάτι ανάλογο, δηλαδή, με το «λεφτά υπάρχουν» του κ. Παπανδρέου, τότε θα λέγαμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν διδαχτεί κάτι από την πρόσφατη ιστορική πορεία της χώρας. Αν τα εννοούν, αρχίζουμε να τρομάζουμε για όσα θα συμβούν για το... καλό μας.
γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

από το capital

Διαβάστε... Γιατί κρύβεται και δεν κάνει αντιπολίτευση η ΝΔ;

Η προπαγάνδα του φόβου

“Είτε έχει ένα λόγο να πει, είτε δεν έχει, ο λαός μπορεί πάντα να συρθεί εκεί που θέλουν οι ηγέτες. Αυτό είναι εύκολο. Το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να τους πει ότι οι άλλοι τούς επιτέθηκαν και να καταγγείλει τους ειρηνιστές για έλλειψη πατριωτισμού και για το ότι βάζουν την πατρίδα σε κίνδυνο. Πιάνει εξίσου καλά σε οποιαδήποτε χώρα.”
(Από την απολογία του Χέρμαν Γκαίρινγκ στη Δίκη της Νυρεμβέργης)

Η συνταγή είναι παλιά, όσο και δοκιμασμένη κι αποτελείται από τέσσερα απλά βήματα:

1. Ένα ακροατήριο τίθεται μπροστά σε μια απειλή.

2. Γίνεται μια συγκεκριμένη πρόταση για την αντιμετώπιση της απειλής .Όσο πιο τρομακτική η απειλή, τόσο πιο αναπόφευκτη – παρότι ίσως δύσκολη και δυσάρεστη, προβάλλει η πρόταση.

3. Το ακροατήριο πρέπει να... πειστεί για την αποτελεσματικότητα της πρότασης

4. Το ακροατήριο πείθεται ότι είναι ικανό να υλοποιήσει την πρόταση

Έχουν όλα αυτά καμιά σχέση με τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα; Θυμηθείτε:

Κατ΄ αρχάς το αναγκαίο ψευδές δίλημμα: Ή αλλάζουμε, ή βουλιάζουμε. Στη συνέχεια η περιγραφή της απειλής: Χρεοκοπία, περιορισμός της εθνικής μας κυριαρχίας, Τιτανικός, Αργεντινή, τανκς…

Η λύση; Σαν έτοιμη από καιρό. Το Μνημόνιο, η δυσάρεστη πλην αναπόφευκτη πρόταση για την αντιμετώπιση της απειλής. Η λογική πλάνη του ψευδούς διλήμματος «η μνημόνιο η χρεοκοπία» στηρίζεται στη δημιουργία της εντύπωσης ότι οι δύο αυτές λύσεις, ακραία εναλλακτικές η μία της άλλης , αποτελούν τις μοναδικές επιλογές ενώ αποσιωπάται ότι στην πραγματικότητα υπάρχει τουλάχιστον μία ακόμη επιλογή… Έτσι ο φόβος της επαπειλούμενης ολοκληρωτικής κατάρρευσης, έγινε συντριπτικός με αποτέλεσμα οι αντιδράσεις να είναι δυσανάλογα μικρές σε σχέση με τις θυσίες που επιβλήθηκαν. Το ακροατήριο πείσθηκε εύκολα ότι μπορεί να υλοποιήσει την πρόταση…

Δεν αρκούσε όμως αυτό. Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικών, δημοσιογράφων, καλλιτεχνών, καθηγητών, διαμορφωτών της κοινής γνώμης, ανέλαβε να υποδαυλίσει το φόβο, να προβάλλει τη δοθείσα λύση ως τη μόνη ρεαλιστική, να λοιδορεί και ν απαξιώνει οποιαδήποτε φωνή αντίδρασης, οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική λύση. Κεκτημένα κι επιτεύγματα δεκαετιών, έπρεπε να θυσιαστούν μπροστά στο φόβο της χρεοκοπίας.

Παράλληλα, σε μια καταπληκτική επίδειξη κυνικότητας και μακιαβελισμού, έγινε προσπάθεια, οι διάφορες κοινωνικές ομάδες να στραφούν η μια εναντίον της άλλης. Ο φόβος ξυπνά τα αγελαία ένστικτα και η αγέλη αντιδρά με αγριότητα όταν η επιβίωσή της απειλείται από κάποια άλλη αγέλη. Έτσι είδαμε οι έμποροι να στρέφονται κατά των μεταφορέων, οι ιδιωτικοί κατά των δημοσίων υπάλληλων, κάθε ομάδα και κάθε συντεχνία να στοχοποιείται και να εξωθείται σε μάχη επιβίωσης. Και φυσικά όλοι εναντίον των ξένων και των μεταναστών, νόμιμων και μη.

Φυσικά, όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος, ή μάλλον κλομπ και δακρυγόνα. Με πρωτοφανή μεθοδικότητα, οι δυνάμεις ασφαλείας, χρησιμοποιήθηκαν ως στρατός κατοχής. Αρχικά διαλύονταν οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις, με συνεχώς αυξανόμενη χρήση βίας, ώσπου πρακτικά απαγορεύτηκαν, με την προληπτική καταστολή τους, πριν καλά καλά ξεκινήσουν. Όχι. Το εκφράζεσθαι δεν απαγορεύτηκε… Ακόμη.

Κι ο στόχος φάνηκε να επιτυγχάνεται. Ο φόβος έκανε τη δουλειά του. Τα μέτρα πέρασαν. Όμως, παρά την αρτιότητα του σχεδίου, μια σημαντική παράμετρος φαίνεται να μην έχει υπολογιστεί. Φοβάται κανείς, όταν έχει κάτι να χάσει, όταν έχει κάτι να πάθει. Αλλά μια κοινωνία, ένας λαός που σταδιακά οδηγείται στην εξαθλίωση, σύντομα δε θα έχει τίποτα να χάσει. Και τότε ο φόβος θα φύγει. Θα αντικατασταθεί από τυφλή οργή και μίσος. Κι ο φόβος θα γίνει τρόμος γι αυτούς που συνειδητά ή ασυνείδητα έφεραν τα πράγματα ως εδώ. Η περίπτωση της Αργεντινής έχει δυο όψεις…
γράφει ο Δημήτρης Κολτσής

από το antinews

Επιχειρούν ηρωική έξοδο

Μάλλον πρόκειται για την τελευταία μπλόφα που κ. Παπανδρέου!

Κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν».

Μας καθυπέταξε στο Μνημόνιο, λέγοντας ότι μας «σώζει».

Διασώθηκε στις Δημοτικές Εκλογές, εκβιάζοντας με εθνικές εκλογές.

Ανέθεσε στον, αδαή περί τα οικονομικά, Βαγγέλη Βενιζέλο την οικονομία για να χειριστεί τα θέματα με πολιτικούς όρους και να κάψει τις αρχηγικές του φιλοδοξίες.

Επέστρεψε …θριαμβευτής μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου με το …νέο «δάνειο μαμούθ», που θα έλυνε οριστικά το πρόβλημα του χρέους μας, αλλά το σχέδιο καρκινοβατεί.

Πήγε να στήσει ένα αισιόδοξο σενάριο με τη συνεργασία Προβόπουλου και… φίλιων τραπεζικών δυνάμεων, αλλά ο ενθουσιασμός εξανεμίσθηκε.

Στην πορεία δέχθηκε και έξι ισχυρά πλήγματα:

-Την αποτυχία εγκλωβισμού του Σαμαρά στο σχέδιο της συγκυβέρνησης.

-Την παραίτηση Παμπούκη

-Την μεγαλοπρεπή γκάφα Βενιζέλου και τη συμφωνία με τη Φινλανδία που άνοιξε το χορό των εγγυήσεων.

-Τις συνεχιζόμενες ενδοϋπουργικές κόντρες, που επιβεβαιώνουν την εικόνα διάλυσης

-Την Έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής που απέδειξε με αριθμούς ότι η οικονομία έχει εκτροχιαστεί.

-Τις απαιτήσεις της τρόικας για τήρηση των αναληφθεισών δεσμεύσεων, που φέρει την Κυβέρνηση σε απευθείας σύγκρουση με τον σκληρό πυρήνα της.

Πληροφορίες κάνουν λόγο και για κάποια δημοσκοπικά ευρήματα που προκαλούν ίλιγγο.

Ο κ. Παπανδρέου δεν τα αντέχει πλέον αυτά. Δεν τα αντέχει και το ΠΑΣΟΚ.

Θα επιχειρήσουν μια ηρωική (νομίζουν) έξοδο!

Έτσι αποφάσισαν να στήσουν ένα σκηνικό ρήξη με τους …κακούς τροϊκανούς, τους οποίους αυτοί έφεραν στην Ελλάδα

Είναι πλέον τόσο προβλέψιμοι.

Θυμάστε πως την έπαθε ο τσομπάνης στη γνωστή ιστορία με τον λύκο;
ΚΡ

από το antinews

Πορεία προς το χάος και στο βάθος πάλι η δραχμή;

Όταν ήρθε η τρόικα στα αρχικά σχέδια του μνημονίου υπολόγιζε η δημοσιονομική εξυγίανση να στηρίζεται κατά 75% στη μείωση των δαπανών και κατά 25% στην αύξηση των φόρων.

Τα «σοσιαλιστικά» αντανακλαστικά της κυβέρνησης επέβαλαν μια τροποποίηση στα χαρτιά κατά 50%-50% για να καταλήξει στην πράξη 75% από αύξηση της φορολογίας και 25% από τη μείωση των δαπανών...

Το αποτέλεσμα της μεθόδευσης είναι να αυξάνονται οι δαπάνες και να μειώνονται τα έσοδα. Όπερ, η χώρα να συνεχίζει να βυθίζεται αφού παράγει ακόμη πρωτογενή ελλείμματα...

Το πολιτικό κατεστημένο από τη δεξιά μέχρι την αριστερά, το οποίο στηρίζεται αποκλειστικά σε πελατειακές ρίζες, αρνείται να «αυτοκτονήσει», αδιαφορώντας για το ενδεχόμενο μιας πλήρους κατάρρευσης, που θα συνοδευτεί με επιστροφή στη δραχμή και θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες.

Αφελώς, πιστεύει πως μετά τον Αρμαγεδδώνα θα καταφέρουν οι ίδιοι να είναι στα πράγματα. Αρνούνται να πειράξουν τις δαπάνες σίτισης της πελατείας στο δημόσιο πρυτανείο...

Προσωπική διαφορά...
Πάρτε για παράδειγμα το περίφημο ενιαίο μισθολόγιο με το οποίο η κυβέρνηση διαφήμιζε πως θα πετύχει τον έλεγχο των δαπανών, περικόπτοντας τα επιδόματα στο δημόσιο. Κατέληξε στις νεοελληνικές καλένδες με την προσθήκη της προσωπικής διαφοράς...

Η κυβέρνηση για άλλη μια φορά απέδειξε πως αρνείται να τα βάλει με το σκληρό πυρήνα της πελατειακής της βάσης που περιφέρεται και μισθοδοτείται από τον δημόσιο τομέα.

Στο μόνο που έχει φανεί συνεπής, τον ενάμισι χρόνο της ελληνικής χρεοκοπίας, η κυβέρνηση είναι η επιβολή νέων φόρων οι οποίοι παρά τα προσδοκώμενα δεν καταφέρνουν να αυξήσουν τα έσοδα...

Η αύξηση της φορολογίας πέραν ενός ορίου, ούτε τα έσοδα μπορεί να αυξήσει αλλά και οδυνηρές επιπτώσεις πετυχαίνει στην οικονομική δραστηριότητα. Μοιραία αυξάνει την ανεργία...

Το πολιτικό σκηνικό της χώρας φαίνεται να αδιαφορεί για το ένα εκατομμύριο ανέργους μπροστά στο ενδεχόμενο να μην θίξει ούτε το ελάχιστο από τις κατακτήσεις του ενός εκατομμυρίου των δικών του παιδιών...

Το ελληνικό κράτος συμπεριφέρεται ληστρικά προς τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών επειδή ελέγχεται με πελατειακές σχέσεις από τις συντεχνίες του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Θα μπορούσε να διατηρήσει στο διηνεκές αυτή την κατάσταση αν δεν ήταν ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας αυτός που παράγει πλούτο. Η καταλήστευση του ιδιωτικού τομέα μοιραία μοιάζει με την εξόντωση της αγελάδας την οποία αρμέγουμε...

Μοιραία θα φτάναμε σε κινήσεις σαν και αυτές των εστιατόρων της άρνησης καταβολής του ληστρικού ΦΠΑ. Το πιθανότερο είναι αυτή η πράξη να βρει μιμητές και το ήδη αποτυχημένο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης να ανατραπεί πλήρως με απροσδιόριστες προς το παρόν συνέπειες.

Μετά τις οργανωμένες από την άκρα αριστερά ομάδες άρνησης καταβολής εισιτηρίων και διοδίων ήρθε και η ώρα της άρνησης καταβολής φόρων από τους νοικοκυραίους. Αισίως βαδίζουμε προς το πλήρες χάος... Εν τω μεταξύ οι συνεχείς αποκλίσεις από τους στόχους επαναφέρουν στην επιφάνεια δηλώσεις και δημοσιεύματα περί δραχμής...

Μετά τα δεν χρωστάω δεν πληρώνω για το δημόσιο χρέος του πάντα σε εγρήγορση κρατικοδίαιτου δημοσίου τομέα και της πελατειακής κομματοκρατίας που τον υποστηρίζει, είναι θέμα χρόνου να δούμε την αντίρροπη αντίδραση...
Την αντίδραση των μόνιμων φορολογικών υποζυγίων στην εξόντωσή τους...
Είναι θέμα χρόνου να δούμε το...  
Δεν χρωστάω δεν πληρώνω. Πουλήστε και απολύστε...
Θεία δίκη...
γράφει ο Κ. Στούπας

από το capital

Το κύκνειο άσμα του Παπανδρεϊσμού

Το έχουμε ξαναπεί, ορισμένες συμπτώσεις και ημερομηνίες είναι σατανικές. Όπως όταν την ημέρα του … Αγίου Μνημονίου η κυβέρνηση αποφάσιζε το ελληνικό Μνημόνιο που αποδείχθηκε μνημόσυνο για τη χώρα.

Άλλη μια ημερομηνία – σταθμός θα καταγραφεί σύντομα και θα αναδείξει την αρχή του τέλους για την κυβέρνηση.

Πρόκειται για την πασοκική 11η Σεπτεμβρίου όπου θα πάει τελικά ο πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη, θα... μιλήσει στους παραγωγικούς φορείς και θα δώσει την καθιερωμένη συνέντευξη τύπου. Πιθανότατα αυτό να γίνει με διαφορετικό τρόπο, αλλά δεν έχει σημασία πώς θα γίνει αλλά τι θα πει στο, πιθανότατα, κύκνειο άσμα του Γ. Παπανδρέου.

Δέκα χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου της Αμερικής ο πρωθυπουργός θα μιλήσει στις 11 του άλλου μήνα στη ΔΕΘ χωρίς ουσιαστικά να έχει να πει και πολλά. Ούτε θα μπορέσει να υποσχεθεί τίποτε, ούτε να ανακοινώσει πολιτικές που τελικά θα εφαρμόσει αλλά και ούτε να δώσει κάποιο όραμα για να ξεγελάσει τους πολίτες.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η αρχή του τέλους για τον Κ. Καραμανλή. Σεπτέμβριος του 2008, η παρουσία του στη ΔΕΘ, η κάλυψη των σκανδάλων και των προσώπων που πλήγωσαν τη ΝΔ και η έλλειψη ουσιαστικής πολιτικής κατεύθυνσης, έριξαν την κυβέρνηση σιγά – σιγά στα Τάρταρα. Μέχρι τότε η ΝΔ προηγούνταν στις δημοσκοπήσεις, από τότε δεν ξαναπήρε κεφάλι.

Τώρα το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο δεν προηγείται αλλά υπολείπεται κατά πολύ της ΝΔ, έχει χάσει την αξιοπιστία της, την εμπιστοσύνη των πολιτών και βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πολύ δύσκολο πολιτικό και κοινωνικό χειμώνα.

Ο πρωθυπουργός διαμηνύει ότι δεν θα πάει σε εκλογές αλλά ποιος τον πιστεύει; Άλλωστε, τις εκλογές θα τις ζητήσει η ίδια η κοινωνία η οποία θα έλθει σύντομα προ αδιεξόδου. Όταν δε θα μπορεί να πληρώσει φόρους, όταν η ανεργία θα εκτιναχθεί ακόμη περισσότερο κι όταν χιλιάδες πολίτες δε θα μπορούν να ζήσουν με τα ψίχουλα, τότε θα πάνε αναγκαστικά σε εκλογές.

Το ζήτημα είναι τι πάει να κάνει ο Γ. Παπανδρέου στις 11 του Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ με το λαό ξεσηκωμένο κι όλα τα μέτωπα ανοικτά.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα προσπαθήσει με χιλιοειπωμένες εκφράσεις να μιλήσει και πάλι για μεταρρυθμίσεις και για συντεχνίες που ξεβολεύονται.

Θα υποσχεθεί ρευστότητα και ποτάμια ευρώ που έρχονται για την ανάπτυξη.

Θα υποσχεθεί νέες θέσεις απασχόλησης μόλις έρθει το αναπτυξιακό πακέτο.

Και θα καταγγείλει τους ευρωπαίους εταίρους που δεν παίρνουν αποφάσεις για να σωθεί η Ελλάδα από την κρίση χρέους. Θα το παίξει και πάλι δηλαδή τίγρης όταν στην Ευρώπη είναι… γατούλα.

Κορώνες για εσωτερική κατανάλωση, αόριστες υποσχέσεις και επίθεση στη ΝΔ και τα άλλα κόμματα που δεν συναινούν με την πολιτική του. Θα έχει και μια ιδέα εκπαιδευτικού οράματος η ομιλία του έτσι ώστε να πείσει ότι χρειάζονται αλλαγές στα πανεπιστήμια. Κανείς δε διαφωνεί μ’ αυτό, με τη διάλυσή τους διαφωνεί.

Όλος ο κόσμος ελπίζει πάντως να μην ακούσει ξανά από τον πρωθυπουργό για πράσινη οικονομία, μεσογειακή διατροφή, φωτοβολταϊκά παντού, Δανίες του Νότου και άλλες τέτοιες επικοινωνιακές μπαρούφες.

Όμως, όπως όλα δείχνουν ο κόσμος βαρέθηκε από τις μεγαλοστομίες και περιμένει πλέον στη γωνία την κυβέρνηση. Με τα εκκαθαριστικά σημειώματα της εφορίας στο χέρι, τους χαμένους μισθούς και συντάξεις, ότι και να πει ο πρωθυπουργός, μάλλον την οργή του κόσμου θα φουντώσει.

Και η 11η Σεπτεμβρίου του ΠΑΣΟΚ θα είναι το δικό του Βατερλώ, η κάθοδος προς τις έδρες της αντιπολίτευσης.
γράφει ο Αριστερός Ψάλτης

από το antinews

Η προφητεία του γίγαντα Χάρρυ Κλυν...

Μια ανατριχιαστική προφητεία του Χάρρυ Κλυν από την παράσταση «Αλλαγή και πάσης Ελλάδος» που ανέβηκε τον χειμώνα του 1983 στην Μπουάτ «Διαγώνιος» στην Πλάκα. Μια παρλάτα που για την σημερινή εποχή της μεγιστοτεράστιας κρίσης και των αλλεπάλληλων Μνημονιών, προκαλεί σοκ και δέος. Μερικοί το διαισθάνονταν, το πίστευαν, το έλεγαν. Αλλά στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα.

Κόβω τον σβέρκο μου ότι την στιγμή που ο Χάρρυ Κλυν εκφωνούσε αυτές τις εφιαλτικές προβλέψεις του, η πλειοψηφία των θαμώνων θα χασκογελούσαν πίνοντας τα ουισκάκια τους και χτυπώντας τις κοιλάρες τους. Με τα δανεικά, τις πλαστικές κάρτες, την φοροδιαφυγή και την αισχροκέρδεια κυκλοφορούσαν και μπεκροπίνανε σε μια επικών διατάσεων εικονική πραγματικότητα. Όπως περίπου συμβαίνει σήμερα. Τα ξέρουμε, τα βιώνουμε αλλά μυαλό δεν βάζουμε.

Ιδού η προφητεία με το νι και με το σίγμα:
«Ξεκινάμε: Aν οι μισοί Έλληνες ξέρανε πώς ζουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν κι αυτοί απατεώνες. Tι να πεις για τους Έλληνες. Κάθονται δυο ολόκληρες ώρες, για να πιουν στιγμιαίο καφέ! Στην Ελλάδα την άγνοια τη λέμε ψυχραιμία.
O νεοέλληνας είναι το άτομο εκείνο που έχει δυο τηλεοράσεις στο σπίτι του, δυο αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιό του, και δυο κατοστάρικα στην τσέπη του. Τα δυο μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο Έλληνας, είναι πώς θα χάσει δέκα κιλά και πού θα βρει πάρκινγκ. Με αυτοκόλλητο στο κούτελο θα κυκλοφορούμε όλοι, για να φαίνεται ποιος έκανε φορολογική δήλωση και ποιος όχι.
Εδώ και δύο χρόνια (εννοεί το 1981 που το ΠΑΣΟΚ έγινε Κυβέρνηση) έχει αρχίσει το μεγάλο κακό, που θα μετατρέψει σιγά-σιγά τους Έλληνες σε λαό πιθήκων, σε λαό ψηφοφόρων, δημοσίων υπαλλήλων, καταναλωτών, κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, κομπιναδόρων και συνδικαλισταράδων. Σε είκοσι-τριάντα χρόνια από σήμερα Ανδρέας Παπανδρέου μπορεί να μην υπάρχει. Θα υπάρχει όμως μια Ελλάδα πτωχευμένη κι ένας λαός στα όρια της οικονομικής και της ηθικής εξαθλίωσης».

Γίγαντα Χάρρυ!

το είδαμε στο citypress-gr

Τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα

Έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη με σειρά αναρτήσεων ότι αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή στο βωμό της εξόφλησης του δημοσίου χρέους, θα επιχειρηθεί να θυσιαστούν και οι ατομικές μας περιουσίες και ειδικότερα η ακίνητη περιουσία μας, γιατί τα χρήματά μας και τα εισοδήματά μας ήδη θυσιάζονται και αυτό θα συνεχιστεί με ακόμα πιο σκληρό τρόπο. Το θέμα του κινδύνου για την ακίνητη περιουσία δεν έχει γίνει αντιληπτό από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτι που δεν αφορά την δική τους περιουσία, αλλά μόνο τη δημόσια περιουσία.

Όμως ήδη χθες πληροφορηθήκαμε εμβρόντητοι τη δήλωση που... έκανε ο προέδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Halle, Ούλριχ Μπλουμ στην εφημερίδα Passauer Neue Presse με τον άκρως ενδεικτικό τίτλο «τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα».

Συγκεκριμένα ο κ. Μπλουμ, ο οποίος προφανώς εκφράζει τις μύχιες επιθυμίες των Γερμανών και της κ. Μέρκελ, δήλωσε ότι: «Μπορούμε να αφήσουμε τα κράτη να κηρύσσουν χρεοκοπία, το ένα μετά το άλλο ή ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο: Το δημόσιο χρέος να χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων, ή να ασφαλιστεί με την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της χώρας. Αυτή θα ήταν μία επιλογή για την Ελλάδα, την Ιταλία ή ακόμα και για τις ΗΠΑ».

Δηλαδή ο κ. Μπλουμ προτείνει προς την ελληνική κυβέρνηση, να εξασφαλίσει τους τοκογλύφους με αναγκαστική (δεν νοείται διαφορετικά) υποθήκευση των ακινήτων όλων των Ελλήνων!!!

Δεν μένει τώρα πια, παρά να δούμε κάποια στιγμή τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να επικαλούνται τίποτα διλήμματα του στυλ «υποθήκευση ή πτώχευση» και άλλα τέτοια φαιδρά που ακούστηκαν στο παρελθόν και αναλαμβάνοντας δήθεν το σχετικό πολιτικό κόστος, να ψηφίσουν κανένα έκτρωμα στη Βουλή, όπως έκαναν με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Δεν θέλουμε φυσικά να πιστέψουμε ότι θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε οι βουλευτές ως Έλληνες και οι ίδιοι, να γνωρίζουν ότι την ακίνητη περιουσία του Έλληνα δεν την πειράζεις ποτέ. Καλύτερα να τον σκοτώσεις.

Σε ότι αφορά εκείνους που μας εξομοιώνουν με ψοφίμι στο οποίο ορμούν τα όρνεα, έχουμε να απαντήσουμε ότι τα όρνεα αντιμετωπίζονται με όπλα.

από το προεδρική δημοκρατία