Δικτατορία των τανκς ή “δικτατορία” της πλειοψηφίας;

Αν τώρα, με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα, ήμασταν σε παλιότερες εποχές, θα είχε ήδη επέμβει ή το παλάτι ή ο στρατός. Ευτυχώς, δεν είμαστε. Το «ευτυχώς», στην περίπτωσή μας έχει διπλή έννοια. Ευτυχώς, γιατί δεν είναι δυνατόν να αναζητούμε λύσεις, όπως αυτές του παλατιού και των τάνκς, για να μας βγάλουν από το αδιέξοδο της «δημοκρατίας» που έχουμε φτιάξει. Ευτυχώς ακόμα, γιατί ήρθε επιτέλους η ώρα της ευθείας σύγκρουσης του σάπιου πελατειακού πολιτικού συστήματος με τον ίδιο τον λαό, την νοοτροπία του οποίου, αυτό το ίδιο δημιούργησε.

Σήμερα λοιπόν, δεν υπάρχουν... ούτε το παλάτι, ούτε ο στρατός για να βάλουν το πολιτικό σύστημα στο «ψυγείο» και να αποσύρουν τους πολιτικούς με ασφάλεια, από την λαϊκή οργή, ώστε να επανέλθουν όταν θα περάσει η κρίση, ως δήθεν αγωνιστές της δημοκρατίας. Όπως δηλαδή γινόταν κατ’ επανάληψη στη νεότερη ιστορίας μας. Σήμερα αναγκαστικά, το υπάρχον πολιτικό σύστημα θα αντιμετωπίσει κατά πρόσωπο το λαό και όπως είναι μαθηματικά βέβαιο, θα καταρρεύσει με πάταγο. Ας ελπίσουμε πάντως, να καταρρεύσει γρήγορα και ανώδυνα και κυρίως να μην προσφύγει στη «βοήθεια» εξωτερικών δυνάμεων. Μην κάνει τα πράγματα δύσκολα και υπάρξουν άσχημες για τον τόπο συνέπειες.

Όμως, η Ελλάδα πρέπει να κυβερνηθεί. Και όχι μόνο απλά να κυβερνηθεί, αλλά να ληφθούν και πολύ δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις για όλο το λαό.

Ποιος όμως θα πάρει τις αποφάσεις αυτές; Πως αυτές οι αποφάσεις θα έχουν το κύρος και τη δύναμη να επιβληθούν;
Μια είναι η λύση. Η «δικτατορία» της πλειοψηφίας. Δηλαδή, μόνο ο ίδιος ο λαός, με ποσοστό 50%+1, μπορεί πλέον να πάρει τέτοιες δύσκολες αποφάσεις.
Αυτή μήπως, δεν είναι η αληθινή έννοια της Δημοκρατίας;
Υπάρχει κάποια αντίρρηση; Θέλει μήπως κάποιος, ορισμένες εξαιρέσεις κάποιων από την δημοκρατική αρχή; Ή μήπως θέλουμε έναν «μεσσία» να μας σώσει;

από το προεδρική δημοκρατία

Διαβάστε... Μόνο μια εθνική κρίση θα διασώσει το καθεστώς!

Η καραμέλα της ισχυρής δημοκρατίας

Παρατράβηξε πια αυτή η καραμέλα με την ισχυρή δημοκρατία την οποία πιπιλίζει συνεχώς το πολιτικό σύστημα. Τελευταίο παράδειγμα προχθές στη Βουλή, όταν κυβερνητικό στέλεχος αναφέρθηκε και πάλι στην «ισχυρή δημοκρατία» που δήθεν έχουμε και τους δήθεν ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς.

Απόδειξη για το αντίθετο είναι η δόση των χρημάτων που περιμένουμε τώρα από τους δανειστές.

Ας μην δοθούν λοιπόν αυτά τα χρήματα (που δυστυχώς όμως θα δοθούν) και τότε θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Τότε θα δούμε πόσο ισχυρή είναι «δημοκρατία» μας. Τότε όχι μόνο οι υπάρχοντες κατ’ επίφαση «δημοκρατικοί θεσμοί» δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν, αλλά ο κάθε «δημοκρατικά» εκλεγμένος πολιτικός θα ψάχνει να βρει τρύπα να κρυφτεί.

Η «δημοκρατία» μας λοιπόν έχει τόση αξία όσο... υπάρχουν και τα δανεικά.
Μια θεατρική δανεική «δημοκρατία», με θετράνθρωπους πολιτικούς, η οποία τώρα καταργήθηκε προς όφελος των πραγματικών αφεντικών της, δηλαδή των δανειστών.

από το προεδρική δημοκρατία

Δημοψηφίσματα - δημοσκοπήσεις για την μεταλλαγμένη δημοκρατία τους...

Θα κάνουμε δημοψήφισμα λέει ο ποδηλάτης ηγεμών εδώ και καιρό.

Το θέλει πολύ! Όσο και την αποποινικοποίηση του χασίς!!!

Πρέπει να δείξει ότι είναι δημοκράτης, είναι αριστερός και σοσιαλιστής (ή σοσιαλιστής, άλλωστε με το επίπεδο των ελληνικών του δεν έχει σημασία η ορθογραφία). Πρέπει να δείξει ότι έχει την λαϊκή νομιμοποίηση ότι ο κόσμος βιάζεται βάναυσα αλλά το γουστάρει γιατί είναι ένας Παπανδρέου με μουστάκι.

Μην το παρακάνουμε όμως. Όπως μας πληροφόρησε σήμερα ο... υπουργός Εσωτερικών Χ. Καστανίδης η δημοκρατία έχει και όρια και δεν μπορεί το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό απαραίτητα για την κυβέρνηση. Θα γίνονται δεκτά ως δεσμευτικά μόνο τα αποτελέσματα που θέλουν, τα υπόλοιπα απλά θα συμβουλεύουν…

Κάτι σαν διευρυμένη δημοσκόπηση δηλαδή για να δουν τις τάσεις τις κοινής γνώμης.

Άλλωστε, κε Καστανίδη, ποιος είναι ο ελληνικός λαός που θα αποφασίζει για το τι θα κάνει μια κυβέρνηση; Η τρόικα ή η Μέρκελ;

Επειδή πετάτε κανένα πυροτέχνημα για τον κυρίαρχο ελληνικό λαό όταν κερδίζετε καμιά εκλογική μάχη μην το δέσουμε σκοινί κορδόνι ότι ισχύει κιόλας… Οι ξένοι αποφασίζουν, εσείς εκτελείτε (ούτε γι’ αυτό είστε ικανοί αλλά λέμε…), εμείς υπακούμε.

Μας περνάνε για σκουπίδια! Για αναλώσιμα είδη που απλά τους εξυπηρετούν μία στο τόσο και μετά είναι άχρηστα.. Γιατί τα ανεχόμαστε μωρέ;

Φτάνουν στο σημείο να λένε ότι θα αποφασίσει για ένα οποιοδήποτε ζήτημα ο ελληνικός λαός και θα δουν αν δεχτούν την απόφασή του ανάλογα αν τους συμφέρει ή όχι και δεν κουνιέται φύλλο!!! Δεν σχολιάζει κανένα παράθυρο, κανένα τσουτσέκι τους, την απίστευτη χουντική λογική της κυβέρνησης και το δέχονται σαν να είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Και εμείς δεν πιστεύουμε πλέον τι ακούμε και τι βλέπουμε. Ο βομβαρδισμός με διαστρεβλωμένες θεωρίες και βασικές αρχές είναι εσκεμμένος και προσπαθεί να μας οδηγήσει στην αφασία. Να ακούμε και να μην καταλαβαίνουμε, απλά να υπάρχουμε χωρίς να ζούμε…

Όλα για να αγοράσει χρόνο εξουσίας ο ηλιοκαμένος Τσολάκογλου Β΄, όλα για να προλάβει να δώσει τα πάντα, όλα για να υπηρετήσει τα νεοφιλελεύθερα αφεντικά του, όλα για να τελειώσουν οι κυρίαρχοι λαοί και να έρθουν οι κυρίαρχες αγορές.


Τόσες υπηρεσίες έχει προσφέρει… Μην ξεχνάμε ότι άνοιξε την Κερκόπορτα (Ελλάδα) για να χτυπηθεί το ευρώ εκ των έσω. Δεν είναι και λίγο! Να χάσει την δουλειά που δεν ολοκλήρωσε ακόμη για ένα δημοψήφισμα; Ε όχι πάει πολύ!!

από το αἰέν ἀριστεύειν

Η κρίση απέδειξε ότι η «δημοκρατία» μας είναι για τα μπάζα

Όλα τα ελληνικά μεταπολιτευτικά κόμματα και όλα τα ανεγκέφαλα παπαγαλάκια στα ΜΜ"Ε", καμάρωναν και προπαγάνδιζαν τα τελευταία 37 χρόνια, την μεταπολιτευτική δημοκρατία μας. Η μόνιμη επωδός όλων ήταν ότι «η δημοκρατία μας είναι ισχυρή, η δημοκρατίας μας δεν κινδυνεύει». Τα διάφορα κονδύλια έρεαν αλλά πήγαιναν στις τσέπες των παρασίτων του κρατικοδίαιτου καθεστώτος, ενώ στο λαό έφθαναν μόνο μέσα από τα δίκτυα εκλογικής πελατείας και με τη λογική της εκλογικής πελατείας.

Μάταια κάποιοι περισσότερο υποψιασμένοι προσπαθούσαν να... επισημάνουν την αλήθεια, ότι δηλαδή η πολυδιαφημιζόμενη «δημοκρατία» μας δεν ήταν τίποτε άλλο από μια διαπλεκόμενη αντιπαραγωγική πολιτικοοικονομική ολιγαρχία με έντονα στοιχεία οικογενειοκρατίας και κληρονομικότητας και ότι αυτή η «δημοκρατία» θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε οικονομικές και εθνικές κρίσεις, τις οποίες μάλιστα δεν θα μπορεί να διαχειριστεί.

Πριν «αλέκτωρ λαλήσει τρις» αποδείχθηκε ότι πρώτον η πολλά υποσχόμενη «δημοκρατία» μας, μας οδήγησε σε οικονομική (προς το παρόν) κρίση και δεύτερον ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί την κρίση που η ίδια προκάλεσε. Αποδείχθηκε ότι η ελληνική δημοκρατία δεν στηριζόταν στην παραγωγική δύναμη της ελληνικής κοινωνίας, στη λαϊκή δύναμη, αλλά ήταν μια επίπλαστη κατάσταση που στηριζόταν στις αγορές, δηλαδή στα δανεικά των τοκογλύφων.

Ξαφνικά λοιπόν και με την πρώτη δανειακή δυσκολία, η «δημοκρατία» μας απέβαλε το δημοκρατικό της προσωπείο και μετατράπηκε σ’ αυτό που έκρυβε πάντα μέσα της. Σε μια πρωθυπουργοκεντρική δικτατορία χωρίς κανόνες, η οποία ακολουθεί πιστά τους κανόνες των αγορών, αφού έτσι κι αλλιώς ο λαός ήταν πάντα "γραμμένος". Το Σύνταγμα παραβιάζεται συστηματικά, τα λαϊκά κεκτημένα αναιρούνται χωρίς να ζητηθεί καν η γνώμη του λαού, η δημόσια περιουσία παραχωρείται, η Εθνική Κυριαρχία εγκαταλείπεται υπέρ των τοκογλύφων και τόσο οι ίδιοι οι πολίτες όσο και οι ατομικές τους περιουσίες μένουν πλέον έρμαια στα χέρια ντόπιων και διεθνών τυχοδιωκτών.

Είναι δε τόσο ανύπαρκτη μεταξύ μας η όποια αίσθηση της δημοκρατίας και τόσο ανύπαρκτη τη δική μας δυνατότητα παρέμβασης, που ενώ βλέπουμε που μας πηγαίνουν, εντούτοις έχουμε μείνει με σταυρωμένα τα χέρια και επιτρέπουμε στο ίδιο διαπλεκόμενο πολιτικοοικονομικό καθεστώς να διαχειριστεί τις τύχες μας. Αν είναι δυνατόν!!!

Να χαιρόμαστε λοιπόν την μεταπολιτευτική μας «δημοκρατία» και τουλάχιστον ας απολαύσουμε βαθιά στον καναπέ μας ή στην ξαπλώστρα της θάλασσας, την ίδια την καταστροφή μας.

Αν μη τι άλλο, θα είναι μια δυνατή εμπειρία.

από το προεδρική δημοκρατία

Τι πολίτευμα έχει η Ελλάδα; Εναλλασσόμενη φεουδαρχία (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) με κληρονομικό δικαίωμα

Γενικά μιλώντας, έχω πολλά προβλήματα με το πολιτικό σύστημα όπως είναι φτιαγμένο, διότι όπως σας έχω πει, δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία.

Πριν μερικά χρόνια με ρώτησαν τι πολίτευμα έχουμε στην Ελλάδα και απάντησα ως εξής: Πολίτευμα της Ελλάδος: Εναλλασσόμενη φεουδαρχία (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) με κληρονομικό δικαίωμα.

H κατάσταση έχει ως εξής:
Έχεις τον Βασιλιά (σημερινός πρωθυπουργός που κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι).
Η Αυλή, που εκτελεί τις επιθυμίες του βασιλιά (Βουλευτές & και λοιποί ανώτατοι αξιωματούχοι).
Έχεις τους επιστάτες, που διαχειρίζονται το φέουδο (σημερινοί δημόσιοι υπάλληλοι).
Τέλος έχεις και τους χωρικούς που δουλεύουν τη γη (Ελληνικός Λαός).
Ένας φίλος όμως με διόρθωσε... στο facebook. Ξέχασα τους γελωτοποιούς... δηλαδή τους δημοσιογράφους!!! Αν και βέβαια οι γελωτοποιοί δεν αποτελούν μέρος της κυβέρνησης (αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις), εντούτοις ήταν αναπόσπαστο μέρος της αυλής!!!

Το πρόβλημα με το όλο πολιτικό οικοδόμημα είναι ότι αυτοί που εκλέγονται (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν έχουν καμία επαφή με τους ψηφοφόρους τους και καμία επαφή με τα προβλήματα της χώρας.

Ειδικά δε όσον αφορά τους βουλευτές επικρατείας. Δεν είναι τίποτα άλλο από έναν τρόπο να βάζει τον όποιο εκλεκτό θεωρεί πρέπον η εκάστοτε πολιτική κλίκα.

Πάρτε για παράδειγμα την κυρία Έλενα Παναρίτη, που προχτές είπε ότι δεν είναι Ελληνίδα αλλά Αμερικανίδα. Αφήνοντας στην άκρη τις δηλώσεις της, με ποιο δικαίωμα αυτή η κυρία μπήκε στο κοινοβούλιο; Ποιος την ξέρει και από που μας ήρθε; Η απάντηση είναι ότι μπήκε στη βουλή με το τερτίπι του ψηφοδελτίου επικρατείας.

Και ερωτώ; Ποιος την ξέρει αυτή την κυρία; Τι προϊστορία έχει στην Ελλάδα, τι αγώνα έχει κάνει και τι απόψεις έχει εκθέσει, έτσι ώστε να έχει την εμπιστοσύνη του Έλληνα ψηφοφόρου και να νομοθετεί;

Η απάντηση είναι καμία. Έγινε βουλευτής διότι προφανώς ήταν κολλητή του κυρίου πρωθυπουργού ή κάποιου άλλου μέσα στο κυβερνών κόμμα. Έχει τον τίτλο του βουλευτή, αλλά κανένας δεν την ξέρει και κανένας δεν την είχε ακουστά.

Είναι αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία της κλίκας και του κάνω ό,τι θέλω, όπως το θέλω, με το έτσι θέλω, επειδή γουστάρω, που μας έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο από την πλευρά της εκάστοτε κυβέρνησης, το ίδιο ισχύει και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το όλο σκηνικό είναι μια μεγάλη φαρσοκωμωδία, όπου εκλέγονται άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο που υποτίθεται εκπροσωπούν.

Πόσους από τους βουλευτές που είναι σε αυτό το αρρωστημένο κοινοβούλιο γνωρίζετε; Πόσοι από αυτούς ξέρετε που στέκονται;, Πόσοι σας έχουν εκθέσει τις απόψεις τους για το οτιδήποτε; Πιο σημαντικό, ποιοι έχουν μίαν οποιαδήποτε άποψη, ανεξάρτητη, που, ενδεχομένως να μην συμβαδίζει με τις επίσημες προτάσεις του κόμμα που ανήκουν;

Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν τα βάζω με το βιογραφικό της κυρίας Παναρίτη (το οποίο είναι άψογο) και δεν παίρνω θέση για τις απόψεις της (τις οποίες άλλωστε δεν ξέρω), δεν είναι αυτό το θέμα μου. Ίσως να είναι και η εξυπνότερη βουλευτής που έχει το Ελληνικό κοινοβούλιο, δεν το ξέρω.

Το θέμα μου είναι ότι μπήκε στο κοινοβούλιο από το παράθυρο και χωρίς καμία αναμέτρηση. Αυτό είναι το θέμα και όχι τι βιογραφικό έχει και ακόμα λιγότερο τι δήλωσε σχετικά με το τι αισθάνεται, που ενδεχομένως να τονίσω μπορεί και να έχει παρερμηνευτεί.

Στη λίστα λοιπόν για το τι θα πρέπει να αλλάξει σε αυτή η χώρα για να γίνουμε δημοκρατία, βάλτε και μια big fat Greek συνταγματική αναθεώρηση, όπου μεταξύ άλλων θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός μεταξύ νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, κατάργηση των βουλευτών επικρατείας αλλά και το δικαίωμα του καθενός να πολιτεύεται όπου τον συμφέρει, άσχετα αν δεν έχει πατήσει ποτέ πόδι στην περιοχή που υποτίθεται ότι καλείται να εκπροσωπήσει (μεταξύ άλλων).

Πολλοί λένε ότι πρέπει να μειωθούν οι βουλευτές από τους 300 στους 200. Και να γίνει αυτό, δεν θα αλλάξει τίποτα αν δεν αλλάξουν οι θεσμοί αυτής της δημοκρατίας και ο τρόπος που παίρνονται οι αποφάσεις.

Και αυτό ακούει εις το όνομα μιας προεδρικής δημοκρατίας, όπου ο ψηφοφόρος θα ψηφίζει ξεχωριστά για τον πρόεδρο (που θα έχει όλες τις εκτελεστικές εξουσίες – καταργούμε παντελώς τον Πρόεδρο της δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό) και ξεχωριστά για το νομοθετικό σώμα (όπου στο ψηφοδέλτιο θα μπαίνουν κατόπιν προκριματικής διαδικασίας, ανταγωνιζόμενου άλλους του ιδίου κόμμα που θα ήθελαν να πάρουν το χρίσμα για τη θέση στο ίδιο ψηφοδέλτιο).
γράφει ο Γιώργος Καισάριος

από το capital

Ποιος κυβερνά; η δημοκρατία ή η οικονομία;

Ποιο αποτελεί ισχυρότερη πηγή εξουσίας; Η λαϊκή θέληση ή το χρήμα;
Σήμερα εμείς οι ίδιοι, εδώ και τώρα και όχι κάποια ιστορικά πρόσωπα, βρισκόμαστε (και μάλιστα από τη μια στιγμή στην άλλη), μπροστά σε μια κατάσταση τέτοια όπου καλούμαστε να διαπιστώσουμε και να δοκιμάσουμε τη δύναμη ή την αδυναμία της ίδιας δημοκρατίας. Καλούμαστε να απαντήσουμε στο προαιώνιο ερώτημα. Δημοκρατία ή οικονομία; Τι από τα δύο είναι το πιο ισχυρό; Ποιο από τα δύο πρέπει να υποχωρεί έναντι του άλλου;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί αν υποτεθεί ότι πρέπει να υποχωρεί η Δημοκρατία (λαϊκή θέληση), τότε αυτό σημαίνει ότι... η λαϊκή θέληση είναι μια πολυτέλεια η οποία μπορεί να υπάρχει μόνο όταν οι οικονομικές συνθήκες και τα οικονομικά συμφέροντα το επιτρέπουν. Διαφορετικά θα πρέπει, είτε να αυτοπεριορίζεται είτε να περιορίζεται δια της βίας.
Εκεί που όλοι θεωρούσαμε ότι έχουμε ένα Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι ήταν το απαραβίαστο κεντρικό κείμενο της δημοκρατίας μας, ξαφνικά βλέπουμε αυτό να υποχωρεί και να παραβιάζεται μπροστά στην ανάγκη λήψης οικονομικών μέτρων αντίθετα προς τη θέληση του λαού, τα οποία μέτρα μάλιστα σκοπεύουν μόνο προς εξασφάλιση των χρημάτων των ντόπιων και διεθνών τοκογλύφων.
Ποιος λοιπόν στην πραγματικότητα κυβερνά; Ο λαός ή τα οικονομικά συμφέροντα;

Πολλοί λένε πως μπορεί η Δημοκρατία να εφευρέθηκε στην αρχαία Αθήνα, αλλά αυτό έγινε γιατί είχαν την ευκαιρία μερικές χιλιάδες Αθηναίων να διαλογίζονται και να διαβουλεύονται στην Πνύκα, αφού για τα προς το ζειν φρόντιζαν ένα εκατομμύριο δούλοι. Όταν όμως έσφιξαν τα πράγματα, η Αθηναϊκή Δημοκρατία καταλύθηκε και δεν τους έσωσε ο διάλογος και η συναπόφαση.

Η θέση αυτή δεν απαντά γιατί η δημοκρατία σώζεται μέχρι τις μέρες μας και δεν ήταν ένα παροδικό φαινόμενο. Όμως οι επικριτές απαντούν ότι η δημοκρατία σήμερα δεν έχει καμία σχέση με εκείνη την Άμεση Δημοκρατία. Η Δημοκρατία σήμερα διατηρείται μόνο με την αντιπροσωπευτική ολιγαρχική της μορφή, στην οποία κουμάντο κάνουν οι μειοψηφίες και όχι με την μορφή της γνήσιας Άμεσης Δημοκρατίας και αυτό μόνο επειδή το θέλουν τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα για να την πασάρουν ως ετικέτα, ως περιτύλιγμα και ως όπιο και εξαπάτηση των λαών προκειμένου, να προβαίνουν ήσυχα στην οικονομική τους εκμετάλλευση.

Το δικό μας πολιτικό σύστημα γνωρίζει πολύ καλά τι αξία έχει η σημερινή αντιπροσωπευτική δημοκρατία (δηλαδή μόνο ως περιτύλιγμα και εξαπάτηση), γι’ αυτό και είναι συσπειρωμένο και απόλυτα συναινετικό προς τα μέσα, ενώ αντίθετα παρουσιάζεται διαφωνών και αντιδικών προς τα έξω, προς το λαό.

Με αυτή τη λογική, "πολύ καλά κάνουν" οι επαγγελματίες πολιτικοί μας και πολύ καλά το δουλεύουν το μαγαζί τους. Δεν φοβούνται καθόλου, ούτε ανησυχούν από το φαινόμενο της πλατείας και κυρίως από το αίτημα περί Άμεσης Δημοκρατίας, κάτι που ουδέποτε εφαρμόστηκε, πλην της αρχαίας Αθήνας και ούτε μπορεί να εφαρμοστεί.

Εκείνο που φοβάται η επαγγελματική πολιτική ελίτ και προσπαθεί να το τσακίσει εν τη γενέσει του με τα ΜΑΤ κ.λ.π. είναι ότι η οικονομική κατάσταση και η αγανάκτηση του λαού μπορεί να επιφέρει αλλαγή στην πολιτική ελίτ της χώρας, μέσα από θεσμικές αλλαγές. Δηλαδή φοβάται ότι μια λαϊκή εξέγερση μπορεί να απομακρύνει τα υπάρχοντα πολιτικά πρόσωπα και κυρίως συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα από την εξουσία και να τα αντικαταστήσει με άλλα. Αυτό δηλαδή που είναι και η αιτία όλων των εμφυλίων συγκρούσεων.

Η δική μας κατεστημένη κληρονομική πολιτικοοικονομική ελίτ, όπως και κάθε βολεμένη ελίτ, δεν μπορεί να το διανοηθεί αυτό και θα πολεμήσει μέχρι τέλους, προκειμένου να αποφύγει την κατάρρευσή της και την απομάκρυνση των πολιτικών οικογενειών από την εξουσία και τα δημόσια ταμεία.

Επομένως στην επικείμενη σύγκρουση, που δεν θα αργήσει, το λαϊκό αίτημα θα πρέπει να είναι ορισμένο. Θα πρέπει να γίνουν εκείνες οι θεσμικές αλλαγές που θα σπάνε τους περιορισμούς μιας κλειστής ελίτ, ώστε να μπορούν νέες λαϊκές δυνάμεις να ανέρχονται στην εξουσία, μέσα από τη γνήσια λαϊκή βούληση και στήριξη και ταυτόχρονα να είναι συνεχής ο πλήρης λαϊκός έλεγχος των οργάνων της εξουσίας.

από το προεδρική δημοκρατία