Ο Ελληνικός λαός θυσία στο βωμό μιας χούφτας ξένων τραπεζών

Η κυβέρνηση Παπανδρέου εκπροσωπεί τις τράπεζες και όχι τον ελληνικό λαό Επιστροφή στη φεουδαρχία, μέσω … Ελλάδας

Σε άρθρο του στο counterpunch, ο Paul Craig Roberts γράφει μεταξύ άλλων και τα εξής ενδιαφέροντα (και μάλλον έχει δίκιο):…Στις ΗΠΑ και στη Βρετανία, οι κεντρικές τράπεζες μπορούν να τυπώνουν χρήμα με το οποίο να αγοράζεται κρατικό χρέος. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει στην ευρωζώνη.

Όταν η κρίση του χρέους έπληξε τα λεγόμενα κράτη PIIGS, οι κεντρικές τους τράπεζες δεν... μπορούσαν να τυπώσουν ευρώ ώστε να αγοραστούν τα κρατικά τους ομόλογα, όπως έκανε στην Αμερική η Federal Reserve με την λεγόμενη «ποσοτική χαλάρωση».

Η μόνη τράπεζα που μπορεί να τυπώσει ευρώ είναι η ΕΚΤ, και αυτό απαγορεύεται από το καταστατικό της.
Έτσι, στην Ευρώπη, όπως και στις ΗΠΑ, η βασική προτεραιότητα της οικονομίας έγινε η διάσωση των τραπεζών, προκειμένου να μην υποστούν απώλειες στα χαρτοφυλάκιά τους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, έγινε μια συμφωνία με την «σοσιαλιστική» της κυβέρνηση, η οποία εκπροσωπεί τις ελληνικές τράπεζες και όχι τον ελληνικό λαό. Η ΕΚΤ θα παραβίαζε το καταστατικό της, και μαζί με το ΔΝΤ θα πρόσφεραν αρκετά χρήματα στην Ελλάδα ώστε αυτή να μην κηρύξει στάση πληρωμών στα κρατικά της ομόλογα, βλάπτοντας έτσι τις ιδιωτικές τράπεζες που τα κατέχουν.

Ως αντάλλαγμα για αυτά τα δάνεια της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, και προκειμένου να αποπληρωθούν, η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να συμφωνήσει να πουλήσει σε ξένους ιδιώτες επενδυτές τα κρατικά της λαχεία, τα λιμάνια της, τα δημοτικά δίκτυα ύδρευσης, μια σειρά από νησιά, και επιπλέον θα έπρεπε να επιβάλλει και μια ανάλγητη λιτότητα στον λαό της, μειώνοντας τα μεροκάματα, κόβοντας τις κοινωνικές παροχές και τις συντάξεις, αυξάνοντας την φορολόγηση, και απολύοντας δημόσιους υπάλληλους.

Με άλλα λόγια, ο ελληνικός λαός θυσιάζεται στο βωμό μιας χούφτας ξένων ιδιωτικών τραπεζών της Γερμανίας, της Γαλλίας, και της Ολλανδίας.

Βέβαια, ο ελληνικός λαός, σε αντίθεση με την «σοσιαλιστική» του κυβέρνηση, δεν θεώρησε την παραπάνω συμφωνία ως συμφέρουσα, και για αυτό βρίσκεται συνεχώς στους δρόμους.

Ο επικεφαλής της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet, έχει δηλώσει πως η λιτότητα που επιβλήθηκε στους Έλληνες είναι ένα πρώτο βήμα. Αν η Ελλάδα δεν αντεπεξέλθει στα συμφωνηθέντα, το επόμενο βήμα είναι για την ΕΕ να αναλάβει την εθνική κυριαρχία της χώρας, να καθορίζει τον προϋπολογισμό της, να αποφασίζει για την φορολογία, να κρίνει τις δαπάνες, και έτσι, μέσω του πλήρους ελέγχου να ξεζουμίσει τους Έλληνες ώστε να αποπληρωθούν η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, που δάνεισαν χρήματα στην Ελλάδα για να πληρώσει τις ξένες ιδιωτικές τράπεζες!

Με άλλα λόγια, η ΕΕ και η ΕΚΤ σηματοδοτούν μια επιστροφή στην πιο ακραία μορφή φεουδαρχίας, όπου μια χούφτα ζάπλουτων προνομιούχων δέχεται κάθε είδους φροντίδα, και περιποίηση, εις βάρος όλων των άλλων.
Εδώ λοιπόν κατέληξε η οικονομική πολιτική της Δύσης: Ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν οι πλούσιοι για να αυξήσουν τον πλούτο τους, επιβάλλοντας την εξαθλίωση στην μεγάλη πλειοψηφία του υπόλοιπου πληθυσμού.
γράφει ο PAUL CRAIG ROBERTS

από το Counterpunch το είδαμε στο antinews

Άψογη καταστροφή

Η οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη δεν είναι πλέον πρόβλημα μικρών περιφερειακών οικονομιών, όπως της Ελλάδας. Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι μια ολοκληρωτική επίθεση των αγορών σε μεγάλα κράτη, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Σε αυτό το σημείο, οι χώρες που απειλούνται παράγουν περίπου το 1/3 του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, γεγονός που σημαίνει πως το ενιαίο νόμισμα βρίσκεται αντιμέτωπο με την προοπτική της εξαφάνισης. Και όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είναι καν διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν τη φύση της απειλής που αντιμετωπίζουν, πόσο μάλλον να την αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

Παραπονέθηκα συχνά στο παρελθόν για...
τη «δημοσιονομικοποίηση» του οικονομικού λόγου εδώ στην Αμερική και για το γεγονός ότι η άκαιρη επικέντρωση σε θέματα δημοσιονομικών ελλειμμάτων αποπροσανατόλισε την Ουάσιγκτον από την καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη στο μέτωπο της αγοράς εργασίας. Αλλά δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε τέτοιες εμμονές. Μάλιστα, οι Ευρωπαίοι είναι πολύ πολύ χειρότεροι.

Ακούστε τι λένε πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες –κυρίως, αλλά όχι μόνο οι Γερμανοί– και θα νομίσετε ότι το πρόβλημα της ηπείρου τους είναι ηθικής φύσεως: Κυβερνήσεις δανείστηκαν υπερβολικά και τώρα πληρώνουν το τίμημα που τους αξίζει, με τη μορφή μέτρων λιτότητας.

Ωστόσο, αυτή η ιστοριούλα ισχύει, αν ισχύει, μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας και για κανέναν άλλον. Ειδικά η Ισπανία, για παράδειγμα, είχε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και πολύ χαμηλό χρέος πριν από την κρίση του 2008. Οι δημοσιονομικές της επιδόσεις, θα μπορούσε να πει κανείς, ήταν άψογες. Και παρότι δέχθηκε βαρύ πλήγμα από την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων, παραμένει ένα κράτος με χαμηλό σχετικά χρέος.

Για ποιο λόγο λοιπόν η Ισπανία –μαζί με την Ιταλία που έχει υψηλότερο χρέος αλλά μικρότερα ελλείμματα– βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο του κυκλώνα; Η απάντηση είναι ότι οι χώρες αυτές βρίσκονται αντιμέτωπες με κάτι ανάλογο με τις μαζικές αναλήψεις μετρητών από τα γκισέ των τραπεζών, μόνο που σε αυτήν την περίπτωση οι αναλήψεις γίνονται από κράτη και όχι –ή, καλύτερα, και όχι μόνο– από τις τράπεζές τους.

Ιδού πώς δουλεύει το σύστημα: Οι επενδυτές πιστεύουν, αδιάφορο για ποιους λόγους, ότι ένα κράτος θα χρεοκοπήσει. Έτσι, δεν αγοράζουν τα ομόλογά του, παρά μόνο με πολύ υψηλά επιτόκια, λόγω της κρίσης εμπιστοσύνης. Τα υψηλά αυτά επιτόκια όμως δυσχεραίνουν τη δημοσιονομική κατάσταση του κράτους, καθιστώντας την προοπτική της χρεοκοπίας αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και καθώς συμβαίνει αυτό, ξεσπάει ταυτόχρονα και τραπεζική κρίση, καθώς τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εν λόγω κράτους έχουν συνήθως επενδύσει μαζικά στα ομόλογά του.

Μια χώρα με δικό της νόμισμα, όπως, ας πούμε, η Βρετανία, μπορεί βεβαίως να βρει διέξοδο από μια τέτοια κρίση. Αν είναι αναγκαίο, η Τράπεζα της Αγγλίας θα παρέμβει αγοράζοντας κρατικά ομόλογα της χώρας, τυπώνοντας έτσι νέο χρήμα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε βέβαια να ενισχύσει τον πληθωρισμό (αν και είναι αμφίβολο κατά πόσον αυτό είναι πιθανό σε συνθήκες κρίσης), αλλά σε κάθε περίπτωση ο πληθωρισμός είναι μικρότερη απειλή για τους επενδυτές απ’ ό, τι η χρεοκοπία. Η Ισπανία και η Ιταλία όμως δεν έχουν δικό τους νόμισμα. Ως εκ τούτου, η απειλή της αυτοεκπληρούμενης προφητείας είναι πέρα για πέρα αληθινή, αφού τα επιτόκια των ομολόγων των δύο αυτών κρατών διαμορφώνονται σε επίπεδα διπλάσια από τα αντίστοιχα της Βρετανίας.

Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν τώρα ο κ. Τρισέ και οι συνάδελφοί του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι να αγοράζουν ισπανικά και ιταλικά ομόλογα, αυτό που θα έκαναν και οι δύο αυτές χώρες δηλαδή αν είχαν δικά τους νομίσματα. Αυτό έκανε και η ΕΚΤ πριν από μερικές εβδομάδες, με αποτέλεσμα προσωρινή ανακούφιση για τα δύο κράτη. Σχεδόν αμέσως όμως, παρενέβησαν οι ηθικολόγοι, οι οποίοι μισούν την ιδέα ότι οι χώρες που αμάρτησαν, δημοσιονομικά υποτίθεται, θα συγχωρεθούν. Η πρόβλεψη ότι θα επικρατήσουν οι απόψεις των ηθικολόγων προκάλεσε νέο πανικό στις αγορές.

Επιπλέον πρόβλημα δημιουργείται και από την εμμονή της ΕΚΤ να διατηρήσει το «άψογο» σκορ της στη διατήρηση της σταθερότητας των τιμών. Έτσι, σε μια στιγμή που η Ευρώπη χρειάζεται απεγνωσμένα ισχυρή αναπτυξιακή ώθηση και μάλιστα λίγος πληθωρισμός θα βοηθούσε σε αυτήν την προσπάθεια, η ΕΚΤ μειώνει τις στρόφιγγες της κυκλοφορίας του χρήματος, προσπαθώντας να αποκρούσει πληθωριστικές πιέσεις οι οποίες υπάρχουν μόνο στη φαντασία της. Και τώρα οδηγούμαστε στο σημείο καμπής. Δεν μιλάμε για μια κρίση που θα κορυφωθεί σε ένα ή δύο χρόνια, αλλά στις αμέσως επόμενες μέρες. Το ερώτημα είναι επομένως αν η ΕΚΤ θα κάνει αυτό που πρέπει, να μειώσει δηλαδή τα επιτόκια και να δανείσει απλόχερα. Ή μήπως οι Ευρωπαίοι είναι τόσο απασχολημένοι με την τιμωρία των αμαρτωλών που θα αμελήσουν να σώσουν τους εαυτούς τους;
Όλος ο κόσμος παρακολουθεί...

από την Καθημερινή