“This is parta ola”

Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ανακοινώθηκε ότι σύμβουλος για τα κρατικά λαχεία και το Ξυστό αναλαμβάνει η Roland Berger.

Ποια είναι αυτή; Μα πρόκειται για την εταιρεία που συνέταξε το περίφημο πρόγραμμα Eureka ή Εύρηκα στα ελληνικά το οποίο κάνει λόγο για πώληση της κρατικής περιουσίας έναντι 125 δισ. ευρώ. Την πώληση λιμανιών, αεροδρομίων, ακινήτων (ευτυχώς μας αφήνει τα αρχαία μνημεία) για να μειωθεί στο μισό το ελληνικό χρέος.

Μα είναι δυνατόν; Η εταιρεία που θέλει να... τα πουλήσουμε όλα παίρνει δουλειά στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων;

από το antinews

Επιστροφή ολοταχώς στο '50-'60

Οριστικό τέλος για την βιομηχανική Ελλάδα του 1950-1980. Η Ευρώπη την αφαιρεί από το βιομηχανικό της χάρτη και η ελληνική μεταποίηση επιστρέφει ολοταχώς στο μοντέλο της μικρομεσαίας οικογενειακής επιχείρησης. Με μια διαφορά από τότε. Στους 100 εργαζόμενους, οι 30-40 θα είναι μετανάστες ή λαθρομετανάστες.

Στο ίδιο μοντέλο, των οικογενειακών επιχειρήσεων, επιστρέφουν (με ταχύτερο ρυθμό) το εμπόριο, οι υπηρεσίες και τα τεχνικά έργα. Επίσης με μια διαφορά. Οι μεγάλες εμπορικές αλυσίδες (που τότε δεν υπήρχαν) θα συμπιέζουν τις μικρές και μεσαίες μέχρι να τις σβήσουν.

Όλα τα άλλα που ξέραμε για ανάπτυξη στελεχών και... μορφές μάνατζμεντ ας τα ξεχάσουμε. Άλλωστε και οι επιχειρηματίες ξεχνούν κάθε σχέδιο για ανάπτυξη και «επιστρατεύουν» τα παιδιά και τους συγγενείς τους, για να μπορούν να πετύχουν περικοπές και μικρές αμοιβές .

Απέναντι στην παλιομοδίτικη μορφή αυτή που θα παίρνει η ιδιωτική οικονομία από το 2012 θα ορθώνεται το κράτος-«επιχειρηματίας» με επιδοτούμενους ανέργους (αυριανούς πολιτικούς πελάτες) και σχέδια για αποκρατικοποίηση που συνεχώς θα καταρτίζονται...

Η δε Ελλάδα σε οικονομική υποτέλεια και οι πρωθυπουργοί-Νομάρχες θα προεδρεύουν και θα δέχονται εντολές προς εκτέλεση...

Αναστροφή από την πορεία αυτή αποκλείεται, κατά την άποψή μου, όσο την επιχειρηματική και ιδίως την βιομηχανική Ελλάδα συνεχίζει να μην την θέλει κανένας εντός και εκτός Ελλάδος.

Δεν την θέλει η Ευρώπη γιατί ενώ θα την ταΐζει θα χάσει και το ελληνικό κράτος που εξουσιάζει τις αναθέσεις στα μεγάλα οδικά έργα, στα μελλοντικά συγκοινωνιακά, στην άμυνα, στην ενέργεια και στις «χοντρές» προμήθειες.

Δεν την θέλει καμία (ανεξαιρέτως) πολιτική παράταξη γιατί πρέπει να κάνει κάτι γι΄ αυτήν, με συνέπεια να χάνει τα λαϊκίστικα συνθήματα και τους επαγγελματίες αριστερούς πελάτες που συντηρούν με διάφορους τρόπους τις αριστερές τάσεις.

Δεν την θέλουν οι συντεχνίες του δήθεν συνδικαλιστικού κινήματος και τα «τρωκτικά» των κομμάτων που εκλέγονται επικεφαλής γιατί πιστεύουν ότι ο ελληνικός κρατισμός «...μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά...».

Δεν την θέλουν ούτε τα νέα «επιχειρηματικά τζάκια» που οργανώθηκαν από το 1980 και μετά και καλά κρατούν μέχρι σήμερα ως μεσάζοντες στο φαγοπότι της Ευρώπης, της Κίνας και της Ρωσίας (την τελευταία δεκαετία) και έτσι θα χάσουν την κρατικοδίαιτη ησυχία τους.

Βεβαίως το «τρένο» της ανάπτυξης δεν χάνεται σήμερα λόγω κρίσης. Άλλωστε η παγκοσμιοποίηση έχει μειώσει δραματικά τα περιθώρια ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας.

Το πρώτο τρένο ανάπτυξης χάθηκε την «σοσιαλιστική περίοδο» 1974-1980 Καραμανλή - Παπαληγούρα όταν κύριος πολιτικός στόχος ήταν να εξασφαλιστούν 30.000 προσλήψεις «των δικών τους παιδιών» στα τραπεζικά, ναυπηγικά, αεροπορικά, χημικά, συγκοινωνιακά, τουριστικά και βιομηχανικά συγκροτήματα που πέρασαν στα χέρια του κράτους για να «σωθούν» ως στρατηγικοί τομείς της οικονομίας...

Το επόμενο τρένο χάθηκε με την «Αλλαγή» Παπανδρέου - Αρσένη από το 1980-1995, όταν στήθηκε το κόλπο του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων και προσέφερε σωτηρία στις τότε επιχειρηματικές Οικογένειες 40 περίπου βιομηχανιών που ασφαλώς έτριβαν τα χέρια τους (ορισμένοι επιχειρηματίες μάλιστα μπήκαν στον Οργανισμό και με μέσον...) αφού γλίτωναν από τα χρέη τους (αρχικά 300-500 εκατ. δρχ συνολικά) και από ότι τους περίμενε με την «Αλλαγή».

Ο ΟΑΕ ήταν «κόλπο» γιατί ποτέ δεν απαντήθηκε το ερώτημα (το είχα θέσει και τότε πολλές φορές) γιατί δεν τις κλείσανε τις 40 περίπου επιχειρήσεις αφού οι Τράπεζες δεν τις θέλανε και δεν μπορούσαν να εξυγιανθούν λόγω ανταγωνισμού.

Η απάντηση όμως δόθηκε στην πράξη.

Γιατί βολεύτηκαν άλλες 30.000 αφισοκολλητές και «δικά τους παιδιά» και γιατί κομματικοί άνεργοι διορίστηκαν «βιομήχανοι» και το ΠΑΣΟΚ τους προσέφερε την δυνατότητα να μπουν σε ιδιωτικό αυτοκίνητο με σοφέρ, να έχουν γραμματέα και να αποκτήσουν (μέσω προμηθειών) δικό τους σπίτι στα Βόρεια Προάστια.

Εάν τις είχαν κλείσει (όπως ασφαλώς και έπρεπε) θα είχαν μεν κοινωνικό πρόβλημα από τις απολύσεις 80-100.000 ατόμων που όμως σταδιακά θα απορροφούσε ο ανταγωνισμός.

Αντίθετα όμως προς αυτό οι προβληματικές του ΟΑΕ (λόγω κρατικών προτιμήσεων και επιδοτήσεων μέσω και κοινοτικών προγραμμάτων) ανταγωνίσθηκαν αθέμιτα (χωρίς να σωθούν βεβαίως) τις υγιείς επιχειρήσεις που τελικά έγιναν προβληματικές για να φθάσουν στον σημερινό αφανισμό ασφαλώς και λόγω συγκυρίας.

Μέχρι τότε όμως η ελληνική βιομηχανία (τσιμέντο, χάλυβας, ναυπηγεία, άμυνα, μεταλλουργία, χημική, πρώτες ύλες, οικοδομικά υλικά, ηλεκτρολογικά, ένδυση) υπήρχε στο βιομηχανικό χάρτη της Ευρώπης ενοχλούσε την Ευρώπη (τσιμέντο, χάλυβας, χημικά, λιπάσματα, νικέλιο, αλουμίνιο) ενώ οι τότε Οικογένειες παρέδιδαν ήδη τις διοικήσεις των επιχειρήσεών τους σε μάνατζερ.

Έτσι μπόρεσαν και οι Σύνδεσμοι Ελλήνων Βιομηχάνων (κέντρου και περιφέρειας) να μετονομασθούν σε Συνδέσμους Ελληνικών Βιομηχανιών.

Καλή ή κακή η εποχή 1950-1980, καλές ή κακές οι τότε βιομηχανίες που προσέφεραν πάνω από 1.000.000 θέσεις εργασίας γεγονός είναι ότι τώρα ξαναγυρίζουμε στο μοντέλο του 1950-1960 με τις ελληνικές μικροφάμπρικες που αν βρεις θέση να δουλέψεις καλό είναι να μάθεις και αλβανικά και πακιστανικά...
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Έρχεται ο πρώτος μαύρος χειμώνας

Στο τέλος του 2011 θα είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη (αν όχι στον πλανήτη) με 1.500.000 ανέργους έναντι 1.150.000 εργαζομένων στο κράτος. Η δε τύχη των υπολοίπων 1.500.000 εργαζομένων (ακόμη) στον ιδιωτικό τομέα αγνοείται και θα αγνοείται μέχρι το 2020 τουλάχιστον. Όπως και να μετρήσουμε τα νούμερα στην απασχόληση και στην ανεργία η εικόνα αυτή δεν αλλάζει.

Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν έχω καμία πρόθεση να προκαλέσω ερωτήματα για το ορθό ή όχι της απασχόλησης των κρατικών υπαλλήλων σε σχέση με την ανεργία των ιδιωτικών.

Θεωρώ όμως αναγκαίο να παρουσιάσω την εικόνα αυτή επειδή... είναι η συνέπεια της Ελληνικής Σοβιετικής Δημοκρατίας που υπηρέτησαν πιστά όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης.

Εικόνα που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της δήθεν «κοινωνικής πολιτικής» που ξεκίνησε η Νέα Δημοκρατία με τις κρατικοποιήσεις των μεγάλων συγκροτημάτων της χώρας. Την συνέχισε το ΠΑΣΟΚ για μια εικοσαετία με τους πειραματισμούς του δήθεν σοσιαλισμού (45 κρατικοποιήσεις προβληματικών ιδιωτών επιχειρήσεις που πλήρωσαν οι φορολογούμενοι 3,5 τρισ. δρχ). Και την επανέλαβε η Νέα Δημοκρατία τόσο στο διάλλειμα του κ. Κ. Μητσοτάκη, όσο και από το 2004-2007 με το «κόλπο» του κ. Κ. Καραμανλή για την επανίδρυση του κράτους.

Τα άλλα κόμματα απλώς παρατηρούσαν και φρόντιζαν να μην ξεπουληθεί το κράτος που ανά δεκαετία είχε και το δικό του μπλε, πράσινο σε μόνιμη κόκκινη απόχρωση.

Αλλά για να δούμε και το σήμερα που η εμφανέστατη ανικανότητα της κυβέρνησης επιτρέπει να ακούγονται και ακραίες απορίες όπως του επιχειρηματία αναγνώστη της στήλης που επιμένει ότι «Η κυβέρνηση είναι που χειραγωγεί το Χρηματιστήριο και το κρατάει χαμηλά για να δικαιολογεί την αδυναμία της να κάνει αποκρατικοποιήσεις...».

Σενάριο τραβηγμένο βέβαια, αλλά άντε να αποδείξεις το αντίθετο στον συνομιλητή σου όταν κανένα στοιχείο δεν βεβαιώνει ότι υπάρχει πραγματικό σχέδιο και κυρίως χρονοδιάγραμμα για τις αποκρατικοποιήσεις.

Μα, θα μου πείτε, οι αποκρατικοποιήσεις από μόνες τους, εκτός από την υποχρέωσή μας προς το δεύτερο μνημόνιο, δεν πρόκειται να σώσουν την χώρα, ούτε να βγάλουν την οικονομία από την κρίση.

Θα συμφωνήσω απόλυτα, αλλά δεν πρόκειται να πάψω να ανησυχώ για το τι μας περιμένει εάν αποτύχει και το δεύτερο μνημόνιο.

Το μνημόνιο δηλαδή που χτίσθηκε πάνω στα συντρίμμια της αποτυχίας του πρώτου μνημονίου. Γατί είναι βέβαιο ότι άσπρη ημέρα δεν θα δούμε στον τόπο και ρυθμούς απασχόλησης δεν θα συναντήσουμε στην οικονομία με τα μνημόνια.

Είναι αυτονόητο πως ο μόνος δρόμος είναι ασφαλώς αυτός που παράλληλα βγάζει σε ανάπτυξη. Το πρώτο βήμα όμως για τον δρόμο αυτό (θέλουμε δεν θέλουμε) είναι να εφαρμόσουμε με απόλυτη ακρίβεια (όπως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία) ό,τι μας υποχρεώνει η συμφωνία των Βρυξελλών της 21ης Ιουλίου.

Μόνο έτσι θα έχουμε θέση στο τραπέζι και λόγο και σε αυτά που πιθανόν θα ακολουθήσουν για την Ευρώπη συνολικά, ανοίγοντας ίσως κάποιους νέους ορίζοντες.

Η δήλωσή μας μόνο και η επιμονή μας στην έκδοση ευρωομολόγου δεν μας δίνει δικαιώματα συμμετοχής στο «παιχνίδι». Γιατί το «παιχνίδι» δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και πολιτικό.

Συνεπώς εάν δεν αποκτήσουμε διαπραγματευτική θέση σε όσα θα γίνουν (εκ των πραγμάτων) στην Ευρώπη από εδώ και στο εξής ώστε να πιέσουμε και για τα αναπτυξιακά μας συμφέροντα, τότε δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε άλλο.

Τίποτε εκτός από τους επόμενους μαύρους χειμώνες μέχρι το 2015 που θα κλείσει το ουσιαστικό μέρος της συμφωνίας των Βρυξελλών καθώς δεν προβλέπονται δυνατότητες ανάπτυξης.

Ο κρατικός κορβανάς θα συνεχίσει να ζητάει πόρους για να καλύπτει τα ελλείμματά του (ασφαλιστικό, υγεία, δημόσιος τομέας) και θα αδυνατεί να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη από τις δημόσιες επενδύσεις.

Ο ευρωπαϊκός κορβανάς θα αναδιαρθρώσει την πολιτική του για τους μοναδικούς πόρους που μας προσφέρει το ΕΣΠΑ, αλλά μέχρι να επανέλθει η ροή πόρων για επενδύσεις θα χρειαστεί μια τριετία.

Ο τραπεζικός τομέας θα ασχοληθεί την προσεχή τετραετία με τα εσωτερικά του προβλήματα και όχι με πολιτική χρηματοδότησης της ανάπτυξης.

Αλλά και αν ξεπερασθούν όλα αυτά το 2015 (πράγμα δύσκολο επειδή μεσολαβούν εκλογές που σημαίνουν πολλά, ακόμη και αν ο κερδισμένος είναι το ΠΑΣΟΚ) και η χώρα είναι σε θέση να εφαρμόσει αναπτυξιακή πολιτική για επενδύσεις, ο σχεδιασμός και η ολοκλήρωσή τους θα χρειαστεί (με τα ελληνικά δεδομένα) μια πενταετία.

Μέχρι τότε όμως, το 2020, θα έχουν καταρρεύσει πλήρως το εργοδοτικό κύκλωμα της οικοδομής και κατασκευών που ήδη συνθλίβεται φορολογικά. Ακόμη οι μεγάλοι κλάδοι απασχόλησης όπως σιδήρου, χάλυβα, τσιμέντου, ναυπήγησης, χημικής βιομηχανίας, μεταλλικών κατασκευών, μεταλλουργίας, μεταλλευμάτων, αμυντικής βιομηχανίας και οικιακού εξοπλισμού που έχουν ήδη σειρά στον παραγωγικό αφανισμό της χώρας θα βγουν από το παιχνίδι.

Εάν και αυτοί μαζί με τους ξενοδόχους δε μετέχουν, ποιοι θα απαντήσουν στις τότε προσκλήσεις. Και, πάνω απ' όλα, ποιοι θα είναι οι επόμενοι εργοδότες των σημερινών ανέργων;

Το χρεοκοπημένο «κράτος πατερούλης»;
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Πάρτυ εκαττομυρίων με τους αναδόχους και τις αναθέσεις

Ανακοίνωσε η κυβέρνηση ότι ορίστηκαν (!) οι BNP-Paribas, Deutsche Bank και HSBC ως συν-ανάδοχοι για την εφαρμογή του προγράμματος συμμετοχής ιδιωτών στο πακέτο στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Καθήκοντα δε διεθνούς νομικού συμβούλου αναλαμβάνει το δικηγορικό γραφείο Gottlieb Steen & Hamilton LLP και οικονομικού συμβούλου του Δημοσίου η γνωστή μας, από τότε που την είχε επιλέξει το γραφείο του πρωθυπουργού, γαλλική Lazard.

Πρώτο ερώτημα, που κάνει ο κάθε πολίτης που ζει σε τούτη τη χώρα: Με ποια διαδικασία επελέγησαν οι τρεις ξένες μεγαλοτράπεζες ως συν-ανάδοχοι για τις διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες (τράπεζες) που έχουν ελληνικά ομόλογα; Έγινε κανένας διεθνής διαγωνισμός, όπως απαιτούν οι κανόνες διαφάνειας, καλώντας τον κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει προσφορά με τους όρους του και τι αμοιβή ζητάει;

Ποιοι έκαναν τις... διαπραγματεύσεις με Paribas, Deutsche Bank και HSBC;

Τι προβλέπουν οι συμβάσεις που υπέγραψε το ελληνικό κράτος μαζί τους;

Γιατί μαζί με τον ορισμό τους δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα για να ξέρει ο ελληνικός λαός τι θα πληρώσει;

Και δεν μιλάμε για… φραγκοδίφραγκα… Θα διαχειριστούν συμφωνίες που φτάνουν τα 135 δισ. ευρώ (!) και η αμοιβή τους θα ανέλθει σε πολλές ΔΕΚΑΔΕΣ εκατομμύρια ευρώ! Μιλάμε για το μεγάλο φαγοπότι, την ώρα που η χώρα ψάχνει και το τελευταίο ευρώ και προχθές το υπουργείο Οικονομικών έκανε ουσιαστικά στάση πληρωμών, δίνοντας εντολή στις εφορίες να μην πληρωθεί την Πέμπτη και την Παρασκευή καμία υποχρέωση-οφειλή του Δημοσίου σε ιδιώτες. Ποιος εγγυάται ότι επιτεύχθηκαν οι καλύτερες τιμές και δεν υπήρξαν πιο συμφέρουσες για το ελληνικό Δημόσιο; Στην παγκόσμια αγορά μόνο οι τρεις που όρισε η κυβέρνηση είναι οι καλύτερες στο είδος της διαπραγμάτευσης ομολόγων;

Ή έγινε μοιρασιά; Γαλλική η Paribas, γερμανική από το όνομά της η Deutsche, βρετανική η HSBC. Κάπου δεν παραπέμπει η ταυτότητά τους; Πόσο εκτός πραγματικότητας είναι η σκέψη ότι υποδείχθηκαν από τα αφεντικά μας;

Σκοτάδι και στις αποκρατικοποιήσεις
Δεν θα πρέπει πάντως να μας προκαλεί έκπληξη η επιλογή των συν-αναδόχων χωρίς να τηρηθεί για τα προσχήματα κάποια υποτυπώδης διαφάνεια.

Τις ίδιες αδιαφανείς διαδικασίες ακολούθησε η κυβέρνηση, διά του προηγούμενου «τσάρου», του κ. Παπακωνσταντίνου, και στην επιλογή των νομικών γραφείων καθώς και των συμβούλων που θα χειριστούν τις αποκρατικοποιήσεις (ξεπούλημα), που αποτελεί άλλο ένα χρυσοφόρο πακέτο.

Και εδώ είναι ΑΓΝΩΣΤΟ πόσα εκατομμύρια ευρώ θα πάρουν… Κρυφές κρατούνται οι εντολές ανάθεσης και οι όροι τους.

Ιδού οι σύμβουλοι

Μεταξύ των συμβούλων που έχουν οριστεί είναι: Εθνική Τράπεζα (συντονίστρια), Alpha Bank, Eurobank, Επενδυτική Τράπεζα της Ελλάδος, Εμπορική Τράπεζα, Τράπεζα Πειραιώς, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Τράπεζα Αττικής, Αγροτική Τράπεζα, Deutsche Bank AG London Branch, Credit Suisse, Credit Agricole, Societe Generale – Γενική Finance, Ernst & Young, Rothschild & Sons LTD, Barclays Bank PLC, HSBC Bank, Analysis Mason, Aegis Systems, Citigroup, Barcelona Strategical Urban Systems, η γνωστή μας και πανταχού παρούσα Lazard, PriceWaterhouseCoopers, UBS, BNP Paribas και KMPG.

Λάδι ρίχνουν στις πλατείες
Αυτές οι αδιαφανείς διαδικασίες, που αφορούν χορό δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, την ώρα που κόβονται συντάξεις πείνας και πετσοκόβονται συνεχώς οι μισθοί, εξοργίζουν τον κόσμο, που πλέον με το δίκιο του θα πει ότι και σήμερα οι αρπαχτές συνεχίζονται…

Γι’ αυτό θα πρέπει ο πρωθυπουργός, αποδεικνύοντας στην πράξη τις διακηρύξεις περί απόλυτης διαφάνειας, να εξηγήσει δημόσια με ποια διαδικασία έγιναν οι επιλογές και έναντι ποιας αμοιβής, δίνοντας στη δημοσιότητα τις συμβάσεις.

Κι αν δεν το κάνει, η αντιπολίτευση θα πρέπει να βάλει το θέμα στη Βουλή.

από το Παρόν