Η Μέρκελ ξηλώνει την Ευρώπη

Η Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου δεν θα μείνει στην ιστορία μόνο ως η Σύνοδος της τελευταίας ευκαιρίας για την ΕΕ, όπως χαρακτηρίστηκε από πολλά ΜΜΕ. Θα μείνει, κυρίως, επειδή η Μέρκελ κατάφερε να επιβάλει στον Νικολά Σαρκοζί και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους τους ρυθμούς του γερμανικού οράματος διακυβέρνησης για την Ευρωζώνη.

Μια εξέλιξη που δεν σημαίνει ούτε εγγυάται απαραίτητα ένα βιώσιμο μέλλον για την Ευρώπη. Μετά τη θυελλώδη νύχτα των Βρυξελλών ο κάθε Ευρωπαίος ηγέτης επέστρεψε στην χώρα του για να χαιρετήσει την «τελική» (ο Θεός να την κάνει) λύση στο πρόβλημα της κρίσης χρέους, με την οποία όλοι οι Ευρωπαίοι είμαστε αντιμέτωποι. Ωστόσο, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και με τη Σύνοδο Κορυφής της 9ης Μαΐου 2010 ή αν θέλετε και πιο πρόσφατα στις 21 Ιουλίου 2011.

Από Σύνοδο σε Σύνοδο ο...
γαλλογερμανικός άξονας, η καρδιά της Ευρώπης όπως λέμε, άρχισε να απορρυθμίζεται. Η Γερμανία προχώρησε μπροστά και ο Σαρκοζί, επανειλημμένως, οπισθοχώρησε έναντι των γερμανικών θέσεων για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε. Ένα γεγονός που είχε ως συνέπεια τον επαναπροσδιορισμό των κανόνων του ευρωπαϊκού οικονομικού και νομισματικού παιχνιδιού.

Επιχειρώντας μια ιστορική αναδρομή, θα δούμε πως το παραδοσιακό νομισματικό οικοδόμημα που αναπτύχθηκε από τους Βρετανούς τον 19ο αιώνα στηρίχθηκε στην ύπαρξη μιας Κεντρικής Τράπεζας, η οποία διασφάλιζε τη σταθερότητα των τιμών και είχε το ρόλο του δανειστή έσχατης ανάγκης ιδίως για τα αδύναμα κράτη. Με αυτό το σύστημα, η δημόσια χρεοκοπία που είχε προκαλέσει ανυπολόγιστες καταστροφές στις οικονομίες του 17ου και 18ου αιώνα, εξαφανίζεται και το δημόσιο χρέος μεταλλάσσεται σε ασφαλές στοιχείο του ενεργητικού που οι οικονομικοί παράγοντες αναζητούν και ανταλλάσουν στις αγορές .

Επανέρχομαι στο σήμερα. Οι αμφιβολίες για την ικανότητα της Ελλάδας να τηρήσει τις δανειακές της δεσμεύσεις ήρθαν στην επιφάνεια τον Νοέμβριο του 2009 .

Η καλύτερη απάντηση στην κρίση θα ήταν η ΕΚΤ να αναλάβει δράση ανάλογη αυτής της FED στην Αμερική, με ένα πρόγραμμα απορρόφησης τοξικών ομολόγων και παροχής ρευστότητας στην Ευρωπαϊκή Οικονομία. Παρόλο που η γερμανική διπλωματία εξεπλάγην αρχικώς με την «απειλή» του Ελληνα πρωθυπουργού για προσφυγή και έλευση του ΔΝΤ στην Ευρωζώνη, εντούτοις λόγω έλλειψης τεχνογνωσίας πάνω σε παρόμοιες καταστάσεις αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη συνδρομή του ΔΝΤ προκειμένου να αποφευχθεί μια άτακτη Ελληνική χρεοκοπία… Παράλληλα, όμως, η Γερμανία ανέλαβε δράση για να «ξηλώσει και να ξαναράψει» στα μέτρα της το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ετσι, υιοθέτησε μια σκληρή στάση που βασίζεται πάνω στην σωφρονιστική δράση στρεφόμενη «και καλά» εναντίων των τραπεζών που θα πρέπει εκτός απροόπτου να συνεισφέρουν για την επανακεφαλαιοποίση τους 106,4 δίσ ευρώ και κατά της Ελλάδας, αποδιοργανώνοντας εντελώς μέσα σε δύο χρόνια το οικονομικό και κοινωνικό της σύστημα.

Αυτή η σωφρονιστική δράση, σύμφωνα με τη Γερμανία, θα πρέπει να γίνει αντιληπτή από τους οικονομικούς ιθύνοντες παγκοσμίως ως η επιβεβαίωση ενός καινούργιου δόγματος: τα δημόσια χρέη παύουν να είναι ένα ασφαλές στοιχείο ενεργητικού και η αξιολόγηση τους εξαρτάται από την διαχείριση της δημοσιονομικής πολιτικής του κάθε κράτους. Από την παραπάνω προσέγγιση προέκυψε η δημιουργία ως πιστωτή «έσχατης ανάγκης» του Ευρωπαϊκού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, του EFSF, που η ενίσχυση του ενεργητικού του, αναμένεται να φθάσει τα 1000 δισ σε πρώτο στάδιο. Ετσι, θα εξασφαλιστεί ένα μέρος των δυνητικών ζημιών για τους επενδυτές ως κίνητρο για την αγορά χρέους κρατών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσχέρειες . Αυτός, όμως, ο μηχανισμός έχει ως συνέπεια κάτι που ο πολύς ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται. Την εξυπηρέτηση του ευρωπαϊκού χρέους μέσω μόχλευσης δηλαδή της δημιουργίας νέων χρέων και όχι νέου πλούτου. Ως εκ τούτου, το EFSF είναι καταδικασμένο να γονατίσει υπό το βάρος του χρέους που θα δημιουργεί.

Παράλληλα, τα 17 κράτη της Ευρωζώνης θα διαχωριστούν σε τρία μέρη:
- Τα υπερχρεωμένα που έχουν ανάγκη από κεφάλαια
- Τα λιγότερο χρεωμένα που στηρίζουν το ταμείο
- Τις ενδιάμεσες χώρες που, ενώ το δημόσιο χρέος τους δεν ήταν σημαντικό, καταλήγουν στην κατηγορία των υπερχεομένων κρατών που θα πνίξουν το Ταμείο και στο τέλος θα δώσουν την χαριστική βολή στην Ευρωζώνη!

Η Μέρκελ, σύμφωνα με οικονομικούς αναλυτές σε Λονδίνο και Παρίσι, παίζει το παιχνίδι του διαβόλου στις πλάτες του στριμωγμένου και αδύναμου από τα χρέη της Γαλλίας Σαρκοζί στον οποίο έχει μεταφέρει την ευθύνη για την τύχη του Ευρώ. Κάθε αναγγελία της Γαλλίας για μια νέα δαπάνη, για προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων (πράγμα αδύνατο), κάθε προεδρική υπόσχεση για την παραμικρή σπατάλη είναι μια βολή κατά του Ευρώ που μπορεί να αποβεί μοιραία. Ειδικά όταν τα παραπάνω κρίνονται ικανά να στερήσουν από τη Γαλλία την προοπτική της μείωσης του δημόσιου ελλείματος και, κατά συνέπεια, τα περίφημα 3Α των οίκων αξιολόγησης ..

So, the winner is…Αngela!!! Και οι χαμένοι; Η Ευρώπη, η Ευρωζώνη, το Ευρώ, ο Νικολά Σαρκοζί και σίγουρα εμείς!
γράφει η Μαρία Δεναξά

από το aixmi

Η Ευρώπη της πλάκας

Αποσβολωμένοι οι Ευρωπαίοι πολίτες πληροφορούνται από τα ΜΜΕ ειδήσεις όπως: «Η Γερμανία αποφάσισε αυτό…», «η κ. Μέρκελ και ο κ. Σαρκοζί αποφάσισαν να αλλάξουν τις συνθήκες ή αποφάσισαν το άλφα ή το βήτα…», «η κ. Μέρκελ οδηγεί την Ελλάδα σε χρεοκοπία…», «ο κ. Σαρκοζί ζητά προστασία των γαλλικών τραπεζών…» και πάει λέγοντας. Δηλαδή ολόκληρη η Ευρώπη των Λαών (κατ’ ευφημισμόν), όλα τα υπόλοιπα κράτη, κάθονται αδύναμα να δουν τι θα αποφασίσουν γι’ αυτά η Γερμανία και η Γαλλία και κυρίως η Γερμανία. Αν είναι δυνατόν!!!

Επίσης, μόλις χθες διαβάσαμε ότι η γερμανική κυβέρνηση σκοπεύει να επιβάλει στην επερχόμενη αναθεώρηση των συνθηκών, εκτός των άλλων και το εξής: Η δύναμη της ψήφου κάθε κράτους μέσα στην ΕΕ, θα είναι ανάλογη με τις οικονομικές του επιδόσεις!!!! Δηλαδή η ψήφος της Ελλάδας, για παράδειγμα, δεν θα είναι στο εξής ίση με την ψήφο της Γερμανίας, όπως είναι σήμερα, αλλά θα έχει δύναμη ανάλογη με τα πλεονάσματα και το ρυθμό ανάπτυξης που θα έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο veto και άλλες τέτοιες πολυτέλειες δεν θα έχουμε πλέον, αλλά στο εξής, θα είμαστε πλήρως ανύπαρκτοι μέσα στην ΕΕ. Θα είμαστε μια ασήμαντη μειοψηφία, η οποία απλά θα εκτελεί ότι της λένε οι άλλοι.

Αυτή δεν είναι πλέον Ευρώπη των λαών, ούτε ανταποκρίνεται στον δημοκρατικό πολιτισμό που της κληρονόμησε η Ελλάδα, αλλά είναι Ευρώπη της πλάκας και για την ακρίβεια Ευρώπη των κεφαλαιοκρατών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν θα θέλει να συμμετέχει σε μια τέτοια κεφαλαιουχική Ευρώπη.

Εξάλλου αυτό επιδιώκουν και οι Γερμανοί του Δ΄ Ράιχ. Δηλαδή την οικειοθελή μας αποχώρηση.

από το προεδρική δημοκρατία

Τα σκοτεινά παιχνίδια της Deutsche Bank και το Δ' Ράιχ

Η Deutsche Bank ως ο ενορχηστρωτής της ριψοκίνδυνης γερμανικής πολιτικής.

Η Ιταλία έχει βρεθεί τον τελευταίο καιρό στο πλευρό της Ελλάδας, όχι βέβαια από πνεύμα αλτρουισμού και αλληλεγγύης αλλά λόγω των κοινών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Χαρακτηριστικό είναι το μένος με το οποίο αντιμετωπίζουν την γερμανική αδιαλλαξία. Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε για παράδειγμα, παρατίθενται μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία όσον αφορά τον ρόλο που διαδραματίζει η Deutsche Bank στην κατάρρευση των επονομασμένων PIIGS.

Στο άρθρο αυτό διαβάζουμε ότι:

“Πριν από τρεις σχεδόν εβδομάδες η πολυεθνική Deutsche Bank ξεφορτώνονταν 7δις ευρώ σε τίτλους του ιταλικού δημοσίου πυροδοτώντας έναν διεθνές σπιράλ πωλήσεων. Σήμερα η σταθερότητα του ιταλικού χρέους εξαρτάται από τις αγορές των ιταλικών τίτλων από την ΕΚΤ, η οποία και κρατάει ήδη 22δις. Σε ανάλογη κατάσταση βρίσκονται και άλλες χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ελλάδα και η Ιρλανδία, οι οποίες γονάτισαν εξαιτίας των πωλήσεων των χρεωγράφων τους από την Deutsche Bank, και τώρα βρίσκονται υπό την προστασία (όχι χωρίς όρους) της ΕΚΤ.”

Και συνεχίζει:

“Το δημόσιο χρέος είναι μία βρετανική επινόηση μερικών αιώνων πριν, η οποία έλαβε χώρα επίσημα υπό την αιτιολογία να μπορεί το κράτος να προμηθεύεται με δάνεια και όχι μέσω φόρων τα χρήματα που είχε ανάγκη. Στην πραγματικότητα το δημόσιο χρέος δημιουργήθηκε διότι εξυπηρετούσε τις τράπεζες ώστε να είναι σε θέση να επενδύουν ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς τους σε κρατικούς τίτλους. Τίτλους που επέτρεπαν στις τράπεζες από την μία να αποσπούν σίγουρα επιτόκια, και από την άλλη να λειτουργούν ως εγγυήσεις σε περίπτωση ανάγκης. Τα τελευταία χρόνια το δημόσιο χρέος των κρατών φούσκωσε πολύ καθώς οι κυβερνήσεις είχαν ανάγκη πόρων για την σωτηρία των τραπεζών που βρέθηκαν σε κρίση εξαιτίας της φούσκας των παραγώγων. Οι τράπεζες σήμερα χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης, μπορούν να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις που χρεώθηκαν εξαιτίας τους και έχουν αδράξει την ευκαιρία προκειμένου να αντικαταστήσουν τα τοξικά χαρτιά με δημόσια περιουσία. Σήμερα στην Ευρώπη, η χώρα που χρεώθηκε πιο πολύ για να σώσει τις τράπεζές της είναι η Γερμανία, η οποία οσονούπω θα βρεθεί και αυτή σε μπελάδες. Όμως οι πολυεθνικές όπως η Deutsche Bank έχουν βάλει στο στόχαστρο τις πιο αδύναμες χώρες χρησιμοποιώντας την γερμανική κυβέρνηση ως βούρδουλα.

Ορίστε γιατί επιμένουν τόσο στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και στην “απελευθέρωση” των δημοσίων υπηρεσιών, δεδομένου του ότι κάθε δημόσια επιχείρηση διαθέτει σημαντική περιουσία σε κτήρια και γη. Η ουσία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών που επιβάλλεται από το δίδυμο Σαρκοζί-Μέρκελ συνίσταται σε πρακτικό επίπεδο στην εξώθηση των κρατών στην παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας και άλλων κερδοφόρων πολυεθνικών.”

Το πιο ωραίο όμως έρχεται στην συνέχεια:

“Δημοσιογραφικές έρευνες του δημοσίου γερμανικού καναλιού ARD TV τεκμηρίωσαν ότι η κυβέρνηση Μέρκελ παίρνει εντολές απευθείας από την Deutsche Bank. Απεκαλύφθη ότι ο Υπ. Οικονομικών, Schaeuble, διαχειρίστηκε την ελληνική κρίση στην βάση εγγράφων-ντιρεκτίβας επεξεργασμένων στα γραφεία της Deutsche Bank, και αυτό την στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ και των επισήμων σχολιαστών δήλωνε ότι η Μέρκελ καθοδηγείται από τον φόβο των εκλογικών αποτελεσμάτων στa ομοσπονδιακά κρατίδια Hessen και Westfalia.

Η δουλικότητα και το κλαψούρισμα της καγκελαρίου Μέρκελ προς την Deutsche Bank έλαβαν όμως εμφατικές διαστάσεις. Η ARD TV απεκάλυψε ότι το 2008, με την ευκαιρία των εβδομηντακοστών γενεθλίων του διοικητή της Deutsche Bank, Josef Ackermann, διοργανώθηκε μία γιορτή στην καγκελαρία με έξοδα της ίδιας της καγκελαρίας, δηλ. των Γερμανών φορολογουμένων. Στην Γερμανία έγιναν τα προβλέψιμα αγανακτισμένα σχόλια για τα έξοδα (πιθανότατα τοποθετημένα ως “δημοσία δαπάνη”), όμως είναι γνωστό ότι οι πλούσιοι δεν κλέβουν εξ ανάγκης αλλά από πάθος.

Ένας πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, ο Simon Johnson, χαρακτήρισε σε μία συνέντευξή του τον Ackermann ως “τον πιο επικίνδυνο τραπεζίτη παγκοσμίως“, καθώς ο ισχυρισμός του να επιτύχει απόδοση τουλάχιστον 25% είναι εξαιρετικά επικίνδυνος και μπορεί να στηριχθεί μονάχα σε έξοδα των φορολογουμένων στην περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Όμως αυτό δείχνει ότι ο Ackermann έχει καταλάβει πως λειτουργεί στην πραγματικότητα ο καπιταλισμός: είναι ο φορολογούμενος η αληθινή κότα που κάνει τα χρυσά αυγά, και είναι πάντα οι φτωχοί που οφείλουν να καταθέτουν την ελεημοσύνη στους πλουσίους.”

Το άρθρο αναφέρει ότι το τείχος του Βερολίνου αγοράστηκε από την Deutsche Bank με συμφωνία μεταξύ του τότε διοικητή της, Alfred Herrhausen, και του Γκορμπατσόφ. Ο πρώτος δολοφονήθηκε το 1989, τρεις εβδομάδες μετά την πτώση του τοίχους και η Deutsche Bank δεν πλήρωσε ποτέ το τοίχος που παρόλα αυτά περιήλθε στην ιδιοκτησία της[!]. Με απλά λόγια η τράπεζα κατάφερε να εξαπατήσει ακόμη και τον Γκορμπατσόφ.

Το άρθρο αναφέρει κλείνοντας:

“Σήμερα είναι δύσκολο να βρούμε περιπτώσεις διαφθοράς στις οποίες να μην εμπλέκεται με κάποιο τρόπο η Deutsche Bank. Ακόμη και από το υγειονομικό σκάνδαλο στο Abruzzo που παρέσυρε τον κυβερνήτη Ottaviano Del Turco δεν μπορούσε να λείπει η Deutsche Bank. Οφείλουμε σε μία πτήση στο Λονδίνο του Ottaviano del Turco, το 2006, για να συναντήσει τους επικεφαλείς της Deutsche Bank, το γεγονός ότι οι αποφάσεις της ίδιας της Deutsche Bank δεν λαμβάνονται καν στην Γερμανία αλλά στο Λονδίνο.

Σε ένα πράγμα έχει δίκιο ο πρωθυπουργός David Cameron: Το Λονδίνο βρίθει από εγκληματίες. Όμως αντί να στείλει την αστυνομία να τους ξετρυπώσει από το City, την στέλνει στα προάστια για να δείρει τον κόσμο. Τίποτα το παράξενο καθώς τον περασμένο χρόνο ο Cameron ήταν ο υποψήφιος που χρηματοδοτήθηκε επισήμως από την Deutsche Bank με όρους σχεδόν ντροπιαστικούς για αυτή την υποστήριξη.”

από το Alkimos archive

Υγ: Η επιλογή της εικόνας σε αυτό το άρθρο δεν είναι τυχαία, διότι έχει σχέση με το όνομα Ackerman. Είναι ίσως μια από αυτές τις διαβολικές συμπτώσεις της ζωής (ή μήπως δεν είναι σύμπτωση;) καθώς ο πρώτος παραγωγός που ανέβασε την θρυλική ιστορία του Αλ Καπόνε στον κινηματογράφο, λεγόταν: Leonard Joseph Ackerman!

Σας συνιστούμε να διαβάσετε επίσης και το... Ποιος ο ρόλος της Deutsche Bank στις τελευταίες δραματικές εξελίξεις; (13/5/2010) καθώς επίσης και το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ : "Η πολιτική διακήρυξη του Δ' Ράιχ" στα Επίκαιρα για να καταλάβετε πως “δένει το γλυκό”.

Τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα

Έχουμε τονίσει κατ’ επανάληψη με σειρά αναρτήσεων ότι αργά ή γρήγορα, κάποια στιγμή στο βωμό της εξόφλησης του δημοσίου χρέους, θα επιχειρηθεί να θυσιαστούν και οι ατομικές μας περιουσίες και ειδικότερα η ακίνητη περιουσία μας, γιατί τα χρήματά μας και τα εισοδήματά μας ήδη θυσιάζονται και αυτό θα συνεχιστεί με ακόμα πιο σκληρό τρόπο. Το θέμα του κινδύνου για την ακίνητη περιουσία δεν έχει γίνει αντιληπτό από πολλούς, οι οποίοι νομίζουν ότι το δημόσιο χρέος είναι κάτι που δεν αφορά την δική τους περιουσία, αλλά μόνο τη δημόσια περιουσία.

Όμως ήδη χθες πληροφορηθήκαμε εμβρόντητοι τη δήλωση που... έκανε ο προέδρος του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Halle, Ούλριχ Μπλουμ στην εφημερίδα Passauer Neue Presse με τον άκρως ενδεικτικό τίτλο «τα όρνεα δείχνουν πού υπάρχουν πτώματα».

Συγκεκριμένα ο κ. Μπλουμ, ο οποίος προφανώς εκφράζει τις μύχιες επιθυμίες των Γερμανών και της κ. Μέρκελ, δήλωσε ότι: «Μπορούμε να αφήσουμε τα κράτη να κηρύσσουν χρεοκοπία, το ένα μετά το άλλο ή ακολουθούμε το δύσκολο δρόμο: Το δημόσιο χρέος να χρηματοδοτηθεί από τα έσοδα αποκρατικοποιήσεων, ή να ασφαλιστεί με την ιδιωτική περιουσία των πολιτών της χώρας. Αυτή θα ήταν μία επιλογή για την Ελλάδα, την Ιταλία ή ακόμα και για τις ΗΠΑ».

Δηλαδή ο κ. Μπλουμ προτείνει προς την ελληνική κυβέρνηση, να εξασφαλίσει τους τοκογλύφους με αναγκαστική (δεν νοείται διαφορετικά) υποθήκευση των ακινήτων όλων των Ελλήνων!!!

Δεν μένει τώρα πια, παρά να δούμε κάποια στιγμή τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να επικαλούνται τίποτα διλήμματα του στυλ «υποθήκευση ή πτώχευση» και άλλα τέτοια φαιδρά που ακούστηκαν στο παρελθόν και αναλαμβάνοντας δήθεν το σχετικό πολιτικό κόστος, να ψηφίσουν κανένα έκτρωμα στη Βουλή, όπως έκαναν με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο. Δεν θέλουμε φυσικά να πιστέψουμε ότι θα συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Πιστεύουμε οι βουλευτές ως Έλληνες και οι ίδιοι, να γνωρίζουν ότι την ακίνητη περιουσία του Έλληνα δεν την πειράζεις ποτέ. Καλύτερα να τον σκοτώσεις.

Σε ότι αφορά εκείνους που μας εξομοιώνουν με ψοφίμι στο οποίο ορμούν τα όρνεα, έχουμε να απαντήσουμε ότι τα όρνεα αντιμετωπίζονται με όπλα.

από το προεδρική δημοκρατία