Tα λαμόγια λεηλατούν πάντα

Σώζεται η τράπεζα με τα λεφτά των φορολογουμένων και κατόπιν συνεχίζει να τους πίνει το αίμα -σώζεται δηλαδή το βαμπίρ ιδίοις αναλώμασι των θυμάτων του, με τι τέρατα έχουμε μπλέξει; Κλονίζεται η Γαλλοβελγική τράπεζα Ντέξια και την αιμοδοτούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις με ποσά ίσα με το μισό ελληνικό χρέος (πριν να το κάνει τρισμέγιστο ο Γιωργάκης) -κι ύστερα της Ευρώπης τής φταίνε οι ακαμάτηδες νότιοι, τα pigs...

Μπουκάρει στα καθ' ημάς, σαν τον Αλάριχο στα νοικοκυριά ο Μπενύτο, διαλέγει τι θα βουτήξει, βιάζει όποιον οικογενειακό προϋπολογισμό γουστάρει κι ύστερα κλαίγεται μπροστά στα θύματά του ότι τα... έσφαξε για το καλό τους ότι κάποιος τέλος πάντων έπρεπε να αναλάβει τη βρώμικη δουλειά. Δεν είθισται να βάφουν με αίμα τα χέρια τους οι Κατακτητές, όταν μπορούν να κάνουν το ίδιο για χάρη τους οι σμπίροι τους

Τι είναι οι αγορές;

Ο Τρομερός θεός Κόνανος που όλα τα σφάζει κι όλα τα μαχαιρώνει;

Τι είναι το χρήμα;

Ο Κερασφόρος θεός Κόπανος που ληστεύει όποιον γουστάρει; που κάνει τα αμετάβατα μεταβατικά και λιμοκτονεί όποιον προαιρείται;

Τι είναι το χρέος; Κισμέτ; Τι είναι το έλλειμμα; ο Καιάδας των φτωχών; η Ταρπηία Πέτρα των αδύναμων; το Βάραθρο για τα παιδιά του γείτονά μας, του συναδέλφου μας, τα δικά μας;

Τι έχει γίνει η ζωή μας; μια μαλακία που παρουσιάζεται τετράκις κάθε μήνα στα γκισέ των τραπεζών δι' υπόθεσίν της; ένα αγκομαχητό που πρέπει να πληρώνει λύτρα στη Ζήμενς για κάθε ανάσα, μια ξεφτίλα που αξίζει στους «τεμπέληδες» και στους «διεφθαρμένους»;

Τι είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση;

Μια Ιερά Συμμαχία των Τοκογλύφων με το στομάχι τους;

Ο ζωτικός χώρος των Αρίων; Η διαρκής τιμωρία των μαζών; Η «τελική λύση» για τον πολιτισμό των ανθρώπων;

Τι είναι μια κυβέρνηση που υπεξαιρεί τα λεφτά των πυροπαθών, για να πληρώσει τα κινητά του Πάγκαλου και τις γραμματείς του Βενιζέλου;

Ποιοι είναι οι κρατικοδίαιτοι διανοούμενοι που μπορούν να κατηγορούν για λαϊκισμό τον ίδιον τον λαό; Σε ποια ρεστωράν τρώνε; (όχι γιαούρτια, αυτά τα τρώνε πλέον παντού).

Ποιος είναι ο Μπαρόζο;

Ούτε μια τρίχα απ' τα μαλλάκια της γερόντισσας που έμεινε με τη σύνταξη μισή.

Να τελειώνουμε!

Δεν είμαστε ανδράποδα, να μας κάνουν ό,τι θέλουν τα ανδρείκελα.

Υπάρχουν λύσεις. Υπάρχουν άλλες πολιτικές.

Και καλούνται τα κόμματα ιδίως της Αριστεράς να τις διατυπώσουν, να τις προτείνουν στον λαό, να διαβουλευτούν μαζί του. Παντού! Στα σπίτια στις πλατείες, στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους.

Δεν είναι ώρα τώρα να σνομπάρουν οι μισοί ΣΥΝασπισμένοι τους αγανακτισμένους. Ούτε είναι τώρα η ώρα για να τιμωρεί το ΚΚΕ όσους δεν κατάλαβαν εγκαίρως ότι είχε δίκιο για το Μάαστριχτ.

Είναι βέβαιον ότι μια μέρα η Γη θα γίνει κόκκινη κι ότι ο Σοσιαλισμός θα έρθει (μάλιστα πριν από τη Δευτέρα Παρουσία), αλλά για την ώρα χάνονται δουλειές, πληθαίνει η ανεργία, κόβονται μισθοί, αφανίζεται το ασφαλιστικό, ξεχαρβαλώνονται οι γειτονιές, κλείνουν μαγαζιά, κλείνουν σπίτια, εκπίπτει η (έστω αστική) δημοκρατία, ώσπου να γίνουν οι

δεξιοί κεντρώοι, οι κεντρώοι σοσιαλιστές και οι σοσιαλιστές κομμουνιστές, θα έχουμε γυρίσει όλοι στα σπήλαια.

Δεν θέλει ο λαός έναν «καλό καπιταλισμό», θέλει προμάχους να τον βοηθήσουν να βγει απ' την παγίδα.

Αυτό είναι το πρόταγμα της ανάγκης κι όχι το «τις πταίει» -υπάρχει καιρός γι' αυτό. Αργότερα. Το επείγον είναι η σωτηρία του λαού.

Σήμερα ο λαός, παρά την τρομοκρατία και τη μαύρη προπαγάνδα, δίνει στις υπάρχουσες εκδοχές της Αριστεράς ένα ποσοστό περίπου 25%...

Αν η Αριστερά βγει μπροστά με προτάσεις, πρόγραμμα, τακτική και στρατηγική ο λαός θα της δώσει μεγαλύτερο ποσοστό, γεωμετρικά μεγαλύτερο.

Βγάζοντας έτσι ενδεχομένως την Ελλάδα μπροστά στον αγώνα για την ανατροπή του συστήματος, που γεννά και ζει απ' τις κρίσεις του. Οχι μόνον σε εθνικό αλλά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Αυτή είναι σήμερα η πρόκληση της Ιστορίας, τα λοιπά είναι για όσους δεν ακούνε τη βοή των επερχομένων. Η ανάγκη σήμερα απαιτεί τη γενναιότητα της Αριστεράς που μπορεί να βγει μπροστά χωρίς να 'ναι φοβική ούτε με την υπόλοιπη Αριστερά ούτε με τον λαόν τον ίδιο.

Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, θα βρει τον δρόμο του ακόμα κι αν η Αριστερά εθελοτυφλήσει με τον τρόπο του Οιδίποδα...
γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ Σ.

από την enet

Θέατρο παραλόγου με κουρελιασμένα σκηνικά η χώρα

Σε θεατρική σκηνή επί της οποίας παρουσιάζονται έργα από το ρεπερτόριο του θεάτρου του παραλόγου εξελίσσεται η χώρα, όπως προκύπτει από τα γεγονότα του τελευταίου εικοσιτετραώρου:

Η προγραμματισμένη για τις 13 Οκτωβρίου επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup είχε ακυρωθεί σε μια ακόμη μεταμεσονύκτια διελκυστίνδα, όταν ο υπουργός των Οικονομικών κ. Βενιζέλος, ξενυχτισμένος, έδινε χθες άλλη μια «έκτακτη» (είναι σαφές ότι το «έκτακτο» έχει πλέον εξελιχθεί σε «τακτικό») συνέντευξη Τύπου στην οποία υποστήριζε πως η έκτη δόση «δεν είναι το πρόβλημα», καθώς σημασία έχει η εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου (που αφορά στο δεύτερο δάνειο και ενώ δεν έχει εξασφαλιστεί η ομαλή καταβολή του πρώτου).

Την ώρα, επίσης, που ο υπουργός επέμενε πως... η έκτη δόση «δεν είναι το ζητούμενο», έσπευδε να μας… καθησυχάσει, λέγοντας ότι τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους επαρκούν μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου και πως... θα καταβληθούν οι μισθοί του Οκτωβρίου!

Επομένως, η έκτη δόση είναι το πρόβλημα!

Από την άλλη πλευρά η ανακοίνωση ότι η συνεδρίαση του Eurogroup έχει ακυρωθεί έγινε από τον επικεφαλής της ευρωζώνης Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ, ο οποίος, όμως, την ίδια ώρα, μαζί με τον Επίτροπο Ρεν, διαβεβαίωνε πως η αναβολή της εκταμίευσης το Νοέμβριο δεν πρόκειται να δημιουργήσει πρόβλημα πληρωμών στην Ελλάδα!

Το θέατρο του παραλόγου είχε και άλλη πράξη: Στην χθεσινή «έκτακτη» συνέντευξη Τύπου, ο κ Βενιζέλος είπε πως «δεν προβλέπονται νέα μέτρα για την προσεχή περίοδο», ενώ μόλις λίγες ώρες νωρίτερα Γιουνκέρ και Ρεν άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο λήψης πρόσθετων μέτρων το 2013 και το 2014!

Για την διαδικασία πάλι της ανταλλαγής ομολόγων, (PSI), ο μεν κ. Βενιζέλος απάντησε σιβυλλικά, αφήνοντας να εννοηθεί πως «αυτά τα πράγματα δεν λέγονται», οι δε αξιωματούχοι της ΕΕ δεν απέκλειαν το ενδεχόμενο αύξησης της συμμετοχής των ιδιωτών, λέγοντας ότι εξετάζουν «τεχνικές αναθεωρήσεις»!

Το θέατρο του παραλόγου είχε και νέες αποφάσεις – συμφωνίες σχετικά με τις εγγυήσεις που απαιτεί η Φινλανδία.

Τελικά, η Ελλάδα θα δώσει ως εγγύηση κρατικά ομόλογα 880 εκ ευρώ και η Φινλανδία, λέει, θα δανείσει την Ελλάδα με όρους που θα είναι «υποδεέστεροι των όρων με τους οποίους θα δανείσουν την Ελλάδα οι άλλες χώρες της ευρωζώνης».

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό συγκεκριμένα για την Ελλάδα δεν διευκρινίστηκε, αλλά φαίνεται ότι το όφελος θα το έχουν οι δανειστές, καθώς από την συμφωνία που επετεύχθη προκύπτει πως οι χώρες που θα ζητήσουν και θα λάβουν εγγυήσεις θα καταβάλουν σε αντάλλαγμα εφάπαξ και σε μία δόση τη συνεισφορά τους στο κεφάλαιο του μόνιμου μηχανισμού διάσωσης, ενώ θα αποκομίζουν χαμηλότερο μερίδιο από τα κέρδη του EFSF.

Επίσης, στην περίπτωση χρεοκοπίας μιας χώρας που στήριξαν δεν θα τους επιστρέφεται η εγγύηση παρά μόνο μετά την πάροδο μεγάλου χρονικού διαστήματος, και πάλι μόνο εν μέρει – και εδώ φαίνεται ότι «καλύπτεται» κάπως η Ελλάδα, αλλά μόνο στην απευκταία περίπτωση χρεοκοπίας της.

Αυτή η συμφωνία προβλήθηκε χθες ως... επιτυχία και ενώ το ΔΝΤ δεν έχει ακόμη πει την τελευταία λέξη - αφού ως γνωστόν, με βάση την άλλη ιδιοφυή συμφωνία, αυτήν της 11ης Μαρτίου, θεωρείται προνομιακός δανειστής και επομένως δεν νοείται να λαμβάνει άλλος χρήματα (όπως είναι οι εγγυήσεις) πριν από το Ταμείο.

Είναι σαφές ότι από το θέατρο του παραλόγου δεν μπορούσε να λείψει η… καλύβα του χότζα, όσον αφορά στις εγγυήσεις. Έτσι, ο κ. Βενιζέλος μας είπε πως η τωρινή συμφωνία είναι πολύ καλύτερη σε σχέση με τον κίνδυνο να δοθούν εμπράγματες εγγυήσεις.

Γιατί αναβλήθηκε το Eurogroup;
Όσο για τον κ. Βενιζέλο, φανερά εκνευρισμένος και διαμαρτυρόμενος και πάλι για το γεγονός ότι η αντιπολίτευση δεν δίνει λευκή επιταγή στους χειρισμούς του και οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν δέχονται να απολυθούν, κατέφυγε στα γνωστά επιχειρήματα και στις περίτεχνες επεξηγήσεις όσων συμβαίνουν.

Είπε πως τα μέτρα ψηφίστηκαν μόνο με τη στήριξη των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, «κάτι που συμβαίνει μόνο εδώ», επιμένοντας να μην λαμβάνει υπόψη του πως σε όλες τις άλλες χώρες η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν είναι το εντελώς ανάποδο σε σχέση με τα προεκλογικά προγράμματα και τα μέτρα συμφωνήθηκαν από τα κόμματα προ των εκλογών, οι οποίες μεσολάβησαν πριν αυτά εφαρμοστούν.

Φυσικά, είχε και τις (δικές του) εξηγήσεις για τους λόγους ακύρωσης του Eurogroup της 13ης Οκτωβρίου – ανάλογες εκείνων που είχε δώσει σχετικά με την αποχώρηση της τρόικας που κατά την γνώμη του, δεν… είχε αποχωρήσει.

Όπως είπε – και ενώ όλα παραμένουν παράλυτα και ουδεμία οικονομική πράξη μπορεί να διενεργηθεί μέσα σε αυτό το κλίμα της αβεβαιότητας – η ακύρωση έγινε για τρεις λόγους:

Πρώτον, επειδή επίκειται η συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις 17 και 18 Οκτωβρίου – πράγμα το οποίο ήταν γνωστό όταν ανακοινωνόταν η συνεδρίαση του Eurogroup της 13ης Οκτωβρίου, με μόνη αποστολή την απόφαση εκταμίευσης της έκτης δόσης, μετά την έκθεση της τρόικας, που τώρα μαθαίνουμε ότι παραμένει δυσαρεστημένη, απαιτητική και… έτοιμη να ξαναφύγει και επομένως δεν θα έχει έτοιμη την έκθεσή της πριν από το τέλος Οκτωβρίου.

Επομένως, η συνεδρίαση δεν αναβλήθηκε επειδή υπάρχει προγραμματισμένο Συμβούλιο, αλλά επειδή η τρόικα δήλωσε ότι δεν θα είναι έτοιμη πριν από το τέλος Οκτωβρίου!

Δεύτερον, γιατί πρέπει να ολοκληρωθεί ο γύρος έγκρισης των αποφάσεων για τη διεύρυνση του EFSF από τα εθνικά κοινοβούλια της Ευρωζώνης – αλλά το Eurogroup δεν θα συζητούσε τίποτε σχετικό. Θα συζητούσε μόνο την εκταμίευση της έκτης δόσης.

Τρίτον, γιατί αναμένεται η έκθεση της τρόικας, η οποία είναι η βάση για την 6η δόση και την εφαρμογή των αποφάσεων της 21ης Ιουλίου.

Εδώ, ο κ. Βενιζέλος είπε την αλήθεια, αλλά όταν προσδιοριζόταν η συνεδρίαση για τις 13 Οκτωβρίου, υποτίθεται πως θα ήταν έτοιμη η περίφημη έκθεση.

Μέσα στη γενική σύγχυση, το γραφείο του πρωθυπουργού διέψευσε ως «σκουπίδια» δημοσίευμα της γερμανικής ηλεκτρονικής έκδοσης των Financial Times, σύμφωνα με το οποίο δυο φορές τις τελευταίες εβδομάδες εκμυστηρεύτηκε σε στενούς του συνεργάτες ότι σκέπτεται να παραιτηθεί.

Οι πληροφορίες, όμως, λένε πως το θέμα (της εκμυστήρευσης) υπήρξε και πως απλώς τώρα διαψεύδεται η διαρροή του.

Όσο για την χθεσινή επικοινωνία του πρωθυπουργού με την Γερμανίδα καγκελάριο, η οποία παρουσιάστηκε ως θέμα… ρουτίνας, θεωρείται βέβαιο ότι είχε ως αντικείμενο την εμπλοκή στην εκταμίευση της έκτης δόσης.

Μας διοικούν με... sms!
Η παραφροσύνη στη χώρα συνεχίζεται με καταλήψεις σε διάφορα υπουργεία, παράλυση της οικονομικής ζωής και μια ξαφνική συζήτηση γύρω από την κατάργηση της εθνικής συλλογικής σύμβασης.

Και το άκρον άωτον του παραλόγου: Η τρόικα έστειλε την σχετική διαταγή μέσω sms στο κινητό του υπουργού Εργασίας.

Ως εάν η κατάργηση της εθνικής συλλογικής σύμβασης να ήταν ένα θέμα ρουτίνας, επί του οποίου ήταν δυνατόν να αποφασίσει μόνος του ένας υπουργός – και μάλιστα όχι ο υπουργός των Οικονομικών, αλλά ο υπουργός Εργασίας!

Ως εάν να τον ενημέρωναν (τον υπουργό Εργασίας) για το επόμενο ραντεβού τους!

Η δε αντίδραση του πρωθυπουργού (σ.σ. δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ Ινδία), μόνο επικοινωνιακή αξία έχει.

Πολύ περισσότερο που, από όσο γνωρίζουμε, ο πρωθυπουργός ουδέποτε έχει συναντηθεί με την τρόικα – για ποιο λόγο άραγε; - ενώ αποδέχεται όλες τις εντολές της.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας, αφού οδήγησε τη χώρα στην υποδούλωση, τώρα δίνει μάχες οπισθοφυλακής, αν και γνωρίζει πως είναι εκ των προτέρων χαμένες…

Μια σκηνή για θέατρο παραλόγου η χώρα. Με κουρελιασμένα σκηνικά!
γράφει ο Σοφία Βούλτεψη

από το Ελεύθερη Ζώνη

Η καραμέλα της ισχυρής δημοκρατίας

Παρατράβηξε πια αυτή η καραμέλα με την ισχυρή δημοκρατία την οποία πιπιλίζει συνεχώς το πολιτικό σύστημα. Τελευταίο παράδειγμα προχθές στη Βουλή, όταν κυβερνητικό στέλεχος αναφέρθηκε και πάλι στην «ισχυρή δημοκρατία» που δήθεν έχουμε και τους δήθεν ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς.

Απόδειξη για το αντίθετο είναι η δόση των χρημάτων που περιμένουμε τώρα από τους δανειστές.

Ας μην δοθούν λοιπόν αυτά τα χρήματα (που δυστυχώς όμως θα δοθούν) και τότε θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Τότε θα δούμε πόσο ισχυρή είναι «δημοκρατία» μας. Τότε όχι μόνο οι υπάρχοντες κατ’ επίφαση «δημοκρατικοί θεσμοί» δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν, αλλά ο κάθε «δημοκρατικά» εκλεγμένος πολιτικός θα ψάχνει να βρει τρύπα να κρυφτεί.

Η «δημοκρατία» μας λοιπόν έχει τόση αξία όσο... υπάρχουν και τα δανεικά.
Μια θεατρική δανεική «δημοκρατία», με θετράνθρωπους πολιτικούς, η οποία τώρα καταργήθηκε προς όφελος των πραγματικών αφεντικών της, δηλαδή των δανειστών.

από το προεδρική δημοκρατία

Υπάρχει ένας Αντώνης παντού

Όλοι γνωρίζουμε τις σκηνές σε ταινίες γουέστερν λίγο πριν την μονομαχία των πρωταγωνιστών. Το πλάνο είναι μακρινό, ο αέρας παρασέρνει λίγα ξερόχορτα σηκώνοντας παράλληλα σκόνη στην ατμόσφαιρα και δεν υπάρχει ψυχή ζώσα σε ακτίνα 20 μέτρων. Αν αντικαταστήσουμε τα ξερόχορτα με μικροσκουπίδια που κείτονται στην άκρη του δρόμου, τότε έχουμε το σκηνικό της γειτονιάς μου τα πρωινά. Ακόμα και οι γάτες κρύβονται πίσω από τους κάδους απορριμμάτων. Έτσι λοιπόν, όταν πριν κάμποσους μήνες, περίπου κοντά στο Πάσχα, είδα έναν άνθρωπο στις 8 το πρωί μέσα στο αυτοκίνητό του, η έκπληξή μου ήταν μεγάλη. Κι έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν μου αποκάλυψε τον λόγο που βρισκόταν εκεί.

Το μάτι μου εντόπισε την παρουσία του την... τελευταία στιγμή λίγο πριν προσπεράσω το αυτοκίνητό του. Ένα βρώμικο κόκκινο Skoda με φαγωμένη τη βαφή στο καπό και δυο βαθουλώματα στο φτερό. Εκείνος είχε στηρίξει το κεφάλι του στο τιμόνι και τα χέρια του είχαν αγκαλιάσει το ταμπλό. Μου πήρε κάποια δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσω τι ήταν αυτή η μάζα που είχε γίνει ένα με το εσωτερικό του αυτοκινήτου. Στάθηκα για λίγο περιμένοντας να σαλέψει αλλά τίποτα. “Κύριε, είστε καλά;” τον ρώτησα. Δεν αποκρίθηκε. Επέμεινα στην ερώτησή μου. Και πάλι τίποτα. Το παράθυρο από την μεριά του οδηγού ήταν ανοιχτό οπότε τον σκούντηξα στον ώμο. Στην αρχή ελαφρά μα καθώς δεν αντιδρούσε, όλο και πιο έντονα σε σημείο που θεωρείται αγένεια, έως ότου τελικά γύρισε και με κοίταξε σαν το νεογέννητο που προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του.

Έδειχνε ζαλισμένος και κουρασμένος με γένια λίγων ημερών να αγριεύουν το πρόσωπό του. Τον ρώτησα για άλλη μια φορά αν είναι καλά αλλά και πάλι δεν πήρα απάντηση. Έκατσα στο καπό του αυτοκινήτου ώστε να του δώσω χρόνο να ανακτήσει επαφή με το περιβάλλον. Τον παρατηρούσα καθώς το βλέμμα του σκάναρε τον χώρο στην προσπάθειά του να καταλάβει πού βρισκόταν. Μετά από αρκετή ώρα μου έγνεψε με το κεφάλι κάτι σαν “όλα καλά”. Βγήκε με αργές κινήσεις από το αυτοκίνητο κι έκατσε δίπλα μου στο καπό. Δεν μίλησε, είχε καρφώσει τα μάτια του απέναντι σε μία νερατζιά με κάτι πλαστικές σακούλες με σκουπίδια στη βάση της σαν καλλιτεχνική εγκατάσταση. Πρέπει να είχαν περάσει τουλάχιστον δέκα λεπτά, όταν αποφάσισε να ανοίξει το στόμα του. “Είμαι μια χαρά τώρα, ευχαριστώ” μου είπε. Πιάσαμε την κουβέντα αν και δεν ήταν εύκολο. Κάθε τόσο χανόταν στις σκέψεις του κι έπρεπε να επαναλάβω αυτό που έλεγα για να βρω ανταπόκριση.

Τον έλεγαν Αντώνη, 46 ετών και άνεργος για 5 μήνες. Το προηγούμενο βράδυ είχε βγει για να βρει δανεικά μα χωρίς αποτέλεσμα. Χρωστούσε τέσσερις δόσεις του στεγαστικού του δανείου και άλλες τόσες σε κάρτες. Ο λόγος που είχε αποκοιμηθεί στο αυτοκίνητο: Δεν άντεχε να ανέβει σπίτι και να πει στην γυναίκα του πως δεν κατάφερε να μαζέψει έστω και λίγα χρήματα. “Ντρέπομαι και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό” μου είχε πει. Η κουβέντα μας διήρκησε λίγη ώρα ακόμη. Του πρότεινα να τον κεράσω ένα καφέ αλλά αρνήθηκε γιατί “έπρεπε να γυρίσει σπίτι καθώς η κυρά θα έχει τρελαθεί από την αγωνία της που έλειπε όλο το βράδυ απροειδοποίητα”. Χαιρετιστήκαμε και χωρίσαμε εκεί. Τόσο απλά κι αθόρυβα όπως γνωριστήκαμε.

Τον Αντώνη τον θυμήθηκα πάλι, καθώς διάβαζα για έναν 40χρονο, παραλίγο αυτόχειρα, που σώθηκε την τελευταία στιγμή από την αστυνομία και η εξήγηση που έδωσε είναι πως ντρεπόταν να αντικρίσει τον σπιτονοικοκύρη του, στον οποίο χρωστούσε ενοίκια και δεν μπορούσε να κρύβεται άλλο. Έρευνες δείχνουν πως οι αυτοκτονίες στη χώρα μας παρουσιάζουν αύξηση περίπου 40%, με τους ειδικούς να κάνουν λόγο πια για δύο αυτοκτονίες την ημέρα για το 2010, ενώ το 2009 ήταν μόλις μία. Η πλειονότητα των αυτόχειρων είναι οικογενειάρχες, ηλικίας 40-60 ετών που έχασαν τη δουλειά τους. Η αυτοκτονία στην προκειμένη περίπτωση, λένε οι ψυχολόγοι, πέρα από πράξη απελπισίας, είναι και μία πράξη τιμωρίας γιατί δεν κατάφεραν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους, αλλά και λύτρωσης από το καθημερινό αίσθημα ενοχής.

Και μπορεί ο Αντώνης να μην είχε κάτι τέτοιο στο μυαλό του -κι ελπίζω να είναι καλά καθώς δεν τον έχω ξαναδεί έκτοτε- αλλά σκέφτομαι πώς μπορούμε να βοηθήσουμε και να στηρίξουμε τους συμπολίτες μας που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Υποθέτω δείχνοντας το στοιχειώδες ενδιαφέρον, ακόμα και αν πρόκειται για αγνώστους, είναι μια καλή αρχή.
γράφει η Λουκρητία

από το protagon

Η κρίση απέδειξε ότι η «δημοκρατία» μας είναι για τα μπάζα

Όλα τα ελληνικά μεταπολιτευτικά κόμματα και όλα τα ανεγκέφαλα παπαγαλάκια στα ΜΜ"Ε", καμάρωναν και προπαγάνδιζαν τα τελευταία 37 χρόνια, την μεταπολιτευτική δημοκρατία μας. Η μόνιμη επωδός όλων ήταν ότι «η δημοκρατία μας είναι ισχυρή, η δημοκρατίας μας δεν κινδυνεύει». Τα διάφορα κονδύλια έρεαν αλλά πήγαιναν στις τσέπες των παρασίτων του κρατικοδίαιτου καθεστώτος, ενώ στο λαό έφθαναν μόνο μέσα από τα δίκτυα εκλογικής πελατείας και με τη λογική της εκλογικής πελατείας.

Μάταια κάποιοι περισσότερο υποψιασμένοι προσπαθούσαν να... επισημάνουν την αλήθεια, ότι δηλαδή η πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» μας δεν ήταν τίποτε άλλο από μια διαπλεκόμενη αντιπαραγωγική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία με έντονα στοιχεία οικογενειοκρατίας και κληρονομικότητας και ότι αυτή η «δημοκρατία» θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε οικονομικές και εθνικές κρίσεις, τις οποίες μάλιστα δεν θα μπορεί να διαχειριστεί.

Πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρις» αποδείχθηκε ότι πρώτον η πολλά υποσχόμενη «δημοκρατία» μας, μας οδήγησε σε οικονομική (προς το παρόν) κρίση και δεύτερον ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση που η ίδια προκάλεσε. Αποδείχθηκε ότι η ελληνική δημοκρατία δεν στηριζόταν στην παραγωγική δύναμη της ελληνικής κοινωνίας, στη λαϊκή δύναμη, αλλά ήταν μια επίπλαστη κατάσταση που στηριζόταν στις αγορές, δηλαδή στα δανεικά των τοκογλύφων.

Ξαφνικά λοιπόν και με την πρώτη δανειακή δυσκολία, η «δημοκρατία» μας απέβαλε το δημοκρατικό της προσωπείο και μετατράπηκε σ’ αυτό που έκρυβε πάντα μέσα της. Σε μια πρωθυπουργοκεντρική δικτατορία χωρίς κανόνες, η οποία ακολουθεί πιστά τους κανόνες των αγορών, αφού έτσι κι αλλιώς ο λαός ήταν πάντα "γραμμένος". Το Σύνταγμα παραβιάζεται συστηματικά, τα λαϊκά κεκτημένα αναιρούνται χωρίς να ζητηθεί καν η γνώμη του λαού, η δημόσια περιουσία παραχωρείται, η Εθνική Κυριαρχία εγκαταλείπεται υπέρ των τοκογλύφων και τόσο οι ίδιοι οι πολίτες όσο και οι ατομικές τους περιουσίες μένουν πλέον έρμαια στα χέρια ντόπιων και διεθνών τυχοδιωκτών.

Είναι δε τόσο ανύπαρκτη μεταξύ μας η όποια αίσθηση της δημοκρατίας και τόσο ανύπαρκτη τη δική μας δυνατότητα παρέμβασης, που ενώ βλέπουμε που μας πηγαίνουν, εντούτοις έχουμε μείνει με σταυρωμένα τα χέρια και επιτρέπουμε στο ίδιο διαπλεκόμενο πολιτικοοικονομικό καθεστώς να διαχειριστεί τις τύχες μας. Αν είναι δυνατόν!!!

Να χαιρόμαστε λοιπόν την μεταπολιτευτική μας «δημοκρατία» και τουλάχιστον ας απολαύσουμε βαθιά στον καναπέ μας ή στην ξαπλώστρα της θάλασσας, την ίδια την καταστροφή μας.

Αν μη τι άλλο, θα είναι μια δυνατή εμπειρία.

από το προεδρική δημοκρατία