Το επόμενο κούρεμα πρέπει να γίνει στο πολιτικό σύστημα

Άσχετα του τι θα γίνει με το κούρεμα, υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα όσον αφορά την επόμενη μέρα. Τούτο είναι: τι θα πρέπει να γίνει για να πάμε μπροστά και να δούμε άσπρη μέρα.

Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες δεν θα λύσουν κανένα πρόβλημα και είναι ανεπαρκείς να δώσουν λύσεις. Πέραν από το ότι έχουν μείνει μετεξεταστέες άπειρες φορές, δεν νομίζω να υπάρχει η εμπιστοσύνη και η όρεξη να τους δοθεί άλλη ευκαιρία.

Άρα το ερώτημα της επόμενης μέρας είναι:

-Πως θα τους ξεφορτωθούμε
-Πως θα πρέπει να διαμορφωθεί το πολιτικό οργανόγραμμα της επομένης μέρας για να μπορούμε να ελπίζουμε.

Έχω πει πολλές φορές ότι θεωρώ ένα προεδρικό σύστημα με πλήρες διαχωρισμό των εξουσιών το πιο κατάλληλο σύστημα για την Ελλάδα. Μάλιστα, περισσότερο προς το μοντέλο των Αμερικανών παρά των Γάλλων.

Αλλά άσχετα του τι θα μας φέρει η επόμενη μέρα, αυτό που έχει σημασία είναι να καταφέρουμε να κάνουμε αυτές τις αλλαγές, χωρίς να περάσουν άλλα 30 χρόνια και να μην έχουμε κάνει πάλι τίποτα.

Ναι μεν ξέρουμε ότι θέλουμε αλλαγές, άλλα δεν ξέρουμε σε ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κατευθυνθούν αυτές οι αλλαγές. Είμαστε πολύ καλοί στη φλυαρία και στις γενικολογίες, αλλά αδυνατούμε να μιλήσουμε συγκεκριμένα και να καταστρώσουμε ένα σχέδιο.

Θα μπορούσα να μιλάω πολλές όσον αφορά το λόγο που το σημερινό σύστημα δεν είναι δημοκρατικό και αξιοκρατικό και τι θα πρέπει να αλλάξει. Σήμερα όμως θα ήθελα να δώσω ένα μικρό παράδειγμα, πως κάνοντας μόνο δυο μικρές αλλαγές, από μόνες τους θα ήταν ικανές να αλλάξουν πολλούς συσχετισμούς, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι δεν θα αλλάξει τίποτα περαιτέρω στο πολιτικό μας σύστημα.

Η αναξιοκρατία του σημερινού πολιτικού συστήματος έχει τις ρίζες του στο σύστημα εκλογής του νομοθετικού σώματος.

Η αναξιοκρατία του συστήματος δηλαδή είναι αποτέλεσμα του ότι αυτοί που εκλέγονται στην εξουσία, δεν είναι προϊόν μιας ανταγωνιστικής δημοκρατικής διαδικασίας. Αποτέλεσμα είναι αυτοί που εκλέγονται, να μην είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η Ελλάδα, που έχει σαν αποτέλεσμα οι αποφάσεις αυτών να είναι σχεδόν πάντοτε λάθος, διότι συνήθως είναι αποφάσεις που εξυπηρετούν κλίκες ή τους ιδίους, διότι οι νομοθέτες δεν λογοδοτούν σε ψηφοφόρους αλλά σε ηγεσίες.

- Άρα έχουμε ένα αναξιοκρατικό Εκλογικό σύστημα
- Το οποίο έχει σαν αποτέλεσμα να αναδεικνύει αναξιοκρατικούς νομοθέτες
- Με αποτέλεσμα να έχουμε αναξιοκρατικούς νόμους και θεσμούς
- Δηλαδή το σημερινό χάλι.

Ο λόγος που δεν είναι αξιοκρατικός ο τρόπος που εκλέγονται οι σημερινοί νομοθέτες, είναι διότι αυτοί που αποφασίζουν το ποιος έχει το δικαίωμα να μπει στο ψηφοδέλτιο, είναι κάποια επιτροπή εντός του κόμματος, που με τη σειρά της είναι συνήθως προϊόν διαπλοκής -στενοί φίλοι, συγγενείς ή δημόσια πρόσωπα που ουδέποτε έχουν εκφράσει άποψη για το οτιδήποτε και απλά μπαίνουν στο ψηφοδέλτιο διότι θα φέρουν ψήφους.

Δυο αλλαγές που μπορούν να γίνουν οι οποίες θα ανατρέψουν το σημερινό καθεστώς:

1) Η πρώτη είναι να εδραιωθεί η απλή αναλογική και η κυβέρνηση που εκλέγεται (με το όποιο ποσοστό) να μην χρειάζεται την εμπιστοσύνη της βουλής και άρα να μην χρειάζεται να έχει την πλειοψηφία των βουλευτών.

2) Η δεύτερη σχετίζεται με τον τρόπο με τον οποίο εκλέγεται το νομοθετικό σώμα.

Ας δούμε πως το κάνουν οι Αμερικανοί:

-Ας πούμε ότι υπάρχουν 7 διεκδικητές από το ΠΑΣΟΚ για την υποψηφιότητα σε μια εκλογική περιφέρεια.

-Εφόσον πρώτα έχουν μαζέψει ο κάθε ένας μερικές χιλιάδες υπογραφές από τους ψηφοφόρους της περιοχής τους, που εγκρίνουν την υποψηφιότητα τους.

-Πάνε στην τοπική εκλογική επιτροπή και βάζουν το όνομα τους σαν υποψήφιοι.

-Στη συνέχεια τους δίδεται ένα πακέτο χαρτιά σχετικά με τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθήσουν (κυρίως όσον αφορά το campaign financing).

-Στη συνέχεια κάνουν την εκλογική τους εκστρατεία.

-Στη συνέχεια γίνεται μια εκλογική διαμάχη μεταξύ αυτών των υποψηφίων και κερδίζει ένας.

-Η ίδια διαδικασία έχει γίνει και στα άλλα κόμματα.

-Στο τέλος αναμετριούνται όλοι την ημερομηνία των εκλογών και κερδίζει ένας την έδρα.

Σε αυτή τη διαδικασία δεν υπάρχει καμία παρέμβαση του κόμματος ή κάποιας εκλογικής επιτροπής ή του αρχηγού του κόμματος.

Ο νομοθέτης δεν χρωστά σε κανένα κόμμα, σε καμία επιτροπή και σε κανέναν αρχηγό, παρά μόνο στους ψηφοφόρους του και άρα δεν έχει υποχρέωση να ακολουθήσει καμία κομματική γραμμή, παρά μόνο στα πλαίσια των ιδεολογικών του πιστεύω και μόνο στο βαθμό που οι απόψεις του συμπίπτουν με την επίσημη άποψη του κόμματος.

Πολλοί θα μου πείτε ότι αν γίνει κάτι τέτοιο, δεν θα μπορεί να παρθεί καμία απόφαση, διότι δεν υπάρχει περίπτωση η κυβέρνηση να μπορεί να περάσει κάτι και να συμφωνήσει σε αυτό το ανεξάρτητο πλέον νομοθετικό σώμα.

Όχι δεν θα γίνει αυτό, θα περνάνε οι νόμοι μια χαρά, η μόνη διαφορά είναι ότι θα πρέπει να υπάρχει συμβιβασμός μεταξύ όλων των εμπλεκόμενα μέρη (εκτελεστική και νομοθετική εξουσία).

Διότι πολιτική πάνω από όλα σημαίνει συμβιβασμός και δυστυχώς το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι τέτοιο που δεν επιτρέπει τον συμβιβασμό... και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που έχει αποτύχει.
γράφει ο Γιώργος Καισάριος

από το market-talk η φωτό από το tvorini

H μοίρα στην οποία θα υποταχθούμε, θέλουμε δεν θέλουμε

Οι «εθνικισμοί» της κυβέρνησης και οι «παλικαρισμοί» του κ. Ευ. Βενιζέλου και του «υφισταμένου» του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου όπως και τα «κακοστημένα» πανυγηράκια αισιοδοξίας δεν δείχνουν να αποτρέπουν τόσο την (δεδομένη) απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας όσο και την ευρωπαϊκή πολιτική βούληση εγκλωβισμού της Ελλάδας στα όρια ενός Βαλκανικού περιβάλλοντος με αντίστοιχο οικονομικό επίπεδο και ποιότητα ζωής.

Πρόκειται για την νέα «ταυτότητα» που ετοιμάζουν για την Ελλάδα οι δανειστές μιας και δεν τους συμφέρει (ακόμη ίσως) να την αποπέμψουν από την Ευρωζώνη και συνεπώς υποχρεούνται να την ανεχθούν και να την «σώσουν».

Αυτά όμως θα γίνουν με τον δικό τους τρόπο και τα δικά τους μέτρα και θα επιβληθούν στην Ελλάδα με...
την «απειλή» ότι αν δεν τα τηρήσετε δεν θα έχετε να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις.

Πρόκειται για την μοίρα στην οποία θα υποταχθούμε, θέλουμε δεν θέλουμε, από το 2012 και άγνωστο μέχρι πότε γιατί, εδώ που φθάσαμε, η λύση αυτή προσφέρεται ως η «ιδανικότερη» καθώς το επόμενο σκαλοπάτι είναι η έξοδος μας από το ευρώ και η επιστροφή στην δραχμή.

Λύση όμως που θα μας οδηγήσει τόσο και εκτός Βαλκανίων που μπροστά μας οι Βαλκανικοί λαοί θα φαντάζουν ως προχωρημένοι Ευρωπαίοι.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξεχάσουμε με τα δεδομένα αυτά (που ασφαλώς και δεν μπορεί να είναι αποτυπωμένα σε κάποια πρακτικά αλλά διακρίνονται με γυμνό οφθαλμό σε όποιον πράγματι θέλει να τα δει) είναι ότι η νέα Βαλκανική μας ταυτότητα (εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εντός της Ευρωζώνης) δεν θα επιτρέπει τους μέχρι χθες (ασφαλώς εκτός πραγματικότητας) οραματισμούς ότι η Ελλάδα θα αποτελέσει ενεργειακό κόμβο στα Βαλκάνια... Η Ελλάδα θα έχει ρυθμιστικό ρόλο στις ενεργειακές εξελίξεις... Και άλλες παρόμοιες ιστορίες για αγρίους.

Θυμάστε ασφαλώς τα βλακώδη πανηγύρια των κυβερνήσεων Κ. Σημίτη και Κ. Καραμανλή για τα ελληνικά ενεργειακά οράματα και τον ρόλο της Ελλάδας όταν υπογράφαμε την, χωρίς αντίκρισμα, συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και τις άλλες συμφωνίες (ουσιαστικής) εξυπηρέτησης Ευρωπαϊκών και ειδικότερα Ιταλικών και Τούρκικων συμφερόντων.

Τότε που οι «κουτόφραγκοι» γέλαγαν κάτω από τα μουστάκια τους για τους πανηγυρισμούς μας και οι αμερικανοί μας τράβαγαν τα αυτιά ενώ ανέθεταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο στους ενεργειακούς αγωγούς στην Τουρκία.

Το δεύτερο που πρέπει να ξεχάσουμε μαζί με την φτωχή Ελλάδα των πλουσίων Ελλήνων είναι η βιομηχανία, η βιοτεχνία, οι Τράπεζες και το εμπόριο που γνωρίζαμε μέχρι το 2009.

Υπό τις σημερινές συνθήκες μέσα στην διετία 2012-2014 η εικόνα στην μεταποίηση, στο εμπόριο, στην διακίνηση και στις σχέσεις με το Τραπεζικό σύστημα θα είναι «μαγική». Ενώ στα χαρτιά και στους κυβερνητικούς απολογισμούς θα μιλάμε για εθνική παραγωγή και σχέδια ανάπτυξης στους δρόμους και στα Ταμεία, θα τριγυρνούν πάνω από 1.000.000 άνεργοι (ίσως και 1.500.000) ενώ η ενοικίαση καταστήματος και η πώληση κεντρικού διαμερίσματος θα είναι είδηση για τα μέσα ενημέρωσης...

Η επόμενη εικόνα που θα πρέπει να συνηθίσουμε θα είναι ο ανταγωνισμός των Ελλήνων εργατών και υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα με τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες στο 90% των προσφερομένων θέσεων εργασίας των 300-400 ευρώ τον μήνα. Γιατί ο αριθμός των μεταναστών και λαθρομεταναστών παρά την κρίση θα αυξηθεί στην Ελλάδα, πρώτον επειδή δεν τους θέλει η υπόλοιπη Ευρώπη και δεύτερον διότι δεν έχουν πρόβλημα να «χτυπήσουν» τις ίδιες δουλειές και με 200 ευρώ.

Άλλωστε στην επαρχία (με βασικό κέντρο την Πελοπόννησο και ειδικότερα την Αργολίδα, την Τροιζηνία και την Μεσσηνία) παίρνει ήδη μεγάλες διαστάσεις το φαινόμενο εξασφάλισης ύπνου και φαγητού σε Πακιστανούς και Ινδούς λαθρομετανάστες έναντι 2-3 ευρώ την ημέρα, αλλά σε ομάδες 50-100 ατόμων (οπότε το κέρδος για τον «λοκαντιέρη» είναι 150-200 ευρώ και άνω την ημέρα). Οι ομάδες αυτές που κοιμούνται και τρώνε σε πρώην στάβλους που μετατρέπονται σε «στρατώνες» διπλών κρεβατιών μαζεύουν αγροτικά προϊόντα και πληρώνονται με το κιλό της σοδειάς που μάζεψαν...

Εικόνα ντροπής όμως που θα φανεί μέσα στην επόμενη διετία θα είναι στην παιδεία όπου η έλλειψη πόρων για την χρηματοδότηση και την συντήρηση της (αναγκαστικής για τα ελληνικά δεδομένα) παραπαιδείας και του ιδιωτικού τομέα θα οδηγήσει τα μικρά σημερινά παιδιά στην εξαιρετικά ελλιπή εκπαίδευση μιας και το σύστημα μας θα συνεχίσει να ζει και να υποφέρει υπό την κατοχή ομάδων που θα αντιδρούν για να αντιδρούν και θα κάνουν καταλήψεις για χαβαλέ.

Η πορεία προς την αθλιότητα είναι , κατά την γνώμη μου, βεβαία και μη ανατρέψιμη.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ με τις ιδεολογικές τριτοκοσμικές του ρίζες θα παρουσιάζεται ότι έχει επιτύχει επιτέλους τον σοσιαλισμό που (δήθεν) πίστευε. Και άρα θα βρει τρόπο να δικαιολογήσει την κατάσταση.

Η Νέα Δημοκρατία θα δικαιολογήσει επίσης την κατάσταση αφού έχει αποδείξει μέχρι τώρα ότι δεν έχει σαφή ιδεολογική ταυτότητα και ιδίως ικανότητα να φέρει στον τόπο πραγματικά ριζοσπαστικές λύσεις.

Και τα υπόλοιπα μικρά κόμμα είναι απλώς στον κόσμο τους...
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Λαός χωρίς πολιτική εκπροσώπηση

Υπέκυψε στις πιέσεις ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, και διέγραψε τον μαχητικό δεξιό πρόεδρο των ταξιτζήδων, Θύμιο Λυμπερόπουλο. Εχοντας ήδη δημοσίως καταδικάσει τη δράση των εργαζομένων στη ΔΕΗ και στους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με τον αποκεφαλισμό του δικού της Θ. Λυμπερόπουλου η ΝΔ επισφράγισε το διαζύγιό της με τον κόσμο της εργασίας που βρίσκεται σε απόγνωση εξαιτίας της πολιτικής τής κυβέρνησης Παπανδρέου.

Δεν προκαλεί φυσικά έκπληξη η στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ουδέποτε η Δεξιά ισχυρίστηκε ότι... εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργαζομένων. Επιλέγοντας όμως ακριβώς αυτήν τη χρονική στιγμή ο Α. Σαμαράς για να επαναβεβαιώσει αυτή την αρχή -τις παραμονές, δηλαδή, της μεγαλύτερης και πιο κρίσιμης απεργίας που έχει γίνει στα 37 χρόνια της μεταπολίτευσης- προσφέρει ουσιαστική υπηρεσία στην κυβέρνηση Παπανδρέου, προσδοκώντας, φυσικά, πολιτικά ανταλλάγματα.

Το διαζύγιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τους εργαζομένους, τους μικρομεσαίους, τους συνταξιούχους είναι βεβαίως οριστικό και αμετάκλητο. Οι σχέσεις τους είναι και θα παραμείνουν βαθύτατα εχθρικές για πολλά, πολλά χρόνια. Η επιλογή όμως του Α. Σαμαρά να δηλώσει κι αυτός το διαζύγιο της ΝΔ με τον εργαζόμενο λαό χαλαρώνει την πολιτική πίεση στην κυβέρνηση, καθώς απογοητεύει εκείνα τα πολιτικά καθυστερημένα τμήματα των εργαζομένων που είχαν την αυταπάτη ότι η ΝΔ θα μπορούσε να δώσει λύση στα οξύτατα οικονομικά προβλήματα που τους προκάλεσε η πολιτική του Γ. Παπανδρέου. Αφενός, καθιστά τον κόσμο λιγότερο μαχητικό ενδεχομένως και, αφετέρου, δίνει πράσινο φως στην κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει όση βία θέλει για να καταστείλει τις διαμαρτυρίες εναντίον της πολιτικής της, χωρίς να φοβάται σοβαρές πολιτικές απώλειες στο επίπεδο της μετακίνησης ψηφοφόρων προς τη ΝΔ.

Τα πολιτικά κέρδη που προσδοκά ο αρχηγός της ΝΔ συνίστανται στο ότι όσο περισσότερο παραμένει στην εξουσία η κυβέρνηση Παπανδρέου τόσο περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα θα πάρει, τόσο μεγαλύτερο τμήμα της βρόμικης δουλειάς θα φέρει σε πέρας, τόσο περισσότερο θα εξανδραποδίσει τον ελληνικό λαό. Ετσι, όταν κάποτε η ΝΔ αναρριχηθεί στην εξουσία, θα της είναι πολύ ευκολότερο να υιοθετήσει και να εφαρμόσει σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα, όπως κάνει ο δεξιός πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, Πέδρο Πάσους Κοέλιου.

Ο Κοέλιου σάρωσε στις πρόωρες εκλογές τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό Ζοζέ Σόκρατες, που είχε υπογράψει το Μνημόνιο με πραξικοπηματικό τρόπο ως υπηρεσιακή (!) κυβέρνηση, και τώρα ο δεξιός Πορτογάλος πρωθυπουργός αντιγράφει την πολιτική Παπανδρέου: αύξησε τον ΦΠΑ από 13% σε 23%, "τσεκούρωσε" (δήθεν προσωρινά) τον 13ο και τον 14ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνταξιούχους που βγάζουν περισσότερα από 1.000 ευρώ τον μήνα, κατάργησε επιδόματα και αργίες, περιέκοψε τις κρατικές δαπάνες για τα νοσοκομεία και τα σχολεία, έβαλε τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα να δουλεύουν μισή ώρα περισσότερο την ημέρα χωρίς πληρωμή κ.λπ. Κι είναι ακόμη στην αρχή ο Γολγοθάς των Πορτογάλων εργαζομένων...

Βραχυπρόθεσμα, η ΝΔ υπολογίζει ότι θα αποκομίσει οφέλη από τη στάση της κατά των εργαζομένων, όσο και αν είναι προφανές ότι η πολιτική αυτή δυσχεραίνει τον δρόμο της προς την κατάκτηση κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας στις εκλογές. Αυτό ελπίζει βάσιμα ότι αργά ή γρήγορα θα το ξεπεράσει, αν και καθόλου απλό δεν είναι αυτό, δεδομένου ότι η σημερινή στάση της ενθαρρύνει την ισχυροποίηση των πιέσεων πάνω στη ΝΔ για να συρθεί σε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, κάτι που θα διασώσει το κυβερνών κόμμα. Μακροπρόθεσμα, όμως, τα προβλήματα είναι σοβαρότερα και βαθύτερα, αν εδραιωθεί η πεποίθηση σε μεγάλα τμήματα εργαζομένων και συνταξιούχων ότι κανένα από τα δύο κόμματα εξουσίας δεν εκπροσωπεί τα συμφέροντά τους, ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η ΝΔ.

Αν ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού αισθανθεί ότι δεν έχει πολιτική εκπροσώπηση, τότε η πίεση αλλαγής του πολιτικού σκηνικού γίνεται αφόρητη. Η Αριστερά για την ώρα δεν φαίνεται ικανή να διεκδικήσει αυτή την εκπροσώπηση και να καταστεί αθροιστικά σχεδόν ισοδύναμη εκλογικά με τους άλλους δύο πόλους. Πιθανότατα θα σημειώσει το σύνολο των κομμάτων της το υψηλότερο ποσοστό της ιστορίας της, με μοναδική εξαίρεση το 1958, αλλά αυτό δεν αρκεί στις σημερινές συνθήκες.

Διακυβέρνηση χωρίς συναίνεση
Παραπλανητική και προσαρμοσμένη αποκλειστικά στο κομματικό συμφέρον του ΠΑΣΟΚ είναι η συζήτηση που γίνεται εδώ και πολλούς μήνες γύρω από την κομματική συναίνεση του κυβερνώντος κόμματος με τη ΝΔ για να συγκυβερνήσουν και να της φορτώσει έτσι τη μισή ευθύνη για την ολέθρια πολιτική που έχει ακολουθήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Το αληθινό πείραμα που γίνεται όμως στην Ελλάδα είναι η διακυβέρνησή της χωρίς τη συναίνεση του λαού, χωρίς κοινωνικές συμμαχίες της κυβέρνησης με λαϊκές τάξεις και στρώματα του πληθυσμού. Πώς να κυβερνάται δηλαδή μια χώρα με σύσσωμο τον λαό εναντίον της ασκούμενης πολιτικής που τον καταβαραθρώνει, χωρίς παρ' όλα αυτά να ανατρέπεται η εν λόγω κυβέρνηση, έστω και αν ολόκληρη η χώρα βρίσκεται επί μήνες ασταμάτητα στους δρόμους.
γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

από το Έθνος

Εθνική λύση ή διάλυση

Βρισκόμαστε εν μέσω θύελ­λας στις διεθνείς αγορές κε­φαλαίου και κυρίως στις χρη­ματιστικές αγορές, όπου η κίνηση των χρηματιστηρίων σημειώνει διαρκώς αρνητικά ρεκόρ πιάνοντας πά­το. Τόσο στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ όσο και στην Ασία, όπου μέχρι πρόσφατα στηρίζονταν όλες οι ελπίδες «ανάκαμ­ψης» της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι χρηματαγορές έχουν αισίως φτά­σει πολύ κοντά στο επίπεδο του φθινο­πώρου του 2008, όταν είχε ξεσπάσει το μεγάλο κραχ μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. Από τις 26 Ιου­λίου έως σήμερα τα χρηματιστήρια έχουν χάσει πάνω από 9 τρισ. δολάρια κεφαλαιοποίησης, κυρίως από τις τρα­πεζικές μετοχές της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Μόνο μια εβδομάδα νέων αρνητι­κών ρεκόρ χωρίζει τις διεθνείς αγορές χρήματος από ένα νέο μεγάλο κραχ. Κι αυτή τη φορά όλα δείχνουν ότι θα... είναι πολύ χειρότερο από το προηγούμενο.

«Να φοβάστε!»
Το «Economist» (1.10) εκδηλώνει τον διάχυτο πανικό λέγοντας: «Να φοβά­στε! Η παγκόσμια οικονομία θα συνε­χίσει να κατευθύνεται προς μια μαύρη τρύπα, εκτός κι αν οι πολιτικοί ενεργή­σουν πιο τολμηρά». Πρόκειται για την πιο μακάβρια αποκαθήλωση της ελεύ­θερης αγοράς και της θεολογικής λογι­κής που τη θέλει να λειτουργεί πάντα ορθολογικά. Αρκεί να μην παρεμβαί­νουν το κράτος και οι πολιτικοί.

Μα, αν οι ελεύθερες και παγκοσμι-οποιημένες αγορές είναι κάτι το από­λυτα αναγκαίο και λειτουργικό, τότε γιατί όλα εξαρτώνται από το πώς θα ενεργήσουν οι πολιτικοί; Πόσα και πό­σα διδακτορικά και νόμπελ Οικονομί­ας, ή σωστότερα οικονομικής θεολο­γίας, αποδεικνύονται σήμερα σαβού­ρα, άξια μόνο για σκουπιδοτενεκέδες, καθώς οι αγορές και οι θιασώτες τους έχουν εναποθέσει όλες τις ελπίδες τους στους πολιτικούς και στην τόλμη των ενεργειών τους...

Μόνο που είναι πλέον πολύ αργά. Τα κράτη σήμερα, ακόμη και τα πιο ανε­πτυγμένα, δεν έχουν ούτε επαρκή μέ­σα ούτε την αναγκαία οικονομική επι­φάνεια για να παρέμβουν διορθωτικά στις αγορές. Δεν διαθέτουν πια ούτε τη ρευστότητα που είχαν όταν ξέσπα­σε η παγκόσμια κρίση, μια και τη διο­χέτευσαν στη στήριξη των τραπεζών και των χρηματαγορών διεθνώς. Το αποτέλεσμα ήταν να συσσωρευτούν μεγαλύτερα χρέη και να διογκωθούν ακόμη περισσότερο οι τραπεζικές «φούσκες».

Από την άλλη, η κατάργηση της εθνικής ρύθμισης οδήγησε σε μια τρομακτική υποβάθμιση της κυρίαρχης πολιτικής. Οι αγορές δεν έχουν ανά­γκη από πολιτικούς ηγέτες, αλλά από πολιτικούς διαχειριστές, ικανούς να εκτελούν εντολές και να πειθαρχούν απόλυτα στις απαιτήσεις τους. Τώρα ωρύονται για «κρίση πολιτικής ηγεσί­ας». Και δεν έχουν άδικο.

Οι πολιτικοί των αγορών δεν διαθέ­τουν ούτε ανάστημα ούτε καν ανεξαρ­τησία σκέψης και δράσης, τέτοια που θα τους βοηθούσε να λειτουργήσουν παρεμβατικά στην κρίση του δικού τους συστήματος. Πρόκειται για ένα εξαιρε­τικά ιδιότυπο είδος αργυρώνητων πο­λιτικών, που ξέρουν μόνο από ίντριγκα και διαπλοκή. Πώς να ενεργήσουν σή­μερα με τόλμη, όταν φτιάχτηκαν ευθύς εξαρχής για να ενεργούν πάντα μέσα σε εξ αρχής δεδομένα και προκαθορι­σμένα πλαίσια;

Και καθώς η παγκόσμια κρίση της οι­κονομίας και της πολιτικής του κυρίαρ­χου συστήματος θα σπρώχνει τους θια­σώτες του σε περισσότερες εκκλήσεις και ενέργειες για ακόμη πιο ισχυρές δομές «παγκόσμιας διακυβέρνησης», τότε περισσότερο θα βαθαίνει η πρω­τοφανής ύφεση, πηγαίνοντας από κραχ σε κραχ, με μεσοδιαστήματα απατηλής «ανάκαμψης». Όχι της οικονομίας, ού­τε βέβαια της κοινωνίας, αλλά των αγο­ρών και της κερδοσκοπίας, που τώρα πια έχει μεταβληθεί σε βασική κινητή­ρια δύναμή τους.

Η... πολεμική «λύση»!
Κι αυτό διότι, αν κάτι έχουν διδάξει οι παγκόσμιες ιστορικές κρίσεις, σαν αυτήν που βιώνουμε σήμερα, είναι ότι δεν μπορούν να δοθούν διεθνείς λύ­σεις. Πρέπει αναγκαστικά να δοθεί λύ­ση σε εθνικό επίπεδο. Οι παγκόσμιες κρίσεις δεν μπορούν να βρουν τη λύση τους σε διεθνές επίπεδο, εκτός αν ξε­σπάσει παγκόσμια σύρραξη με τη μια ή την άλλη μορφή. Δεν συνέβη ποτέ και δεν πρόκειται να συμβεί σήμερα. Εκτός κι αν αυτοί που την αναζητούν σήμερα, ψάχνουν την ευκαιρία για να γεννη­θούν νέες πολεμικές συρράξεις.
Ορισμένοι δεν το κρύβουν. Όπως, π.χ., ο Πολ Κρούγκμαν, ο οποίος δεν κρύβει την άποψή του ότι μόνο ένας νέος πολεμικός παροξυσμός θα μπο­ρούσε να λυτρώσει την αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία από την κρίση. Έτσι, στα τέλη Σεπτεμβρίου, σε μια ανοιχτή ομιλία του στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, ο Κρούγκμαν ισχυρί­στηκε ότι «αυτό που χρειαζόμαστε εί­ναι στην πραγματικότητα ένα οικονομι­κό ισοδύναμο του πολέμου». Και συνέ­χισε: «Αυτό που πραγματικά έφερε το τέλος στη Μεγάλη Ύφεση ήταν το τερά­στιο πρόγραμμα δημοσίων δαπανών, αλλιώς γνωστό ως Δεύτερος Παγκόσμι­ος Πόλεμος» («Huffington Post », 28.9).

Ο ίδιος λίγο νωρίτερα, κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής, είπε με­ταξύ σοβαρού και αστείου: «Εάν εμείς ανακαλύψουμε ότι, ξέρετε, οι εξωγή­ινοι σχεδιάζουν να επιτεθούν στη Γη και χρειαζόμαστε μια μαζική συγκέ­ντρωση πόρων για την αντιμετώπιση της εξωγήινης απειλής και πραγματικά έπαιρναν δευτερεύουσα θέση ο πλη­θωρισμός και τα ελλείμματα του προϋ­πολογισμού, αυτή η ύφεση θα μπορού­σε να ξεπεραστεί σε 18 μήνες».

Και συνέχισε: «Και αν μετά, ξαφνικά, ανακαλύψουμε ότι κάναμε λάθος, ότι δεν υπάρχουν εξωγήινοι, θα ήμασταν καλύτερα...». Ένας άλλος παρευρισκό­μενος τον διέκοψε λέγοντας: «Δηλαδή μας λέτε ότι χρειαζόμαστε έναν Όρσον Γουέλς;». Ο Κρούγκμαν απτόητος του απάντησε: «Υπήρχε ένα επεισόδιο της “Ζώνης του Λυκόφωτος” [τηλεοπτική εκπομπή], όπου οι επιστήμονες επινό­ησαν μια ψεύτικη απειλή από εξωγήι­νους με σκοπό να πετύχουν την παγκό­σμια ειρήνη... Αυτή τη φορά τη χρεια­ζόμαστε για να πετύχουμε μια δημοσι­ονομική ενίσχυση» (CNN, 14.8).

Πολιτικό αδιέξοδο
Μπορεί όλα αυτά να είναι ένα ατυ­χέστατο και πολύ κακόγουστο αστείο, αλλά όσο επιμένει η παγκόσμια κρίση, όσο οι αγορές βιώνουν το πλήρες οικο­νομικό και πολιτικό αδιέξοδο, μπορεί ο παραλογισμός να εμφανιστεί ως η μό­νη βιώσιμη διέξοδος. Ειδικά για όσους επιμένουν ότι μόνο σε διεθνές επίπεδο μπορεί να αναζητηθεί λύση.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαί­νει κάτι τέτοιο. Την εποχή του Κέυνς πρυτάνευε επίσης η ίδια λογική, ότι οι­κονομική διεθνοποίηση και η αλληλε­ξάρτηση των οικονομιών αποτελεί το μοναδικό ελιξήριο για την ανάπτυξη και την ειρήνη. Στην κορύφωση όμως της παγκόσμιας κρίσης, δηλαδή το 1933, ο Κέυνς είχε αρκετή ανεξαρτη­σία σκέψης για να καταλήξει σε διαφο­ρετικό συμπέρασμα:

«Μεγάλωσα, όπως και οι περισσό­τεροι Άγγλοι, με σεβασμό στο ελεύ­θερο εμπόριο, όχι μόνο ως οικονομική θεωρία, την οποία ένα ορθολογικό και μορφωμένο πρόσωπο δεν θα μπορού­σε ποτέ να αμφισβητήσει, αλλά σχε­δόν ως μέρος του ηθικού νόμου. Θεω­ρούσα ότι διαφοροποιήσεις από αυτό αποτελούν ταυτόχρονα ηλιθιότητα και προσβολή. Σκεφτόμουν ότι οι ακλό­νητες πεποιθήσεις περί ελεύθερου εμπορίου της Αγγλίας, που διατηρού­νταν για σχεδόν εκατό χρόνια, είναι η εξήγηση τόσο απέναντι στον άνθρωπο όσο και απέναντι στα επουράνια της οικονομικής υπεροχής της...
 
Όμως δεν φαίνεται σήμερα προφα­νές ότι μια μεγάλη συγκέντρωση της εθνικής προσπάθειας για να κατακτη­θεί το εξωτερικό εμπόριο, ότι η διείσ­δυση της οικονομικής δομής μιας χώ­ρας από τους πόρους και την επιρροή των ξένων καπιταλιστών, ότι μια στενή εξάρτηση της δικής μας οικονομικής ζωής από τις διακυμάνσεις των οικονο­μικών πολιτικών των ξένων χωρών αποτελούν εγγυήσεις και διαβεβαιώσεις της διεθνούς ειρήνης. Είναι πιο εύκο­λο, υπό το πρίσμα της εμπειρίας και της διορατικότητας, να υποστηρίξει κανείς το αντίθετο.

Η προστασία των συμφερόντων μιας χώρας στο εξωτερικό, η κατάκτηση νέ­ων αγορών, η άνοδος του οικονομικού ιμπεριαλισμού, όλα αυτά μόλις και με­τά βίας μπορούν να αποφευχθούν ως αναπόσπαστο μέρος μιας κατάστασης πραγμάτων η οποία αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διεθνή εξειδίκευση και στη μέγιστη γεωγρα­φική διάχυση του κεφαλαίου οπουδή­ποτε κι αν βρίσκεται η έδρα της ιδιο­κτησίας του.
 
Ενδεδειγμένες εγχώριες πολιτικές μπορούν συχνά να είναι πιο εύκολο να αποδώσουν, αν, για παράδειγμα, το φαινόμενο που είναι γνωστό ως “φυγή των κεφαλαίων” θα μπορούσε να απο­κλειστεί. Το διαζύγιο ανάμεσα στην ιδι­οκτησία και την πραγματική ευθύνη της διαχείρισης είναι σοβαρή υπόθεση στο εσωτερικό μιας χώρας, όταν, ως αποτέ­λεσμα των πολυμετοχικών εταιρειών, η ιδιοκτησία κατακερματίζεται μεταξύ αμέτρητων ατόμων που αγοράζουν το συμφέρον τους για σήμερα, το πωλούν αύριο και τους λείπει συνολικά τόσο η γνώση όσο και η ευθύνη απέναντι σε ό,τι προς στιγμήν τους ανήκει.
 
Όμως, όταν η ίδια αρχή εφαρμό­ζεται διεθνώς, είναι, σε περιόδους έντασης, ανυπόφορη – είμαι ανεύθυ­νος προς ό,τι μου ανήκει και εκείνοι που λειτουργούν ό,τι μου ανήκει είναι ανεύθυνοι απέναντί μου. Μπορεί να υπάρχει κάποιος χρηματοοικονομικός υπολογισμός, ο οποίος δείχνει να είναι συμφέρον ότι η αποταμιεύσεις μου θα πρέπει να επενδυθούν σε οποιαδήπο­τε περιοχή του κατοικήσιμου πλανήτη παρουσιάζει τη μεγαλύτερη οριακή απόδοση του κεφαλαίου ή το υψηλό­τερο επιτόκιο.
 
Αλλά η εμπειρία λέει ότι η συσσώ­ρευση μεγάλης απόστασης ανάμεσα στην ιδιοκτησία και τη λειτουργία της κάνει κακό στις σχέσεις μεταξύ ανθρώ­πων και είναι πιθανό ή βέβαιο ότι μα­κροπρόθεσμα θα δημιουργήσει εντά­σεις και εχθρότητες που θα μηδενίσουν τον χρηματοοικονομικό υπολογισμό... Ως εκ τούτου, γι’ αυτούς τους σοβα­ρούς λόγους, τείνω προς την πεποίθη­ση ότι, όταν η μετάβαση ολοκληρωθεί, ένας μεγαλύτερος βαθμός εθνικής αυ­τάρκειας και οικονομικής απομόνωσης μεταξύ των χωρών από ό,τι υπήρχε το 1914 μπορεί να εξυπηρετήσουν την υπόθεση της ειρήνης.
 
Σε κάθε περίπτωση η εποχή του οι­κονομικού διεθνισμού δεν ήταν ιδιαίτε­ρα επιτυχής όσον αφορά την αποφυγή του πολέμου. Και αν οι φίλοι του αντα­παντούν πώς οι ατέλειες της επιτυχίας του ποτέ δεν του έδωσαν μια δίκαιη ευ­καιρία, είναι λογικό να επισημάνει κα­νείς ότι μια μεγαλύτερη επιτυχία είναι ελάχιστα πιθανή τα επόμενα χρόνια». («The Yale Review », Vol. 22, no. 4 [June 1933], σ. 755, 58).

Να μη γίνουμε Τρίτος Κόσμος
Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και σήμερα. Δεν μπο­ρεί να υπάρξει ούτε κατά διάνοια περίπτωση μια οικονομία να βρει την έξοδο από την παγκόσμια κρίση αν δεν προτάξει τη δική της εθνική συ­γκρότηση. Ιδίως όταν πρόκειται για μια οικονο­μία σαν την Ελλάδα. Πρέπει να αντιστραφούν οι όροι λειτουργίας και ανάπτυξης της οικονομίας. Δεν μπορεί να εξαρτάται από την προσέλκυση ξένου κεφαλαίου και το άνοιγμα των αγορών της. Δεν μπορεί να αναζητά πλούτη από το εξωτερικό εμπόριο και την εξωστρέφεια των επιχειρήσεων, που αποκαλείται ανταγωνιστικότητα. Χρειάζεται επειγόντως να αναταχθεί η οικονομία με επίκε­ντρο την εσωτερική αγορά και τις εγχώριες ανά­γκες της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού. Είναι απαραίτητο να κινητοποιηθούν πρώτα και κύρια οι εσωτερικές δυνάμεις παραγωγής.

Πριν αναζητήσουμε στο εξωτερικό αγορές για προϊόντα και υπηρεσίες, πρέπει πρώτα να εξα­σφαλίσουμε την ικανοποίηση των πιο ζωτικών αναγκών της εγχώριας οικονομίας και κοινωνίας. Πρέπει να σπάσει η εξάρτηση της ελληνικής οι­κονομίας από τις εισαγωγές κεφαλαίου και εμπο­ρευμάτων. Διαφορετικά η Ελλάδα θα ακολουθή­σει τον δρόμο του Τρίτου Κόσμου, που μπορεί να παρουσιάζει εξαγωγικές επιδόσεις, αλλά κοινω­νικά και πολιτικά ανήκει ακόμη στον 18ο αιώνα. Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας άλλος τρόπος για να ξεφύγουμε από το αδιέξοδο στο οποίο έχου­με βρεθεί.

Αυτόκλητοι σωτήρες
Την εποχή του Μεσοπολέμου, κατά τη διάρ­κεια της Μεγάλης Ύφεσης, όσο κι αν προσπάθη­σε το κυρίαρχο σύστημα να ακολουθήσει τις διο­ρατικές παρατηρήσεις του Κέυνς, δεν μπόρεσε.
Το Νιου Ντιλ στις ΗΠΑ και ο φασισμός ή ο ναζι­σμός στην Ευρώπη ήταν οι δυο ακραίες εκδοχές του καπιταλιστικού οικουμενισμού ή της παγκο­σμιοποίησης της εποχής εκείνης.

Οι λαοί, στην προσπάθειά τους να βρουν τον δικό τους δρόμο μέσα από το αδιέξοδο, δοκίμα­σαν τη λύση των Λαϊκών Μετώπων. Αν και η περί­οδος των Λαϊκών Μετώπων είναι η μόνη που έφε­ρε αποτελέσματα στην αντιμετώπιση της κρίσης προς όφελος του λαού, απέτυχε ως προς τον τε­λικό σκοπό της. Κι αυτό επειδή τα Λαϊκά Μέτω­πα έμειναν σε μια συμφωνία κορυφής, χωρίς να υπολογίζουν την αληθινή δυναμική των λαϊκών μαζών.
Τότε ήταν συνηθισμένο αυτόκλητες πρωτοπο­ρίες, ηγέτες και ηγετίσκοι να μιλούν για τη μάζα, να ξέρουν καλύτερα από αυτήν και να την κα­λούν να τους ακολουθήσει τυφλά. Η λογική αυτή έφερε τον εκφυλισμό σε ό,τι πιο ελπιδοφόρο για τους λαούς γέννησε εκείνη η εποχή.

Αδυναμία διεξόδου
Σήμερα τα πράγματα είναι τελείως διαφορε­τικά. Το κυρίαρχο σύστημα αδυνατεί να δώσει έστω και προσωρινή λύση στο αδιέξοδο όχι μό­νο της Ελλάδας, αλλά και παγκοσμίως. Οι αγορές δεν επιτρέπουν κανενός είδους ευελιξία ή τόλμη. Μόνο επιδείνωση της καταστροφής μπορεί να υποσχεθεί. Η λύση ενός αληθινού, αυθεντι­κού Λαϊκού Μετώπου μπορεί να υπάρξει σήμερα μόνο με τον λαό κυρίαρχο στη δική του οργάνω­ση. Χωρίς συμφωνίες κορυφής, πολιτικές συνι­στώσες και συνισταμένες. Μόνο με όρους αλη­θινής μαζικής αυτοοργάνωσης σε κάθε γειτονιά και χώρο δουλειάς. Χωρίς πιστοποιητικά κοινωνι­κών φρονημάτων ή δηλώσεις μετανοίας.


Η ώρα της δράσης έχει φτάσει...
Τα τονίζουμε όλα αυτά γιατί η ώρα των οικονομικοπολιτικών αναλύσεων τελείωσε. Το Eurogroup επίσημα πια μεθοδεύει την επίσημη πτώχευση της χώρας. Ο κ. Βενιζέλος ουσιαστικά το ανακοίνωσε με τη συνέντευξη που έδωσε την Τρίτη. Πώς αντι­μετωπίζει ένας λαός αυτό το άμεσο ενδεχόμενο της επίσημης πτώχευσης; Έχει κανείς απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα;
Οι κυρίαρχες δυνάμεις επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό και την απόγνωση. Δεν θα δ ιστάσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αναστείλουν ή να κα­θυστερήσουν για ένα διάστημα πληρωμές μισθών και συντάξεων για να πανικοβάλουν τον κόσμο και να τον κάνουν να παρακαλεί για την επέμβαση της τρόικας, να παρακαλεί για την 6η δόση κ.ο.κ.

Κοινωνική συνοχή
Πώς θα αντιμετωπίσει ο λαός αυτές τις ασκή­σεις πανικού και χτυπήματος του ηθικού του; Υπάρχει κάποια δύναμη που να δίνει σαφή απάντη­ση; Οι ηγεσίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης πολιτεύονται με σκοπό να καρπωθούν τη δυσαρέ­σκεια του κόσμου στις επόμενες εκλογές. Σκασίλα τους για τα υπόλοιπα. Άλλοι πάλι ονειρεύονται ψη­φοδέλτια και πολιτικά μέτωπα που θα τους ανοί­ξουν την πόρτα του Κοινοβουλίου.

Υπάρχει λοιπόν τρόπος να αντιμετωπίσει ο λαός την επερχόμενη πτώχευση; Μονάχα ένας: να κρα­τήσει την ψυχραιμία του και να οργανωθεί στις γει­τονιές, να αποκαταστήσει και να περιφρουρήσει την κοινωνική του συνοχή, να μην επιτρέψει να τον πανικοβάλουν και να τον μετατρέψουν σε ζώο με αγελαία ένστικτα κοινωνικού κανιβαλισμού. Αυτό προέχει σήμερα. Και η μόνη δύναμη που μπορεί να το πετύχει σήμερα αυτό είναι το Ενιαίο Παλλαϊ­κό Μέτωπο, που απλώνεται γοργά σε όλες τις γει­τονιές, σε κάθε χωριό και πόλη της Ελλάδας. Μια νέα δύναμη έχει γεννηθεί και μαζί της η ελπίδα ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.
γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ

από το dimitriskazakis

Φτάνει πια ρε υποτελή γιουσουφάκια της Τρόικας!

Ορθώστε επιτέλους το ανάστημά σας!

Εσείς οι 154 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πως αντέχετε να κοιτάτε τον εαυτό σας στο καθρέφτη;

Δεν φοβάστε μην πεταχτεί ένα χέρι από μέσα και σας αρχίσει στα χαστούκια;

Δεν τρέμετε τις νύχτες που κοιμάστε μην μπουκάρουν στις κρεβατοκάμαρές σας οι κολασμένες ψυχές των Ελλήνων και σας κατασπαράξουν;

Πως μπορείτε να βουλιάζετε τη χώρα στην... εξαθλίωση όταν είναι προφανές το αδιέξοδο της συνταγής;

Γιατί δε μπορείτε να δείτε βρε νάνοι της Ιστορίας λίγο πιο πέρα από τη πάρτη σας και τις οικογένειές σας τα δράματα της διπλανής πόρτας;

Ποιος σας δίνει το δικαίωμα να λεηλατείτε τις ζωές μιας ολόκληρης γενιάς;

Ποιος σας βεβαιώνει ότι θα συνεχίσετε ατιμώρητοι τον δολοφονικό σας κρεσέντο;

Ποιος;

από το κουρδιστό πορτοκάλι

Ας καταρρεύσουμε να τελειώνουμε από το μαρτύριο της σταγόνας...

Στην περίφημη απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων περί τις 6.000 δημόσιοι υπάλληλοι δήλωσαν άνω των 90 ετών. Κανείς δεν το πρόσεξε...

Όπως κανείς δεν πρόσεξε πως 8 άτομα δήλωσαν βαθμό αρχιεπισκόπου. Τα εντόπισε η τρόικα. Τιμωρήθηκε κανείς;
Πλήρης η διάλυση...

Το τι θα ακολουθήσει την τραγωδία που ζούμε, δεν θέλει πολύ σκέψη για να το φανταστεί κάποιος. Η παρακάτω παράγραφος του συγγραφέα Χ. Χωμενίδη στο φ/β το αποτυπώνει γλαφυρά:
«Διακόσια τυπάκια του ΠΑΜΕ κλείνουν την Ομόνοια και τους πέριξ δρόμους για να σκούξουν εναντίον του νόμου για τα ΑΕΙ.
Τζάνκι βαράνε ενέσεις στα Χαυτεία. Μετανάστες κατουράνε εκεί που ήταν το συντριβάνι...
Λυπάμαι πολύ που το λέω αλλά σε δύο χρόνια από σήμερα, η Ελλάδα θα έχει την πιο σκληρή δεξιά κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση...».

Θέλετε να συμπληρώσω για τους ληστές με τα καλάζνικοφ που κάθε μέρα εισβάλουν σε σπίτια έστω και για λίγα Ευρώ. Τους ανθρώπους που πίστεψαν στις υποσχέσεις του κομματικού πελατειακού κράτους και τρύπωσαν στο δημόσιο με την μοχθηρή ικανοποίηση, πως πιάσαν την καλή, αφού βρέξει χιονίσει ο μισθός θα πέφτει.

Όπως τα θύματα του '99 πίστεψαν λάθος ανθρώπους και λάθος οράματα. Καμιά προειδοποίηση δεν είναι ικανή να αποτρέψει τους ανθρώπους όταν καταλαμβάνονται από την επιθυμία του εύκολου πλουτισμού, έλεγε ο λόρδος Οβερστοουν...

Στην ίδια παγίδα πιάστηκαν και τα θύματα του '99 αλλά και τα δημοσιοϋπαλληλίας. Του εύκολου δια βίου πλουτισμού και βιοπορισμού. Δεν υπήρξε όμως δωρεάν γεύμα ούτε για τους μεν ούτε για τους δε...
Η χώρα όμως γεμίζει από ανθρώπινα ερείπια, διαβάστε το παρακάτω, που έφτασε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο:

«Σήμερα ξεπούλησα όσα λίγα χρυσαφικά είχαν οι γονείς μου, μεταξύ αυτών τις δύο (2) βέρες τους...
Ο μισθός μου, με τις μειώσεις, δεν αρκεί να συντηρήσω την οικογένειά μου...
Ο μισθός μου αρκεί να περάσω 2 εβδομάδες...
Ο φοιτητής γιος μου άφησε τις σπουδές του στα Ιωάννινα, επέστρεψε στην Αθήνα και θα πηγαίνει -όποτε μπορούμε- να δίνει κάποιο μάθημα...
Η αγανάκτηση έγινε απόγνωση...
Η σκέψη της αυτοκτονίας περνάει από το μυαλό...
Δυστυχώς, τώρα έχω μίσος, άσβεστο μίσος και θέλω να τους δω -όλους όσους ψηφίζουν την εξόντωση της οικογένειάς μου- μέσα σε ένα φέρετρο και να σας φτύνω!»

Ποιος μας ως ώθησε εδώ;
Εκτός από τον Μητσοτάκη φυσικά που είναι κοινώς αποδεκτό από την εγχώρια προοδευτουριά. Ποιος έθισε τον κόσμο στα κεκτημένα και δεδομένα, με αποτέλεσμα να τον αφήσει να χτίζει καλύβες στην άμμο;

Ποιος βάφτιζε κάθε προσπάθεια, στροφής στην παραγωγικότητα, ανάσχεσης της παρασιτοκρατίας και στήριξης του ιδιωτικού τομέα, ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό;
Τώρα αποκαλύπτεται πως τα συνδικάτα του δημοσίου, τράβαγαν χειρόφρενα κατά το δοκούν, δεν μας έκλειναν τους δρόμους κάθε λίγο, δεν απεργούσαν αμειβόμενοι, αλλά εισέπρατταν εκατομμύρια σαν επιδοτήσεις.
Το σύστημα τέσσερα, τέσσερα, δυο ήταν το προσφιλές του φοροεισπρακτικού μηχανισμού, έλεγε τις προάλλες ο κ. Φλωρίδης. Δηλαδή, τέσσερα εισπράττει ο επίορκος εισπράκτορας, τέσσερα ο φοροφυγάς και δυο το κράτος...

Οι πολιτικοί της συμφοράς
Όσο οι πολιτικοί μας θα συνεχίζουν να παίζουν την κολοκυθιά και θα χάνουν πολύτιμο χρόνο, τόσο θα αυξάνονται οι πιθανότητες κατάρρευσης και άρα εξόδου από το ευρώ.

Μετά από παλινωδίες μηνών σε ό,τι αφορά την ανάγκη μείωσης των κρατικών δαπανών, η κυβέρνηση ανακοίνωσε τις λεπτομέρειες για το καθεστώς της εφεδρείας.

Όποιος παρατηρήσει πριν την πρώτη εικόνα πως για την πλειοψηφία των 30.000 για φέτος, πρόκειται για ένα καθεστώς πρόωρης συνταξιοδότησης ή αναμονής στον προθάλαμο μέχρι τη συνταξιοδότηση.

Το δημόσιο απασχολεί περί τις 750.000 άτομα... Πάνω από 300.000 από αυτά έχουν προσληφθεί τα τελευταία χρόνια, μετά το 2004.

Επί κυβερνήσεων Καραμανλή π.χ. ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο αυξήθηκε κατά 150.000 και αν υπολογίσουμε και τις 150.000 που συνταξιοδοτήθηκαν εκείνη την περίοδο, είχαμε με την «επανίδρυση» υπό το καθεστώς της προσωπικής συνέντευξης του κ. Παυλόπουλου άρα περί τις 300.000 νέες προσλήψεις...

Τώρα ο διάδοχος του κ. Καραμανλή υπόσχεται εφεδρείες επ’ αόριστον και άλλα ιλαροτραγικά, αλλά λόγω της ώρας με τραγικές διαστάσεις.

Η κυβέρνηση ξεκίνησε με τις μετατάξεις και όταν το σενάριο δεν βγήκε άρχισε να μιλά και για εφεδρεία. Όπως βλέπετε ώδινεν όρος και έτεκεν μυν...
Βέβαια, ο μέγας «αρχιτέκτονας» της χρεοκοπίας είναι ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού. Το 1983 έβαλε τις βάσεις της διάλυσης του παραγωγικού ιστού της χώρας και αύξησε το δημόσιο από 300.000 που απασχολούσε μέχρι τότε σε 750.000 ψυχές...

Η εφεδρεία δίκην πρόωρης συνταξιοδότησης λίγο θα συμβάλει στην μείωση των δαπανών. Το γεγονός πως δεν κάναμε την θεραπεία σοκ όταν υπήρχαν ακόμη τα περιθώρια, θα μας στοιχίσει ακριβά...

Η θεραπεία σοκ ήταν η δραστική μείωση του δημοσίου πέρυσι, με παράλληλη αναδιοργάνωση του σημείου επαφής του ιδιωτικού επιχειρείν με το κράτος, έτσι που να μην κάνει ελκυστικό το περιβάλλον για το δεύτερο.

Τώρα αυτό θα γίνει μέσα από συνθήκες κατάρρευσης της κοινωνίας με πολύ χειρότερους όρους.

Αντ’ αυτού η κυβέρνηση προτίμησε τις φοροεπιδρομές να δείξει στους «πελάτες» πως τους βάζει πάνω από την κοινωνία.

Ακόμη και οι πέτρες γνωρίζουν πως η αύξηση των φόρων από ένα σημείο και πέρα μειώνει αντί να αυξάνει τα έσοδα. Τα «σοβιετικά» μυαλά έχουν διαφορετική πεποίθηση και γι’ αυτό κατέληξε η «σοβιετία» όπως κατέληξε.
Μοιραία λοιπόν όλες αυτές οι κινήσεις μοιάζουν με προσπάθειες καθυστέρησης μιας μοιραίας πτώσης. Μοιάζουν καταδικασμένες σε αποτυχία.

Στο σημείο που έχουμε περιέλθει μόνο μια πανεθνική προσπάθεια και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο θα είχε πιθανότητες να αντιστρέψει την πορεία στο γκρεμό συνεπικουρούμενο από πολύ τύχη.
Αλλά κάτι τέτοιο με τις παρούσες ηγεσίες των πολιτικών κομμάτων δεν φαίνεται πιθανό. Επιπλέον στον ορίζοντα δεν φαίνεται ρεύμα ικανό να μεταμορφώσει την δυσαρέσκεια και την αγωνία σε πολιτικό αίτημα που θα ανατρέψει το σκηνικό. Οπότε μένει η μεγαθυμία ή σοφία και ταύτιση των συμφερόντων των ξένων με την ελληνική επιβίωση, όπως πολλάκις έχει συμβεί από την ναυμαχία του Ναβαρίνου και μετά.

Η αριστερή παράκαμψη...
Ένα μικρό μέρος μόνο της δυσαρέσκειας κινείται προς την αριστερά, η οποία όμως καθώς είναι καθηλωμένη στα στερεότυπα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης και ενός παρασιτικού βιοπορισμού του στελεχιακού της μηχανισμού σε βάρος των φορολογουμένων, δεν μπορεί να δώσει πρακτικές, λογικές και ηθικές απαντήσεις. Κατά συνέπια μετά την κρίση θα βρεθεί με μικρότερη ισχύ από ό,τι πριν.

Η άκρα αριστερά και άκρα δεξιά ζουν με το όνειρο της επανάληψης της κρίσης του ’30 που οδήγησε στην άνοδο του κομμουνισμού και του ναζιζοφασισμού.

Η αριστερά επιπλέον θέλει να αγνοεί το ιστορικό ατύχημα της «σοβιετίας» που έχει κάνει αποκρουστική την παρουσία της ακόμη και στους ανθρώπους που έχουν ενστάσεις στο ανθρωποβόρο, από την οπτική γωνία της Επικούρειας αντίληψης για το ζητούμενο της ζωής, καπιταλιστικό σύστημα.

Όπως έλεγε ο γέρο Μαρξ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται και όταν δείχνει ότι το κάνει το κάνει σαν φάρσα και σαν τραγωδία...
Αν ο εμφύλιος ήταν η τραγωδία τώρα μάλλον έχει σειρά η φάρσα...

γράφει ο Κ. Στούπας

από το capital

Γιατί κρύβεται και δεν κάνει αντιπολίτευση η ΝΔ;

Οι πάντες το έχουν από καιρό αντιληφθεί και αναρωτιούνται, γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν κάνει ισχυρή αντιπολίτευση; Γιατί δεν προστατεύει το λαό από τη λαίλαπα του ΠΑΣΟΚ; Αντίθετα παρατηρούνται συνεχώς περιπτώσεις, μέσα κι έξω από τη Βουλή, όπου η Νέα Δημοκρατία, είτε βοηθά το ΠΑΣΟΚ ψηφίζοντας νομοσχέδια που εκείνο εισάγει, είτε ασκεί αντιπολίτευση με ανακοινώσεις χάδια, χωρίς να δεσμεύεται για τίποτα, απεναντίας δηλώνει συνεχώς ότι θα σεβαστεί τις υπογραφές και τους νόμους του ΠΑΣΟΚ.

Αν συζητήσει λοιπόν κάποιος με στελέχη της ΝΔ, θα συνειδητοποιήσει αμέσως ότι η ΝΔ δεν προτίθεται να κάνει ισχυρή αντιπολίτευση, για τους εξής λόγους:

1) Γιατί σε καμία περίπτωση δεν θέλει να αναλάβει τώρα την εξουσία.
Δεν έχει ουσιαστική πρόταση εξουσίας, ας μην κοροϊδευόμαστε. Γνωρίζει πολύ καλά πως αν αναλάβει τώρα την εξουσία, θα συντριβεί μόλις σε λίγους μήνες. Η «επαναδιαπραγμάτευση» είναι ένα σύνθημα κενό, που αφενός δεν εξαρτάται από την ίδια, αφετέρου όσο περνάει ο καιρός και το ΠΑΣΟΚ μας βάζει όλο και πιο βαθιά στην υποτέλεια και στην εξάρτηση, η «επαναδιαπραγμάτευση» δεν θα ωφελήσει αργότερα σε τίποτα.

2) Φοβάται μήπως συσπειρώσει τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ.
Προσπαθεί να αποφύγει με κάθε τρόπο την μετωπική σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ, γιατί γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο θα συσπείρωνε τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ. Αφήνει λοιπόν το ΠΑΣΟΚ να καταρρεύσει από μόνο του στα μάτια των οπαδών του. Είναι η θεωρία του «ώριμου φρούτου».

3) Ο κακός δαίμονας της ΝΔ ήταν πάντα δύο πράγματα. Το ισχυρό κρατικοδίαιτο καθεστώς του ΠΑΣΟΚ και τα ισχυρά συνδικάτα του.
Τα στελέχη της ΝΔ γνωρίζουν πως αν αναλάβουν τώρα την εξουσία, δεν θα μπορέσουν (όπως οι κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Καραμανλή) να πειράξουν τίποτα από τα δύο. Επομένως αφήνουν το ΠΑΣΟΚ να διαλύσει μόνο του τον εαυτό του, ώστε να κυβερνήσουν μετά με σχετική ευκολία και

4) Η ΝΔ είναι ένα συστημικό κόμμα.
Ως τέτοιο, πρώτο στόχο βάζει την πολιτική της επιβίωση και αυτό θα το επιτύχει μόνο αν διατηρηθεί το ισχύον πολιτικό σύστημα. Για το λόγο αυτό ασκεί εξ «απαλών ονύχων» αντιπολίτευση, τέτοια που δεν υπερβαίνει τα «εσκαμμένα», τέτοια που δεν αγγίζει το ίδιο το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται.

Εμείς όμως λέμε. Καλά όλα αυτά και από μικροπολιτικής τακτικής ορθά, αλλά εδώ δεν έχουμε σχετικά ανώδυνες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Εδώ έχουμε, εν έτει 2011, μια πατρίδα που ξεπουλιέται και έναν λαό που εξαθλιώνεται και αφανίζεται. Εδώ έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ που τυφλωμένο από τη δίψα του για εξουσία, όχι μόνο δεν μειώνει το κρατικοδίαιτο καθεστώς του, όπως αναμένει η ΝΔ, τουναντίον το αυξάνει, μετακυλίοντας με την βία το κόστος του καθεστώτος στον λαό.

Θα πρέπει λοιπόν ο Αντώνης Σαμαράς και η ΝΔ να προσέξουν ώστε να μην υπερβούν το «σημείο χωρίς επιστροφή». Βλέπουν ότι δημοσκοπικά δεν ξεκολλάνε από το 20%. Αν συνεχίσουν έτσι, ίσως και αυτό το ποσοστό, κάποια στιγμή να αρχίσει να κάμπτεται. Ακόμα και αυτοί που τώρα τους πιστεύουν, θα τους γυρίσουν σύντομα την πλάτη.
Χρειάζεται πλέον κάτι παραπάνω.
Χρειάζεται υπέρβαση του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Υπέρβαση από την ΝΔ του ίδιου του παλαιοκομματικού εαυτού της.

από το προεδρική δημοκρατία

Έφθασε το τέλος της φαυλοκρατικής μεταπολιτευτικής Ελλάδας

Άρχισε να γράφεται το τελευταίο κεφάλαιο της 35ετούς ιστορίας της σημερινής εξαθλιωμένης και διεθνώς αναξιόπιστης Ελλάδας όπου το φερόμενο ως σοσιαλιστικό κόμμα παριστάνει τον διώκτη του σπάταλου και διεφθαρμένου κράτους, που το ίδιο έστησε, και το, λεγόμενο, φιλελεύθερο κόμμα αντιδρά ως προστάτης του κράτους και των κομματικών στρατών που το ίδιο συντήρησε. Οι πρώτες σελίδες του κεφαλαίου αυτού, που θυμίζουν μόνο Αφρική και καθόλου Ευρώπη ή ακόμη και Βαλκάνια, δείχνουν και τον επίλογο της ιστορίας.

Εμείς ως «αναγνώστες» (εάν μείνουμε μόνο στο ρόλο αυτό) θα ζήσουμε τις νέες (αλλά τελευταίες) πολιτικές κουτοπονηριές με... την δήθεν συρρίκνωση του κράτους και τους “κομματικούς στρατούς εφεδρείας” που στήνονται ήδη με την ψεύτικη υπόσχεση «αφήστε να πάμε σε ένα χρόνο στις εκλογές και μετά θα τα βρούμε».

Ψεύτικες υποσχέσεις για να τους κρατούν «πολιτικούς αιχμαλώτους» εκμεταλλευόμενοι την αγωνία τους για μια θέση εργασίας.

Θα ζήσουμε ακόμη την δήθεν διάλυση Οργανισμών, που έτσι και αλλιώς δεν προσφέρουν τίποτε αλλά συντηρούνται μόνο για να βολεύονται οι κορυφαίοι της νομενκλατούρας στα Δ.Σ. και αμείβονται από τους φορολογούμενους για να υπηρετούν μόνο το κόμμα και τίποτε άλλο.

Θα υποστούμε μία φορά ακόμη την πλύση εγκεφάλου της δήθεν αποκρατικοποίησης ΔΕΚΟ και άλλων κρατικών επιχειρήσεων.

Ταυτόχρονα θα δεχόμαστε τον χλευασμό της ανίκανης σημερινής κυβέρνησης με την δημοσιοποίηση ονομάτων πεθαμένων φοροφυγάδων και διαλυμένων επιχειρήσεων ενώ οι κρατικές επιχειρήσεις θα συνεχίζουν να χρωστάνε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στο Δημόσιο, στο ΙΚΑ, στην ΔΕΗ στην ΕΥΔΑΠ. Και το κράτος-μπαταχτσής θα αδιαφορεί για τα 10 δισ. χρέη που έχει σε ιδιώτες και σε επιχειρήσεις.

Την ίδια στιγμή θα καλούμαστε σε συνεχή σφαγή, πληρώνοντας με μισθούς και συντάξεις τις τρύπες που θα ανακαλύπτουν οι δανειστές στην προσπάθεια να πείσουν τις κυβερνήσεις τους ότι θα πάρουν τα δανεικά τους πίσω.

Οι πρώτες αυτές σελίδες που άρχισαν να γράφονται από την συμφωνία των δανειστών της 21 Ιουλίου 2011 και μετά, θα κρατήσουν μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν.

Γιατί μέχρι τότε το πιθανότερο είναι ότι και οι δανειστές θα σεβαστούν την ανάγκη των υποψηφίων να κυβερνήσουν και να βεβαιώνουν τους ιθαγενείς ότι θα είναι κυβερνήτες της Ελλάδας του ευρώ.

Από εκεί και πέρα θα γραφούν οι μαύρες σελίδες που θα περιέχουν την ωμή αλήθεια.

Η Ελλάδα θα έχει φθάσει την ανεργία κοντά στο 20% και τους ανέργους πάνω από 1.200.000 (όπως υπολογίζουν εργαζόμενοι και εργοδότες). Ενώ με πλήρη απουσία επενδύσεων ουσίας για την απορρόφηση της ανεργίας θα πάρει την θέση της στις τριτοκοσμικές χώρες και μάλιστα σε εκείνες του Αφρικανικού μπλοκ.

Αυτό θα συμβεί γιατί στο μεταξύ η Ελλάδα θα έχει χάσει πλήρως την οικονομική της κυριαρχία για 20 χρόνια τουλάχιστον.

Οι Έλληνες πολιτικοί στο ρόλο του Νομάρχη της Ευρώπης θα δείχνουν, ακριβώς όπως και οι Αφρικανοί φύλαρχοι, ότι είναι ηγέτες στον τόπο τους αλλά τότε ούτε οι ιθαγενείς δεν θα ασχολούνται μαζί τους.

Γιατί τότε, που η Ελλάδα δεν θα ανήκει στους Έλληνες αλλά μόνο στους δανειστές της, θα καταλάβουν και οι πλέον ανόητοι και αμετανόητοι ότι τα συνθήματα περί εθνικής κυριαρχίας και αυτονομίας της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη, είναι για μαθητές νηπιαγωγείου και δημοτικού...

Εν τω μεταξύ οι γείτονές μας στα Βαλκάνια, που ήδη βαδίζουν σταθερά στον δρόμο της προσέλκυσης επενδύσεων και θα συνεχίζουν να αποτελούν τους ενεργειακούς τροφοδότες μας, θα δέχονται την ελληνική επιχειρηματική μετανάστευση αλλά και την μετανάστευση Ελλήνων απολυμένων.

Αυτή η εικόνα θα αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, τον επίλογο της φαυλοκρατικής Ελλάδας της μεταπολίτευσης. Το επόμενο κεφάλαιο θα μας κατευθύνει υποχρεωτικά σε μονόδρομο...

Βασική προϋπόθεση θα είναι να ξεχάσουμε για πάντα την Ελλάδα που ξέραμε μέχρι σήμερα.

Και για να τα βγάλουμε πέρα θα πρέπει αρχικά να προχωρήσουμε σε πραγματική πάταξη της φοροδιαφυγής προσώπων και επιχειρήσεων που ως ομάδες είναι γνωστές.

Ταυτόχρονα θα πρέπει να κάνουμε απίθανες περικοπές δαπανών στο κράτος για να επιτύχουμε πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα σε ποσοστό που θα επιτρέπει να συντηρήσουμε μια φτωχή Ελλάδα (αντί της απένταρης που είναι σήμερα) αλλά και με φτωχούς κατοίκους.

Φτωχούς σε σημείο που εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούν να πληρώνουν τα δανεικά για να καλυφθούν οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών που θα μας κυβερνούν όπως συμβαίνει εδώ και μισό αιώνα.

Αυτό όμως προϋποθέτει ότι και οι αναγνώστες του τελευταίου κεφαλαίου της Ελλάδας του σήμερα (που θα λήξει με τις εκλογές) θα πρέπει να πάρουν διδάγματα.
Και πάντως να μην μείνουν απλώς οι αναγνώστες της ιστορίας.
γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

από το capital

Αξίζει να διαβάσετε και... Το τέλος του Ελληνικού κράτους!

Υπηρέτες του λαού;

Οι τηλεοράσεις μετέφεραν από άκρο σε άκρο της γης την εικόνα ενός κ Hosni Mubarak να αντιμετωπίζει τους Δικαστές του κλεισμένος σε ένα μεταλλικό κλουβί «ασθενής και ξαπλωμένος» σε κρεβάτι και όχι όρθιος στο εδώλιο του κατηγορουμένου (οι τηλεοράσεις πάντοτε τον έδειχναν όρθιο στις παρελάσεις που γίνονταν μπροστά του στην μεγαλοπρεπή προεδρική εξέδρα).

Ήταν, η τηλεοπτική εικόνα του τέως Προέδρου της Αιγύπτου μια απροσδόκητα πρωτότυπη και δραματική υπενθύμιση στην παγκόσμια κοινή γνώμη για το τι ζήσαμε με το... ξεκίνημα του 2011, πόσο είχαν «ανάψει τα αίματα» και πόσες ήταν οι εξεγέρσεις αυτές που άλλαξαν τα καθεστώτα σε ένα μεγάλο τμήμα της Βόρειας Αφρικής και συνεχίζονται με αμέτρητους νεκρούς στη Λιβύη και τη Συρία…

Υποτίθεται ότι Κυβερνήσεις και Ηγέτες σε Δημοκρατικά καθεστώτα «προέρχονται από το Λαό, εργάζονται με το Λαό, είναι υπηρέτες του Λαού…» Αυτές τις Κυβερνήσεις και αυτούς τους ηγέτες σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα, συνήθως κάθε τετραετία, στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση που γίνεται πάντα με Δημοκρατικές διαδικασίες, οι λαοί ή τους τοποθετούν και πάλι στους θώκους εξουσίας ή τους στέλνουν στα σπίτια τους «ως ευδοκίμως τερματίσαντες το έργο τους», ή «ως έχοντες αποτύχει στο έργο τους» ή, ακόμη, τους στέλνουν στις Δικαστικές Αρχές και εφόσον αποδειχθούν οι ενοχές τους στις…φυλακές ως καταχραστές της εξουσίας που τους εμπιστεύθηκε ο Λαός και, κατά περίπτωση ως ΚΛΕΦΤΕΣ της περιουσίας του Λαού…

Στον Αραβικό κόσμο ήδη ξετυλίγεται το δράμα της απαγγελίας κατηγοριών για κατάχρηση εξουσίας και κλοπή του Εθνικού πλούτου από έκπτωτους ηγέτες και θα προκύψουν ιστορικά αποτελέσματα…

Στην Ελλάδα της τρόικα πότε μας προκύψει η φυλακή ως «κάθαρση;»
Θα μου πείτε άλλο «πράμα» οι λαοί της Βορείου Αφρικής και άλλο ο Λαός της Ελλάδας και, πώς να το κάνουμε, εδώ στο νοτιότερο άκρο της χερσονήσου του Αίμου ο κόσμος άλλαξε και αλλάξανε οι καιροί…
ΣΩΣΤΑ!

Εδώ στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, οι πρόγονοι του Ελληνικού Λαού που γέννησαν την ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ως πολίτευμα στην αρχαιότητα επέλεξαν το στεφάνι του Ολυμπιονίκη να είναι φτιαγμένο από κλαδιά ελιάς και οι συμπατριώτες του να ρίχνουν περήφανοι τα τείχη της πόλης τους…
Στην εποχή μας στους Ολυμπιακούς αγώνες, (σαν και αυτούς που είχαμε στην Ελλάδα πριν μία μόλις ΕΠΤΑΕΤΙΑ, το 2004) το χρυσό μετάλλιο μεταφράζεται σε καμιά 40αριά, το αργυρό παίζει ανάμεσα σε 20 με 30 και το χάλκινο δεν πέφτει κάτω από τα 15 εκατομμύρια δολάρια!

Μού έρχεται στο νου εκείνος ο ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ηγέτης ο John Kennedy και εκείνη η ιστορική πλέον φράση που περιλαμβανόταν στο κείμενο της ΠΡΩΤΗΣ του δημόσιας ομιλίας στην τελετή ορκωμοσίας του ως Προέδρου των ΗΠΑ τον Γενάρη του 1961 «...Συμπολίτη μου μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει για σένα η Πατρίδα, ρώτα τι μπορείς εσύ να κάνεις για την Πατρίδα!»
Είχε πει σε μια συνέντευξή του (πριν τον ανατρέψει ο Αιγυπτιακός Λαός, οι ιστορικοί πλέον ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ, της πλατείας «Ταχρίρ» του Καϊρου) στην δημοσιογράφο κυρία Christian Amanpur του ABC ο ήδη υπόδικος Πρόεδρος της Αιγύπτου κ Mubarak λίγο πριν εκθρονισθεί από τον θώκο της εξουσίας του περίπου ότι «…μετά από 62 χρόνια υπηρεσίας στο Δημόσιο βίο της χώρας του έχει κουραστεί και θα ήθελε και ο ίδιος να αποσυρθεί αλλά εάν το κάνει τώρα η χώρα θα βυθιστεί στο χάος…»

Εμένα ΔΕΝ μου πέφτει λόγος να έχω άποψη για όσα έγιναν και γίνονται στην Αίγυπτο, αλλά ΔΕΝ μπόρεσα να αποφύγω το σχετικό σχόλιο του οικονομικού τηλεοπτικού καναλιού Bloomberg Europe που ανακοίνωσε ότι τα περιουσιακά στοιχεία ενός παγκοσμίως γνωστού και καινοτόμου επιχειρηματία, του δημιουργού και ιδιοκτήτη της Microsoft k Bill Gates υπολογίζεται ότι είναι περίπου 54 δισεκατομμύρια δολάρια και του κ Hosni Mubarak περίπου 40 με 70 δισεκατομμύρια δολάρια (με άλλα λόγια περίπου ένα δισεκατομμύριο στην…μπάντα για κάθε χρόνο υπηρεσίας του στο Δημόσιο βίο της Αιγύπτου!!!)

Πολύ φτωχότερος ο επίσης εκδιωχθείς από τον Λαό τους συνάδελφός του και τέως πρόεδρος της Τυνησίας κ Ben Ali με περιουσιακά στοιχεία των 6 με 7 δισεκατομμυρίων δολαρίων τα οποία ήδη έχει «ΔΕΣΜΕΥΣΕΙ» η Ευρωπαϊκή Ένωση!…

Ε, δεν έχουν δίκαιο μετά πολλοί δικοί μας «υπηρέτες του Ελληνικού Δημοσίου Βίου» να…παραπονιούνται για τις δικές τους περιουσίες, τα δικά τους «ΕΣΧΕΣ» από τις αμοιβές τους ως…ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;
Ή, μήπως, αφού πέρασε και ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ 15Αύγουστος στην Ελλάδα της τρόικα γυρνώντας στα δικά μας να θυμηθούμε και τον τέως Μητροπολίτη Αττικής που είχε βάλει, εάν δεν με απατά η μνήμη μου, γύρω στο ενάμιση δισεκατομμύριο δραχμές στην μπάντα για τα…γεράματα αφού είχε «υπηρετήσει το ποίμνιό του για μερικές δεκαετίες….» τελικά κατέληξε στις φυλακές;

Ένας εκκλησιαστικός ηγέτης, βρέθηκε ΕΝΟΧΟΣ και πήγε στη φυλακή αλλά από τους ηγέτες της πολιτικής, της οικονομίας, του αθλητισμού μας πόσοι έκατσαν στο εδώλιο και πόσοι φυλακίστηκαν για τις πράξεις και τις παραλήψεις τους που οδήγησαν τον Ελληνικό Λαό στον οικονομικό Γολγοθά της τρόικα;

Αρχικά το πρόβλημα με κάποιους από τους Υπηρέτες του Λαού είναι η αμετροέπεια που γεννά η…ΑΠΛΗΣΤΙΑ στη διαχείριση εξουσίας και πλούτου και, τελικά, είναι ανιστόρητα ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ η…ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ!
του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

…γύφτισσα μαϊμού

Ας κάνουμε ένα απολογισμό από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 2009 μέχρι σήμερα. Το ότι χρωστάμε τόσα δις το μάθαμε τώρα. Εμείς ο λαός! Γιατί από ότι λένε οι πολιτικοί το ήξεραν όλοι. Ο Δούκας λέει πως έστειλε και επιστολή στον Αλογοσκούφη. Και όχι μόνον αυτός. Το ήξεραν όλοι οι του ΠΑΣΟΚ,της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ του ΛΑΟΣ και πάει λέγοντας. Οι μόνοι που δεν το ήξεραν ήμασταν εμείς ο λαός. Κάτι ψηλά είπαν στο 2008,2009 αλλά μίλησαν για ήπια προσαρμογή και επειδή δεν έγινε και τίποτε το τρομερό όλα ξεχάστηκαν με το ανακοινωθέν του Ιανουαρίου του 2009 ότι δανειστήκαμε με χαμηλό επιτόκιο και σχετικά εύκολα. Άλλωστε μαθημένοι ήμασταν με την λέξη βοήθεια. Αμερικάνικη βοήθεια. Αεροπλάνα αγορασμένα με αυτή την βοήθεια. Αγροτικές ενισχύσεις «βοηθήματα» πακέτου τύπου Ντελόρ. Και ύστερα κάτι ακροβατικά με το χρηματιστήριο που εμείς οι πληβείοι δεν δώσαμε και μεγάλη σημασία. Μόνο μια λογική σκέψη κάναμε. Πως είναι δυνατόν όλοι να κερδίζουν; Ποιοι τελικά χάνουν; «Σκάσε και παίξε».

Ύστερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί. Ο... σημερινός πρωθυπουργός «καθ’ ύλην αρμόδιος» για την ανάληψη των Ολυμπιακών, με σηκωμένα τα χέρια και χαμόγελα τεράστια στο Τόκιο. Ναι, αναλάβαμε να διοργανώσουμε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004. Κι εμείς ο απλός λαός αναρωτιόμασταν πως θα πληρώσουμε τέτοια σπατάλη. Ή μήπως και έγινε η Ελλάδα τόσο πλούσια που δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τόσα λεφτά που πήραμε με την είσοδό μας στην ΟΝΕ. Αλλά και πάλι τ’ αφήσαμε σ’ αυτούς που ρυθμίζαν τις τύχες μας. Γι αυτό δεν τους ψηφήσαμε;

Και η ζωή συνεχίζει χαρούμενη και το 2004 με την άνοδο στην εξουσία της ΝΔ. Θυμάμαι ρώτησα κάποτε φίλο μου συνάδελφο. «Τι οικογενειακό εισόδημα έχεις;» Διακόσιες πενήντα χιλιάδες δραχμές εγώ, διακόσιες χιλιάδες η γυναίκα μου και εκατόν είκοσι χιλιάδες μαύρα! Δήλα-δη: Και τα μαύρα εντάχθηκαν στα κανονικά εισοδήματα. Γιατί όχι; Όταν ρώτησαν τον Jeffrey και τον Παπαού για τα χρήματα που λέει ο Τσουκάτος, απάντησαν. “Δεν έχουμε τέτοιες εγγραφές”. Τι μας λες; Γράφονται στα βιβλία τώρα και τα μαύρα;

Και η ευμάρια συνεχίζεται χωρίς καμιά υποψία. ΚΑΝΕΙΣ μα κανείς Λαοκόοντας δεν χτυπάει το ραβδί του πάνω στην έτοιμη να σκάσει φούσκα. Όλοι παίζουν το πολιτικό τους παιχνίδι. Κι αυτός ο αρχηγός της αντιπολίτευσης παρ’ ότι ενημερώνεται από τον υπεύθυνο διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για την πραγματικότητα της οικονομίας μας και μπροστά στα πολιτικά κέρδη δεν λέει τίποτε παρά μόνον «που πήγαν τα λεφτά».

Στο δια ταύτα. Όλοι, σ’ όλο τον κόσμο χρωστάμε. Που; Στις αγορές. Και οι αγορές που βρήκαν τα λεφτά; Είναι χρήματα επενδυτών, λένε. Και η FED τι ρόλο βαράει; Και όλοι αυτοί σαν τον Σόρος τι είναι; Και οι οίκοι αξιολόγησης τι είναι; (Όλα τα νεφελώδη στο πρώτο συνθετικό έχουν την λέξη ΟΙΚΟΣ. Οίκος Θεού, οίκος ναύτου, Λευκός οίκος, οίκος ευγηρίας, οίκος ανοχής). Δεν έχω καμιά μα καμιά υποχρέωση να μάθω οικονομικά και Αγγλική ορολογία οικονομικών όρων. Κι όμως βομβαρδίζομαι ανηλεώς.

Ξέρετε τελικά ποια είναι η απορία μου; Πως είναι δυνατόν να εμπιστευόμαστε να μας βγάλουν από την κρίση αυτή άτομα που άμεσα ή έμμεσα βάλαν το χέρι τους για να μπούμε στην κρίση. Πληρώνω αυτή την πλασματική ευμάρια. Ναι δεν τα φάγαμε μαζί. Πληρώνω το σλόγκαν του ΠΑΣΟΚ του 70 «Όχι στο κοκαλάκι που πετάει ο πλούσιος, αλλά σ’ ένα κομματάκια κρέας μικρό αλλά δικό μου» έγινε δίχως να το καταλάβουμε “ΝΑΙ ΣΤΟ ΚOΚΚΑΛΑΚΙ”. Μόνο που αυτό το κοκκαλάκι το πληρώνω μόνο εγώ ο λαός. Και από πάνω οι αποτυχημένοι για να μας σώσουν.

Θεωρώ πρόκληση να αντιγράψω απ’ την Ασκητική του Ν.Καζαντζάκη

-Σκάψε! Τι βλέπεις; -Ανθρώπους και πουλιά, νερά και πέτρες! 

–Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις; 

–Ιδέες κι ονείρατα, αστραπές και φαντάσματα. 

–Σκάψε ακόμα! Τι βλέπεις; 

–Δε βλέπω τίποτα! Νύχτα βουβή, πηχτή σα θάνατος. Θάναι ο θάνατος. 

–Σκάψε ακόμα! 

–Αχ δεν μπορώ να διαπεράσω το σκοτεινό μεσότοιχο! Φωνές γρικώ και κλάματα, φτερά γρικώ στον άλλο όχτο! 

–Μην κλαις, μην κλαις! Δεν είναι στον άλλο όχτο! Οι φωνές τα κλάματα και τα φτερά είναι η καρδιά σου!

Να συνεχίσω με Γκάτσο
… και στο παζάρι με πήρες, γύφτισσα, μαϊμού
Ελλάδα, Ελλάδα, μάνα του καημού.
Πανάθεμά σας, μέχρι χτες ήμουν περήφανος «ως Έλλην». Σήμερα νιώθω κλέφτης! Κι ας με κλέψατε εσείς!
γράφει ο Αρίσταρχος

από το αἰέν ἀριστεύειν

Τι πολίτευμα έχει η Ελλάδα; Εναλλασσόμενη φεουδαρχία (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) με κληρονομικό δικαίωμα

Γενικά μιλώντας, έχω πολλά προβλήματα με το πολιτικό σύστημα όπως είναι φτιαγμένο, διότι όπως σας έχω πει, δεν θεωρώ ότι στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία.

Πριν μερικά χρόνια με ρώτησαν τι πολίτευμα έχουμε στην Ελλάδα και απάντησα ως εξής: Πολίτευμα της Ελλάδος: Εναλλασσόμενη φεουδαρχία (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ) με κληρονομικό δικαίωμα.

H κατάσταση έχει ως εξής:
Έχεις τον Βασιλιά (σημερινός πρωθυπουργός που κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι).
Η Αυλή, που εκτελεί τις επιθυμίες του βασιλιά (Βουλευτές & και λοιποί ανώτατοι αξιωματούχοι).
Έχεις τους επιστάτες, που διαχειρίζονται το φέουδο (σημερινοί δημόσιοι υπάλληλοι).
Τέλος έχεις και τους χωρικούς που δουλεύουν τη γη (Ελληνικός Λαός).
Ένας φίλος όμως με διόρθωσε... στο facebook. Ξέχασα τους γελωτοποιούς... δηλαδή τους δημοσιογράφους!!! Αν και βέβαια οι γελωτοποιοί δεν αποτελούν μέρος της κυβέρνησης (αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις), εντούτοις ήταν αναπόσπαστο μέρος της αυλής!!!

Το πρόβλημα με το όλο πολιτικό οικοδόμημα είναι ότι αυτοί που εκλέγονται (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν έχουν καμία επαφή με τους ψηφοφόρους τους και καμία επαφή με τα προβλήματα της χώρας.

Ειδικά δε όσον αφορά τους βουλευτές επικρατείας. Δεν είναι τίποτα άλλο από έναν τρόπο να βάζει τον όποιο εκλεκτό θεωρεί πρέπον η εκάστοτε πολιτική κλίκα.

Πάρτε για παράδειγμα την κυρία Έλενα Παναρίτη, που προχτές είπε ότι δεν είναι Ελληνίδα αλλά Αμερικανίδα. Αφήνοντας στην άκρη τις δηλώσεις της, με ποιο δικαίωμα αυτή η κυρία μπήκε στο κοινοβούλιο; Ποιος την ξέρει και από που μας ήρθε; Η απάντηση είναι ότι μπήκε στη βουλή με το τερτίπι του ψηφοδελτίου επικρατείας.

Και ερωτώ; Ποιος την ξέρει αυτή την κυρία; Τι προϊστορία έχει στην Ελλάδα, τι αγώνα έχει κάνει και τι απόψεις έχει εκθέσει, έτσι ώστε να έχει την εμπιστοσύνη του Έλληνα ψηφοφόρου και να νομοθετεί;

Η απάντηση είναι καμία. Έγινε βουλευτής διότι προφανώς ήταν κολλητή του κυρίου πρωθυπουργού ή κάποιου άλλου μέσα στο κυβερνών κόμμα. Έχει τον τίτλο του βουλευτή, αλλά κανένας δεν την ξέρει και κανένας δεν την είχε ακουστά.

Είναι αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία της κλίκας και του κάνω ό,τι θέλω, όπως το θέλω, με το έτσι θέλω, επειδή γουστάρω, που μας έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση.

Και αυτό δεν ισχύει μόνο από την πλευρά της εκάστοτε κυβέρνησης, το ίδιο ισχύει και στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το όλο σκηνικό είναι μια μεγάλη φαρσοκωμωδία, όπου εκλέγονται άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο που υποτίθεται εκπροσωπούν.

Πόσους από τους βουλευτές που είναι σε αυτό το αρρωστημένο κοινοβούλιο γνωρίζετε; Πόσοι από αυτούς ξέρετε που στέκονται;, Πόσοι σας έχουν εκθέσει τις απόψεις τους για το οτιδήποτε; Πιο σημαντικό, ποιοι έχουν μίαν οποιαδήποτε άποψη, ανεξάρτητη, που, ενδεχομένως να μην συμβαδίζει με τις επίσημες προτάσεις του κόμμα που ανήκουν;

Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν τα βάζω με το βιογραφικό της κυρίας Παναρίτη (το οποίο είναι άψογο) και δεν παίρνω θέση για τις απόψεις της (τις οποίες άλλωστε δεν ξέρω), δεν είναι αυτό το θέμα μου. Ίσως να είναι και η εξυπνότερη βουλευτής που έχει το Ελληνικό κοινοβούλιο, δεν το ξέρω.

Το θέμα μου είναι ότι μπήκε στο κοινοβούλιο από το παράθυρο και χωρίς καμία αναμέτρηση. Αυτό είναι το θέμα και όχι τι βιογραφικό έχει και ακόμα λιγότερο τι δήλωσε σχετικά με το τι αισθάνεται, που ενδεχομένως να τονίσω μπορεί και να έχει παρερμηνευτεί.

Στη λίστα λοιπόν για το τι θα πρέπει να αλλάξει σε αυτή η χώρα για να γίνουμε δημοκρατία, βάλτε και μια big fat Greek συνταγματική αναθεώρηση, όπου μεταξύ άλλων θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός μεταξύ νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, κατάργηση των βουλευτών επικρατείας αλλά και το δικαίωμα του καθενός να πολιτεύεται όπου τον συμφέρει, άσχετα αν δεν έχει πατήσει ποτέ πόδι στην περιοχή που υποτίθεται ότι καλείται να εκπροσωπήσει (μεταξύ άλλων).

Πολλοί λένε ότι πρέπει να μειωθούν οι βουλευτές από τους 300 στους 200. Και να γίνει αυτό, δεν θα αλλάξει τίποτα αν δεν αλλάξουν οι θεσμοί αυτής της δημοκρατίας και ο τρόπος που παίρνονται οι αποφάσεις.

Και αυτό ακούει εις το όνομα μιας προεδρικής δημοκρατίας, όπου ο ψηφοφόρος θα ψηφίζει ξεχωριστά για τον πρόεδρο (που θα έχει όλες τις εκτελεστικές εξουσίες – καταργούμε παντελώς τον Πρόεδρο της δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό) και ξεχωριστά για το νομοθετικό σώμα (όπου στο ψηφοδέλτιο θα μπαίνουν κατόπιν προκριματικής διαδικασίας, ανταγωνιζόμενου άλλους του ιδίου κόμμα που θα ήθελαν να πάρουν το χρίσμα για τη θέση στο ίδιο ψηφοδέλτιο).
γράφει ο Γιώργος Καισάριος

από το capital