Χάιλ Γκέμπελς!

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει την εθνική της επέτειο φιμωμένη και χωρίς να μπορεί να μιλήσει για την αλήθεια της;

Τι είναι μια χώρα που γιορτάζει τις νίκες της ηττημένη, καθημαγμένη, ντροπιασμένη, πτωχευμένη, καταπτοημένη;

Τι είναι μια χώρα που καταντά, ακριβώς την ημέρα της επετείου της νίκης της, να βλέπει την εθνική της κυριαρχία να καταργείται και να τίθεται υπό την επιτροπεία αυτών που κάποτε αψήφησε – με το αντάρτικο στα βουνά, με το αντάρτικο στις πόλεις, στα κολαστήρια της Μέρλιν, στα μαρτυρικά χωριά της, με τη σιωπηλή και αόρατη στρατιά της που μεγαλούργησε στη συλλογή πληροφοριών και στα σαμποτάζ;

Δυστυχώς, την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι: Είναι μια χώρα άθλιων πολιτευτάκηδων, επιγόνων των δοσιλόγων και των άκαπνων, που κυριάρχησαν στην πολιτική της ζωή και συστηματικά, με σχέδιο, την οδήγησαν – οι ασυνείδητοι – στην καταστροφή.

Η σημερινή «σιωπηλή στρατιά» της πατρίδας, οι απόγονοι της ηρωικής νεολαίας του 1940 και της Αντίστασης, παρελαύνει αυτές τις μέρες αποστρέφοντας το βλέμμα από τις εξέδρες των επισήμων (λέμε τώρα) που έμειναν χωρίς «επισήμους», αφού αυτοί απέδρασαν και αποδέχθηκαν ότι δεν έχουν δικαίωμα να γιορτάζουν μαζί με τον λαό.

Θριαμβολογούν πάλι αυτές τις μέρες. Αλλά καθισμένοι στα γραφεία τους, προφυλαγμένοι σε αίθουσες συνεντεύξεων Τύπου, μέσα σε κλοιό αστυνομικών.

Το γεγονός ότι έχουν υποστεί την μεγαλύτερη ταπείνωση - που δεν είναι ούτε το Μνημόνιο, ούτε οι αποφάσεις της 25ης Μαρτίου (άλλη επέτειος αυτή), ούτε εκείνες της 21ης Ιουλίου (άλλος μήνας επετείων κι’ αυτός), ούτε εκείνες της 27ης Οκτωβρίου, αλλά ο αποκλεισμός τους από τον εορτασμό του Έπους - ούτε που τους αγγίζει.

Όλα μπορεί να τα αντέξει ένας πατριώτης. Αλλά να σε αποκαλούν προδότη την ημέρα της Νίκης; Να μην μπορείς να γιορτάσεις μαζί με τον λαό που σε εκλέγει; Να στέκεις μπροστά σε μια νεολαία που επιδεικτικά στρέφει την κεφαλή προς την αντίθετη πλευρά, ενώ μέχρι πριν έναν χρόνο σε χαιρετούσε τιμητικά;

Αν το δέχεσαι αυτό, σημαίνει ότι το αξίζεις. Κανείς δεν αντέχει τέτοια περιφρόνηση αν πιστεύει πως έχει δίκιο, πως έχει πράξει το καθήκον του απέναντι στο λαό και στη χώρα.

Πώς το αντέχουν; Μα επειδή έχουν από καιρό αντικαταστήσει το σύνθημα «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», με το άλλο, το προσφιλές τους: «Η προπαγάνδα ποτέ δεν πεθαίνει»!

Πώς να τους νοιάξει η επιτήρηση που –σωστά, τέτοιοι που είναι – τους επιβλήθηκε, όταν έχουν αποδειχθεί οι πιο ικανοί και πιο άξιοι συνεχιστές του Γκέμπελς, υπουργού Προπαγάνδας και Δημόσιας Διαφώτισης της ναζιστικής Γερμανίας;

Ως γνωστόν, ο Γκέμπελς, συνήθιζε να λέει πως «δεν λέμε κάτι για να το πούμε, αλλά για να επιτύχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα».

Και αυτό κάνουν στην Ελλάδα, 71 χρόνια μετά τη νίκη επί του φασισμού και τους ηρωικούς αγώνες κατά του Ναζισμού, οι άξιοι συνεχιστές του αρχιπροπαγανδιστή του Χίτλερ.

Ο κ. Παπανδρέου δεν δίστασε να πει πως «αυτή είναι η πιο ιστορική απόφαση από όσες έχουν ληφθεί μέχρι τώρα» - είχε αποκαλέσει και τις άλλες «ιστορικές» και αποδείχθηκαν κουρελόχαρτα, οπότε μπορούμε να φανταστούμε τι θα αποδειχθεί «η πιο ιστορική».

Όταν τολμάς να προφέρεις αυτή τη φράση τις ημέρες που η πατρίδα σου γιορτάζει πράγματι τις πιο ιστορικές στιγμές της, τότε σημαίνει πως το ψέμα σε έχει κυριεύσει και δεν έχεις συναίσθηση του τι λες.

Δεν δίστασε επίσης να πει πως απηλλάγη ο λαός από ένα «ιστορικό βάρος».

Όταν τολμάς, ακριβώς τις ημέρες που το βάρος της Ιστορίας γίνεται ακόμη πιο αισθητό στους ώμους του λαού (σου – λέμε τώρα) να αποκαλείς «ιστορικό βάρος» το άχθος ενός χρέους που προκλήθηκε από κλεψιές και κακοδιαχείριση, τότε απλώς δείχνεις το μέγεθος της ανελλήνιστης παρουσίας σου στον δημόσιο βίο.

Είπε ακόμη ο κ. Παπανδρέου πως (με τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου) «κλείνουμε τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν»!

Όταν αυτό το λες την ημέρα μιας επετείου «που δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους, δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει», τότε δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς πως οι λογαριασμοί με το παρελθόν όχι μόνο δεν έκλεισαν, αλλά τώρα ανοίγουν.

Κι’ όταν η εξουσιομανία σου είναι τόσο μεγάλη που ομολογείς την ανικανότητά σου, δέχεσαι την επιτροπεία (διότι πιστεύεις ότι την αξίζεις και έτσι είναι) και την ξεπερνάς λέγοντας ξεδιάντροπα πως είναι καλύτερα να τους έχεις πάνω από το κεφάλι σου «για να μπει τέλος σε αυτό το σόου που γίνεται κάθε τρεις μήνες», απλώς παραδέχεσαι ότι δεν είσαι σε θέση να κάνεις τίποτε.

Και όταν μετά δίνεις τη σκυτάλη στον υπουργό των Οικονομικών, για να παραδεχθεί κι’ αυτός την ανικανότητα του ίδιου και όλης της κυβέρνησης, λέγοντας πως η παρουσία των ελεγκτών πρέπει να είναι συνεχής «για να μη δημιουργούνται επικοινωνιακά προβλήματα και το έργο να γίνεται ταχύτερα», τότε δεν υπάρχει άλλο σκαλοπάτι να κατεβείς στην κλίμακα του ψεύδους και της διαστροφής.

Αλλά, κατά μια ελπιδοφόρα σύμπτωση - πώς παίζει αλήθεια τα παιχνίδια της η Ιστορία! – ήταν 27 Οκτωβρίου του 1960, όταν ο Στρατής Μυριβήλης εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας στην Ακαδημία Αθηνών, λέγοντας:

«Mεγάλη είναι η ζωή των λαών. Δεν μετριέται με τα χρόνια, όπως η ζωή των ατόμων. Mε τους αιώνες μετριέται, όπως η ζωή της Γης. Λοιπόν, εκεί που πορεύεται την καθημερινή του χαμοζωή ο λαός, απορροφημένος από τις έγνοιες της βιοπάλης, γλεντοκόπος από τη χαρά της νιότης ή σκυθρωπός από τον αγώνα της άχαρης δουλειάς, διχασμένος από τα πάθη και τα ιδιωτικά συμφέροντα, ακούει άξαφνα την ιερή καμπάνα της Φυλής να βαρά συναγερμό. Aυτιάζεται. Σταματά μεσοστρατίς και υψώνει με χτυποκάρδι τα μάτια προς την υψηλότατη κορφή. H καρδιά γιομίζει αναγάλλια, τα μάτια βουρκώνουν. Βλέπουμε στην κορφή ν' ανεμίζει χαιρετιστικά η μεγάλη σημαία του Γένους. Τη γνωρίζουμε τούτη τη σημαία. Tην έχουμε δει να τρικυμίζεται μέσα στους κύκλους του χρόνου. Την είδαμε με τα μάτια των προγόνων, που έχουν πεθάνει πριν από πολλά χρόνια. Την έχουμε στήσει εκεί ψηλά με τα ματωμένα μας χέρια. Aπό τούτη την κορυφογραμμή της 28ης του Oχτώβρη, μπορούμε ν' αγναντέψουμε την πορεία της Φυλής μας. Έρχεται μια μέρα στη ζωή των Εθνών, που οι αιώνες ελέγχουν τα χαρτιά της ιστορικής των ταυτότητας. Tέτοια μέρα για την Eλλάδα είναι η μέρα της Σαλαμίνας, η μέρα του Mαραθώνα, η μέρα του τελευταίου Kωνσταντίνου, η μέρα της 25ης Mαρτίου. Tέτοια είναι και η μέρα της 28ης του Oχτώβρη. Aυτή τη μέρα δώσαμε ακόμη μια φορά εξετάσεις μπροστά στο Θεό και μπροστά στους ανθρώπους. Δείξαμε την ταυτότητά μας την Eθνική και βρέθηκε εν τάξει».

Δυστυχώς για τους Γκέμπελς, αυτές τις μέρες χτυπάει και πάλι η καμπάνα της Φυλής!
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

από την Ελεύθερη Ζώνη

Κατάντια! Πανηγυρίζουν την επίσημη χρεοκοπία της χώρας!...

Από το πακέτο ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ύψους 106 δισ. ευρώ και την συμμετοχή των εκτός ευρωζώνης επενδυτών στο σχέδιο μόχλευσης του EFSF θα κριθεί τους επόμενους μήνες η αποτελεσματικότητα των αποφάσεων της χθεσινής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες.

Στην εκτίμηση αυτή συγκλίνουν οι πρώτες αξιολογήσεις των αποφάσεων που ολοκληρώθηκαν σήμερα τα ξημερώματα, μαζί με την αύξηση στο 50% του haircut των ελληνικών ομολόγων.

Το μεγάλο ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι το πως θα αντιδράσουν οι ευρωπαϊκές τράπεζες στην απόφαση για ενίσχυση του συντελεστή κεφαλαιακής επάρκειας στο 9% μέχρι τα μέσα του 2012.

Η εκτίμηση της EBA ότι... αυτό απαιτεί περί τα 106 δισ. ευρω νέα κεφάλαια συνοδεύεται από δύο ερωτήματα, στα οποία οι απαντήσεις θα κρίνουν την πορεία της ευρωοικονομίας, αλλά και την αντίδραση των αγορών τις επόμενες εβδομάδες:

• οι ευρω-τράπεζες έχουν δηλώσει με τον πλέον σαφή τρόπο ότι η επίτευξη του στόχου για συντελεστή 9% (δείκτης Tier 1) θα επιδιώξουν να γίνει με μείωση της μόχλευσής τους, τον δραστικό περιορισμό του ενεργητικού και κατα δεύτερο λόγο με ΑΜΚ και κρατικά κεφάλαια για να αποφύγουν την απειλή απώλειας ελέγχου των τραπεζών τους! Αυτό σημαίνει ότι είναι ανοικτός ο κίνδυνος να επιταχυνθεί η πορεία της ευρω-οικονομίας στην ύφεση (με άμεση προεξόφληση από τα χρηματιστήρια) λόγω γενικευμένου περιορισμού των χορηγήσεων...παρά τις εκκλήσεις της Ε.Ε. να μη γίνει αυτό.

• τόσο το ΔΝΤ όσο και οι αναλύσεις των τραπεζών που έχουν προηγηθεί για τις ανάγκες κεφαλαιοποίησης των τραπεζών αναφέρονταν σε ποσά που κινούνταν μεταξύ των 200 και 258 δισ. ευρω δηλαδή υπερτριπλάσια αυτών που αποφάσισε η Σύνοδος Κορυφής, αφήνοντας έτσι ανοικτά ερωτηματικά για την επάρκεια των καλύψεων που θα επιτευχθούν από την απόφαση της Ε.Ε.

Όσο για το EFSF η απόφαση η μόχλευσή του να φτάσει το ενα τρίσ. Ευρώ από τα 440 δισ. ευρω δημιουργεί επίσης ερωτηματικά, καθώς η Σύνοδος παραπέμπει τις σχετικές διαδικασίες στο Eurogroup του Νοεμβρίου για το πως αυτή θα γίνει πράξη.

Οι υπάρχουσες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο σχεδιασμός προβλέπει την δημιουργία ειδικών ταμείων (SPV) στα οποία “μέτοχοι” θα είναι το EFSF και θεσμικοί επενδυτές που θα περιλαμβάνουν από το ΔΝΤ μέχρι κρατικά επενδυτικά funds τρίτων χωρών όπως η Κίνα, η Ινδία, κ.α. Αυτά όμως θα διερευνηθούν στην επερχόμενη συνάντηση του G-20 στις 3 Νοεμβρίου στις Κάνες. Εξ ού και η παραπομπή στο eurogroup της απόφασης εξειδίκευσης για την μόχλευση του EFSF ! Αξιοσημείωτο είναι οτι η ΕΚΤ δεν εμφανίσθηκε να παρεμβαίνει στις συζητήσεις αυτές και όλοι περιμένουν τις επόμενες δηλώσεις προθέσεων του κ. Ντράγκι...

• Όσο για την Ελλάδα τα σημεία (σ.σ. βλέπε σχετικό ρεπορτάζ στο Capital) που συγκεντρώνουν την προσοχή και θα διαμορφώσουν άμεσα την πολιτική και οικονομική ατζέντα είναι δύο:

• η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών (30 δισ. ευρώ) οδηγεί σε μαζική κρατικοποίησή τους με πιθανές ελάχιστες εξαιρέσεις και

• σε ένα νέο πρόγραμμα δεκαετούς τουλάχιστον δημοσιονομικής προσαρμογής ύψους περί τα 100 δισ. ευρω που θα θέσει και πάλι σε δοκιμασία το εγχώριο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον με απρόβλεπτες προς το παρόν συνέπειες...

από το capital

Ασελγούν επί πτώματος

Το μακάβριο σκηνικό έχει ήδη στηθεί. Σε πρώτο πλάνο η ημιθανής ελληνική οικονομία και οι «ιατροί συνταγογράφοι» Ευρώπης και Αμερικής να μελετούν, με τους λοιπούς συγγενείς... αν οι δαπάνες ταφής θα είναι σε ευρώ ή σε δραχμές. Στο βάθος τα πρώτα «κοράκια» με μορφή επενδυτών που μας κάνουν μάλιστα μεγάλη χάρη αφού οι κληρονόμοι-ιθαγενείς είναι ανίκανοι να τα καταφέρουν.

Αυτήν την Ελλάδα παραδίδουν σε όλους εμάς τους νόμιμους κληρονόμους της οι «λοιποί συγγενείς – πολιτικοί» της μεταπολίτευσης οι οποίοι την ίδια στιγμή υποκλίνονται με... τον πλέον γελοίο και ραγιαδίστικο τρόπο σε οποιονδήποτε εμφανίζεται στη χώρα για να κάνει τσάμπα μπίζνες ή να ανασύρει πολιτικές και τακτικές αποικιοκρατίας.

Είναι νωπές ακόμη οι εμετικές υποκλίσεις στον Καντάφι για να βάλει τα παράνομα λεφτά του στην Ελλάδα (μέχρι τον Αστέρα ήθελε να αγοράσει ο ένας από τους υιούς Καντάφι) όπως και οι αποκαλύψεις για την επενδυτική προχειρότητα του ενεργειακού έργου στον Αστακό.

Και είναι κατώτερες κάθε σχολιασμού οι δουλικές παρουσίες της μισής κυβέρνησης στους νέους Γερμανούς και άλλους επενδυτές οι περισσότεροι από τους οποίους ήλθαν στην Αθήνα να διευθετήσουν επιχειρηματικές εκκρεμότητες με δουλειές που έκαναν στην Ελλάδα. Όπως εγκυρότατα μαθαίνω, τα προβλήματα του ναυπηγείου Σκαραμαγκά, η συντήρηση των σηματοδοτών του κυκλοφοριακού και κάποια τεχνικά και ενεργειακά έργα ήταν μέσα στην ατζέντα των συζητήσεων.

Είμαι ο τελευταίος στην Ελλάδα που θα αρνηθεί την πρόσκληση επενδυτών, πολυεθνικών και κεφαλαιούχων για να ζωντανέψουν το πτώμα της οικονομίας και να λύσουν (όσο γίνεται) το ογκωδέστατο και πολύμορφο οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα της ανεργίας που καλπάζει.

Δεκαετίες τώρα, είτε με ρεπορτάζ και αναλύσεις είτε με αρθρογραφία, υποστηρίζω ότι η λύση του οικονομικού προβλήματος της χώρας είναι μόνο πολιτική.

Να αποσυρθεί εντελώς το κράτος από την οικονομία και να ασχοληθεί μόνο με τον σχεδιασμό της και την δημιουργία μακροπρόθεσμων κινήτρων (φορολογικών κυρίως) και αναπτυξιακών νόμων που θα εφαρμόζονται με αυστηρότητα από τους ιδιώτες επιχειρηματίες. Ύψιστο κρατικό χρέος στην οικονομία είναι η είσπραξη των κανονικών φόρων χωρίς ελαστικότητα και πελατειακά χατίρια.

Γιατί το ελληνικό κράτος της μεταπολίτευσης απέτυχε παταγωδώς ως επιχειρηματίας. Ακόμη και μέσα στις γνωστές μονοπωλιακές συνθήκες αφού τα ελληνικά μονοπώλια είναι μόνο κρατικά.

Όλοι θυμόμαστε πόσο πληρώσαμε την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ του κρατικού μονοπωλίου.

Και δεν νομίζω να υπάρχει φορολογούμενος που να μην έχει βάλει το χέρι στην τσέπη του, για να πληρωθούν ζημιές, η ΔΕΗ, ο ΟΣΕ, τα κρατικά λεωφορεία, η ΕΥΔΑΠ , τα ΕΛΤΑ και όλες οι αποτυχημένες κρατικές επιχειρήσεις τους χθες και τους σήμερα.

Είναι όμως κατάντια για τη χώρα ότι φθάσαμε στο σημείο να εκλιπαρούμε ξένους επενδυτές γνωστής αλλά και άγνωστης προέλευσης... να έλθουν να επενδύσουν σε ενεργειακές και άλλες μπίζνες που εδώ και 25 χρόνια τουλάχιστον είχαν προτείνει ελληνικοί επιχειρηματικοί και εφοπλιστικοί όμιλοι μαζί με ξένους ομίλους διεθνούς κύρους.

Είναι κατάντια για τη χώρα να ξεχνάμε ότι το ελληνικό επενδυτικό ενδιαφέρον (σε μεγάλη κλίμακα) ατόνησε όταν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία της 35ετίας ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους για το ποιος είναι περισσότερο σοσιαλιστής... διέλυαν υπουργεία με αντικείμενο την ιδιωτική πρωτοβουλία και απέρριπταν προτάσεις για προσέλκυση επενδύσεων για να μην δείξουν επηρεασμό από τις επιχειρηματικές τάξεις.

Είναι κατάντια για τη χώρα να συνεχίζει με τη «λύση» της αδιαφανούς κρατικοδίαιτης τακτικής για το βόλεμα επιχειρηματιών πολύμορφων ενδιαφερόντων και συμφερόντων ως αντικατάσταση μιας πραγματικά ανοικτής επενδυτικής πολιτικής για την αξιοποίηση δράσεων και προτάσεων του εγχώριου επιχειρηματικού δυναμικού.

Είναι κατάντια για την χώρα να συντηρούν τα κόμματα και οι πολιτικοί τα μεταπολεμικά παλαιομοδίτικα αριστερά συνθήματα για τα κεφάλαια των επιχειρηματιών στην Ελβετία, αναγνωρίζοντας έτσι την ανικανότητα πολιτικών και κράτους να συλλάβει 50-100 πραγματικούς απατεώνες μιας μικρής και ασήμαντης Ελλάδας μέσα στο διεθνές επιχειρηματικό στερέωμα.

Τι έχει αλλάξει λοιπόν στους επαγγελματίες Έλληνες πολιτικούς που υποκλίνονται τώρα στους επενδυτές της Γερμανίας , του Κατάρ και των άλλων Αράβων;

Έχει αλλάξει η νοοτροπία τους ότι οι επενδυτές είναι κάτι σας τους κατακτητές;
Έχει αλλάξει η άποψη ότι θα κάνετε δουλειές μόνο αν σας αφήσουν οι συντεχνίες ;
Έχει αλλάξει η τακτική του λαδώματος για να βγούνε οι άδειες με τις 200 υπογραφές αντί σε 5 χρόνια σε ένα ή δύο;
Έχει αλλάξει η φοροεισπρακτική λογική σε θέματα ανάπτυξης και η ανικανότητα πρώην ανέργων πολιτικών που χειρίζονται σήμερα τις τύχες μας και την πορεία της οικονομίας.

Να λοιπόν γιατί οι Γερμανοί ασέλγησαν επί του πτώματος της οικονομίας μας με ειρωνική διάθεση για την αδράνεια των Ελλήνων επιχειρηματιών μπροστά στους «σωτήρες» εισαγόμενους επενδυτές για μπίζνες σε τομείς (ασήμαντης απασχόλησης) που αν υπήρχε άλλο κλίμα στην πολιτική σκηνή του τόπου θα κατάφερναν και οι Έλληνες βιοτέχνες.

Το πρόβλημα στην χώρα δεν είναι η έλλειψη επενδυτών. Είναι η πολιτική νοοτροπία ότι αν υποστηρίξουμε επενδυτές και επιχειρηματίες δεν θα δείχνουμε αριστεροί και άρα θα έχουμε πολιτικό κόστος . Και με αυτό το πρόβλημα θα έλθουν αντιμέτωποι και οι όποιοι νέοι επενδυτές.
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Ύμνος εις την οργή

Η μεγαλύτερη οργή κρύβεται στην σιωπή. Κάθεται σε μία πολυθρόνα έχοντας κλείσει τις βαριές κουρτίνες αφήνοντας έξω το καλοκαίρι. Σηκώνεται κάθε πρωί και καθώς χτενίζει με βία τα μαλλιά της βλέπει στην βούρτσα τις λευκές τρίχες, απόδειξη ότι χρόνο πολύ ακόμα δεν έχει να ορθωθεί ως πρέπει. Φτιάχνει καφέ χτυπώντας καλά το καφεκούτι υπολογίζοντας την αυριανή δόση και ανάβει τσιγάρο κοιτώντας τον απέναντι τοίχο που πάνω του χιλιάδες φορές έχει οργανώσει την Τελευταία της Έξοδο. Διαβάζει εφημερίδες σφίγγοντας κάθε φορά το στόμα στις φασιστικές δηλώσεις των καταδικαστών της και κλείνει την χούφτα της σε γροθιά κάθε φορά που βλέπει σε φωτογραφίες τα γελαστά γλοιώδη πρόσωπα των δημίων της.

Βγαίνει στον δρόμο με τα προπέρσινα ρούχα της και... σκύβει το κεφάλι κάθε φορά που βλέπει το είδωλό της στο τζάμι των βιτρινών μην αντέχοντας να αντικρίζει αυτή την κατάντια να περπατά σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Αποφεύγει τους δρόμους που μπορεί να δει παλιούς γνωστούς αναγκάζοντάς την να τους πει κάτι αισιόδοξο για ό,τι συμβαίνει, αλλά και να τους ομολογήσει τι έχει βαθιά κρυμμένο μέσα της . Επιστρέφει στο σπίτι κόβοντας μία ντομάτα με τόση λύσσα που την πολτοποιεί, βγάζοντας ένα γραμμάριο από Αυτό που κουβαλά, πάνω στο γεύμα της.

Τα βράδια ανοίγει τα παράθυρα παρακαλώντας να έχει φεγγάρι και στριφογυρνά σαν δαιμονισμένη σε ένα σπίτι ξυπόλυτη κάνοντας ακόμα ένα δικαστήριο με τον εαυτό της. Κατήγορος, κατηγορούμενος, πρόεδρος και ένορκοι μόνο αυτή. Μία οργή στο πιο σκληρό δικαστήριο του κόσμου. Και την ώρα της καταδικαστικής ετυμηγορίας βαδίζει προς την ντουλάπα ξετρυπώνοντας το κρυμμένο σκουριασμένο κουτί. Μάρτυρες υπεράσπισης μια διμοιρία ανδρείες αναμνήσεις. Και καθώς απλώνει φωτογραφίες στο τραπέζι της κουζίνας και παρατάσσει πρόσωπα και σκέψεις άλλων εποχών γραμμένες πάνω σε μικρά χαρτάκια- τότε που σιωπή δεν γνώριζε τι θα πει- θυμάται ποια είναι. Είναι αυτή που από ιερά κόκαλα γεννήθηκε και κάθε μέρα μέσα στην σιωπή της δεν αγανακτεί αλλά περιμένει. Βασανιστικά και αργά αναμένει την ημέρα που τα σκοτεινά θα γεμίσουν φως καθώς θα τραβήξει τις κουρτίνες και το σπαθί της θα κατέβει από την φινετσάτη βιτρίνα του σαλονιού και θα ξαναμπεί στο χέρι της.

γράφει ένας απλός άνθρωπος