Χάιλ Γκέμπελς!

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει την εθνική της επέτειο φιμωμένη και χωρίς να μπορεί να μιλήσει για την αλήθεια της;

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει τις νίκες της ηττημένη, καθημαγμένη, ντροπιασμένη, πτωχευμένη, καταπτοημένη;

Τι είναι μια χώρα που καταντά, ακριβώς την ημέρα της επετείου της νίκης της, να βλέπει την εθνική της κυριαρχία να καταργείται και να τίθεται υπό την επιτροπεία αυτών που κάποτε αψήφησε – με το αντάρτικο στα βουνά, με το αντάρτικο στις πόλεις, στα κολαστήρια της Μέρλιν, στα μαρτυρικά χωριά της, με τη σιωπηλή και αόρατη στρατιά της που μεγαλούργησε στη συλλογή πληροφοριών και στα σαμποτάζ;

Δυστυχώς, την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι: Είναι μια χώρα άθλιων πολιτευτάκηδων, επιγόνων των δοσιλόγων και των άκαπνων, που κυριάρχησαν στην πολιτική της ζωή και συστηματικά, με σχέδιο, την οδήγησαν – οι ασυνείδητοι – στην καταστροφή.

Η σημερινή «σιωπηλή στρατιά» της πατρίδας, οι απόγονοι της ηρωικής νεολαίας του 1940 και της Αντίστασης, παρελαύνει αυτές τις μέρες αποστρέφοντας το βλέμμα από τις εξέδρες των επισήμων (λέμε τώρα) που έμειναν χωρίς «επισήμους», αφού αυτοί απέδρασαν και αποδέχθηκαν ότι δεν έχουν δικαίωμα να γιορτάζουν μαζί με τον λαό.

Θριαμβολογούν πάλι αυτές τις μέρες. Αλλά καθισμένοι στα γραφεία τους, προφυλαγμένοι σε αίθουσες συνεντεύξεων Τύπου, μέσα σε κλοιό αστυνομικών.

Το γεγονός ότι έχουν υποστεί την μεγαλύτερη ταπείνωση - που δεν είναι ούτε το Μνημόνιο, ούτε οι αποφάσεις της 25ης Μαρτίου (άλλη επέτειος αυτή), ούτε εκείνες της 21ης Ιουλίου (άλλος μήνας επετείων κι’ αυτός), ούτε εκείνες της 27ης Οκτωβρίου, αλλά ο αποκλεισμός τους από τον εορτασμό του Έπους - ούτε που τους αγγίζει.

Όλα μπορεί να τα αντέξει ένας πατριώτης. Αλλά να σε αποκαλούν προδότη την ημέρα της Νίκης; Να μην μπορείς να γιορτάσεις μαζί με τον λαό που σε εκλέγει; Να στέκεις μπροστά σε μια νεολαία που επιδεικτικά στρέφει την κεφαλή προς την αντίθετη πλευρά, ενώ μέχρι πριν έναν χρόνο σε χαιρετούσε τιμητικά;

Αν το δέχεσαι αυτό, σημαίνει ότι το αξίζεις. Κανείς δεν αντέχει τέτοια περιφρόνηση αν πιστεύει πως έχει δίκιο, πως έχει πράξει το καθήκον του απέναντι στο λαό και στη χώρα.

Πώς το αντέχουν; Μα επειδή έχουν από καιρό αντικαταστήσει το σύνθημα «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», με το άλλο, το προσφιλές τους: «Η προπαγάνδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Πώς να τους νοιάξει η επιτήρηση που –σωστά, τέτοιοι που είναι – τους επιβλήθηκε, όταν έχουν αποδειχθεί οι πιο ικανοί και πιο άξιοι συνεχιστές του Γκέμπελς, υπουργού Προπαγάνδας και Δημόσιας Διαφώτισης της ναζιστικής Γερμανίας;

Ως γνωστόν, ο Γκέμπελς, συνήθιζε να λέει πως «δεν λέμε κάτι για να το πούμε, αλλά για να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα».

Και αυτό κάνουν στην Ελλάδα, 71 χρόνια μετά τη νίκη επί του φασισμού και τους ηρωικούς αγώνες κατά του Ναζισμού, οι άξιοι συνεχιστές του αρχιπροπαγανδιστή του Χίτλερ.

Ο κ. Παπανδρέου δεν δίστασε να πει πως «αυτή είναι η πιο ιστορική απόφαση από όσες έχουν ληφθεί μέχρι τώρα» - είχε αποκαλέσει και τις άλλες «ιστορικές» και αποδείχθηκαν κουρελόχαρτα, οπότε μπορούμε να φανταστούμε τι θα αποδειχθεί «η πιο ιστορική».

Όταν τολμάς να προφέρεις αυτή τη φράση τις ημέρες που η πατρίδα σου γιορτάζει πράγματι τις πιο ιστορικές στιγμές της, τότε σημαίνει πως το ψέμα σε έχει κυριεύσει και δεν έχεις συναίσθηση του τι λες.

Δεν δίστασε επίσης να πει πως απηλλάγη ο λαός από ένα «ιστορικό βάρος».

Όταν τολμάς, ακριβώς τις ημέρες που το βάρος της Ιστορίας γίνεται ακόμη πιο αισθητό στους ώμους του λαού (σου – λέμε τώρα) να αποκαλείς «ιστορικό βάρος» το άχθος ενός χρέους που προκλήθηκε από κλεψιές και κακοδιαχείριση, τότε απλώς δείχνεις το μέγεθος της ανελλήνιστης παρουσίας σου στον δημόσιο βίο.

Είπε ακόμη ο κ. Παπανδρέου πως (με τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου) «κλείνουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν»!

Όταν αυτό το λες την ημέρα μιας επετείου «που δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους, δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει», τότε δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς πως οι λογαριασμοί με το παρελθόν όχι μόνο δεν έκλεισαν, αλλά τώρα ανοίγουν.

Κι’ όταν η εξουσιομανία σου είναι τόσο μεγάλη που ομολογείς την ανικανότητά σου, δέχεσαι την επιτροπεία (διότι πιστεύεις ότι την αξίζεις και έτσι είναι) και την ξεπερνάς λέγοντας ξεδιάντροπα πως είναι καλύτερα να τους έχεις πάνω από το κεφάλι σου «για να μπει τέλος σε αυτό το σόου που γίνεται κάθε τρεις μήνες», απλώς παραδέχεσαι ότι δεν είσαι σε θέση να κάνεις τίποτε.

Και όταν μετά δίνεις τη σκυτάλη στον υπουργό των Οικονομικών, για να παραδεχθεί κι’ αυτός την ανικανότητα του ίδιου και όλης της κυβέρνησης, λέγοντας πως η παρουσία των ελεγκτών πρέπει να είναι συνεχής «για να μη δημιουργούνται επικοινωνιακά προβλήματα και το έργο να γίνεται ταχύτερα», τότε δεν υπάρχει άλλο σκαλοπάτι να κατεβείς στην κλίμακα του ψεύδους και της διαστροφής.

Αλλά, κατά μια ελπιδοφόρα σύμπτωση - πώς παίζει αλήθεια τα παιχνίδια της η Ιστορία! – ήταν 27 Οκτωβρίου του 1960, όταν ο Στρατής Μυριβήλης εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας στην Ακαδημία Αθηνών, λέγοντας:

«Mεγάλη είναι η ζωή των λαών. Δεν μετριέται με τα χρόνια, όπως η ζωή των ατόμων. Mε τους αιώνες μετριέται, όπως η ζωή της Γης. Λοιπόν, εκεί που πορεύεται την καθημερινή του χαμοζωή ο λαός, απορροφημένος από τις έγνοιες της βιοπάλης, γλεντοκόπος από τη χαρά της νιότης ή σκυθρωπός από τον αγώνα της άχαρης δουλειάς, διχασμένος από τα πάθη και τα ιδιωτικά συμφέροντα, ακούει άξαφνα την ιερή καμπάνα της Φυλής να βαρά συναγερμό. Aυτιάζεται. Σταματά μεσοστρατίς και υψώνει με χτυποκάρδι τα μάτια προς την υψηλότατη κορφή. H καρδιά γιομίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Βλέπουμε στην κορφή ν' ανεμίζει χαιρετιστικά η μεγάλη σημαία του Γένους. Τη γνωρίζουμε τούτη τη σημαία. Tην έχουμε δει να τρικυμίζεται μέσα στους κύκλους του χρόνου. Την είδαμε με τα μάτια των προγόνων, που έχουν πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. Την έχουμε στήσει εκεί ψηλά με τα ματωμένα μας χέρια. Aπό τούτη την κορυφογραμμή της 28ης του Oχτώβρη, μπορούμε ν' αγναντέψουμε την πορεία της Φυλής μας. Έρχεται μια μέρα στη ζωή των Εθνών, που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής των ταυτότητας. Tέτοια μέρα για την Eλλάδα είναι η μέρα της Σαλαμίνας, η μέρα του Mαραθώνα, η μέρα του τελευταίου Kωνσταντίνου, η μέρα της 25ης Mαρτίου. Tέτοια είναι και η μέρα της 28ης του Oχτώβρη. Aυτή τη μέρα δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους. Δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει».

Δυστυχώς για τους Γκέμπελς, αυτές τις μέρες χτυπάει και πάλι η καμπάνα της Φυλής!
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από την Ελεύθερη Ζώνη

Η “περηφάνεια” του ΓΑΠ...

Ο «Παπανδρεϊσμός» θα μείνει στην Ιστορία ως το χειρότερο κεφάλαιο, ή τουλάχιστον ένα από τα πέντε χειρότερα, στην ελληνική ιστορία. Ίσως και στην ευρωπαϊκή, γιατί ο γιος του Ανδρέα κοντεύει, σε συνδυασμό με την Merkel (τα δυο άκρα ανίκανων και επικίνδυνων «ηγετών»), να διαλύσει την Ευρώπη (διαλυμένη ποτέ ενωμένη). Μετά την άνευ όρων (ο Jeffrey έχει υπογράψει, ειδικά στους Γερμανούς, «λευκή επιταγή») παράδοση στο Βερολίνο και το Παρίσι, ο προδότης Quisling «πρωθυπουργός» των τοκογλύφων προσκυνάει ΚΑΙ τον αντικαγκελάριο της Γερμανίας, τον Βιετναμέζο Phillip Roesler (άλλος ένας, ας πούμε Ευρωπαίος, «φιλέλληνας» με σχέδιο τύπου Marshall και Schuman για την χρεοκοπία της Ελλάδας).

Μάλιστα του μιλά με περηφάνια για τα «επιτεύγματά» του…
Μισθοί, συντάξεις, επιδόματα τέλος, αντικαθίσταται με ελεημοσύνη, ίσα-ίσα για την μετάβαση στην εκκλησία για το συσσίτιο, ανεργία, χαράτσια, φόροι α λα τούρκα, ακρίβεια, εγκληματικότητα, λαθρομετανάστευση, ναρκωτικά, βιασμοί, δολοφονίες, ποινικοποίηση ουσιαστικά της ιδιοκτησίας, ακρίβεια, αναληθή στοιχεία προϋπολογισμών (για 2-3 έτη τουλάχιστον), «μαγειρεμένα» ελλείμματα και χρέη (ύψος ακριβές για το 2009 ακόμα δεν έχουμε), σπάταλο κράτος, προνόμια πολιτικών, πολυτελής διαβίωση ακόμα, με αστυνομικούς να φυλάνε αυτούς, και κάτι άλλους «σπουδαίους», και να βαράνε ως και ανήλικα παιδιά, μαζί με κουκουλοφόρους, φοροδιαφυγή, απάτη, νέο κύμα μετανάστευσης Ελλήνων, διαλυμένη παιδεία, υγεία, ασφάλιση, ΜΜ"Ε" γκεμπελόσκυλα ή πιστά στην τσόντα και την κλειδαρότρυπα και την σάχλα…

Μαζί με τα ψέματα πριν αναλάβει «πρωθυπουργός» το 2009 για μονόδρομους (η Κύπρος γιατί ρε πήγε Ρωσία που έχει πρόβλημα και εσύ τον Putin τον έγραψες από μακριά γιατί βαράει-και η ΕΕ πονάει όποτε την ακουμπάει-;), Ιθάκη, λεφτά και όσα είπε για όχι νέα μέτρα και τα πανηγύρια μετά τα μνημόνια, το μεσοπρόθεσμο, τον εφαρμοστικό νόμο, τα πολυνομοσχέδια, την σύνοδο της 21ης Ιουλίου (που θα αλλάξει, για να ικανοποιηθεί ο von Schauble) και το… 100ετες ομόλογο (δηλ. από 40 χρόνια με την σύνοδο θα τελειώσει ο Διεθνής Έλεγχος σε 100, όπως στον ΔΟΕ του 1898) εμάς μας έχεις κάνει όχι περήφανους αλλά Τούρκους (όχι στην δουλειά, που ήθελε ο Πάγκαλος) στα νεύρα και στην διάθεση για βία όταν σε βλέπουμε στην τηλεόραση.

Η περηφάνια είναι κάτι που ΔΕΝ έχει ΚΑΝΕΝΑΣ Παπανδρέου. ΔΕΝ μαθαίνεται, ούτε κληρονομείται όπως το όνομα και, δυστυχώς, το αξίωμα Γιωργάκη. Αυτή την έχουν όσοι και όσες άφησες στην ψάθα και τους έχει βρίσει και ο τελευταίος κόπανος σε Γερμανία, Τσεχία, Αγγλία, Ολλανδία, Φιλανδία, Σλοβακία, Αυστρία για την ώρα. Αν ήσουν Έλληνας και αναλάμβανες το χάλι του 2009 θα αρνιόσουν εκείνο το χρέος και θα ΑΠΑΙΤΟΥΣΕΣ διαγραφή του. Δεν θα σιγόνταρες την χολή της Merkel για τεμπελιά, διακοπές.

Με το 1ο εξώφυλλο τύπου FOCUS ή BILD, STERN, SPIEGEL, DE WELT κλπ. οι δημοσιογράφοι θα έκαναν καταναγκαστικά έργα και δεν θα συνέχιζαν να βεβηλώνουν τον Παρθενώνα ή την Αφροδίτη της Μήλου. ΔΕΝ θα ζητούσε κανένας νησιά(Κρήτη και Κέρκυρα) ή να πωληθεί ο Ιερός Βράχος. ΔΕΝ θα έκαναν κηδεία στην Ελλάδα, ούτε θα σχολίαζε Άγγλος κιόλας την αναστήλωση στην Ακρόπολη, ενώ χρωστάει το… μάρμαρο! ΔΕΝ θα βλέπαμε προκλητικές γελοιογραφίες με τον μύθο της Ευρώπης ή με τουρκική(!) σημαία στην Ακρόπολη. ΔΕΝ θα έβαζε μια ακόμα ίδια σημαία κάποιος σε εκκλησία στην Σαντορίνη, ούτε θα μας έλεγαν για το πώς μπήκαμε (χάρη στον Σημίτη, όχι με την θέλησή μας) στο € και ότι πρέπει να γυρίσουμε στην δραχμή (εταιρεία SIXT).

ΔΕΝ θα απαιτούσε κανένας να κυματίζει μεσίστια η σημαία μας λόγω χρέους ούτε την Κω για υποθήκη, ούτε τον Παρθενώνα ως εγγύηση (ειδικά όταν έχει περάσει οικονομικό πρόβλημα παλιά και τον βοήθησαν χωρίς ειρωνείες για «καλό κουράγιο»). Δεν θα ανεχόταν υπουργό με ειδικό βάρος να βρίζει τους πολίτες με κάθε ευκαιρία και να λέει ότι τα έφαγε, τα λεφτά τουλάχιστον, μαζί τους! Θα απαιτούσε, το κυριότερο, ΑΜΕΣΗ αποπληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας για τα κατοχικά δάνεια και τα αρχαία που έκλεψαν οι ναζί κατακτητές το 1940. Είναι και οικονομικό και ηθικό θέμα, για την δικαίωση της μνήμης όσων δολοφονήθηκαν από τα χιτλερικά στρατεύματα (πχ. Δίστομο).

Οι ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ δεν χορεύουν ζεϊμπέκικο μάλιστα μπροστά σε Τούρκο και ΔΕΝ τους ανοίγουν πόρτα που δεν τους αξίζει διάπλατη στην ΕΕ. Περηφάνια και ΑΛΛΗ ΜΙΑ προδοσία στην Κύπρο δεν είναι συμβατή. Οι ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ Έλληνες μιλούν ΠΑΝΤΑ και ΠΑΝΤΟΥ ελληνικά, όχι αγγλικά. Να βάλουν οι άλλοι το ακουστικό με την μετάφραση. Αλλά αυτό το χρειάζεσαι και εσύ Έλληνα της διασποράς. Επειδή εμείς είμαστε, παρά τα όσα ακούσαμε δυό χρόνια τώρα, ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ και ΕΛΛΗΝΕΣ και στο τέλος θα δικαιωθούμε, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να παραιτηθείτε ΟΛΟΙ, από τον ΑΧΡΗΣΤΟ Πρόεδρο Παπούλια ως τον καφετζή της Βουλής!

ΔΕΝ ξέρετε τι σας περιμένει τον χειμώνα. Ελλείψει χρημάτων για πετρέλαιο θα κάψουμε ό,τι δικό σας βρούμε. Αν είμαστε τυχεροί κάποιον από το «κόμμα» σου ΓΑΠ! Ο Phillip και ΟΛΟΙ οι άλλοι θα πάρουν το… δάκτυλο της Αφροδίτης από εμάς! ΜΟΝΟ! Χρωστάνε και κρύβουν χρέη και από τους Γερμανούς τα παλιογουρούνια!
γράφει η Σοφία Τ.

από το citypress-gr

“Η Δημοκρατία διοικείται από το χέρι ενός αόρατου μηχανικού”

Όταν κάπου εκεί στα τέλη του προπερασμένου αιώνα ο μεγάλος Ανατόλ Φρανς κατέληγε στο συμπέρασμα – απόφθεγμα «Η Δημοκρατία διοικείται από το χέρι ενός αόρατου μηχανικού», ίσως να μην φανταζόταν καν πως στα χρόνια, στις δεκαετίες, στους αιώνες που θα ακολουθούσαν θα αποδεικνυόταν πως είχε κάνει την σημαντικότερη διαπίστωση όλων των εποχών.

Ο «αόρατος μηχανικός», όπως κομψά αποκάλεσε την λειτουργία της προπαγάνδας ο μεγάλος και εξαιρετικά πολιτικοποιημένος συγγραφέας, κυριάρχησε και...εξακολουθεί να κυριαρχεί με τρόπο απόλυτο, φθάνοντας ανίκητος ως τον 21ο αιώνα.

Η δράση του αναπτύχθηκε στο έπακρο, τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο, από τον υπουργό Προπαγάνδας και Δημόσιας Διαφώτισης της ναζιστικής Γερμανίας Γιόζεφ Γκέμπελς, που δεν κουραζόταν να επαναλαμβάνει πως «δεν λέμε κάτι για να το πούμε, αλλά για να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα».

Πρόκειται για μια καθαρά σκόπιμη διαδικασία, στην οποία, όμως, δεν εμπλέκονται μόνο οι εμπνευστές μιας συγκεκριμένης προπαγανδιστικής δραστηριότητας, αλλά αναγκαστικά χρησιμοποιούνται και εκείνοι που για άλλους, δικούς τους λόγους, που δεν εντάσσονται πάντα στον αρχικό προπαγανδιστικό σκοπό, δέχονται να λάβουν μέρος σ’ αυτήν.

Τα παραδείγματα είναι σχεδόν καθημερινά. Και συχνά βλέπουμε τον «αόρατο μηχανικό» να βάζει το χέρι του, συνήθως φροντίζοντας για την αποσιώπηση των σημαντικών και την υπερπροβολή των ασήμαντων ή και ψευδογεγονότων, που χρησιμεύουν στην συγκάλυψη των πραγματικών γεγονότων.

Τις τελευταίες ημέρες, ο μηχανισμός βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με βάση δύο μεγάλα θέματα.

Το πρώτο είναι το ζέον θέμα της απεργίας των ταξί.

Όχι μόνο δεν δίνεται η αναγκαία έμφαση και δεν ζητούνται με την αναγκαία αποφασιστικότητα οι εξηγήσεις για την υπαναχώρηση της κυβέρνησης μόνο και μόνο επειδή άλλαξε ο υπουργός, αλλά και καταβάλλεται προσπάθεια να στραφούν τα πυρά κατά των θυμάτων της εξαπάτησης.

Ο «αόρατος μηχανικός» κατόρθωσε να εξαφανίσει και το περίφημο (και απολύτως υπαρκτό) sms της τρόικας, που, με αφορμή τα τρομερά και καταστροφικά επεισόδια των τελευταίων είκοσι σχεδόν ημερών, διερωτάται τι συνέβη και αποκαλεί την αλλαγή στάσης εκ μέρους του κ. Ραγκούση «strange movement» - περίεργη κίνηση.

Δεν ήταν αρκετό αυτό για να ξεσηκωθεί θύελλα; Δεν έπρεπε να έχει γίνει σημαία για την αντιπολίτευση; Δεν έπρεπε ήδη τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης – και κυρίως ο υπουργός των Οικονομικών – να διερευνήσουν αυτήν την «περίεργη κίνηση»; Δεν έπρεπε να υπάρξει ομοβροντία ερωτήσεων στη Βουλή;

Τίποτε. Άκρα του τάφου σιωπή. Μερικές κουβέντες του αέρα μόνο – και μερικοί «γραφικοί» που επιμένουν να ζητούν απαντήσεις.

Προσέξτε τώρα. Στις 24 Ιουλίου, το «Βήμα της Κυριακής» είχε δημοσιεύσει συνέντευξη του προκατόχου του κ. Ραγκούση, Δ. Ρέππα, ο οποίος έλεγε σαφώς πως η μόνη πρόβλεψη του Προεδρικού Διατάγματος που δεν υιοθετήθηκε από τον κ. Ραγκούση, είναι αυτή που «ισχύει σε όλη την Ευρώπη» και «συνδέει τον αριθμό των αδειών με τον πληθυσμό μιας πόλης ή περιοχής».

Απαντούσε μάλιστα ο κ. Ρέππας και στο επιχείρημα του κ. Ραγκούση, σύμφωνα με το οποίο το επίμαχο προεδρικό διάταγμα δεν είχε συζητηθεί σε κανένα κυβερνητικό όργανο και επομένως ούτε είχε εγκριθεί, ούτε ο ίδιος ήταν υποχρεωμένος να το εφαρμόσει.

Όπως είπε ο κ. Ρέππας (επαναλαμβάνω, στις 24 Ιουλίου, στο «Βήμα της Κυριακής»), «δεν συζητούνται στο Υπουργικό Συμβούλιο οι κανονιστικές πράξεις. Είναι θέμα συναρμοδίων υπουργών των οποίων η υπογραφή έχει τεθεί στο σχετικό Προεδρικό Διάταγμα. Αν είχε σταλεί το Προεδρικό Διάταγμα στο Συμβούλιο Επικρατείας, θα είχαμε ήδη τη γνωμοδότησή του. Και αν μεν κρινόταν αντισυνταγματικό τότε, με αυτό το δεδομένο, ο χώρος των ταξί δεν θα είχε κανέναν λόγο να στραφεί εναντίον της κυβέρνησης και να αντιδρά. Αν, πάλι, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ορθή από άποψη συνταγματικότητας τη ρύθμιση αυτή, θα έπρεπε να είναι μια πολιτική αποδεκτή προς εφαρμογή [..] Αυτό μπορεί να γίνει και τώρα. Ο αρμόδιος υπουργός όλα αυτά τα γνωρίζει και τα σταθμίζει».

Σαφές; Προφανώς. Έγινε καμιά φασαρία με αφορμή την ξεκάθαρη τοποθέτηση Ρέππα; Καμία.

Συνεχίζω – παρακολουθώντας τις κινήσεις του «αόρατου μηχανικού». Μια εβδομάδα μετά, στις 31 Ιουλίου, την προηγούμενη Κυριακή δηλαδή, πάλι το «Βήμα της Κυριακής», δημοσιοποίησε τις επιστολές που ο πρώην υφυπουργός Πέτρος Δούκας είχε στείλει στον τότε πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή – τέσσερις επιστολές μεταξύ του 2004 και του 2008 – δια των οποίων είτε διεκτραγωδούσε την κατάσταση, είτε προειδοποιούσε για τα επερχόμενα δεινά στην οικονομία.

Αν και οι επιστολές είναι γνωστές από καιρό, αν και ο κ. Δούκας έχει επανειλημμένα μιλήσει γι’ αυτές, αν και ο ίδιος έχει επανέλθει πολλές φορές με προτάσεις του για το τι πρέπει να γίνει τώρα, έγινε ο κακός χαμός.

Συγγνώμη, αλλά υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι ο Καραμανλής γνώριζε την κατάσταση;

Ο ίδιος δεν την είχε περιγράψει στην ομιλία του και με τις εξαγγελίες του, προεκλογικά, στην ΔΕΘ;

Όλοι δεν γνωρίζουμε πως ο κ. Προβόπουλος είχε προεκλογικά ενημερώσει τόσο τον κ. Καραμανλή, όσο και τον κ. Παπανδρέου για την ζοφερή κατάσταση;

Δεν υπάρχουν ανάλογες δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων της ίδιας περιόδου;

Φυσικά, υπήρξαν καθυστερήσεις και απαράδεκτες δηλώσεις ενασχολούμενων με την οικονομία της χώρας – μέσα στην παγκόσμια κρίση του 2008 – σύμφωνα με τις οποίες η ελληνική οικονομία ήταν άτρωτη και θωρακισμένη – αυτή μόνη σε ολόκληρο τον κόσμο!

Φυσικά, δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε και, ενώ τον Ιούνιο του 2007, βγήκαμε από την διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, μετά υπήρξε μια τόσο ραγδαία κατάρρευση.

Φυσικά, δεν έχουμε ακόμη πληροφορηθεί τι συνέβη μεταξύ του 2007 και του 2009, με αποτέλεσμα τον απόλυτο εκτροχιασμό.

Φυσικά επικράτησε και τότε – όπως άλλωστε και σήμερα – η λογική της παρεοκρατίας και της χρησιμοποίησης σε καίριες θέσεις προσώπων που δεν ήξεραν ούτε τι είναι το ΑΕΠ!

Αλλά, πέστε μου, γιατί δόθηκε τώρα τόσο μεγάλη δημοσιότητα στις γνωστές επιστολές Δούκα;

Μήπως επειδή έχουν αρχίσει να ακούγονται φωνές που ζητούν να μάθουν τι ακριβώς έκανε η παρούσα κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός μεταξύ του Οκτωβρίου 2009 και του Μαρτίου 2010, οπότε τρέξαμε με ορμή προς το «ασφαλές καταφύγιο» του μηχανισμού στήριξης;

Εννοώ, μήπως όλα αυτά γίνονται για να καλυφθεί μια πρόσφατη ολιγωρία με μια παλαιότερη; Και για να εξυπηρετηθεί αυτός ο σκοπός χρησιμοποιήθηκαν οι επιστολές Δούκα, ως ξαναζεσταμένη σούπα;

Προς επίτευξη αυτού του προπαγανδιστικού σκοπού, αγνοούνται, βέβαια, και όλα τα στοιχεία που συνέθεταν το πολιτικό σκηνικό της εποχής.

Ήθελε η τότε κυβέρνηση να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό; Ο κ. Παπανδρέου – μαζί με την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ – ξεκινούσε να συγκεντρώνει υπογραφές για δημοψήφισμα.

Ήθελε η τότε κυβέρνηση να αναμορφώσει το καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών; Ξεσηκωνόταν θύελλα στη Βουλή, με κραυγές και διαμαρτυρίες.

Ήθελε η τότε κυβέρνηση να λάβει μέτρα; Μα τι λέτε τώρα. Αφού λεφτά υπήρχαν.

Στην εξάμηνη απραξία του κ. Παπανδρέου, αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία, αναφέρθηκε με πρόσφατες συνεντεύξεις του ο πρώην υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την λέξη «απραξία» ως «επιεικέστερη εκδοχή».

Παράλληλα, υπογράμμισε πως ο κ. Δούκας δεν μπορεί να είναι επιλεκτικώς αξιόπιστος, καθώς στις τέσσερις επιστολές περιλαμβάνεται και αυτή της 2οής Ιουλίου 2004, όπου διεκτραγωδεί τα χάλια της οικονομίας, αμέσως μετά την αποχώρηση της κυβέρνησης Σημίτη.

Αλλά πέρα από όλα αυτά – από όπου προκύπτει πως ευθύνες έχουν όλοι, καθώς και η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει ούτε την προπαγάνδα, ούτε τα προβλήματα της οικονομίας – κάποιος θα πρέπει επιτέλους να μας απαντήσει:

Πώς είναι δυνατόν η ίδια εφημερίδα να δημοσιεύει σε δύο αλλεπάλληλες Κυριακές δύο εξίσου ενδιαφέροντα θέματα και έμφαση να δίνεται μόνο στο ένα;

Και μάλιστα να εξαφανίζεται αυτό που αφορά το καυτό παρόν και να υπερπροβάλλεται αυτό που αφορά το χιλιοειπωμένο παρελθόν;

Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσουμε τον Ανατόλ Φρανς από το υπερπέραν…
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από το Ελεύθερη Ζώνη